Arayachon Feed

สวนดุสิตโพลชี้ประชาชนห่วงรัฐคุมม็อบไม่อยู่

admin — Sat, 13 Mar 2010 15:18:23 +0700

สวนดุสิตโพล เปิดเผยผลสำรวจความคิดเห็นจากประชาชนในกรุงเทพฯ และปริมณฑล จำนวน 1,134 คน ถึงเหตุการณ์ชุมนุมของกลุ่มเสื้อแดงที่เกิดขึ้น โดยร้อยละ 31.55 เห็นว่า ชุมนุมได้แต่ขอให้อยู่ในความเป็นระเบียบเรียบร้อย และร้อยละ 29.36 กังวลเรื่องการเดินทาง เส้นทางที่มีการชุมนุม

นอกจากนี้ร้อยละ 35.11 ไม่ค่อยมั่นใจว่ารัฐบาลจะควบคุมและป้องกันสถานการณ์ไม่ให้บานปลายได้ และร้อยละ 30.85 ค่อนข้างมั่นใจ และร้อยละ 26.59 มั่นใจมาก

นอกจากนี้ สำหรับสภาพจิตใจของประชาชนที่มีต่อเหตุการณ์ชุมนุม พบว่า ร้อยละ 39.92 รู้สึกย่ำแย่และเครียดมาก เพราะเป็นห่วงบ้านเมือง และต่อมาร้อยละ 32.55 รู้สึกย่ำแย่และเครียดพอสมควร เพราะไม่รู้ว่าสถานการณ์บ้านเมืองจะจบลงอย่างไร

นอกจากนี้ ร้อยละ 45.24 เห็นว่าแกนนำทั้ง 2 ฝ่ายต้องหารือร่วมกันเพื่อหาข้อยุติและเป็นที่พอใจของทั้ง 2 ฝ่าย เหตุการณ์จึงจะยุติได้ด้วยดี อีกทั้งร้อยละ 31.20 เห็นว่าเหตุการณ์จะยุติได้ด้วยดี หากการชุมนุมสงบและไม่ยืดเยื้อ

อย่างไรก็ตาม เมื่อถามว่าสิ่งที่ประชาชนต้องการฝากถึงกลุ่มคนเสื้อแดงนั้น ร้อยละ 42.39 ขอให้ชุมนุมอยู่ในความเป็นระเบียบ และร้อยละ 31.54 อยากให้คนไทยทุกคนรักใคร่ปรองดองกัน ส่วนสิ่งที่อยากฝากถึงรัฐบาลนั้น ร้อยละ 33.40 อยากให้รัฐบาลอดทน และไม่ใช้ความรุนแรง ร้อยละ 26.18 ขอให้รัฐบาลจริงใจในการแก้ปัญหา

สำหรับพฤติกรรมของประชาชนที่เปลี่ยนแปลงไปจากที่มีเหตุการณ์ชุมนุมเกิดขึ้น ร้อยละ 51.28 ติดตามข่าวสารจากสื่อต่างๆ เพิ่มขึ้น 26.19 ยกเลิกกิจกรรมต่างๆ ร้อยละ 13.67 ซื้ออาหารของกินตุนไว้ และร้อยละ 8.86 นำรถไปเติมน้ำมันเผื่อปั๊มน้ำมันปิด

ที่มา กรุงเทพธุรกิจ

ใบตองแห้งออนไลน์: หนึ่งเสียงเอาความรุนแรง

admin — Fri, 12 Mar 2010 11:28:50 +0700

รำคาญน่ะครับ เห็นพวก “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ออกมารณรงค์แล้วรำคาญ ว่าจะไม่เขียนอะไรจนหลังวันที่ 14 แล้วก็อดไม่ได้

อันที่จริงผมยอมรับว่า-แม้องค์ประกอบของ “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” จะทะแม่งๆ อยู่เพราะบางองค์กรเห็นชัดว่าเป็นพวกโน้มเอียงพันธมิตรหรือลูกสมุนรัฐบาล-แต่ตัวบุคคลที่ออกมารณรงค์หลายท่านก็เป็นที่น่านับถือ เป็นคนที่จริงใจ ไม่อยากเห็นความรุนแรง ไม่อยากเห็นประชาชนเสียเลือดเนื้อไม่ว่าฝ่ายไหน

หลายท่านก็เป็นกลางจริง เช่นฟังท่านหนึ่งให้สัมภาษณ์วิทยุเมื่อค่ำวันพุธ (ขออภัยฟังไม่ทันว่าใคร) ท่านติงว่าท่าทีของทหารไม่เหมือนตอนที่รัฐบาลสมัคร-สมชายจะให้ปราบม็อบพันธมิตร (คือกระเหี้ยนกระหือรือ ว่างั้นเถอะ)

บางคนอย่างคุณสารี ที่ออกมาเรียกร้องในฐานะกลุ่มประชาชนผู้ไม่เอาสงครามกลางเมือง พวกเสื้อแดงอาจมองว่าเธอเป็นพันธมิตร แต่อย่าลืมนะครับ เธออยู่ในกลุ่ม NGO ที่ปีนกำแพงรัฐสภาคัดค้าน กม.ความมั่นคง จนถูกจับพร้อมกับ อ.จอน อึ้งภากรณ์ จุดยืนนี้ต้องคารวะ เพราะพวกพันธมิตรจำนวนมากที่เคยต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพ กลับเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่ยอมค้านกฎหมายที่ คมช.ออกมาเพื่อสร้างรัฐทหารซ้อนในรัฐ

เพียงแต่ในหลักการแล้ว การออกมาเรียกร้อง “ไม่ต้องการความรุนแรง” ในวันนี้ มันสายไปแล้วครับ และมันก็เลื่อนลอย ไม่อยู่บนพื้นฐานความจริง กลายเป็นเครื่องมือของผู้กุมอำนาจ

ต้องชื่นชมนักเขียนอย่างคุณคำผกา เธอพูดชัดกว่า ที่ว่าสันติวิธีจะเกิดขึ้นได้ในสังคมที่มีความยุติธรรมเท่านั้น ความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคมไทยทุกวันนี้เกิดขึ้นตั้งแต่การรัฐประหาร 2549 ความรุนแรงที่เกิดขึ้นจากฝ่ายกฎหมาย เป็นความรุนแรงที่มองไม่เห็น

การทำรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลจากการเลือกตั้ง การใช้อำนาจที่อ้างว่าศักดิ์สิทธิ์ ตัดสินยุบพรรคการเมืองที่ประชาชนลงคะแนนให้ 19 ล้านเสียง ตัดสิทธิคนที่ไม่รู้ไม่เห็นกับการกระทำผิดโดยใช้กฎหมายย้อนหลัง เขาชนะเลือกตั้งเข้ามาใหม่ โดยประชาชนเลือกท่วมท้น ก็ยังยุบพรรคเลือกอีก ส่งผลให้มีการเปลี่ยนแปลงรัฐบาล (ในค่ายทหาร) นอกจากละเมิดสิทธิมนุษยชนแล้ว ยังล่วงล้ำอำนาจอธิปไตยของปวงชน ซึ่งมันยิ่งใหญ่และอยู่เหนืออำนาจตุลาการนะครับ อยู่เหนือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างในประเทศนี้ด้วย

นี่คือความรุนแรงไหม ผมว่าเป็นความรุนแรงที่ไม่มีอะไรเทียบได้ เพราะกระทำโดยพลการหักหาญอำนาจอธิปไตยของปวงชน นอกจากนั้นยังตามมาด้วยความพยายามใช้อำนาจศาลตัดสินปัญหาการเมือง ทำลายบุคคลที่ได้รับคะแนนนิยมจากประชาชนโดยไม่สามารถพิสูจน์ความผิดให้เห็นชัด

กองทัพใช้รถถัง ศาลใช้กฎหมาย คุณบอกว่าไม่มีใครตาย แต่ใช้ความรุนแรงที่มองไม่เห็น สร้างความอึดอัด กดดัน โกรธแค้น เมื่อเขาจะตอบโต้แบบชาวบ้าน เขาไม่มีอำนาจอย่างพวกคุณ เขาก็ต้องตอบโต้ด้วยจำนวนคน ด้วยกำลังกาย ด้วยสองมือสองตีน คุณกลับบอกว่านี่-ใช้ความรุนแรง

ความรุนแรงถ้าจะเกิดขึ้นจากมวลชนเสื้อแดง มันก็เกิดเพราะความโกรธแค้นอัดอั้นกับความยุติธรรม 2 มาตรฐานที่เขาเห็นมาตลอด 4 ปี มันเกิดเพราะพวกเขาถูกสื่อ นักวิชาการ พันธมิตร ดูหมิ่นเหยียดหยามว่าโง่ ถูกซื้อ หรือเป็นข้าทาสทักษิณ รวมทั้งจะเกิดเพราะการให้ร้ายป้ายสี ราวกับเสื้อแดงที่จะเข้ามาเป็นผีป่า ซาตาน เป็นโจรจะเข้ามาปล้นบ้านปล้นเมือง

พูดได้ไงว่าให้คนกรุงรวมตัวเป็นชาวบ้านบางระจันยุคใหม่ เห็นคนไทยด้วยกันเป็นพม่า นี่เรียกว่ายั่วยุให้เกิดความรุนแรงไหม ถ้าคนกรุงรวมตัวกันเป็นชาวบ้านบางระจันได้จริง เขารุมกระทืบคุณตั้งแต่ตอนยึดสนามบินแล้วครับ

ตัวผมเองก็ทักท้วงคัดค้านม็อบพันธมิตรมาตลอดนะครับ เรื่องความรุนแรง แต่วันนี้ไม่แล้ว ทำไมล่ะ ไม่ใช่ 2 มาตรฐาน ก็ที่ว่ารุนแรงๆ พันธมิตรทำไปหมดแล้ว พันธมิตรชนะด้วย คุณรุนแรงแล้วชนะ ชนะแล้วไม่ต้องรับผิด ยึดทำเนียบไม่เป็นกบฎ ยึดสนามบินไม่เป็นผู้ก่อการร้าย ลอยหน้าลอยตาได้ดิบได้ดีกันไปทั่ว แล้วคุณจะมาห้ามคนอื่นรุนแรงได้ไง

คนอื่นเขาก็อยากใช้ความรุนแรงเอาชนะเช่นกัน ผมถึงบอกว่าการเคลื่อนไหวยุคโพสต์พันธมิตร จะมานั่งตบยุงอยู่เฉยๆ ไม่ได้แล้ว แม้แต่ชาวนาประท้วงราคาข้าวยังต้องปิดถนน

ถ้าเราจะพูดถึงสันติวิธี ไม่เอาความรุนแรง ก็ต้องพูดตั้งแต่สี่ปีที่แล้ว หรืออย่างน้อยก็สองปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ สงครามกลางเมืองมันเกิดแล้วครับ คุณสารี ไม่ใช่ยังไม่เกิด เพียงแต่มันยังอยู่ระหว่างเดินทัพ ยังไม่ประจัญบานกันเท่านั้น

เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งบีบคั้น กดดัน พันธนาการทุกอย่าง จนไม่มีทางออก อีกฝ่ายก็ต้องใช้ความรุนแรงเข้าตอบโต้ ไม่มีทางเลือก มันต้องเกิด Chaos จริงไหมพี่เปี๊ยก

ม็อบเสื้อแดงวันนี้จึงไม่มีใครห้ามได้ และที่น่ากลัวก็คือแม้แต่แกนนำก็จะคุมไม่ได้ เพราะมวลชนเคียดแค้นกดดันมานาน เขาต้องการระเบิดอารมณ์ เขามาอย่างอิสระ ไม่เหมือนพวกสาวกลัทธิที่เป่านกหวีดปี๊ดๆ ก็ซ้ายหันขวาหัน

เพียงแต่ที่ผมเตือนสติเสื้อแดงว่าอย่ารุนแรง ก็เพราะรุนแรงแล้วเสียหาย รุนแรงแล้วไม่ชนะ (ถ้ารุนแรงแล้วชนะ เอาแม่มเลย ฮิฮิ) เปล่า! คือยังไงก็ต้องคำนึงถึงชีวิตมวลชนอยู่ดี และต้องคำนึงว่าการต่อสู้เพื่อ “ประชาธิปไตยที่แท้จริง” นั้นยังอีกยาวไกล ต้องสงวนพลังไว้

และพูดให้ถึงที่สุด การต่อสู้ไม่ว่าเพื่ออะไรก็ตาม ถ้าใช้ความรุนแรง นองเลือด สงครามกลางเมือง ฯลฯ มันจะนำไปสู่เผด็จการของผู้ชนะ กวาดล้างทำลายผู้แพ้ ซึ่งไม่ใช่ประชาธิปไตยที่แท้จริง ฉะนั้นตราบใดที่การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยยังมีทางเลือกได้ที่จะไปสู่จุดหมายโดยไม่ต้องรุนแรง ก็ไม่ควรใช้ความรุนแรง เว้นแต่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อนและจำต้องตอบโต้

อย่างไรก็ดี ในสถานการณ์วันนี้ ผมเห็นว่ามวลชนเสื้อแดงมี “ความชอบธรรม” ที่จะ “แสดงอารมณ์” เพียงต้องจำกัดให้อยู่ในเป้าหมาย นั่นคือประท้วงให้สังคมรู้ ให้โลกรู้ ว่ามวลชนไม่ยอมรับความอยุติธรรม รวมถึงแสดงพลัง สร้างความฮึกเหิม แสดงนัยสำคัญว่า

เฮ้ย! คนกรุง พวกกูมาแล้ว มาเป็นแสนๆ และสามารถจะทำให้เมืองฟ้าเมืองสวรรค์นี้เป็นอัมพาต ถ้าอยากทำ คนจนมาแล้ว คนชนบทมาแล้ว มาเพื่อ “เคาะประตูบ้าน” ให้ชนชั้นกลาง ชนชั้นนำ ผู้ลากมากดี เซเลบส์ ได้รับรู้ว่านี่คือคนส่วนใหญ่ของประเทศ นี่คือเจ้าของประเทศตัวจริง

แต่ไม่จำเป็นต้อง “พังบ้าน” นะครับ เพราะแม้จะพูดว่า “สงครามชนชั้น” แต่ในการต่อสู้ข้างหน้า คนชั้นล่างก็ต้องร่วมมือกับคนชั้นกลางอยู่ดี เพราะคนชั้นกลางจำนวนไม่น้อยก็เอือมระอาระบอบอภิสิทธิ์ พวกที่เต้นตามเสียงนกหวีดพันธมิตรเป็นแค่ส่วนน้อยเท่านั้น

แกนนำเสื้อแดงจะต้องควบคุมให้อยู่ในเป้าหมายนี้ นี่ต้องเรียกร้องกัน ไม่ใช่เอาแต่ประกาศ “สงครามครั้งสุดท้าย” ถึงวันนี้มองเห็นแล้วว่ามวลชนจุดติด คุณต้องเลิกปลุกด้วยอารมณ์รุนแรงได้แล้ว คุณวางแผนอะไรกันมากกว่านี้หรือเปล่า ผมไม่ทราบ

ทักษิณวางหมากอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า ผมไม่ทราบ แต่ถ้าเป้าหมายสูงสุดคือการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ก็ต้องวางเป้าของการเคลื่อนไหวไว้แค่นี้ ส่วนข้อเรียกร้องเรื่องยุบสภา ต้องเป็นเรื่องที่ยืดหยุ่นได้ กดดัน-แต่ต้องพร้อมจะต่อรองได้ ถ้าเข้าเป้าทางการเคลื่อนไหวแล้ว

ผมไม่ปฏิเสธหรอกว่า ในเมื่ออารมณ์ฝูงชนแรงก็ต้องแสดงออก ฉะนั้น ภารกิจหนึ่งของแกนนำคือจะต้อง “ออกแบบความรุนแรงเล็กๆน้อยๆ” ให้มวลชนพอจะระบายอารมณ์ได้บ้าง โดยไม่เกินขอบเขตเกินไป (คือมันต้องเกินมั่งอยู่แล้ว) ไม่เสียหายทางการเมือง และไม่เป็นเหตุให้ถูกสลายม็อบ อาจจะผิดกฎหมายเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะเคยมีคนบางกลุ่มเขาทำแล้วเรียกว่า “อารยะขัดขืน” (ฮา)

แต่ต้องอารยะจริงๆ นะครับ เพราะทำแล้วต้องยอมรับโทษตามกฎหมายเหมือนมหาตมะคานธี อย่าทำเหมือนพวกพันธมิตรที่ “อนารยะขัดขืน” สมมติเช่น ถ้าคุณจะจัดตั้งกัน ยกพลซักหมื่นคน เดินทางไปปาขี้ใส่บ้านอภิสิทธิ์ (ฮา) คุณก็บอกตำรวจจัดรถรอไว้เลย ปาเสร็จเดินขึ้นรถ รับสารภาพ นำตัวส่งศาล สั่งขัง 10 วัน (เพราะกระทำกับผู้นำประเทศ ทำกับคนธรรมดาโทษไม่หนักเท่านี้) เอาเลย ยอมให้ขังหมื่นคน

สมมตินะครับ สมมติ อย่าทำจริง เดี๋ยวเขาหาว่าใบตองแห้งยุ (ฮา)

ในฝ่ายรัฐ ก็ต้องเข้าใจว่าอารมณ์มวลชนเดือดพล่าน ทางออกคือต้องเปิดช่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ระบาย ไม่ใช่สุมไฟจนหม้อต้มน้ำระเบิด ฉะนั้นถ้ามีการทำผิดที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็ต้องอะลุ่มอล่วย (เช่นอภิสิทธิ์ต้องไม่สั่งใช้กำลังปราบ ถ้าม็อบจะไปปาขี้ที่บ้าน-ฮา) เพราะเมื่อครั้งที่เสื้อเหลืองปิดหน้ารัฐสภา (การชุมนุมไม่เป็นไปตามรัฐธรรมนูญ) ทั้ง ปชป. เสื้อขาว และกรรมการสิทธิ ก็ออกมาปกป้องว่ารัฐอย่าใช้ความรุนแรง

