โชคดีของสังคมไทยที่ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. ไม่ใช่คนเส้นตื้น เลยไม่บ้าจี้ตามไปด้วยเวลาที่มีคนมาเสนอให้ทหารปฏิวัติ หรือทหารทำ "อะไรสักอย่าง" เพื่อกดดันให้รัฐบาลทำอย่างที่ผู้เสนอต้องการ

แต่ดูเหมือนโชคดีของสังคมจะเป็นโชคร้ายส่วนตัวของ พล.อ.อนุพงษ์ เพราะคนที่เสนอแล้วไม่ได้ดังใจ ไม่ได้เก็บความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้เฉยๆ แต่แสดงออก "อย่างรุนแรง" ด้วยคือ

ไม่ได้พูดกันด้วยหลักการเหตุผลแล้ว แต่ลามไปถึงเรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องงานเลยแม้แต่น้อย

เป็น "แฟชั่น" อย่างหนึ่งในสังคมไทยวันนี้ (ไม่ว่าจะจากฝ่ายสุดโต่งข้างไหน)คือ พร้อมจะใช้วิธีการทุกอย่าง (ไม่ว่าจะดีงามหรือไม่ ถูกต้องหรือไม่) ให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

เมื่อมีลักษณะ "เอาแต่ใจ" อย่างนี้แล้ว ที่ตามมาก็คือต้องการอะไรที่เป็น "ทางลัด" เพื่อจะได้สมใจตัวเองแต่โดยไว ทั้งที่ในประวัติศาสตร์ ก็มีบทเรียนให้เห็นอยู่แล้วว่า เส้นทางของการพัฒนาประชาธิปไตยไม่เคยเกิดขึ้นจากทางลัด

แต่เกิดขึ้นจากการร่วมกันเรียนรู้ ลองผิดลองถูก และปรับปรุงระบบการเมืองให้เหมาะสมกับสภาพสังคมของตน และบทเรียนในอดีตทั้งจากสังคมอื่นๆ หรือจากสังคมไทยเอง ก็แสดงให้เห็นอยู่แล้วว่า

ทางลัดสร้างความเสียหายมากกว่าความเจริญได้อย่างไรบ้าง โดยเฉพาะในแง่ "วัฒนธรรม" ทางการเมือง แค่สร้างนิสัยให้คนในสังคมรู้สึกว่า เวลาที่มีปัญหาเดี๋ยวก็มี "อัศวินม้าขาว" มาจัดการปัญหา ด้วยอำนาจที่เด็ดขาดบ้าง ด้วยปากกระบอกปืนบ้าง ก็แย่แล้ว

ไม่ฝึกให้เกิดความอดทน อดกลั้น ไม่ฝึกการแก้ไขปัญหาด้วยการแสวงหาความรู้ และใช้เหตุผลในการตัดสินใจ ยิ่งแย่ใหญ่ และถ้ามีแต่ผู้ใหญ่มักง่าย สังคมนี้จะสอนให้เด็ก รู้จักแก้ไขปัญหาด้วยสติและปัญญาอย่างไร

ที่จริงแล้ว สังคมไทยในปัจจุบันแสดงให้เห็นด้วยว่าได้เรียนรู้และสรุปบทเรียนจากในอดีต จนกระทั่งมีทั้งขันติ มีสติ และมีปัญญา ในการรับมือปัญหาการเมืองที่เข้าขั้นวิกฤตมาแล้วระดับหนึ่ง จึงไม่ควรตัดสินใจอย่างมักง่าย ส่งให้ปัญหากลับเข้าไปสู่วังวนเดิม ๆ

กติกามี ต้องเล่นกันตามกติกา

ถ้ากติกาไม่ดี หรือไม่ชอบเล่นในกติกาแบบนี้ ก็ต้องคุยกันว่าจะสร้างเกมใหม่ หรือกติกาใหม่อย่างไร

ที่ชอบทุบโต๊ะว่า ของ "กรู" (ภาษาอินเตอร์เน็ตน่ะ) ถูกต้องอยู่คนเดียว

นอกจากเจ็บมือแล้ว ยังต้องระวังด้วยอีกหน่อย จะเดินถนนคนเดียวไม่ได้

อย่าหวังทางลัด อย่ามักง่ายเลย

เดินเข้าไปในซอยตันแล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?

ที่มา - คอลัมน์ สถานีคิดเลขที่ 12 นสพ.มติชนรายวัน