อภิสิทธิ์ต้องเลือกเอานะครับ ระหว่างอนาคตทางการเมืองที่อีกยาว กับการแบกหม้อก้นดำแทนอำนาจรัฐประหาร

กลับมาที่ “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ขอบอกว่าถ้าไม่ต้องการความรุนแรงจริง คุณต้องไม่ทำเพียงแค่ใส่เสื้อขาวไปสวดมนต์อยู่ถนนสีลม แต่ต้องทำมากกว่านี้ เพราะทำแค่นี้เหมือนคุณแสดงนัยว่าไม่ต้องการให้เสื้อแดงเข้ามาชุมนุม ทั้งที่เป็นสิทธิตามระบอบประชาธิปไตย คอยดูการตีความที่จะออกทางสื่อก็จะบอกว่าคัดค้านเสื้อแดงใช้กำลัง

ถ้าไม่ต้องการความรุนแรงจริง “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ต้องประณามคนของรัฐบาลที่ออกมายั่วยุ เหยียดหยาม ให้ร้ายป้ายสี สร้างกระแสความตื่นกลัว คุณต้องเดินไปบอกรัฐบาลว่า ให้เปลี่ยนท่าที ประกาศเชิญพี่น้องประชาชนเสื้อแดงมาชุมนุมโดยสงบสันติ โดยแกนนำพรรคประชาธิปัตย์พร้อมจะบริจาคเงินช่วยค่าอาหารในการชุมนุมวันแรก (ไม่มีทาง)

ถ้าไม่ต้องการความรุนแรงจริง “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ซึ่งประกอบด้วยองค์กรวิชาชีพสื่อ ทั้งสมาคมนักข่าว สภาการหนังสือพิมพ์ จะต้องใส่เสื้อขาวเดินทางไปยังสำนักงานของสื่อกระแสหลัก ที่ยุยงให้ “ฆ่ามันๆ” อ่านแถลงการณ์ประณาม โดยไม่เว้นหน้าอินทร์หน้าพรหมหน้าไหน

ถ้าไม่ต้องการความรุนแรงจริง “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ต้องประณามพันธมิตร ที่ปลุกให้คนกรุงต่อต้านม็อบเสื้อแดง คุณสารีต้องยืดอกสามศอก ประณาม พธม.อดีตภาคประชาชนที่สนับสนุนให้รัฐใช้ กม.ความมั่นคง อย่างสง่าผ่าเผยเลยครับ เพราะคุณสารีต่อต้าน กม.เผด็จการมาแล้ว

และถ้าไม่เอาความรุนแรงจริง ในท้ายที่สุด “หนึ่งเสียงไม่เอาความรุนแรง” ต้องคิดว่าในสถานการณ์ที่มวลชนเต็มไปด้วยอารมณ์คับแค้น คุณต้องหาช่องระบาย ให้เขาได้รับความยุติธรรมคืนไปบ้าง หรือมีช่องทางที่จะต่อสู้ตามวิถีทางประชาธิปไตย

นั่นคือถ้าเกิดการประจัญหน้าโดยไม่มีทางออก คุณต้องเรียกร้องให้รัฐบาลคลี่คลายสถานการณ์ โดยยุบสภาคืนอำนาจให้ประชาชน ซึ่งแม้จะไม่ได้คืนความยุติธรรมให้ทั้งหมด แต่ก็เป็นวิถีทางที่จะลดวิกฤติ เพราะรัฐบาลนี้มีที่มาที่ไม่ชอบธรรม ในเมื่อเหลือเวลาอีกไม่เกิน 2 ปี สภาก็จะครบวาระ ทำไมจะยุบสภาก่อนไม่ได้ อภิสิทธิ์ก็คุยอยู่ว่าแก้ปัญหาเศรษฐกิจลุล่วงแล้ว

กล้าไหมละครับ คนที่บอกว่าไม่ต้องการความรุนแรง คนไทยรักสงบ คนที่บอกว่าเป็นกลาง เป็นพลังเงียบ ถ้าสถานการณ์ไม่มีทางออกจริงๆ คุณกล้าเรียกร้องให้รัฐบาลยุบสภาไหม การยุบสภาไม่ใช่เรื่องเสียหาย ให้ประชาชนกลับไปลงคะแนนตัดสิน เสื้อแดงเขาท้าว่าพร้อมอยู่แล้ว แม้จะอยู่ในกติกาที่เสียเปรียบ รัฐบาลใหม่ไม่ว่าได้ใครก็ตาม ก็ยังมีความชอบธรรมมากกว่าที่เป็นอยู่ และจะลดความรุนแรงของความขัดแย้งลง แม้การต่อสู้กันจะดำรงอยู่ต่อไปอีกนาน แต่ก็จะค่อยๆ เข้าสู่วิถีของประชาธิปไตย

ความรุนแรงต้องแก้ไขด้วยวิถีทางประชาธิปไตย ไม่มีประโยชน์ที่จะมาชูป้ายหน่อมแน้ม

ใบตองแห้ง
12 มี.ค.53

ป.ล.ขอฝากถึงเพื่อนพ้องน้องพี่ พธม.ภาคประชาชนว่า ที่จริงนี่เป็นโอกาส-อาจจะสุดท้ายที่จะได้ “กลับเนื้อกลับตัว” (ฮา) เพราะผมคุยกับเพื่อนพ้อง พธม.ทีไรก็ยืนยันว่า “เราไม่เอาอำมาตย์” แต่ม็อบเสื้อแดงมาทีไร ก็ออกมาปกป้องทุกที แสดงตัวเป็นศัตรูโจมตีให้ร้ายประชาชนที่อยู่อีกข้าง (ลับหลังก็คุยอีกละว่าสะใจ แอบเชียร์เสื้อแดงด้วยซ้ำ)

ไม่ได้เรียกร้องให้เชียร์หรอกครับ แค่อยู่เฉยๆ เก็บปากเก็บคำ ก็พอแล้ว หรือถ้าจะเรียกร้องไม่ให้รุนแรง ก็ใช้ภาษาดีๆ ได้ แสดงท่าทีเคารพสิทธิเคารพความเห็นต่าง แล้วทำตัวเป็นพ่อปู เอ๊ย กฤษณาสอนน้อง ว่าอย่าเอาอย่างการใช้ความรุนแรงของพันธมิตรเลย เราผิดไปแล้ว (ฮา)

ที่มา ประชาไท

ทางเลือก ?

admin — Fri, 12 Mar 2010 10:52:41 +0700

วันนี้เป็นวันเริ่มต้นในการรวมตัวของ “กลุ่มคนเสื้อแดง” นำโดยแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) และสมาชิกพรรคเพื่อไทย ซึ่งน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของตอนจบในอีกบทหนึ่งของมหากาพย์ทางการเมืองในยุคของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่โลดแล่นในยุทธจักรที่ถึงจะไม่สามารถรักษา “อำนาจรัฐ” ไว้ได้

แต่ยังคงครองพื้นที่ข่าวอย่างต่อเนื่องในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ซึ่งสะท้อนการ “ครองใจ” ในหมู่คนอย่างน้อยก็ครึ่งประเทศ หากเชื่อโพลล์หลายสำนักที่ประเมินไว้

ที่ว่าเป็น “ตอนจบ” ของอีกหนึ่งบท เพราะไม่ว่า “เสื้อแดง” จะแพ้หรือชนะ คงต้องเริ่มบทใหม่เงื่อนไขการเมืองใหม่ ที่นักวิเคราะห์ “กูรู” ต่างๆ ต้องมานั่งคิดขีดเขียนและถกกันอีกหลายรอบ

ที่เริ่ม “นั่งเทียน” กันคร่าวๆ เห็นจะเป็นการตอบคำถามว่าอะไรจะเกิดขึ้น ซึ่งเมื่อ “ลองคิดเล่น” กันดู พอสรุปได้ดังนี้

ความเป็นไปได้แรก คือ กลุ่มคนเสื้อแดง มากันมืดฟ้ามัวดิน รักษาความสงบวันติตามหลัก “อหิงสา” ได้ และเกิดการกดดันจนนายกรัฐมนตรี นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ รักษาคำพูดที่ประกาศไว้ ด้วยการ “ยุบสภา” ทุกคนกลับไปสู่การเลือกตั้ง

ซึ่งรัฐบาลยังคงมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยเพื่อให้การเลือกตั้งเป็นไปด้วยดี ส่วนว่าถ้าเป็นไปตามที่คาดการณ์คือ พรรคเพื่อไทย ชนะกลับมา หากได้ที่นั่งในสภาฯเกินครึ่งก็ตั้งรัฐบาลได้เอง หากไม่ได้ก็แล้วแต่ “เกม” เจรจาที่อาจโดน “แรงผลัก” จากมือที่มองไม่เห็นอีกรอบ ถึงจุดนั้นคงต้องประเมินกันอีกที

ความเป็นไปได้ที่สอง คือ นายอภิสิทธิ์ ไม่ยุบสภาฯเพราะไม่ต้องการ “แพ้” การเลือกตั้ง มีอำนาจพิเศษที่ไม่ยอมให้พรรคเพื่อไทยสร้างความชอบธรรมใหม่ผ่านคะแนนเสียงที่ได้ นายอภิสิทธิ์ จึงเลือกที่จะ “ลาออก” จากนั้นคงมีความเคลื่อนไหวเพื่อ “พลิกขั้ว”

แต่อาจเป็นได้ยาก ด้วยเหตุผลเดียวกันคือ “กลุ่มอำนาจ” ไม่มีทางยอมให้พรรคเพื่อไทยกลับมาเป็นรัฐบาล นายกฯจะเป็นใครระหว่าง นายชวน หลีกภัย นายกรณ์ จาติกวนิช หรือ พลตรีสนั่น ขจรประศาสน์ อยู่ที่เกมการเจรจาเช่นกัน

ความเป็นไปได้ที่สาม คือ กลุ่มเสื้อแดง ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ทั้งม็อบที่นำพามา และที่ถูก “แทรกแซง” ก่อให้เกิดปัญหาในระดับที่เท่าเทียมหรือมากกว่าเหตุการณ์ช่วงสงกรานต์ปีที่แล้ว นายอภิสิทธิ์ สั่งการได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทหารให้ความร่วมมือ กลุ่มคนเสื้อแดงถูกระบายสีหนักจนกลายเป็น “ผู้ร้าย” ที่ “พาคนไปตาย”

อย่างนั้น “ยอดชายนายมาร์ค” จะได้ “เครดิต” จาก “คนเมือง” และ “สื่อมวลชน” อยู่ยาวแน่ครับ แต่จะ “สบายจนปลายปี” หรือเปล่าไม่แน่

เพราะต้องประเมินอีกรอบถึงท่าทีของรัฐบาลว่าจะ “หยิ่งผยอง” หรือ “เงียบๆ” ทำงานไปเรื่อยๆ และเมื่อโอกาสเปิดย่อมควรที่จะเดินเครื่องเรื่อง “ปฏิรูปการเมือง” และการสร้าง “สมานฉันท์” ต่อไป ทำให้ “เสื้อแดง” มีทาง “ลงจากหลังเสือ” ได้ ทำให้ นายกฯอภิสิทธิ์ ลดแรงกดดันนอกสภาฯ

แต่ภายในสภาฯ คงยังต้องฝ่าด่านการ “อภิปรายไม่ไว้วางใจ” ซึ่งพรรคร่วมรัฐบาลจะมีอำนาจในการต่อรองสูง และอาจมีการ “ต่อรอง” จากฝ่าย “เสื้อเหลือง” ที่ต้องการสร้างฐานทางการเมืองสำหรับพรรคการเมืองใหม่

ความเป็นไปได้ที่สี่ คือ “เละทั้งคู่” กลุ่มคนเสื้อแดง คุมสถานการณ์ไม่ได้ มีการตีรันฟันแทง รัฐบาลก็ “เอาไม่อยู่” เกิดการรัฐประหาร ทหารใช้อำนาจจากปากกระบอกปืน ตรงนี้ต้องรอฟัง และ “โปรดฟังอีกครั้ง” ด้วย เพราะหากสายเหยี่ยวของทหารเข้ามากุมอำนาจ นายกฯคนใหม่จะตาม “ไล่บี้” พ.ต.ท.ทักษิณ ต่อไป มีกระบวนการ “กวาดล้าง” ซึ่งจะมีความรุนแรงต่อเนื่อง ต่างชาติไม่ยอมรับ และคณะรัฐประหารอาจไม่สามารถรักษาอำนาจไว้ได้

ความเป็นไปได้ที่ห้า คือ ทหารทำการรัฐประหาร ประกาศจัดตั้งรัฐบาลแห่งชาติ มีการนำ “คนกลาง” ที่ทุกฝ่ายยอมรับมาเป็นนายกฯ และมีการเปิดทาง “เจรจา” หาทางลงให้ทุกฝ่าย ไม่ว่าเหลือง แดง น้ำเงิน นักการเมือง และฝ่ายทหาร เพื่อให้ประเทศเดินหน้าต่อไปได้ ดำเนินการปฏิรูปการเมือง แก้รัฐธรรมนูญ และมีการเลือกตั้งใหม่ภายใน 1 ปี

ตอนนี้คิดได้เท่านี้ครับ ภายใต้กรอบและเงื่อนไขที่มีอยู่ ซึ่งหากแต่ละคนใช้จินตนาการคงวาดภาพได้อีกหลายทางเลือก

ซึ่งไล่เรียงมา เห็นแต่ว่าเป็นเรื่องของ “เกมการเมือง” ที่จะช่วงชิงอำนาจกัน ไม่มีฝ่ายไหน ไม่ว่าจะเป็น เสื้อแดง เสื้อเหลือง พรรคประชาธิปัตย์ พรรคร่วมรัฐบาล หรือฝ่ายนายทหาร ที่แสดงวิสัยทัศน์ เนื้อหาความคิด ถึงประเด็นปัญหาของประเทศ และแนวทางแก้ไขมาให้ประชาชนเลือกเลย เมื่อไหร่หนอจะมีคนมา “คิดใหม่ ทำใหม่” กันอีกสักรอบ!!

ที่มา เว็บ surananlive

แถลงการณ์แดงสยาม ฉบับที่ ๑ เรื่อง จุดยืนต่อการชุมนุมของฝ่ายประชาธิปไตย ๑๒-๑๔ มีค ๒๕๕๓

admin — Fri, 12 Mar 2010 10:45:44 +0700

กลุ่มแดงสยามขอแสดงความสนับสนุนมวลชนผู้มีเจตนารมณ์ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยที่เดินทางมาชุมนุม ณ กรุงเทพมหานคร ระหว่างวันศุกร์ที่ ๑๒ ถึงวันอาทิตย์ที่ ๑๔ มีนาคม ๒๕๕๓ และขอแสดงความชื่นชมในความกล้าหาญทางการเมืองของมวลมหาประชาชนผู้แสวงหาประชาธิปไตยอันแท้จริง

ประชาธิปไตยอันสมบูรณ์และประชาธิปไตยที่เป็นสากล มิใช่เพียงระบบการเมืองจอมปลอมในระบอบการปกครองที่เป็นปฏิปักษ์ต่อแนวทางประชาธิปไตย เราเชื่อมั่นว่าบัดนี้พี่น้องประชาชนมีความก้าวหน้าและมีความพร้อมที่ปกครองบริหารตัวเองโดยผ่านระบบตัวแทน โดยไม่ต้องอาศัยระบบอุปถัมป์แบบเผด็จการใดๆ มารองรับ

อย่างไรก็ตาม กลุ่มแดงสยามขอเรียกร้องให้พี่น้องประชาชนยึดเอาประชาธิปไตยอันแท้จริงเป็นจุดมุ่งหมาย และให้การยุบสภาผู้แทนราษฎรก็ดี การเลือกตั้งทั่วไปก็ดี หรือการตั้งรัฐบาลจากผลการเลือกตั้งก็ดี เป็นเพียงวิธีการหนึ่งในการบรรลุจุดมุ่งหมายนั้น

การยุบสภา การเลือกตั้ง และการจัดตั้งรัฐบาล หากเกิดขึ้นและดำรงอยู่ในระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตย หรือเผด็จการโบราณ เราจักไม่ถือเป็นชัยชนะของขบวนการประชาธิปไตยและมวลมหาประชาชน และจะต่อสู้ต่อไปจนกว่าจะบรรลุจุดมุ่งหมายตามแนวทางประชาธิปไตยที่ได้ตั้งไว้

การบรรลุเป้าหมายคือระบอบประชาธิปไตยอันแท้จริงนั้น เราจะใช้การปฏิวัติอย่างสันติเป็นกระบวนการขับเคลื่อน รูปธรรมคือระบอบประชาธิปไตยที่อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย โดยจะไม่ยอมรับระบอบประชาธิปไตยเชิงสัญลักษณ์ เชิงรูปแบบหรือระบอบประชาธิปไตยน้ำใต้ศอกใดๆ อีกต่อไป

หากผู้ถืออำนาจรัฐในระบอบเผด็จการอำมาตยาธิปไตยใช้อำนาจป่าเถื่อนหรือเล่ห์กลใดๆ ก็ตาม เช่น การปราบปรามประชาชนด้วยกำลัง การแบ่งฝ่ายประชาธิปไตยออกเป็นส่วนๆ ด้วยเหตุผลที่เกี่ยวกับพระมหากษัตริย์ การใช้ความรุนแรงต่อบุคคลที่สนับสนุนขบวนการประชาธิปไตย เป็นต้น

กลุ่มแดงสยามจะถือว่าบุคคลที่เกี่ยวข้องทุกคนเป็นฝ่ายปฏิกริยาของขบวนการปฏิวัติโดยสันติ และสงวนสิทธิ์ที่จะให้มวลมหาประชาชนตัดสินความผิดดังกล่าวนั้นโดยพลัน

แถลงไว้ ณ วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓

กลุ่มแดงสยาม

ที่มา ไทยอีนิวส์

สัมภาษณ์ ศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์: สันติวิธีของคนกรุงเทพฯเป็นเรื่องเหลวไหลและใจแคบ

admin — Thu, 11 Mar 2010 03:40:57 +0700

“การที่คนกรุงเทพฯ กลุ่มหนึ่งคิดว่ารักสันติ จนถือดีมาบอกว่า คนเสื้อแดงคนอื่นๆ ที่มาชุมนุมไม่ใช่คนไทย นี่มันคือการดูถูกความเป็นมนุษย์ของเขาอย่างถึงที่สุด ความเป็นคนไทยมันอยู่ที่ตัวตนของคนเรา
มันไม่ได้อยู่ที่การที่เขา มีความคิดทางการเมืองที่แตกต่างกับคนกรุงเทพฯ ”

ศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์

พิณผกา: วันนี้เราจะพูดถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นในไม่กี่วันข้างหน้า คือ วันที่ 12- 14 มีนาคมนี้ ซึ่งคนเสื้อแดงก็จะออกมาชุมนุมโดยที่มีข้อเรียกร้องหลักก็คือ ให้รัฐบาลยุบสภา
แต่ในขณะเดียวกัน กระแสสังคมและภาพในสื่อกระแสหลักจะสะท้อนมุมมองของคนกรุงเทพฯ จำนวนไม่น้อย ที่ออกมาแสดงความวิตกกังวลในเรื่องความรุนแรง ประชาไทใส่เสียงพูดคุยกับคุณศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์

ศิโรตม์ คล้ามไพบูลย์ เป็นนักวิชาการอิสระ ซึ่งมีผลงานผ่านทางเว็บไซต์ประชาไท เป็นทั้งบทความและบทสัมภาษณ์ รวมถึงมีผลงานแปลคือ “รัฐศาสตร์ไม่ฆ่า” และผลงานเขียนคือหนังสือชื่อ “ประชาธิปไตยไม่ใช่ของเรา” ศิโรตม์สอนทฤษฎีการเมืองสมัยใหม่ ให้กับโครงการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และวิชาการเมืองและสังคมไทยสมัยใหม่ให้กับโครงกรสิทธิมนุษยชนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล

0000

โง่ – จน – อคติความเชื่อเดิมๆ ต่อชาวชนบทของสังคมไทย
พิณผกา: บรรยากาศของสังคมคนกรุงเทพฯ ตอนนี้ที่แสดงความวิตกกังวลกันค่อนข้างมาก เรื่องของความรุนแรงที่จะเกิดขึ้นในวันที่ 12 นี้ อะไรที่ทำให้คนกรุงเทพฯ หวาดกลัวคนเสื้อแดงมากขนาดนี้

ศิโรตม์: ผมคิดว่าการที่คนกรุงเทพฯ หวาดกลัวคนเสื้อแดง มาจากหลายๆ ปัจจัย ปัจจัยหนึ่งที่เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสำคัญมากๆ คือ คนกรุงเทพฯ ถูกรัฐบาลให้ข้อมูลด้านเดียวเกี่ยวกับคนเสื้อแดงมาเป็นเวลานานมาก เวลาเราฟังเจ้าหน้าที่ของรัฐ เวลาเราฟังรัฐมนตรีหรือว่าเวลาเราฟังบุคคลสำคัญ ของหน่วยราชการต่างๆ พูดถึงคนเสื้อแดง

ผมคิดว่าภาพมันออกมาค่อนข้างชัดเจนว่า รัฐบาลและข้าราชในปัจจุบันนี้ พยายามที่จะทำให้ภาพของคนเสื้อแดงนี่เป็นเหมือนกับศัตรูของชาติ หรือพูดง่ายๆ คือว่า รัฐบาลทำให้คนเสื้อแดง นี่เป็นเหมือนกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยเมื่อหลายปีก่อน

แล้วก็พยายามจะสร้างภาพของคนเสื้อแดงที่จะเข้ามากรุงเทพฯ เหมือนกับว่า เป็นการเดินทัพหรือว่าเป็นการเดินทางของ พรรคคอมมิวนิสต์ที่จะเดินทางมายึดเมืองหลวงอะไรทำนองนี้ อันนี้คือข้อหนึ่งที่เกิดขึ้นคือว่า การสร้างข่าวของคนเสื้อแดงในด้านลบมาเป็นเวลานาน

อันที่ 2 ก็คือ การเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดงเราปฏิเสธไม่ได้ว่ามันมีลักษณะหลายๆ ด้านซึ่งขัดแย้งหรือว่าแตกต่างกับทัศนคติของคนกรุงเทพฯ แตกต่างกับรสนิยมของคนกรุงเทพฯ แตกต่างกับวิถีชีวิตของคนกรุงเทพฯ หลายเรื่อง เราปฏิเสธไม่ได้ในฐานะที่เราเป็นคนกรุงเทพฯ ว่าคนกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่มีทัศนคติต่อคนชนบทในแง่ลบอยู่แล้ว

คนกรุงเทพฯ ถูกสอนมาตลอดเวลาว่าคนชนบทคือคนโง่ ถูกสอนมาตลอดเวลาว่าคนชนบทคือคนที่ไร้การศึกษา คือคนที่ถูกซื้อเสียงได้ เพราะฉะนั้นแล้วสำหรับคนกรุงเทพฯ เขามีความคิดอยู่ก่อนแล้วว่าคนชนบทไม่รู้เรื่องการเมือง เป็นเหยื่อของนักการเมืองถูกนักการเมืองหลอก อันนี้คืออคติที่มีมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ

อคติข้อที่สองก็คือ ความรู้สึกว่าคนชนบทคนเสื้อแดงเป็นคนซึ่งหัวรุนแรง เป็นคนซึ่งถูกซื้อถูกหลอกใช้ด้วยพรรคไทยรักไทยโดย พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นี่คืออคติข้อที่สอง แล้วผมคือว่าถ้าเราไล่ไปเรื่อยๆ นี่ ความไม่พอใจของคนกรุงเทพฯ ต่อคนเสื้อแดงมันก็มีอคติแบบนี้ซ่อนเร้นอยู่เยอะแยะเต็มไปหมด

เพราะฉะนั้น ผมคิดโดยเบื้องต้น ผมคิดว่า มันอาจจะมีอยู่สองเรื่องที่ทำให้คนกรุงเทพฯ ไม่ค่อยไว้ใจคนเสื้อแดง ข้อหนึ่งก็คือ การตกเป็นเหยื่อของข่าวที่รัฐบาลพยายามสร้างมาเป็นเวลานาน

ข้อสองก็คือ อคติดั้งเดิมของคนกรุงเทพฯ เองต่อคนชนบท หรือต่อคนส่วนใหญ่ของประเทศก็ว่าได้ ที่มีมานานแล้วก่อนที่รัฐบาลชุดนี้จะขึ้นมา เพราะตอนนี้อคติแบบนี้มันถูกใช้โดยรัฐบาลชุดนี้มากขึ้น จนทำให้เราเห็นความรู้สึกของคนกรุงเทพฯ ที่มีต่อคนเสื้อแดง ในแบบที่เหมือนกับเขาเป็นศัตรูอยู่ในปัจจุบัน

พื้นฐานความคิดคนละชุด
พิณผกา: แต่ว่าถ้ามองในมุมกลับอันนี้คือ ความล้มเหลวของคนเสื้อแดงเองด้วยหรือเปล่า ในการที่จะขยายเครือข่ายหรือขยายความเข้าใจ ไปสู่สื่อกระแสหลักแล้วก็ชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ ?

ศิโรตม์: ผมคิดว่า ถ้าพูดถึงความล้มเหลว ก็ต้องพูดว่ามันเป็นความล้มเหลวในเงื่อนไขแบบไหน ? เช่น ผมคิดว่าถึงที่สุดแล้วสิ่งที่คนเสื้อแดงพยายามจะพูด เป็นสิ่งซึ่งอยู่นอกกรอบความเข้าใจของคนกรุงเทพฯ โดยเฉพาะความเข้าใจทางการเมืองของคนกรุงเทพฯ ทั้งชุดเลย

สิ่งที่เราเห็นจากการชุมนุมคนเสื้อแดงคืออะไร เราเห็นการชุมนุมของคนจากต่างจังหวัดจำนวนมาก เราจะเห็นการชุมนุมของคนชั้นล่างจำนวนมาก เราเห็นการชุมนุมโดยใช้เรื่องมือทางวัฒนธรรมเพลงลูกทุ่ง ใช้หมอลำ ใช้ศิลปินใช้นักร้องที่คนกรุงเทพฯ จะมองว่าเป็นคนละชั้นจำนวนมาก

สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ทำให้คนเสื้อแดงพูดถึงประชาธิปไตย หรือพูดถึงการเมือง รวมทั้งเคลื่อนไหวทางการเมืองในโหมด หรือว่าในแบบแผนซึ่งยากมาที่คนกรุงเทพฯ จะเข้าใจพวกเขาได้

อย่างเช่นถ้าคนกรุงเทพฯ จะเข้าใจคนเสื้อแดงได้จะต้องมีความคิดอะไรบ้าง อย่างหนึ่งก็คือจะต้องคิดว่าคนชนบทนี่ก็รู้เรื่องการเมืองได้ อย่างที่สองคือต้องคิดว่า คนเราไม่ว่าจะมีการศึกษามากน้อยไม่ได้เป็นเหตุให้ เขามีสิทธิทางการเมืองต่างกัน

อย่างที่สามต้องมีความคิดว่า คนเราไม่ว่าจะเป็นคนชนบทหรือคนชั้นล่าง ไม่ว่าเขาจะมีวิถีชีวิตแบบไหน เขาจะมีวัฒนธรรมแบบไหนเขาเป็นคนเท่ากับเรา เฉพาะแค่สามเรื่องนี้ ผมคิดว่าเป็นเรื่องที่อยู่นอกความเข้าใจของคนกรุงเทพฯ จำนวนมากในปัจจุบันแล้ว

เพราะฉะนั้น ถ้าพูดถึงความล้มเหลวของคนเสื้อแดง ก็พูดได้ว่ามีความล้มเหลว แต่ว่าคำถามที่ต้องคิดคือ การเคลื่อนไหวทางการเมืองของคนเสื้อแดงในเรื่องต่างๆ บนพื้นฐานแบบนี้ ใครบ้างที่จะทำสำเร็จ ใครบ้างที่จะชนะ หรือทำให้คนชั้นกลางในกรุงเทพฯ เข้าใจได้ ผมคิดว่า นี่เป็นเรื่องยากเพราะว่า สิ่งที่คนเสื้อแดงพูดนี่มันมาจากโลกทัศน์อีกชุดหนึ่ง ซึ่งผมคิดว่ามันไกลตัวคนกรุงเทพฯ โดนเฉพาะคนชั้นกลางค่อนข้างมาก

ไม่ใช่แค่ดัดจริตชนชั้นกลาง แต่เป็นรากลึกที่ฝังมานาน
พิณผกา: อันนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของจริตใช่ไหม?

ศิโรตม์: ไม่ใช่ สิ่งที่เราพบเห็นในท่าทีของคนกรุงเทพฯ ต่อคนเสื้อแดงนี่ไม่ใช่แค่เรื่องจริต หรือไม่ใช่แค่เรื่องที่หลายคนวิจารณ์ว่า เป็นความดัดจริตของชนชั้นกลาง ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่มีรากฝังเป็นเวลานานมากๆ อย่างเช่น เรื่องหนึ่งที่ผมค้นพบจากการกลับไปอ่านงานของนักวิชาการรุ่นเก่าๆ ที่ทำ เรื่องการเมืองไทย จริงๆ ก็ไม่ใช่รุ่นเก่าบางคนก็ยังมีชีวิตอยู่

เป็นนักวิชาการรัฐศาสตร์ นิติศาสตร์ รุ่นอาวุโสเยอะแยะ พอเรากลับไปอ่านด้วยสายตาอีกแบบหนึ่ง ผมพบว่า มันมีร่องรอยของการมองชาวบ้าน หรือมองคนส่วนใหญ่ในแง่ดูถูกหรือแง่ลบไปหมดเลย นักวิชาการรัฐศาสตร์คนหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงมากเป็นอันดับต้น ๆ ในเมืองไทย เขียนถึงการเมืองไทยไว้ว่ามีปัญหาเพราะคนชนบทขาดการศึกษา

นักวิชาด้านนิติศาสตร์คนหนึ่ง ที่เป็นปรมาจารย์ทางด้านกฎหมายมหาชนในปัจจุบันนี้เลยก็ว่าได้ เขียนถึงปัญหาของรัฐธรรมนูญไทยว่า สาเหตุที่มีการฉีกรัฐธรรมนูญค่อนข้างเยอะเป็นเพราะว่า รัฐธรรมนูญไทยไม่สามารถตอบสนองความต้องการของชนชั้นนำได้อย่างเต็มที่

นี่คืออคติที่สอนอยู่ในระบบการศึกษาในมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลานาน นี่คือตัวอย่างหนึ่งแค่นั้นเองว่า วิธีคิดหรือมุมมองที่ชนชั้นกลาง มีต่อเสื้อแดงเองไม่ใช่แค่เรื่องดัดจริต แต่ว่าเป็นผลของการถูกครอบงำด้วยอุดมการณ์ต่างๆ ถูกครอบงำด้วยวัฒนธรรมต่างๆ หรือวาทกรรมต่างๆ ซึ่งยากมากที่ชนชั้นกลางจะหลุดจากกรอบนี้ได้

การใช้คำพูดต้องระวัง
พิณผกา: พยายามที่จะเข้าใจชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ มากขึ้น แกนนำของคนเสื้อแดง ก็อาจจะมีส่วนทำให้เกิดความรู้สึกไม่ไว้วางใจด้วยหรือเปล่า? การพูดของคนเสื้อแดงซึ่งไม่เป็นภาพอันหนึ่งอันเดียวกัน เช่น บางคนพูดคล้าย ๆ ว่าจะเกิดความรุนแรงเกิดขึ้น แล้วก็มักจะถูก quote ซ้ำๆ ในสื่อต่างๆ

หรือว่าการที่คนเสื้อแดงเชื่อมโยงอยู่กับคุณทักษิณค่อนข้างมาก มันทำให้เกิดอคติต่อการเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดงว่า ทั้งหมด สารอย่างที่คุณศิโรตม์พูดมาอาจจะไม่ใช่ของคนเสื้อแดงก็ได้ ที่สุดแล้ว เสื้อแดงอาจจะต้องการสู้เพื่อผู้นำที่เขาชอบก็คือคุณทักษิณเท่านั้น

ศิโรตม์: คำตอบก็คงจะมีอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกก็คือ ถ้าเรามองจากจุดยืนเรื่องประชาธิปไตย ต่อให้คนเสื้อแดงจะสู้เพื่อคุณทักษิณ ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาอะไร เพราะว่าคนทุกคนมีสิทธิที่จะมีผู้นำทางการเมืองที่เขาชอบได้

แล้วถ้าผู้นำทางการเมืองของเขา ถูกกระทำด้วยเรื่องที่เขารู้สึกว่ามันไม่เป็นธรรม เขาก็มีสิทธิแสดงออกได้ ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา ถ้าคุณอภิสิทธิ์ถูกกระทำแบบเดียวกัน ผมก็เชื่อว่าคงมีคนจำนวนมากที่ชอบคุณอภิสิทธิ์ ออกมาประท้วงหรือออกมารวมตัว กันแบบนี้เหมือนกัน ผมไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาอะไร

เว้นแต่ว่า เราจะมองเรื่องนี้ในกรอบของคุณทักษิณว่านี่คือศัตรูของชาติ ว่าใครก็ตามที่ยังนิยมคุณทักษิณอยู่ ก็คือคนที่เป็นศัตรูของชาติไปด้วย ซึ่งถ้ามองคนเสื้อแดงจากมุมแบบนี้ มันก็ไม่สามารถจะเข้าใจคนเสื้อแดงทั้งหมดได้แล้ว

อันที่สองที่อาจจะสำคัญก็คือว่าการพูดถึงคนเสื้อแดงต้องระวังมากๆ ว่าเรากำลังพูดถึงใคร พูดถึงผู้นำของคนเสื้อแดง พูดถึงคุณวีระ คุณจตุพร หรือคุณณัฐวุฒิ หรือว่าพูดถึงนักปราศรัยของคนเสื้อแดงอย่างคุณแรมโบ้อีสาน คุณอริสมันต์ พงษ์เรืองรอง ก็ต้องเอาให้ชัดอยู่เหมือนกัน

เพราะว่าถ้าไม่ชัดเจนมัน ก็จะเกิดปัญหาว่าสิ่งที่คนไหนพูดบ้างว่า เราสมารถนับได้ว่าเป็นเสียงของคนเสื้อแดง หรือว่าเรากำลังพูดถึงคนเสื้อแดงที่มาชุมนุม ที่นั่งรถจากอีสานมา 7-8 ชั่วโมง นั่งรถมาจากเชียงใหม่มา 9-10 ชั่วโมงเพื่อที่จะมาชุมนุม มันก็มีความหลากหลาย

การตอกย้ำภาพของคนเสื้อแดงโดยเลือกคำพูดของคนบางคนมาใช้ ผมคิดว่าเป็นเรื่องซึ่งเกิดขึ้น เพื่อผลประโยชน์ของทางการเมืองของฝ่ายรัฐบาลมากกว่าพูดตรงๆ อย่างเช่น กรณีของคุณอริสมันต์ทุกวันนี้ที่ทุกคนชอบพูดว่า คุณอริสมันต์พูดว่าเอาน้ำมันมาคนละขวด

ผมคิดว่าสำหรับผมแล้ว ผมเข้าใจว่าสิ่งที่คุณอริสมันต์พูด หนึ่ง โดยประโยคเต็มก็คือว่า ถ้ามีการปฏิวัติรัฐประหาร ให้คนเข้ามาชุมนุมในกรุงเทพฯ แล้วถือน้ำมันมาคนละขวด อันที่สองก็คือ ผมคิดว่ามันเป็นวิธีพูดเพื่อปลุกใจผู้ฟังมากกว่า ซึ่งในเวทีการชุมนุมทุกครั้งก็มีการพูดแบบนี้เยอะแยะ

อย่างเช่นกรณีพันธมิตรฯ ชุมนุมปิดสนามบินหรือตอนที่พันธมิตรยึดทำเนียบ เราก็ได้ยินการปราศรัยแบบนี้ ผู้นำของพันธมิตรฯ ก็พูดกันเยอะแยะว่า ฆ่ามันก็มี ก็มีการพูดถึงการทำสงครามเก้าทัพก็มี

ผมคิดว่าในแง่หนึ่งผู้นำของคนเสื้อแดง ก็ต้องระวังคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องการจับผิดหรือหาเรื่อง อันที่สองก็คือ คนที่พิจารณาเรื่องนี้ ก็ต้องระวังเหมือนกันว่าเราจะพิจารณาเรื่องนี้อย่างไร โดยที่ไม่ตกเป็นส่วนหนึ่งของการโฆษณาทางเมืองของฝ่ายรัฐบาล

กรุงเทพฯ คือเมืองของทุกคน – เป็นเรื่องติงต๊องถ้าให้คนต่างจังหวัดมาเดินไม่ได้
พิณผกา: กลับมาที่เรื่องของคนชั้นกลางในกรุงเทพฯ ที่กำลังเฝ้าจับตาดูคนเสื้อแดงด้วยความวิตกกังวลอยู่ตอนนี้ คือในด้านหนึ่ง เขาก็กำลังพูดถึงสิทธิของตัวเองในฐานะที่เป็นประชาชนคนไทยเหมือนกัน คือ

ช่วงที่ผ่านมาที่เราออกมามีการเคลื่อนไหวทางการเมืองกันมากๆ เราก็มีการพูดถึงสิทธิในการเคลื่อนไหวทางการเมืองใช่ไหม แต่ว่าเมื่อสังคมไทยผ่านบทเรียนมามากว่า การเคลื่อนไหวในแต่ละครั้งก็ส่งผลกระทบต่อสังคมในวงกว้าง โดยเฉพาะคนที่อยู่ในกรุงเทพฯ ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากการชุมนุม ช่วงหลังๆ ประเด็นนี้ถูกหยิบยกเอามาพูด คุณมองประเด็นนี้อย่างไร?

ศิโรตม์: ถ้าพูดแบบไม่เกรงใจคือผมมองว่าเป็นเรื่องเหลวไหล เพราะว่าอะไร เหลวไหล เพราะว่ามันมาจากสมมติฐานที่ว่ากรุงเทพฯ เป็นเมืองของคนกรุงเทพฯ เท่านั้น แล้วสมมติฐานนี้มันมาได้อย่างไร เราไม่เคยมีการพูดเรื่องแบบนี้มาก่อนจนกระทั่ง 2-3 อาทิตย์นี้เอง มาพร้อมกับการที่คนเสื้อแดงจะเข้ามาชุมนุมในกรุงเทพฯ ถึงเริ่มมีการพูดว่า กรุงเทพฯ เป็นของคนกรุงเทพฯ คนกรุงเทพฯ ได้รับความเดือดร้อน

ผมคิดว่าถ้าเรามองกลับกัน ถ้าเรามองว่ากรุงเทพฯ เป็นของคนทุกคน เราก็รู้ว่ากรุงเทพฯ เป็นเมืองหลวงของคนทุกคน การที่มันเป็นเมืองหลวงมันหมายถึงการเป็นเมืองหลวงของคนทั้งประเทศ คนทุกคนในชาติ คนทุกภาค เพราะฉะนั้น สำหรับผมแล้วการที่คนจากต่างจังหวัดจะเดินทางเข้ามาชุมนุมในประเทศไม่ได้เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นอะไรเลย

ที่อเมริกาก็มีคนจากรัฐอื่นมาเดินขบวนที่วอชิงตันดีซีเป็นปกติ แล้วผมไม่เคยได้ยินคนวอชิงตันดีซีบอกเลยว่าวอชิงตันฯ เป็นเมืองหลวงของคนวอชิงตันฯ เท่านั้น คนที่อื่นห้ามมาเดิน ผมคิดว่าถ้าในอเมริกาเคยบอกแบบนี้คงจะถูกคนหาว่าติงต๊อง

ในกรณีของคนกรุงเทพฯ นี่ก็มีการสร้างวาทกรรมว่าคนกรุงเทพฯ ได้รับความเดือดร้อน คำถามก็คือว่าในช่วง 2-3 ปีก่อนที่มันมีการเดินขบวนของพันธมิตรฯ ทุกวัน มีการปิดถนน มีการยึดทำเนียบ ทำไมไม่มีการที่คนกรุงเทพฯ ออกมาพูดแบบนี้บ้างเลยว่าเราได้รับความเดือดร้อน

คนกรุงเทพฯ ใจแคบ – ชาติไม่ได้เป็นสิ่งที่มีอยู่จริง

ผมคิดว่าเรื่องนี้เราจะพูดออกนอกเรื่องออกไปได้นิดหนึ่งก็คือว่า เวลาคนกรุงเทพฯ จะพูดอะไรในเรื่องการเมือง โดยอ้างถึงความเดือดร้อนของตัวเองผมคิดว่า มันสะท้อนถึงความใจแคบของคนกรุงเทพฯ ผมยกตัวอย่างว่าการที่คนกรุงเทพฯ จะพูดว่าคนเสื้อแดงจากต่างจังหวัดมาชุมนุมที่กรุงเทพฯ แล้วทำให้คนกรุงเทพฯ รถติด

สิ่งที่เกิดขึ้นในขณะเดียวกันคืออะไร เมื่อเดือนก่อนมีปัญหาเรื่องน้ำท่วม มีปัญหาเรื่องน้ำจากภาคเหนือจะทะลักเข้ามากรุงเทพฯ สิ่งที่เราทำคืออะไร สร้างแนวกั้นน้ำ ไม่ให้น้ำเข้ากรุงเทพฯ และให้น้ำท่วมอยู่ในบริเวณต่างจังหวัดรอบนอก พอมาตอนนี้เดือนนี้เกิดปัญหาภัยแล้ง เกิดปัญหาที่กรุงเทพฯ อาจจะขาดน้ำ สิ่งที่เราทำคืออะไร

สิ่งที่เราทำคือรัฐบาลประกาศ ออกข่าวทุกวันว่า ขอให้เกษตรกรหยุดการทำนา เกษตรกรที่อยากจะทำนาคือที่เห็นแก่ตัวไม่เห็นแก่ชาติ ผมคิดว่าถ้าเราเอาสองภาพนี้มาเทียบกันมันจะเกิดความน่าสนใจมากๆ ว่า ด้านหนึ่งคนกรุงเทพฯ ไม่เคยรักคนต่างจังหวัด พอจะแชร์ความเดือดร้อน จะยอมรับความเดือดร้อนอะไรเลยใช่ไหมครับ

เวลาน้ำท่วมก็ผลักภาระให้คนต่างจังหวัด เวลาน้ำแล้งก็ด่าว่าคนต่างจังหวัดทำนาทำไม แต่พอคนต่างจังหวัดจะชุมนุมเรียกร้องทางการเมืองในกรุงเทพฯ คุณก็บอกว่านี่คือจังหวัดของคนกรุงเทพฯ อย่ามา

ผมไม่รู้ว่านี่คือความคิดแบบไหน แต่ว่ามันไม่ใช่วิธีคิดหรือมุมมองว่าเราทุกคนเป็นคนในชาติเดียวกัน แล้วกรณีแบบนี้เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดว่า ชาติเป็นสิ่งที่ไม่ได้มีอยู่จริง คนเราพูดถึงชาติ ก็ต่อเมื่อเราจะใช้ชาติเป็นเครื่องมือทางการเมืองของเราแค่นั้นเอง

การรายงานข่าวต้องเป็นเสียงจากทุกฝ่าย –สำคัญคือใช้โครงเรื่องแบบไหน
พิณผกา: คุณศิโรตม์บอกว่าอันนี้เป็นเรื่องเหลวไหล แต่ว่าประเด็นนี้ มันก็ได้รับการตอบสนองจากสื่อกระแสหลักในเมืองไทยจำนวนไม่น้อย ก็คือมีการพูดกันถึงว่าเวลาที่จะรายงานข่าวชุมนุม

ไม่ควรจะรายงานแค่คู่ขัดแย้งเท่านั้น ก็คือแค่ฝ่ายรัฐบาลกับฝ่ายผู้ชุมนุม หรือฝ่ายค้าน แต่ว่าก็ควรจะให้พื้นที่กับเสียงอื่นด้วย อย่างเช่นกรณีของ 13 เม.ย.52 ก็จะมีการรายงานเสียงของคนที่ดินแดงด้วย อันนี้คุณศิโรตม์มองอย่างไร นี่เป็นการทำหน้าที่ของสื่อที่ balance ไหม?

ศิโรตม์: คือการรายงานเสียงของคนทุกฝ่าย ผมคิดว่านี่คือหน้าที่พื้นฐานของการทำสื่ออยู่แล้ว ประเด็นที่เราต้องคิดก็คือในการรายงานเสียงของทุกฝ่าย พล็อตหรือโครงเรื่องที่ใช้ในการอธิบายเสียงของคนทุกฝ่าย มันมีความเป็นอิสระจริง ๆ หรือเปล่า เช่นยกตัวอย่าง

ในกรณีของเหตุการณ์ที่ดินแดง ถ้าเราฟังพล็อตจากการอธิบายเรื่องนี้ จากสื่อของรัฐหรือว่าจากนกรุงเทพฯ ก็คืออะไร ก็คือคนเสื้อแดงยึดรถก๊าซ แล้วก็ใช้รถก๊าซมาเป็นเครื่องมือในการล้มรัฐบาล

แต่ถ้าเราฟังเหตุการณ์นี้จากคนเสื้อแดง เรื่องมันจะเป็นอีกชุดหนึ่งก็คือว่า คนเสื้อแดงยึดรถก๊าซจริง แต่ยึดเพื่อป้องกันไม่ให้ทหารส่งกำลังเข้ามาบุกปราบปรามประชาชน ผู้เข้าชุมนุมที่ทำเนียบรัฐบาล วิธีอธิบายสองเรื่องนี้มันต่างกัน แล้ววิธีการอธิบายที่ต่างกัน มันนำไปสู่มุมมองต่อเหตุการณ์ที่ต่างกันด้วย เพราะฉะนั้นการรายงานเหตุการณ์จากคนทุกฝ่ายจำเป็นแน่ๆ ไม่มีปัญหา เป็นเรื่องที่ควรจะต้องทำ

คำถามหรือเรื่องที่ต้องระวังก็คือว่า รายงานเสียงของคนทุกฝ่าย โครงเรื่องหลักที่เราใช้เป็นโครงเรื่องของคนทุกฝ่ายหรือเปล่า หรือเราเอาคนทุกฝ่ายมาใส่ในโครงเรื่องบางอย่างที่ชอบอยู่แล้ว ผมคิดว่าในกรณีของเดือนเมษา การรายงานภาพความเดือดร้อนของคนที่ดินแดงหรือว่าหลาย ๆ ที่มันถูกรายงานบนพล็อตใหญ่คือ คนเสื้อแดงเป็นพวกก่อการจลาจล เป็นพวกก่อความวุ่นวาย มุมมองที่จะอธิบายต่อเหตุการณ์นี้ จากคนเสื้อแดงผมคิดว่าผมไม่ค่อยเห็น นี่ก็คือปัญหาของการรายงานเรื่องแบบนี้ ก็คือว่าโครงเรื่องใหญ่มันไม่ใช่โครงเรื่องที่มาจากทุกฝ่ายจริงๆ

พิณผกา: อันนี้เราพูดในเชิงหลักการ ของการต่อสู้ของการเคลื่อนไหวของคนเสื้อแดง แล้วก็การทำความเข้าใจคนเสื้อแดงในมุมมองของชนชั้นกลาง แต่ถ้าเราประเมินสถานการณ์ข้างหน้า 12-14 มีนาคมนี้ เสื้อแดงออกมาเคลื่อนไหว ภายใต้ภาวะที่คุณก็ไม่ได้รับแรงหนุนจากชนชั้นกลางในกรุงเทพฯ แล้วก็รวมถึงไม่ได้รับแรงหนุนจากสื่อกระแสหลัก เขาออกมาเพื่อจะแพ้หรือเปล่า?

ศิโรตม์: ผมไม่สามารถตอบเรื่องนี้ได้ในเวลานี้เพราะว่าการแพ้ – ชนะ มันขึ้นอยู่กับหลายๆ ปัจจัย แต่ผมคิดว่ายิ่งถ้าเรามองว่า คนเสื้อแดงเคลื่อนไหวทางการเมืองหรือเข้ามากรุงเทพฯ บนสภาพแวดล้อมซึ่งไม่เอื้ออำนวยกับพวกเขาเลย เช่น

หนึ่ง เขาเป็นคนต่างจังหวัดแล้วเข้ามาในกรุงเทพฯ ตากแดด ตากฝน ตากลม นั่งรถมา 8-9 ชั่วโมง มายืนชุมนุมกี่วันก็ไม่รู้ 2-3 วันเป็นอย่างน้อย อันที่สองเขารู้ว่าเขามาชุมนุมในเมือง ซึ่งไม่ใช่พื้นที่ของเขา

อันที่สามเขารู้ว่า เขามาชุมนุมท่ามกลางสื่อของรัฐและสื่อของเอกชน ซึ่งไม่ได้อยู่ข้างเขาเลย ผมคิดว่าเรื่องที่เราต้องตั้งคำถามก็คือว่า อะไรทำให้คนเหล่านี้มีจิตใจแบบนี้ขึ้นมาได้ ถ้าเป็นผมผมไม่กล้าทำ ทุกวันแค่ให้ผมพูดเรื่องอะไรแบบที่ไม่ต้องเป็นเสื้อแดงมาแ ต่ว่าพยายามทำความเข้าใจเสื้อแดงถ้าต้องไปพูดบนเวทีของคนบางกลุ่ม ผมก็ไม่ไป เพราะผมรู้สึกว่าเราไม่รู้ feedback จะเป็นอย่างไร

เพราะฉะนั้นยิ่งถ้าเรามองภาพคนเสื้อแดงในบริบทแบบนี้เท่าไหร่ ผมคิดว่ าเราจะต้องตั้งคำถามมากขึ้นด้วยซ้ำว่าระดับแสนคนเป็นอย่างน้อยเขาทำสิ่งซึ่งมันมีต้นทุนที่เสี่ยงมากๆ แล้วผมคิดว่า ถ้าผมเป็นคนเสื้อแดงถ้าผมจะมากรุงเทพฯ ผมกลัวอะไร หนึ่งเลยผมกลัวถูกคนเสื้อแดงทำร้าย ผมกลัวรัฐบาลปล่อยข่าวให้ร้ายผม

ผมกลัวมือที่สามแทรกแซง ผมกลัวสื่อของรัฐ สื่อหนังสือพิมพ์ สื่อทีวีให้ข่าวในแง่ลบผมตลอดเวลา แต่ผมก็เลือกที่จะมา ซึ่งมันต้องมีแรงขับอะไรที่ใหญ่มากในหมู่คนเสื้อแดงรอบนี้ ซึ่งถ้าเรามองคนเสื้อแดงโดยเอามุมมองเรื่องเสื้อ เอามุมมองเรื่องสีเหลืองสีแดงออกไป ว่านี่คือความเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ใหญ่มากๆ ที่เราควรจะพิจารณามันให้ดีๆ

พิณผกา: แต่ว่าถ้าเราพูดถึงความรุนแรง มันมีโอกาสที่จะเกิดขึ้น?
ศิโรตม์: ผมคิดว่าเวลาเราพูดถึงความรุนแรง ส่วนใหญ่ที่พูดอยู่ในปัจจุบันคือ การวิเคราะห์ว่าจะเกิดความรุนแรงหรือเปล่าโดยมองจากความขัดแย้งทางการเมืองแบบมหภาคเป็นหลัก คือมองว่ารัฐบาลก็อยู่ขั้วหนึ่ง เสื้อแดงคือฝ่ายทักษิณก็อยู่อีกขั้วหนึ่ง

สิ่งที่คุณทักษิณต้องการ ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ถ้าไม่ใช้ความรุนแรงเปลี่ยนระบบ ผมคิดว่าวิธีนี้เป็นวิธีมองที่เป็นคล้ายเซียนไพ่หรือเซียนฟุตบอล มองเวลาวิเคราะห์ฟุตบอลหรือเวลาวิเคราะห์หมากรุกอะไรพวกนี้ก็คือว่า เหมือนกันกับการเมืองเป็นเรื่องของเกม มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าเราเข้าใจความรุนแรงมากเท่าไหร่

ถ้าเราจะสนใจความรุนแรงในเรื่องของการเมืองช่วง 2-3 วันนี้ ผมคิดว่าเรื่องที่เราอาจจะต้องดูคือ หนึ่งคือ เงื่อนไขที่ทำให้เกิดความรุนแรงจริงๆ แล้วมันมีหรือเปล่า เช่น การเผชิญหน้าระหว่างฝูงชนกับฝูงชนแต่ละกลุ่มมันมีไหม? การเผชิญหน้าระหว่างคนเสื้อแดงกับม็อบที่อาจจะมีการจัดตั้งของรัฐ

หรือรอบเดือนเมษาที่หลายๆ คนพูดว่า คนเสื้อน้ำเงินหรือมือที่สามมีไหม? อันที่สองก็คือความสามารถของผู้นำการชุมนุมมันมีไหม? อันที่สามคือความสามารถของรัฐ ในการหลีกเลี่ยงการยั่วยุให้เกิดสถานการณ์รุนแรงมีไหม ?

แล้วผมคิดว่า ในตอนนี้ถึงแม้เราจะเห็นแนวโน้มว่าจะมีอะไรแบบนี้อยู่ แต่ว่าถ้าตอบให้ชัดเจนว่ามันจะมีความรุนแรงไหม ผมคิดว่าไม่อยากจะพูดแบบนั้น ในกรณีของคนเสื้อแดง เขามีความระมัดระวังค่อนข้างสูง ในการไม่ให้คนนอกเข้ามาสร้างสถานการณ์เหมือนเดือนเมษายนที่ผ่านมา ในกรณีของผู้นำเสื้อแดง ผมคิดว่ารอบนี้มีการพูดกันเยอะว่าจะมีการเคลื่อนไหวอย่างสันติวิธี
ล
อย่างรอบเดือนเมษาพูดน้อยกว่าคราวนี้มากๆ แล้วอันหนึ่งที่ผมคิดว่าชัดเจนมากๆ คือความพยายามจะพูดเรื่องของการมีระเบียบวินัย การเคลื่อนไหวอย่างที่รับฟังผู้นำให้มากขึ้นกว่าเดิม ผมคิดว่าเราก็ต้องยอมรับว่า ที่ผ่านมาสิ่งที่เกิดขึ้น ในเดือนเมษา สำหรับคนจำนวนมากคือเสื้อแดงแพ้ แต่ว่าความพ่ายแพ้ของคนเสื้อแดง ก็มีการปรับตัวของคนเสื้อแดงบางกลุ่ม ในการจัดการปัญหาแบบนี้ด้วยเหมือนกัน ผมคิดว่าเรื่องนี้ก็คือเรื่องหนึ่งที่ต้องพิจารณา

ความรุนแรงจากรัฐบาล คือสิ่งที่ต้องกลัวมากกว่าคนเสื้อแดง
ถ้าถามว่าความรุนแรงจะมีไหม? ผมว่าสิ่งที่ผมกลัวไม่ใช่ความรุนแรงจากคนเสื้อแดง แต่ว่ากลัวความรุนแรงจากปัจจัยภายนอกคนเสื้อแดงมากว่า อันนี้ก็คือ ความรุนแรงจากรัฐบาล เวลาเราพูดถึงรัฐบาล เราต้องยอมรับว่าองค์ประกอบของรัฐบาลชุดนี้ ไม่มีความเป็นเอกภาพเลย เรามีนายกฯ คือคุณอภิสิทธิ์ ซึ่งเป็นคนที่ผมคิดว่าโดยพื้นฐานผมคิดว่าเป็นคนไม่นิยมความรุนแรง ถ้าเทียบกับคนอื่นๆ ในพรรคประชาธิปัตย์

แต่ผมก็ไม่อยากพูดเต็มปากเต็มคำ เพราะมันมีหลายเรื่องที่ทำให้น่าสงสัยเหมือนกัน แต่ว่าองค์ประกอบของรัฐบาลที่จะทำให้เกิดความรุนแรงมีอะไร เราได้ยินถึงการพูด ในลักษณะที่ว่ามีการเผชิญหน้าตลอดเวลาจากรองนายกรัฐมนตรี จากโฆษกรัฐมนตรี จากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแบบนี้ ว่าคนเสื้อแดงเป็นพวกจลาจลเป็นพวกเผาบ้านเผาเมือง อันนี้เป็นสิ่งที่พูดเพื่อทำให้การเผชิญหน้าทางการเมือง แล้วผมก็ไม่เข้าใจว่า รัฐบาลปล่อยให้คนแบบนี้พูดออกมาทุกวันได้อย่างไร

แล้วอันที่สองก็คือการเกิดเหตุการณ์แทรกแซงจากพวกมือที่สาม หรือว่ากองกำลังไม่ทราบฝ่าย ซึ่งเป็นคนของรัฐแต่อาจจะไม่ได้อยู่กับรัฐบาลโดยตรง นี่ผมก็คิดว่าเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากกว่า ผมไม่คิดว่าโดยธรรมชาติของการเคลื่อนไหวมวลชนแบบเสื้อแดง จะมีความต้องการการใช้ความรุนแรงเป็นพื้นฐาน เพราะว่าประชาชนก็ไม่มีอาวุธ ถ้ามีความรุนแรง ผมคิดว่ามันจะเป็นปฏิกิริยาตอบโต้การกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐมากกว่า

ผมคิดว่าเหตุการณ์เดือนเมษา ผมคิดว่าจำนวนของคนเสื้อแดง ต้องมองแบบเป็นปฏิกิริยาตอบโต้การใช้กำลังของรัฐมากกว่า แล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญแล้วผมก็คิดว่าเราไม่ค่อยพูดแบบนี้เท่าที่ควร

รัฐบาลทำงานบนความแตกแยก สังคมอยู่ไม่ได้แน่หากเป็นแบบนี้
พิณผกา: อาจจะถามแบบหาเรื่องกันก็คือว่า ขณะที่คุณศิโรตม์บอกว่าแกนนำของคนเสื้อแดงจะพูดเรื่องสันติวิธีมาก แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้ออกมาในสื่อ

ขณะเดียวกันภาพของความรุนแรงมันกลับถูกฉายออกมาอย่างสม่ำเสมอกว่า เป็นเรื่องเป็นราว เป็นขั้นเป็นตอนมากกว่า สัปดาห์ที่ผ่านมาอะไรที่เกี่ยวกับเสื้อแดงมันก็จะเป็นประเด็นความรุนแรงทั้งนั้น ทั้งเรื่องเสธ.แดง ทั้งเรื่องคำพูดของคุณอริสมันต์ ทั้งเรื่องการประเมินสถานการณ์ของรัฐ ทำไมมันถึงออกมาเป็นแบบนี้?

ศิโรตม์: คือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้เราต้องคิดต่อมากๆ ว่าสิ่งที่รัฐต้องการในการจัดการการชุมนุมครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของการอยู่ร่วมกันอย่างสันติวิธีระหว่างรัฐบาลกับคนเสื้อแดง เพราะฉะนั้นภาพของการทำให้คนเสื้อแดงเป็นผู้ร้ายรุนแรงมาก

เราจะเห็นภาพของการที่เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วรัฐบาลออกมาประโคมข่าวว่า คนกำลังเริ่มถอนเงินจากธนาคารแล้ว เพราะว่าถ้าเสื้อแดงมาจะมีการเผาธนาคาร จะมีการยึดธนาคาร มีการทุบตู้เอทีเอ็ม แล้วเมื่อวานนี้ก็มีข่าวที่ตลกออกมาว่า พอรัฐบาลประโคมข่าวจนคนกลัวจริงๆ เมื่อวานนี้คุณสาทิตย์ วงศ์หนองเตยก็มาการให้สัมภาษณ์ว่าถ้ามีการถอนเงินหรือใครชวนให้คนอื่นถอนเงิน คือคนซึ่งเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วคนที่พูดมาที่สุดคือรัฐบาล

ผมคิดว่าการที่รัฐบาลรณรงค์ให้คนเกลียดเสื้อแดง ผมคิดว่าเอาประเทศชาติเป็นเดิมพันมากๆ แล้วนี่มันคือเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย ผมคิดว่าปัญหาหลักของรัฐบาลชุดนี้ในการทำงานการเมืองก็คือ ความไม่สามารถสร้างความสามัคคีของคนในชาติให้มันเกิดขึ้นมาได้จริงๆ

รัฐบาลชุดนี้ทำงานบนการสร้างความแตกแยกของคนในชาติ หรือเราอาจจะพูดก็ได้ว่าสิ่งที่มันเป็นปัญหาหลักของสังคมการเมืองไทยหลังปี 49 คือรัฐบาลไทยทุกชุดไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหนก็ตาม ไม่เคยจะพยายามจะสร้างการอยู่ร่วมกันกับคนอีกฝ่ายหนึ่ง นี่คือปัญหาหลักของสังคมการเมืองไทยหลัง ปี 49 ถ้ารัฐบาลของฝ่ายหนึ่งขึ้นมาก็จะทำให้มวลชนของอีกฝ่ายเป็นศัตรูของชาติ การอยู่ร่วมกันของคนในชาติ การอยู่ร่วมกันในชุมชนการเมืองอยู่ไม่ได้ถ้ารัฐทำแบบนี้

รัฐบาลที่ดีคืออะไร รัฐบาลที่ดีคือคนที่เมื่อคนในชาติมองขึ้นมารู้ว่ารัฐบาลเป็นของคนทุกคน ว่ารัฐบาลนี้เป็นรัฐบาลซึ่งปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด เป็นรัฐบาลซึ่งฟังเสียงของคนทุกฝ่ายอย่างแท้จริง ซึ่งในปัจจุบันนี้ รัฐบาลชุดนี้ไม่ได้ทำแบบนี้ หรือพูดอีกอย่างหนึ่งว่าหลังปี 49 ไม่มีรัฐบาลไหนที่ทำแบบนี้เลย สิ่งที่คุณอภิสิทธิ์ทำก็คือ ทำสิ่งที่คุณสมัครทำกับพันธมิตร คือการทำให้รัฐบาลอยู่รอดบนการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย แยกมิตรแยกศัตรู แล้วทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างฝ่ายต่างๆ ตลอดเวลา

สร้างภาพมายา – สังคมไทยคือสังคมแห่งสันติ
พิณผกา: คำถามสุดท้ายคือครั้งนี้มันอาจจะเป็นครั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็คือมีกลุ่มทางสังคมที่ออกมาแสดงความวิตกกังวลเรื่องของความรุนแรง เรื่องของต้องการสันติภาพ สันติวิธีมาก ขนาดที่ว่ามีกลุ่มใหม่ๆ ขึ้นมาทางสังคมออนไลน์ เช่นกลุ่ม We love Peace, We love Thai อะไรเหล่านี้ ถามคุณศิโรตม์ว่าจริงๆ กลุ่มเหล่านี้ที่เขามีความวิตกกังวลเรื่องสันติภาพในพื้นที่ทางการเมืองของสังคมไทย ถ้าเขาต้องการสันติภาพหรือความสงบเรียบร้อยในสังคมไทย เขาควรจะทำอะไร?

ศิโรตม์: สันติภาพมีหลายแบบมีหลายความหมาย สันติภาพบางแบบหมายถึงการที่คนเราไม่ตีกันเฉยๆ สันติภาพบางแบบหมายถึงการมีโครงสร้างทางกฎหมาย โครงสร้างทางการเมืองที่ทำให้คนทุกกลุ่มได้รับความยุติธรรมเท่ากัน

สันติภาพบางแบบหมายถึงการมีวัฒนธรรม การมีวาทกรรมการมีความคิดที่ยอมรับว่าคนทุกฝ่าย อยู่ร่วมกันได้อย่างสันติถ้าเราเห็นเขาเป็นคนเหมือนๆ กัน

ผมคิดว่าการพูดถึงสันติภาพของสังคมไทยทุกวันนี้ มันเป็นการพูดแบบฉาบฉวย พูดถึงสันติภาพ เหมือนเป็นเรื่องของเด็กสองคนมันผิดใจกันแล้วก็มาตีกัน แล้วก็ควรจะมีผู้ใหญ่ที่เป็นกลางมาห้ามไม่ให้เด็กตีกัน ความขัดแย้งของสังคมไทยไม่เคยง่ายขนาดนี้

เราเคยอยู่ในสังคมที่มีการฆ่ากันกลางเมืองมาแล้วในวันที่ 6 ตุลาคม 2519 เราอยู่ในสังคมซึ่งเคยมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 24 มิถุนายน 2475 ซึ่งจบลงด้วยผู้นำการเปลี่ยนแปลงการปกครองทั้งหมดต้องไปตายในต่างประเทศ

ปรีดี พนมยงค์ไปตายที่ฝรั่งเศส จอมพล ป.พิบูลสงครามไปตายที่ญี่ปุ่น เพราะฉะนั้น สังคมไทยไม่เคยเป็นสังคม ซึ่งอยู่ร่วมกันด้วยความสันติด้วยกันจริงๆ อยู่แล้ว

เวลาคนในสังคมอยากพูดเรื่องสันติภาพก็ต้องทำความเข้าใจให้มากว่า ความขัดแย้งต่างๆ ในสังคมไทยมันสลับซับซ้อนแล้วเราพูดว่า ทุกคนรักกันอย่าตีกัน พูดไม่ได้ ไม่ make sense

ถ้าพูดแบบนี้ สิ่งที่เราจะได้คือทำให้รู้สึกว่าเราเป็นคนดีเท่านั้นเอง แต่ไม่ได้หมายถึงว่าเรารักสันติจริงๆ

อีกอย่างหนึ่งที่น่าประหลาดก็คือการที่เราพูดเรื่องสันติวิธี ภาพของคนต่างๆ ในเวลานี้คือมันมาโยงเรื่องความคิดที่ว่าความเป็นไทยต่างๆ คืออะไร มันมาโยงกับความคิดเรื่องไม่ใช่คนไทยคืออะไร

เราจะเห็นว่ามีการรณรงค์ว่าคนไทยรักสันติภาพ คนไทยไม่ใช้ความรุนแรง คนไทยไม่ชุมนุม คำถามที่เกิดขึ้นก็คือคนที่เขาไปชุมนุมไม่ใช่คนไทยตรงไหน

การรณรงค์เรื่องสันติภาพสันติวิธี บนฐานของการที่ว่าคนที่เขาชุมนุมไม่ใช่คนไทย แค่นี้มันก็คือความรุนแรงที่ใหญ่มากๆ แล้ว

เรามีเหตุการณ์หกตุลา ซึ่งเกิดการฆ่านักศึกษาด้วยเหตุผลว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนไทย แล้วความเป็นคนไทยมันอยู่ในตัวของคนไทยทุกคน

การที่คนกรุงเทพฯ กลุ่มหนึ่งคิดว่ารักสันติ จนถือดีมาบอกว่า คนเสื้อแดงคนอื่นๆ ที่มาชุมนุมไม่ใช่คนไทย นี่มันคือการดูถูกความเป็นมนุษย์ของเขาอย่างถึงที่สุด ความเป็นคนไทยมันอยู่ที่ตัวตนของคนเรา

มันไม่ได้อยู่ที่การที่เขามีความคิดทางการเมือง ที่แตกต่างกับคนกรุงเทพฯ แล้วนั่นทำให้คนกรุงเทพฯ ว่าเขาไม่ใช่คนไทย นี่คือความรุนแรงที่ผมคิดว่ารุนแรงกว่าการตีกันบนท้องถนนด้วยซ้ำ เรามองเขาว่าไม่ใช่คนเท่าเราถึงพูดแบบนี้ได้.

หมายเหตุ ถอดความจากรายการประชาไทใส่เสียงรายวันประจำวันที่ 10 มี.ค. 2553 คลิกฟัง ที่นี่

ที่มา ประชาไท

แถลงการณ์ร่วมต่อต้านการใช้ความรุนแรงโดยรัฐต่อผู้ชุมนุมเสื้อแดง

admin — Thu, 11 Mar 2010 03:14:37 +0700

สนนท.และองค์กรภาคประชาชน ออกแถลงการณ์เรียกร้องต่อรัฐ ให้ยุติการสร้างเงื่อนไขที่นำไปสู่การใช้ความรุนแรง ต่อผู้ชุมนุมและวอนต่อสื่อมวลชนว่า อย่าร่วมมือกับรัฐบาลนำพาวิกฤติการเมืองครั้งนี้ ไปซ้ำรอยเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519

แถลงการณ์ร่วมต่อต้านการใช้ความรุนแรงโดยรัฐต่อผู้ชุมนุมเสื้อแดง
10 มีนาคม 2553

“ผู้ที่ควรถูกเรียกร้องและกดดัน ไม่ให้ใช้ความรุนแรงมากเสียยิ่งกว่าประชาชนผู้ชุมนุมคือ รัฐบาล”
"วอนสื่อมวลชนอย่าร่วมมือกับรัฐบาล นำพาสถานการณ์ย้อนทวนไปสู่จุดจบแบบ 6 ตุลา 2519"
"ประชาชนทุกคนในสังคม ไม่ว่าคุณจะมีจุดยืนทางการเมืองเช่นไร โปรดยืนยันให้รัฐบาลทราบว่า คุณจะไม่ผ่านใบอนุญาตให้รัฐบาล ก่ออาชญากรรมต่อประชาชน"
ทันทีที่กลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการ หรือ นปช. ประกาศจะเริ่มต้นการชุมนุมทางการเมืองครั้งใหญ่ ในวันที่ 12 มีนาคม 2553 เป็นต้นไป เหตุการณ์และกระแสข่าว อันไม่ปกติมากมายก็ได้โหมปะทุขึ้นรายวัน อาทิ เกิดเหตุปาระเบิดขึ้นในพื้นที่กรุงเทพมหานครหลายจุด

ตามด้วยกระแสข่าวการวางแผนก่อวินาศกรรมของคนบางกลุ่ม การปาสิ่งปฏิกูลใส่บ้านนายกรัฐมนตรี การหายไปของอาวุธสงครามจำนวนหนึ่ง จากคลังแสงในกองพันทหารช่าง 401 จังหวัดพัทลุง รวมถึงความพยายามจุดประเด็นเรื่องภาวะกระสุนปืนขาดตลาดของฝ่ายสนับสนุนรัฐบาล

โดยเหตุการณ์และกระแสข่าวเหล่านี้ ล้วนถูกเชื่อมโยงไปสู่การนัดชุมนุมใหญ่ของกลุ่ม นปช.ที่กำลังใกล้จะมาถึงทั้งสิ้น และเป็นที่น่าแปลกใจว่าช่วงเวลาดังกล่าว ได้เกิดปรากฏการณ์ สื่อมวลชนแทบทุกสำนักนำเสนอข่าวไปในทิศทางเดียวกันซ้ำไปซ้ำมาราวกับนัดหมาย

ยังไม่นับรวมถึงกระแสกดดันทางสังคม โดยเฉพาะจากคนกรุงเทพมหานคร ที่ถูกโหมกระพือผ่านสื่อมวลชนแขนงต่าง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีการกล่าวอ้างถึงผลกระทบและความเดือดร้อนต่าง ๆ นานาที่คาดว่าคนกรุงเทพฯ

จะได้รับจากการชุมนุมดังกล่าว นำไปสู่กระแสกีดกันการเดินทาง เข้ามายังกรุงเทพมหานคร อันเป็นพื้นที่นัดหมายชุมนุมของกลุ่ม นปช.จากทั่วสารทิศ

อย่างไรก็ตาม ข้อเรียกร้องให้มีการยุบสภา แล้วจัดการเลือกตั้งใหม่ของกลุ่มผู้ชุมนุมนั้น ยังตั้งอยู่บนฐานของการใช้กลไกรัฐสภาในระบอบประชาธิปไตย ซึ่งเป็นสิ่งที่ประชาชนทั่วไปสามารถเรียกร้องเสนอต่อสังคมได้ ไม่เป็นการละเมิดต่อรัฐธรรมนูญ และการรวมตัวกันของประชาชนเพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องของตนนั้น ก็ถือเป็นสิ่งปกติอย่างยิ่งในสังคมประชาธิปไตย

รัฐบาลพยายามบอกกับสังคมมาโดยตลอดว่าต้องการสร้างความสงบ สันติ และความสมานฉันท์ให้เกิดขึ้นแก่คนในชาติ   ทั้งยังเรียกร้องหาความรับผิดชอบต่อชาติบ้านเมือง รวมถึงความรักชาติจากกลุ่มผู้ชุมนุม

แต่สิ่งที่รัฐบาลกำลังทำอยู่ในขณะนี้   กลับเป็นการพยายามสร้างเงื่อนไขเพื่อจะนำไปสู่ความรุนแรงเสียเอง จนเป็นที่ตั้งข้อสงสัยว่า สิ่งที่รัฐบาลและเครือข่ายผู้สนับสนุนรัฐบาลกำลังทำอยู่นี้

เป็นการปูทางไปสู่การสร้างความชอบธรรม ในการใช้กำลังปราบปรามประชาชนอย่างรุนแรง เพื่อยุติปัญหาและการชุมนุม ดังที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว เมื่อเดือนเมษายนปีที่ผ่านมาหรือไม่

หากเป็นเช่นนั้น ก็นับว่าสังคมไทยกำลังเดินเข้าสู่สถานการณ์วิกฤตอีกครั้งหนึ่ง เพราะฝ่ายรัฐบาลเป็นผู้ถือครองอำนาจรัฐ มีเครื่องมือในการก่ออาชญากรรมความรุนแรงครบถ้วน ทั้งเครื่องมือทางกฎหมาย สื่อมวลชน ตำรวจ ทหาร และอาวุธยุทโธปกรณ์

การจะเกิดความรุนแรงหรือไม่ ในการนัดหมายชุมนุมของประชาชนครั้งนี้ จึงขึ้นอยู่กับรัฐบาลเป็นสำคัญไม่ใช่ประชาชน และจากข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์การเมืองไทยที่ผ่านมา ก็ได้แสดงให้เห็นว่า ความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับการชุมนุมทางการเมืองหลายต่อหลายครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 เหตุการณ์พฤษภา 2535   หรือแม้กระทั่ง เหตุการณ์เมษายน 2552 ที่ผ่านมา    ความรุนแรงที่เกิดขึ้นล้วนแล้วมาจากฝ่ายรัฐบาลทั้งสิ้น! ดังนั้น ฝ่ายที่ควรถูกเรียกร้องและกดดัน ไม่ให้ใช้ความรุนแรงเสียยิ่งกว่าฝ่ายผู้ชุมนุมก็คือรัฐบาล

ด้วยเหตุนี้ “เรา”   นิสิต นักศึกษา และประชาชนคนหนุ่มสาวผู้ปรารถนาจะเห็นประชาธิปไตย อันเป็นรากฐานของสิทธิเสรีภาพ ความเสมอภาค และภราดรภาพ ได้เกิดขึ้นอย่างแท้จริงบนดินแดนนี้   จึงขอเรียกร้องต่อรัฐบาลบนฐานของเจตนารมณ์ที่พ้องต้องกัน 2 ประการ คือ

1. การชุมนุมของประชาชนกลุ่ม นปช. นั้น มีความชอบธรรมตามหลักสิทธิและเสรีภาพ ที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ทั้งยังถูกรับรองไว้อย่างแข็งขันในหลักสิทธิมนุษยชนสากล ที่ทุกสังคมทั่วโลกยอมรับและยึดถือปฏิบัติ

รัฐบาลมีหน้าที่ประกันสิทธิเสรีภาพนี้ แก่พลเมืองในรัฐทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ดังนั้นสิ่งที่รัฐบาลต้องทำคือ ให้การสนับสนุนและรับฟังข้อเรียกร้องของกลุ่มผู้ชุมนุม และปฏิบัติต่อผู้ชุมนุมในฐานะที่ผู้ชุมนุมทุกคนเป็นพลเมืองแห่งรัฐ ไม่ใช่ศัตรูแห่งรัฐ ในทุกกรณี

2. กฎหมายความมั่นคงทุกฉบับ ไปกันไม่ได้กับสังคมประชาธิปไตย ถือเป็นเครื่องมือในการลิดรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชน จนอาจกล่าวได้ว่า เป็นเครื่องมือรับรองความชอบธรรมในการก่อการร้ายของรัฐ

ดังนั้น รัฐบาลต้องไม่ประกาศใช้กฎหมายความมั่นคง ไม่ว่าฉบับใด เพื่อใช้เป็นเครื่องมือ ขัดขวางยับยั้งการชุมนุมตามสิทธิเสรีภาพของประชาชน โดยไม่มีข้อยกเว้น

นอกจากข้อเรียกร้องต่อรัฐบาล 2 ข้อ ดังได้กล่าวมาแล้ว  “เรา” ยังขอเรียกร้องต่อ “สื่อมวลชนทุกแขนง ทุกสำนัก” ให้นำเสนอข่าวอย่างระมัดระวัง ตรงไปตรงมา ไม่ทรยศต่อจรรยาบรรณวิชาชีพสื่อมวลชน

การร่วมมือกับรัฐบาลหรือยอมตกเป็นเครื่องมือของรัฐบาล นำเสนอข่าวบิดเบือนสร้างภาพลบให้แก่กลุ่มผู้ชุมนุม เท่ากับเป็นการผลักกลุ่มผู้ชุมนุมไปเป็นอื่น และเป็นการป้ายสีความเป็นปีศาจให้แก่กลุ่มผู้ชุมนุม   ซึ่งจะนำไปสู่ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหตุการณ์เดือนเมษายนที่ผ่านมา   หรือไม่ก็อาจนำไปสู่จุดจบอันเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่เช่นเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519

และเราขอเรียกร้องต่อประชาชนทุกคนในสังคม ไม่ว่าคุณจะมีจุดยืนทางการเมืองเช่นไร ต้องไม่มีอคติต่อการใช้สิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญของประชาชนด้วยกัน และแม้ไม่เกลียดชัง แต่การแสดงความวางเฉยไม่เพียงพอต่อสถานการณ์เช่นนี้

หากแต่สิ่งที่ประชาชนทุกคนต้องแสดงออกในภาวการณ์วิกฤตเช่นนี้   คือ   เรียกร้องไม่ให้รัฐบาลใช้ความรุนแรงต่อประชาชนด้วยกัน   และโปรดยืนยันให้รัฐบาลทราบว่า คุณจะไม่ผ่านใบอนุญาตให้รัฐบาลก่ออาชญากรรมต่อประชาชนด้วยกัน

รายชื่อองค์กร

1.    สหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.)
2. เครือข่ายนักศึกษาพิทักษ์ประชาชน (คพช.)
3.    กลุ่ม Try-Arm
4.    กลุ่มสหภาพแรงงานเคมีภัณฑ์
5.    สมาคมรัฐธรรมนูญเพื่อประชาชน
6.    สถาบันอีสานภิวัตน์
7.     สมาคมพัฒนาผู้บริโภคไทย
8.     สถาบันคุ้มครองสิทธิประโยชน์ผู้บริโภค
9.     สมาคมรัฐธรรมนูญเพื่อสังคม
10.   โครงข่ายภาคประชาสังคมนนทบุรี
11.    สมัชชาสังคมก้าวหน้า (Social Move Assembly)
12. องค์กรเลี้ยวซ้าย
13.    กลุ่มกรรมกรแดงเพื่อประชาธิปไตย
14.    สถาบันเพื่อการพัฒนาเยาวชนประชาธิปไตย
15.    สหภาพแรงงานกรุงเทพผลิตเหล็ก
16.    เครือข่ายพิทักษ์เจตนารมณ์เดือนพฤษภา
17.    สหพันธ์แรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอ การตัดเย็บเสื้อผ้าและผลิตภัณฑ์หนังแห่งประเทศไทย

ที่มา ประชาไท

ใบตองแห้งออนไลน์ : วัวกินหญ้า ทฤษฎีโก๋หลังวัง

admin — Thu, 25 Feb 2010 14:08:50 +0700

ติ๊งต่างว่า คนเลี้ยงวัวปล่อยวัวในทุ่งให้ข้ามไปกินหญ้าของเพื่อนบ้านบ่อยๆ วันหนึ่ง เพื่อนบ้านมาอ้างว่า วัวเอ็งโตมาเพราะหญ้าของข้า ต้องริบวัวทั้งฝูง คุณว่ายุติธรรมไหม

เอาใหม่ ติ๊งต่างว่า ไม่ใช่เพื่อนบ้านแต่เป็นรัฐ เป็นของหลวง ของส่วนรวม ริบวัวมาฆ่ากลางหมู่บ้านแจกทุกคนกิน คุณว่ายุติธรรมไหม

ถ้าติ๊งต่างให้ใกล้เคียงที่สุด ต้องเปรียบเป็นสหกรณ์การเกษตร เอาที่ดินให้เช่าเลี้ยงวัว แล้วคนเช่ารายหนึ่งได้รับเลือกเข้ามาเป็นประธานสหกรณ์ เปลี่ยนชื่อให้ลูกเช่าแทน ไอ้ที่ดินนั้นก็มีปัญหา มีการแก้ไขสัญญา อ้างภัยแล้ง หรืออ้างคู่แข่ง ราคาตก ขอลดค่าเช่า เปลี่ยนวิธีจ่ายเงิน ฯลฯ เป็นที่ครหาว่ามันตุกติก แต่จับไม่ได้คาหนังคาเขาเพราะมันก็อ้างว่าทำถูกต้องตามกฎระเบียบ

อย่ากระนั้นเลย ริบวัวแม่มให้หมดดีไหม

นั่นคือทฤษฎีวัวกินหญ้า ของ’จารย์แก้ว ซึ่ง-ด้วยความจริงใจ ผมเนี่ยรัก’จารย์แก้วนะ รักน้ำใจ แบบว่าแกใจนักเลง แฟร์ในหลายๆ เรื่อง ใครที่บอกว่าตั้ง คตส.ล้วนศัตรูทักษิณ ผมเถียงอยู่เสมอว่า ‘จารย์แก้วไม่ใช่ สมัยเป็น สว. ‘จารย์แก้วไม่ใช่เจิมนะครับ แกมีเหตุผล แยกแยะถูกผิด ไม่ได้ด่าตะพึดตะพือ

แม้แต่เป็น คตส. ผมก็ว่าแกเป็นคนมีเหตุผลที่สุดใน คตส. (เพียงแต่ผม hurt ไปพักใหญ่ตอนที่แกรับเป็น คตส.) คุยกันครั้งหลัง แกก็ไม่เห็นด้วยกับรัฐธรรมนูญ 50 และความสุดขั้วสุดโต่งหลายประเด็น

เพียงแต่’จารย์แก้วยังยืนยันทฤษฎีวัวกินหญ้า ซึ่งต้องขอแยกแยะว่าผมไม่เห็นด้วย เพราะรู้สึกมันออกจะนักเลงๆ ไงไม่รู้ เป็นตรรกแบบโก๋หลังวัง ที่คนฝ่ายตรงข้ามเขารู้สึกว่าไม่เป็นธรรม

ติ๊งต่างกลับไปอีกที ถ้าประธานสหกรณ์แอบเอาลูกวัวมาเลี้ยงในที่ของสหกรณ์ กินหญ้า ฉีดยา ใช้ทุกอย่างของสหกรณ์ จนวัวตัวอ้วนพี แบบนั้นไม่มีปัญหาครับ ยึดแม่มเลย ไม่ต้องชดใช้ค่าลูกวัว แบบที่’จารย์แก้วเปรียบว่าเหมือนคนเอาเงินซื้อยาเสพย์ติด แม้เป็นเงินหาได้โดยสุจริต ก็ต้องยึดเพราะมันเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำผิด

แต่ในกรณีของทักกี้ มันเป็นอะไรที่แม้รู้สึกว่าไม่ใคร่โปร่งใส แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องก้ำกึ่ง แปรสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต เงินเข้ารัฐเท่าเดิม (ดีกว่าเดิมด้วย ไม่ถูกรัฐวิสาหกิจเบียดบัง) ว่ากีดกันคู่แข่งก็มองไม่เห็นเป็นรูปธรรม แก้ไขสัญญาหรือ ผู้รับสัมปทานกับรัฐล้วนมีการเจรจาต่อรองแก้ไขสัญญาอยู่บ่อยๆ

เมื่อเงื่อนไขเปลี่ยนไป แม้แต่สร้างถนนก็มีการยืดเวลา ไอ้ที่น่าเกลียดกว่านี้ยังมี เช่น รัฐบาลขิงแก่ก็แก้สัญญาให้ดอนเมืองโทลเวย์ (จะยึดทรัพย์ใครไหม) ลดภาษีไอพีสตาร์ให้ชินแซท ก็อยู่ในเกณฑ์เดียวกันกับที่รัฐบาลอื่นเคยลดให้ไทยคม 3

หรือที่ว่าแก้กฎหมายให้ตัวเองขายหุ้นสิงคโปร์โตก พลิกไปดูดีๆ นะครับ บริษัทที่ร้องขอให้แก้กฎหมายมี 3 รายคือ ดีแทค, ทรู แล้วก็ทีทีแอนด์ที ชินไม่ได้ร้องขอให้แก้ แต่แก้เสร็จทักกี้ขาย เสียค่าโง่ โกรธกันทั้งเมือง รวมทั้ง ปชป.ที่ยกมือให้แก้กันสลอน

เรื่องแบบนี้มันเปรียบกันไม่ได้กับการเอาเงินไปซื้อยาเสพย์ติด หรือทฤษฎีวัวกินหญ้ารัฐ แต่มันเปรียบได้กับพ่อค้าเจ้าเล่ห์ ขายของตุกติก แล้วจิ๊กโก๋ปากซอยยัวะ ยึดร้านแม่มเลย

คือผมไม่ได้บอกว่าทักกี้มันโปร่งใส ชอบธรรม ถูกทุกอย่าง แต่ขณะเดียวกันการจัดการกับทักกี้ก็ต้องเป็นธรรม ถ้าคุณคิดว่าต้องการสร้างความเป็นธรรมขึ้นในบ้านนี้เมืองนี้ ไม่ใช่แค่ต้องการเอาชนะทางการเมือง

ทฤษฎีวัวกินหญ้ารัฐยังมีคำถามว่า แล้วเราจะใช้กับคนอื่นด้วยไหม ยกตัวอย่างหัวหน้าพรรคตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ ทุกคนก็รู้ว่าอีขายคลอรีน รับเหมาก่อสร้าง พร้อมกับเล่นการเมือง หัวหน้าพรรคเล็กอีกรายก็รับเหมาก่อสร้าง เล่นการเมืองมายี่สิบกว่าปี จากบริษัทเล็กกลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ จะถือว่า “กินหญ้ารัฐ” ไหม

หรือเอาง่ายๆ ไม่นานนี้เอง ตอนที่ กกต.มัวไล่จับสมชาย แสวงการ ถือหุ้น ปตท.ไม่กี่หุ้น บริษัทชิโนไทยก็ประมูลได้รถไฟฟ้าสายสีม่วง ใครเป็นผู้ก่อตั้งชิโนไทย ก็ปู่จิ้น มท.1 ถึงจะบอกว่าไม่มีหุ้นแล้วยกให้ลูกหลานไป มันต่างตรงไหนกับทักษิณ

แต่ถามกลับอีกว่า เอ้า ก็เขาทำมาหากินกับการก่อสร้าง คุณจะไม่ให้เขาประมูลงานเลยหรือ จะให้ปิดบริษัทเลยหรือ นี่ไง ที่เรียกว่าทับซ้อน ถ้าจะไม่ให้มีเลย ก็เท่ากับห้ามนักธุรกิจเล่นการเมือง ปล่อย “นักการเมืองอาชีพ” เขาเล่นไป แล้วกลุ่มธุรกิจคอยล็อบบี้ใต้โต๊ะ

ถ้ายึดทฤษฎีวัวกินหญ้ารัฐ ก็อาจตั้งแง่ได้กระทั่งคุณหญิงกัลยากับแบงก์กรุงเทพฯ ที่ได้ทำเช็คช่วยชาติ (กำไรสูงสุดปีที่แล้ว 2.2 หมื่นล้าน) บางคนอาจเถียงว่าคุณหญิงไม่เกี่ยวกับกระทรวงการคลัง ให้กลับไปอ่านคำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีอาญานักการเมือง ในคดีวัฒนา อัศวเหม ตอนนั้นวัฒนาก็เถียงว่าเป็นแค่ รมช.มหาดไทย ไม่ได้มีอำนาจสั่งการ

คือในบรรดาการปลุกระดมก่อนขึ้นบันไดศาล ที่โหมกระหน่ำข้างเดียวอยู่ตอนนี้ ถ้าเอาเฉพาะเนื้อหาไม่นับถ้อยคำสกปรก แบบกล่าวหาว่าจะมีการติดสินบนศาล 5 พันล้าน ในทางกฎหมายมีประเด็นน่าสนใจอยู่ 2-3 อย่าง

อย่างแรกก็คือความพยายามตีแผ่ข้อมูลอันซับซ้อนว่าทักกี้ “ซุกหุ้น” อย่างที่สองคือความพยายามให้ข้อมูลด้านเดียวว่า ทักกี้ทำทุกอย่างเพื่อเอื้อประโยชน์ชินคอร์ปฯ อย่างที่สามก็คือ โน้มนำเข้ามาสู่ทฤษฎีวัวกินหญ้ารัฐ

ผมอ่านข้อมูลตีแผ่การ “ซุกหุ้น” ทักกี้แล้วก็ขำ คือพยายามโยงใยให้เห็นความลี้ลับพิสดาร เช่น การโอนหุ้น 900 ล้านไปเมื่อปี 43 ไม่ใช่ไม่เชื่อนะครับ ผมเชื่อ แต่ถามว่าการ “ซุกหุ้น” เป็นความผิดฐานใด เป็นเหตุให้ยึดทรัพย์หรือไม่ เปล่าเลยนะครับ ถ้าจะเป็นก็เป็นความผิดฐานปกปิดบัญชีทรัพย์สิน ซึ่งต้องถูกถอดถอนออกจากตำแหน่ง เหมือนที่ทักกี้เคยโดนร้องศาลรัฐธรรมนูญแต่รอดมาอย่างน่ากังขา

ฉะนั้นไม่ว่ามันจะมีการโอนหุ้นพิสดารพันลึกเพียงไร (ในปี 43 คือก่อนเป็นนายกฯ) มันก็ไม่ใช่ความผิดที่ต้องยึดทรัพย์ ถ้าไม่มีองค์ประกอบของการเอื้อประโยชน์ชินคอร์ปฯ โดยมิชอบ และไม่ใช่ความผิดฐานฟอกเงินด้วย เพราะต้องเป็นเงินที่ได้มาโดยผิดกฎหมายหรือได้มาโดยมิชอบ จึงค่อยเอาไปซุกซ่อนเรียกว่าฟอกเงิน

อันนี้เปรียบเทียบได้กับรัฐมนตรีคนหนึ่ง ที่เอาทรัพย์สินไปซุกเมียไว้ ก็ถูกถอดจากตำแหน่ง แต่ไม่ถูกยึดทรัพย์ หรือเปรียบได้กับเสธหนั่น ถูกห้ามเล่นการเมือง 5 ปี แต่ไม่ถูกยึดทรัพย์

แต่ คตส.พยายามจะอ้างว่าในเมื่อมันเป็นของทักกี้แล้วทักกี้ไปสั่งการให้ได้ ประโยชน์ ถือเป็นความผิดฐานร่ำรวยผิดปกติ ก็ต้องตีความกันตรงนี้ว่า ไอ้การเอื้อประโยชน์นั้นเป็นไปโดยมิชอบหรือไม่ ขัดต่อกฎหมายจริงหรือ เลือกปฏิบัติให้เฉพาะบริษัทตัวเองหรือเปล่า

ตรงนี้ต่างหากที่เราต้องรอฟังศาลวินิจฉัย (แล้วเอาไว้ค่อยว่ากัน)

ที่ผมทักท้วงทฤษฎีวัวกินหญ้ารัฐ ก็เพราะตั้งข้อสังเกตสงกาว่า ในคดีความผิดที่เกี่ยวกับทักษิณและพวกพ้อง มักจะมี “ทฤษฎีใหม่” ที่เราไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน อย่างเช่น ไม่ทุจริต แต่ทำผิดจริยธรรม ต้องติดคุก

หรือเป็นผู้มีฐานะทางเศรษฐกิจสังคมสูง เป็นภริยาผู้บริหารประเทศ ควรดำรงตนเป็นเยี่ยงอย่าง

หรือย้อนไปถึงการใช้กฎหมายย้อนหลังตัดสิทธิ 111 กรรมการบริหารพรรค ก็มีข้ออ้างว่า ไม่ใช่โทษอาญาแต่เป็นความรับผิดทางการเมือง มาจนมาตรา 237 ผิดคนเดียวเหมายกเข่ง ก็บอกว่านักการเมืองจะต้องมีความรับผิดชอบสูงกว่าคนทั่วไป

หรือคดีปราสาทพระวิหาร ก็มีคำวินิจฉัยว่าอาจจะเสียดินแดน ซึ่งแปลว่ายังไม่เสีย แต่ขยายมาตรฐานให้สูงกว่าที่กฎหมายเขียนไว้ แค่อาจจะก็ต้องมีความผิดด้วย

ทำไมจึงต้องมี “มาตรฐานอันสูงส่ง” ออกมาทุกครั้ง ในขณะที่คดีไอ้ห้อย เป็นมาตรฐานปกติที่ประชาชนเข้าใจได้ คือพยานหลักฐานไม่ชัดเจน ยกประโยชน์ให้จำเลย จบ

เป็นคำถามที่ยังไม่มีคำตอบครับ

ขอส่งท้ายอีกนิดว่า การที่ศาลยกคำร้องของพานทองแท้ ไม่ห้าม คตส.ออกมาให้ข่าว ในหลักการแล้วผมเห็นด้วยนะครับ เพราะการตีความเรื่องละเมิดอำนาจศาลควรตีความอย่างจำกัด เฉพาะการออกมาชี้นำศาลอย่างชัดแจ้ง คดีนี้เป็นคดีที่เกี่ยวข้องกับบุคคลสาธารณะ เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจเรื่องผลประโยชน์สาธารณะ จึงไม่ควรห้ามการโต้แย้งในประเด็นที่เป็นเนื้อหาทางสาธารณะ

เพียงแต่ประเด็นสำคัญคือ ต้องเปิดให้มีการโต้แย้งให้ข้อมูลให้ความเห็นทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายเดียว และไม่ใช่สื่อกระแสหลักแสดงจุดวางตีนเอียงกะเท่เร่อย่างนี้

แล้วก็ต้องไม่ก้าวล่วงถึงขนาดไปกล่าวหาโดยไม่มีมูล ว่าทักษิณติดสินบนผู้พิพากษา เพราะพูดเช่นนี้เป็นการสร้างกระแสกดดันศาลล่วงหน้า สมมติมีผู้พิพากษา 1-2-3-4 คน เห็นว่าทักษิณไม่ผิด ก็จะถูกตั้งข้อครหาว่ารับเงินทักษิณมาหรือเปล่า ทั้งที่ความเห็นทางกฎหมายสามารถแตกต่างกันได้ ผู้พิพากษามีอิสระที่จะวินิจฉัย ไม่ใช่ต้องลงมติตามความต้องการของพรรคการเมืองใหม่ ถึงจะเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง

ตอนคดีที่ดินรัชดาฯ ก็เหมือนกัน ผู้พิพากษา 4 ท่านที่ตัดสินว่าไม่ผิดก็ถูกครหา ทั้งที่คำวินิจฉัยของศาลฏีกาแผนกคดีอาญานักการเมือง ผู้พิพากษาแต่ละท่านจะต้องเขียนคำวินิจฉัยอธิบายเหตุผล ซึ่งความเห็นของผู้พิพากษาเสียงข้างมาก กับเสียงข้างน้อยที่นำโดยอาจารย์ประพันธ์ ทรัพย์แสง จะคงอยู่ให้นักกฎหมายรุ่นหลังได้อ่านอีกเป็นร้อยๆ ปี ใครมีเหตุผลกว่า มันเห็นชัดเจน บิดเบือนไม่ได้หรอกครับ ใครไม่มีเหตุผล ก็จะประจานตัวเองไปชั่วลูกหลานเหลน

ในส่วนของสื่อ ผมเห็นด้วยว่าศาลไม่ควรห้ามสื่อ เพียงแต่เป็นปัญหาจรรยาบรรณของสื่อ ที่ทำตัวเป็นกระดาษเปื้อนหมึก ยอมตนเป็นเครื่องมือให้ข้อมูลด้านเดียว จนภาพออกมาเอียงกะเท่เร่

แต่อีกด้านหนึ่งก็ฝากเตือนไว้ว่า การที่พวกคุณทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง โหมกระแสก่อนศาลวินิจฉัยว่า ทักษิณต้องผิด คตส.ต้องถูก มันจะเกิดผลกระทบต่อศาลนะครับ ไม่ว่าศาลตัดสินอย่างไรก็ตาม

ยิ่งถ้าศาลตัดสินว่าผิด ก็จะส่งผลต่อความเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรม (ที่เหลืออยู่น้อยแล้ว) เพราะแม้ตุลาการทั้ง 9 อาจวินิจฉัยโดยไม่หวั่นไหวไปกับกระแสเลยก็ตาม แต่ก็จะเข้าทางความเชื่อที่ว่า มิน่า! มันถึงได้โหมปูพรมกันเต็มเหนี่ยว

อย่าคิดว่าชาวบ้านโง่หรือไม่มีความรู้สึกนะครับ โอ้โห รุมยำกันน่าเกลียดยิ่งกว่าแฟนบอลท่าเรือรุมเสื้อแดง (เมืองทอง) รัฐบาล พันธมิตร สื่อ นักวิชาเกิน คนละตุ้บคนละตั้บ ปลุกอารมณ์คนไว้ก่อนแล้ว ทั้งที่ยังไม่ถึงวันตัดสิน แม้แต่คนไม่เข้าข้างฝ่ายไหนที่มีใจเป็นธรรมหน่อยก็ยังเห็น ไม่ต้องพูดถึงพวกเสื้อแดงที่ดูช่อง 11 เห็นชัยนันต์ เจิม ลอยหน้าลอยตา คงเผลอโครม! ทีวีไปหลายราย แหม ช่วยบิวท์กันดีจริ๊ง

ใบตองแห้ง
25 ก.พ.53

ที่มา ประชาไท

ศรีสะเกษแล้งจัด ชาวบ้านถึงขนาดต้องขุดหอยกินประทังชีวิต

admin — Thu, 25 Feb 2010 12:01:54 +0700

ผู้สื่อข่าวรายงานเมื่อวันที่ 25 ก.พ. 2553 ว่า ขณะนี้ จ.ศรีสะเกษ กำลังประสบปัญหาภัยแล้งอย่างหนัก เนื่องจากว่าแม่น้ำมูลและลำห้วยสำราญที่ไหลผ่าน จ.ศรีสะเกษ ได้แห้งขอด ได้ส่งผลกระทบให้ชาวศรีสะเกษในหลายหมู่บ้าน เริ่มขาดแคลนน้ำดื่มน้ำใช้ในการเกษตรและอุปโภคบริโภค

ส่งผลให้ชาวศรีสะเกษตามหมู่บ้านต่าง ๆ พากันไปหาขุดหาหอยที่ฝังตัวอยู่ในดิน รวมทั้งในหนองน้ำที่ใกล้จะแห้งขอด มาทำเป็นอาหารรับประทานประทังชีวิตตนเองและครอบครัวในหน้าแล้งนี้

นางทอง ศรีแก้ว อายุ 48 ปี ชาวศรีสะเกษคนหนึ่งที่มาขุดหาหอยในทุ่งนา กล่าวว่า ขณะนี้ที่หมู่บ้านของตนกำลังประสบปัญหาภัยแล้ง ขาดแคลนน้ำใช้ในการเกษตร

ดังนั้น เพื่อให้ตนเองมีชีวิตรอด ตนจึงได้ชวนเพื่อนบ้านพากันหอบเอาเสียม ครุถัง และขวดน้ำ มาตระเวนหาขุดหอยและหาหอยในหนองน้ำที่ใกล้จะแห้งขอด เพื่อจะได้นำไปทำเป็นอาหารประทังชีวิต

นอกจากนี้ หากวันใดสามารถหาหอยได้มาก ตนก็จะนำเอาไปวางขายข้างถนน เพื่อขายให้กับชาวศรีสะเกษที่ผ่านไปมา ได้ซื้อเอาไปทำเป็นอาหารรับประทานอีกด้วย เพื่อให้ตนเองและครอบครัวสามารถประทังชีวิตอยู่ได้ในหน้าแล้งปีนี้ ซึ่งมาเร็วกว่าทุกปีที่ผ่านมา

ที่มา มติชน

ศุกร์นี้ ถ้าทักษิณผิดจริงแล้วควรทำอย่างไรต่อ

admin — Wed, 24 Feb 2010 01:48:19 +0700

ศุกร์นี้ถ้าคุณอ่านคำพิพากษาคดียึดทรัพย์ 7.6 หมื่นล้านแล้วพบว่า ทักษิณ ชินวัตร โกงกินและผิดจริงโดยเห็นว่าศาลอธิบายได้ชัดเจนแล้ว คุณคิดว่าศาลควรจะทำอย่างไรต่อ

ตอบ: ควรคืนเงินให้กับทักษิณ

เหตุผล: เพราะกระบวนการตั้งแต่รัฐประหารที่ คมช. ตั้ง คตส. และอื่นๆ ไม่มีความชอบธรรม

ณ เวลานี้ศาลและประชาชนที่ห่วงใยสังคมต้องมองภาพใหญ่ (the big picture) และหลีกเลี่ยงการมองอย่างแยกส่วน สิ่งที่ท้าทายศาลในวันศุกร์ที่ 26 นี้มีสองประการคือ

1. พิสูจน์ถึงความเป็นกลางและอธิบายจนชัดเจนจนปราศจากข้อสงสัยว่า ทักษิณโกงหรือไม่ อย่างไร พร้อมทั้งเขียนอธิบายในคำพิพากษา ในรูปแบบที่คนทั่วไปสามารถอ่านและเข้าใจ

2. มองให้เห็นภาพรวมที่ใหญ่กว่าคดีการโกงหรือไม่โกงของทักษิณ และฟันธงให้ชัดว่า กระบวนการหลังรัฐประหารมีความชอบธรรม หรือไม่ชอบธรรมอย่างไรในการดำเนินคดีกับทักษิณ

หากรัฐประหารและการยึดอำนาจ ฉีกรัฐธรรมนูญโดยกองทหารติดอาวุธ ที่เรียกตนเองว่า คมช. นั้นไม่ชอบธรรมแล้ว วันศุกร์นี้ ก็น่าจะเป็นโอกาสที่ดี ที่ศาลจะแสดงความเห็นให้เป็นที่ประจักษ์แก่สังคมว่า “การแก้ปัญหา” ด้วยรัฐประหารไม่มีความชอบธรรม

มิหนำซ้ำยังตอกย้ำให้วิกฤติการเมืองไทยรุนแรงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ การฟันธงเช่นนี้ จะเป็นการป้องกันไม่ให้คนบางกลุ่มคิดจะจับอาวุธก่อรัฐประหาร อีกต่อไป อย่างได้ผลในระดับหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นรัฐประหารเพื่อเสื้อเหลือง เสื้อแดง หรือเสื้อสีอะไรก็ตาม

ศาลไม่ควรจะทำตนเหมือนกับเป็นมีดที่เมื่อใครคว้าได้ ก็สามารถเอาไปทิ่มแทงศัตรู หากแต่ศาลควรมีความเป็นตัวของตัวเอง และแยกแยะให้สังคมเห็นภาพของปัญหาที่กว้างกว่าแค่ตัวคดียึดทรัพย์

หากเรายอมรับว่าการจัดการกับทักษิณแบบนี้ได้ ก็เท่ากับการยอมรับว่า เราสามารถจัดการกับคนโกงหรือคนที่เราไม่เห็นด้วยด้วยวิธีใดก็ได้ (เช่น การรัฐประหาร) ขอเพียงให้มั่นใจว่าคนคนนั้นโกงหรือชั่ว เพราะฉะนั้นศาลสามารถตัดสินให้ทักษิณผิดได้ หากเห็นว่าผิดจริง และควรชี้ให้เห็นว่า โกงอย่างไรโดยไร้ข้อกังหา

แต่อย่างไรก็ยังต้องคืนเงินให้กับทักษิณ มิเช่นนั้น สถานการณ์บ้านเมืองจะนำไปสู่การล้มกระดานอีกนับครั้งไม่ถ้วน หรือการลุกฮือ ยึดโน่นยึดนี้ กลายเป็นสังคมที่ยึดถือความเชื่อ เรื่องความดีความชั่วที่ตัวเองตัดสินเป็น ใหญ่เหนือกติกาและกฎหมาย

บรรดาเสื้อแดงที่บริสุทธิ์ใจก็ควรตระหนักว่า ถึงแม้ทักษิณจะเป็น “ผู้ถูกระทำ” จากรัฐประหารอันเลวร้าย นั้นก็มิได้จะหมายความว่า เขาจะเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้โกงกินไปโดยปริยาย (by default) กลุ่มเสื้อแดงที่ก้าวหน้าและใฝ่หาความจริง ความยุติธรรม ต้องกล้ายืดอกยอมรับความจริง

หากผลการตัดสินออกมาเป็นเช่นนั้น และอธิบายได้อย่างมีเหตุผล คนเสื้อแดงจะต้องทำใจเผื่อตรงนี้ไว้ แม้ทักษิณอาจทำให้คนจนจำนวนมากรู้สึกชอบพอและพวกเขาอาจรู้สึกว่า ทักษิณเป็น “คนดี” สำหรับเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ทักษิณจำเป็นต้องเป็นคนดีสำหรับทุกคนเสมอไป

ส่วนคนเสื้อเหลืองที่ยังรักประชาธิปไตย หากมีอยู่ก็ควรยอมรับว่า การต่อต้านคนทำผิด (คนโกง คนชั่ว) โดยวิธีที่ผิด (สนับสนุนรัฐประหาร ใส่ร้ายป้ายสี) ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นในระยะยาว รังแต่จะทำให้วงจรความเกลียดชังในสังคมไทย กลับจะขยายงวงกว้างขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แบบทีใครทีมัน ล้มกระดานกันไปอย่างไม่มีวันยุติ

สังคมไทยวันนี้ยึดติดตัวบุคคลมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นการชอบ เกลียด หรือเทิดทูนทักษิณ สนธิ ลิ้มทองกุล หรือแม้กระทั่งเจ้า จนมองไม่เห็นภาพใหญ่

อย่างไรก็ตาม หากศาลตัดสินโดยไม่ดูภาพรวมสถานการณ์การเมืองไทย พวกคนเสื้อแดงก็จะถามต่อไปว่า พวกอำมาตย์ ชนชั้นนำเก่านั้น มีความโปร่งใส ถูกตรวจสอบ และถูกนำตัวมาดำเนินคดีอย่างทักษิณได้หรือไม่ และทำไม และด้วยกฎหมายบางอย่าง เช่น กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ในปัจจุบัน

คำถามเช่นนี้คงมีคำตอบลำบาก เพระแม้จะตั้งคำถามก็อาจเป็นปัญหา “ผิดกฎหมาย” ไปเสียแล้ว (ดูประเด็นนี้เพิ่มเติม ได้ในบทสัมภาษณ์ เก่งกิจ กิตติเรียงลาภ อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปาจารยสาร ฉบับ พ.ย. – ธ.ค. 2552 หน้า 50 - 59)

เมื่อมองภาพใหญ่ตอนนี้ คดี 7.6 หมื่นล้านจึงเป็นเพียงกระจกสะท้อนปัญหาที่ใหญ่กว่านี้ของสังคมไทย ที่ว่าด้วยปัญหาการไร้ความชอบธรรมของวิธีการแก้ปัญหา เรื่องปัญหาสิทธิและความเท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย ที่ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากไม่กล้าแม้กระทั่งจะเอ่ยถึงในที่สาธารณะ

หากไม่กล้าเรียกร้องให้สังคมมีมาตรฐานเดียวกัน ผู้เขียนเกรงว่า ต้นตอแห่งความอัดอั้นตันใจ และความเครียดแค้นทางการเมืองของคนเสื้อแดง จำนวนไม่น้อยจะคงยังครุกรุ่น รอการปะทุอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สิ่งที่สังคมกำลังขาดตอนนี้ ไม่ใช่อารมณ์โกรธแค้นหรือการตัดสินอย่างแยกส่วน หากเป็นการมองภาพใหญ่ให้เห็นว่า ปัญหาวิกฤติการเมืองปัจจุบันมีมากกว่าเรื่อง เอาหรือไม่เอาทักษิณ

ที่มา ประชาไท

ประธานหอการค้าไทย ระบุปัญหามาบตาพุด-การเมือง รุกรัฐดับวิกฤติชาติ !

admin — Sun, 14 Feb 2010 01:24:56 +0700

ตั้งแต่เกิดการปฏิวัติรัฐประหารขึ้น ในปี 2549 เป็นต้นมา ประเทศไทยซึ่งเกือบจะกลับมาเป็นเสือตัวที่ 5 ของเอเชียอีกครั้ง ได้กลายสภาพกลับไปเป็นเสือลำบาก ที่นับวันจะเดินถอยหลัง ห่างจากนานาอารยประเทศในทุก ๆ ด้านไปเรื่อย ๆ

ด้วยเหตุผลเพราะความขัดแย้งทางการเมืองภายในประเทศ เป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้การบริหารราชการแผ่นดิน โดยเฉพาะการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจ เกิดอาการสะดุดหยุดชะงัก

ขณะที่รัฐบาลลูกผสมจากหลายพรรคการเมือง กับนักการเมืองต่ำชั้น และไร้มาตรฐาน วัน ๆ มุ่งแต่จะแสวงหาผลประโยชน์ใส่ตัวกับพวกพ้อง ไม่มีความรู้ความสามารถ เพียงพอจะนำพาประเทศชาติและคนไทยโดยรวม ให้เดินไปถึงฝั่งฝันได้

กำลังเป็นต้นเหตุใหญ่ที่ทำให้ประเทศไทยวันนี้ อยู่ในภาวะที่เสี่ยงต่อการตัดสินใจย้ายฐานการลงทุน ทั้งของต่างชาติ และแม้แต่ของภาคเอกชนไทย ออกไปยังประเทศอื่น โดยเฉพาะประเทศที่เคยเป็นคู่แข่ง ในการแย่งชิงเงินลงทุนจากต่างประเทศ

ที่สำคัญ ถ้าบรรยากาศการเมืองกลับมาสร้างปัญหาร้ายแรง ถึงขั้นทำให้เกิดการยุบสภา เปลี่ยนรัฐบาลแล้ว รัฐบาลเล่า หรือมีการปฏิวัติรัฐประหารกันอีกครั้ง ประเทศไทยจะยิ่งสูญเสียความเชื่อมั่น ที่ยากจะเอากลับคืนมาได้ง่าย ๆ ภายในระยะเวลา อันสั้น ทั้งยังเสี่ยงต่อ การเป็นประเทศที่ล้าหลังและไกลปืนเที่ยง !

เพราะจะเหลือแต่ธุรกิจเล็ก ๆ ประเภทที่ต้องยืมจมูกคนอื่นหายใจ เหมือนๆกับในอดีต เมื่อ 20-30 ปีก่อนอีกครั้ง และไม่ใช่ฐานการผลิตของอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ที่จะเปิดเสรีการค้า หรือมีโอกาสจะแข่งขันกับประเทศใด ๆ ในโลกได้อีก

" สถานการณ์ประเทศไทยขณะนี้ ประมาทไม่ได้เลย ทั้งปัญหาเศรษฐกิจ และการเมือง โดยเฉพาะเมื่อโครงการลงทุนขนาดใหญ่ ในนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด 64 โครงการ

ถูกระงับการดำเนินการก่อสร้าง ขยายการลงทุน และเดินเครื่อง เพื่อทำการผลิตมาแล้ว 5 เดือน กำลังเป็นสาเหตุใหญ่ที่ทำให้นักลงทุนต่างชาติ ย้ายฐานการลงทุนไปจากเมืองไทย...

ในขณะที่ความวุ่นวายทางการเมือง ซึ่งก่อตัวว่าจะเกิดความรุนแรงขึ้นอีก ในเดือน ก.พ.นี้ กำลังเป็นตัวการสำคัญที่จะถอนหมุดความเชื่อมั่นของนักลงทุน และนักธุรกิจทั้งในและนอกประเทศอ อกจากประเทศไทยไป "

ดุสิต นนทะนาคร ประธานสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย เปิดฉากปุจฉาวิสัชนาถึงความในใจของตน ด้วยความหนักใจ กับ "ทีมเศรษฐกิจ" ในฐานะที่เป็นผู้นำคนสำคัญอีกคน ของภาคธุรกิจเอกชนผู้เป็นพลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทย

เขาย้ำด้วยว่า อย่าเพิ่งหลงระเริงหรือดีใจไป ถ้าเห็นตัวเลขการส่งออกในไตรมาสแรก ซึ่งอาจจะพุ่งขึ้นไปถึง 30-40% ว่า เศรษฐกิจไทยเข้มแข็งแล้ว เพราะสภาพการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ จะหวังแค่ให้เศรษฐกิจฟื้นตัวอย่างเดียว คงไม่เพียงพอแล้ว

" เราคงจะทำตัวเหมือนเมื่อ 4 - 5 ปีก่อนไม่ได้อีกแล้ว เพราะหลายปีที่ผ่านมา เราได้ใช้ประโยชน์ จากพื้นฐานเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งไปหมดแล้ว จึงต้องหาทางเพิ่มศักยภาพการแข่งขันของประเทศใหม่ ด้วยการมีนโยบายและยุทธศาสตร์ที่ชัดเจน

เพื่อแย่งชิงความเป็นต่อในระบบการค้าเสรี การลงทุน ตลอดจนถึงการเคลื่อนย้ายเงินทุน และแรงงานระหว่างกัน ซึ่งจะต้องเกิดขึ้นภายใน 5 ปีข้างหน้านี้ ตามการเคลื่อนตัวของเศรษฐกิจโลก และข้อตกลงการค้าต่าง ๆ ที่ประเทศไทยได้ทำกับประเทศอื่น ๆ หรือทำกับประเทศอา เซียน"

ปฏิกิริยานักลงทุนไม่ ใช่แค่คำขู่

นายดุสิตตอกย้ำด้วยว่า อย่าได้คิดว่า ปฏิกิริยาของนักลงทุนต่างชาติ โดยเฉพาะญี่ปุ่น ซึ่งมีสัดส่วนการลงทุนในประเทศไทยกว่า 60% ต่อการแก้ปัญหามาบตาพุดจะเป็นแค่ "คำขู่" ว่า จะถอนการลงทุน หรือย้ายฐานการผลิตไปจากประเทศไทย เพราะเขาไม่ได้ขู่ แต่เขาจะไปจริง ๆ

"อย่าคิดว่านักลงทุนญี่ปุ่น ไปลงทุนที่อื่น แล้วจะลำบาก หรือมีเงินลงทุนที่เมืองไทยจำนวนมากแล้ว จะไม่กล้าถอนการลงทุนออกไป...

ในฐานะที่ผมคุ้นเคย และทำธุรกิจกับญี่ปุ่นมาเป็นสิบ ๆ ปี ผมรู้จักธรรมชาติของนักลงทุนญี่ปุ่นดี ปกตินักลงทุนญี่ปุ่น จะเรียบร้อย น่ารัก ไม่มีปาก ไม่มีเสียง และอะลุ้มอล่วยให้เสมอ แต่คราวนี้ เขาออกมาอัดเรา และอัดรัฐบาลหลายครั้ง นั่นแสดงว่า เขาเหลืออด จริง ๆ แล้ว "

ตามธรรมเนียมการทำงานของญี่ปุ่น ถ้าข้างบนออกมาพูดแบบนี้ แสดงว่าข้างล่างจะต้องเตรียมการไว้แล้ว บางทีอาจจะเตรียมรายงานไว้ให้เลือกแล้ว ก็ได้ว่า ถ้าไม่ลงทุนในไทย ควรจะย้ายไปลงทุนที่ไหน และประเทศใดดีที่สุด

เพราะตามปกติ การจะลงทุน หรือตัดสินใจเปลี่ยนแปลงการลงทุน ญี่ปุ่นจะคิดอย่างรอบคอบและใช้เวลามาก การออกมาพูดของเจโทร (องค์การส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น) หรือหอการค้าญี่ปุ่น จึงไม่ใช่แค่คำขู่ แต่พูดจากน้ำใสใจจริงลึก ๆ

นายดุสิต ยังเล่าความคับอกคับใจให้ "ทีมเศรษฐกิจ" ฟังอีกว่า ไม่ใช่แต่นักลงทุนญี่ปุ่นเท่านั้น ที่ไม่พอใจกับการแก้ไขปัญหามาบตาพุด แต่ประเทศอื่น ๆ ก็เหมือนกัน สถานการณ์ที่บรรดาบริษัทยักษ์ใหญ่ วิ่งเข้าหานายกรัฐมนตรีหมด แสดงให้เห็นว่า เขาเดือดเนื้อร้อนใจ และสะท้อนว่า

บริษัทแม่ต้องการคำตอบที่ชัดเจน เพื่อการตัดสินใจ และถ้าผู้บริหารฝ่ายไทย หาคำตอบที่ชัดเจนให้ไม่ได้ เขาก็ลำบาก เพราะอาจจะถูกปลด หรือถูกย้ายได้ และเมื่อตอบไม่ได้ว่า จะแก้ไขปัญหานี้ให้เสร็จสิ้นได้เมื่อใด เขาก็ต้องตัดสินใจไป

" ต่างชาติอาจจะไม่กล้าพูด หรือต่อว่าแรง ๆ เพราะไม่อยากมีปัญหากับรัฐบาลในเรื่องการลงทุน เมื่อลงทุนด้วยเงินจำนวนมาก แต่กับผม ในฐานะตัวแทนนักธุรกิจไทย เวลาที่มีการประชุมหอการค้า เขาซัดผมเต็ม ๆ และต่อว่าเรื่องมาบตาพุดรุนแรงมาก...

นอกจากญี่ปุ่นจะไม่พอใจแล้ว หอการค้าสหรัฐฯ ก็ต่อว่าผมหนักมาก นักลงทุนออสเตรเลีย เป็นอีกประเทศหนึ่ง ที่แสดงความไม่พอใจแล้ว เพราะเขาต้องการใช้ประโยชน์ จากข้อตกลงการค้าเสรี (เอฟทีเอ) ที่มีระหว่างไทยกับออสเตรเลียโดยเร็ว

เพื่ออำนวยความสะดวกให้นักลงทุนเขา เข้ามาลงทุนในไทย หรือนักลงทุนไทยไปลงทุนในออสเตรเลียได้ แต่ขณะนี้กลับกลายเป็นว่า ทุกอย่างชะงักหมด " นักลงทุนเหล่านี้ จะรอจนถึงจุดที่ทนไม่ไหว และเขาคงจะไม่กลับมาลงทุนในประเทศไทยอีก !

ทุนไทยจ่อหนีตามทุนนอก

"อย่าว่าแต่นักลงทุนต่างชาติเลยที่กังวลใจ นักลงทุนไทย นักธุรกิจคนไทย ทั้งในสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ส.อ.ท.) ในสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ก็มีความรู้สึกเหมือนกันว่า จะต้องตัดสินใจย้ายฐานการลงทุนไปประเทศเพื่อนบ้าน หรือประเทศอื่น ๆ "

นายดุสิตยอมรับว่า ตั้งแต่ต้นปีนี้ แม้แต่บริษัทคนไทยเอง ก็เริ่มมีความชัดเจนที่จะตัดสินใจขยายการลงทุนใหม่ ไปยังประเทศเพื่อนบ้านมากขึ้น โดย เฉพาะอย่างยิ่ง การย้ายฐานการผลิตสินค้าที่ใช้แรงงานสูง และใช้เทคโนโลยีต่ำ เพราะมีปัญหามากในเรื่องการขาดแคลนแรงงาน และค่าจ้างที่สูงในประเทศไทย

ความจริงเป็นเรื่องที่ถูกต้อง และเป็นเรื่องที่ภาคธุรกิจต้องทำ โดยย้ายการผลิตสินค้าไปที่ที่มีแรงงานราคาถูก และเก็บการผลิตสินค้าที่มีคุณภาพ มากกว่าใช้เทคโนโลยีและทักษะระดับสูงไว้ที่ประเทศไทย และในขณะที่ค่าเงินบาทแข็งค่าขึ้นต่อเนื่อง การไปลงทุนต่างประเทศ อาจจะมีประโยชน์

"ที่ผ่านมานักลงทุนไทยไม่อยากไปลงทุนในประเทศเพื่อนบ้าน เพราะความเสี่ยงสูง และถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นไม่รู้จักใคร เทียบกับการขยายการผลิตในไทย แม้ว่าอาจจะแพงกว่า แต่อยู่เมืองไทยอย่างไร ก็ดีกว่า"

แต่ความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศ ที่ไม่มีทางออก รวมถึงความไม่ชัดเจนในนโยบายการลงทุนของรัฐบาล เป็นตัวการกระตุ้นให้เงินไทย ไหลออกไปลงทุนต่างชาติมากขึ้น และเป็นตัวช่วยให้นักลงทุนไทย ตัดสินใจไปได้ง่ายและเร็วขึ้น !!

ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งยอมรับว่า การผ่อนคลายเกณฑ์ให้เคลื่อนย้ายแรงงาน เคลื่อนย้ายทุนเสรี การส่งออกนำเข้าไม่มีภาษีระหว่างกัน เป็นตัวเร่งอีกส่วน ที่ทำให้ทุนไทยไหลไปประเทศเพื่อนบ้านมากขึ้น

เพราะต้นทุนในการเข้าไปผลิตในต่างชาติ และนำเข้ามาส่งออกลดลง ขณะเดียวกัน ยังได้สิทธิประโยชน์ จากประเทศเพื่อนบ้านมากขึ้น จากการผ่อนปรนกฎเกณฑ์เพื่อดึงดูดการลงทุนในช่วงเศรษฐกิจไม่ดี

แต่ที่สำคัญที่สุด คือการพิจารณาความเสี่ยงทางการเมือง หรือแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงนโยบายของรัฐบาลแล้ว เทียบกับเพื่อนบ้าน ประเทศไทยก็น่าจะมีความเสี่ยงมากที่สุดแล้วในขณะนี้

ขีดเส้นตาย 5 เดือนมาบตาพุดต้องจบ

เมื่อถามว่า การเดินหน้าแก้ไขปัญหามาบตาพุดของรัฐบาลในขณะนี้ มาถูกต้อง ถูกทาง หรือไม่นั้น ประธานสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ยืนยันว่า เป็นหนทางถูกต้องแล้ว ที่ให้ทุกฝ่ายเข้ามาเป็นกรรมการ เพื่อหาทางออกที่เห็นชอบร่วมกัน แต่จะต้องมีความชัดเจนและกระชับกว่านี้

" จะใช้เวลาแก้ไขปัญหามาบตาพุด นานถึง 14 เดือน อย่างที่บอกพวกผมไว้ ผมบอกได้เลยว่า ประเทศไทยอยู่ยาก และมีความเป็นไปได้ว่าในที่สุด ประเทศไทยจะเหลือแต่ธุรกิจเล็ก ๆ ที่ต้องพึ่งพิงคนอื่น

ไม่ใช่ ฐานการผลิตขนาดใหญ่ที่จะได้ประโยชน์จากการเปิดเสรีการค้ากับทั่วโลกและไม่มีโอกาสแย่งชิงความเป็นที่หนึ่งในอาเซียนอีกต่อไปได้ "

การแก้ไขปัญหามาบตาพุด จะต้องมีการวางตารางเวลาให้ชัดเจน และต้องทำให้ได้ รวมทั้ง มีการชี้แจงนักลงทุนต่างชาติให้ชัดเจนว่า การแก้ปัญหามีกี่ขั้นตอน แต่ละขั้นตอนใช้เวลาเท่าไร กระบวนการนี้จะต้องใช้เวลากี่วัน เสร็จสิ้นวันที่เท่าไร กระบวนการที่ 2 เริ่มทำเมื่อไรใช้เวลากี่วัน ต้องมีการประเมินแบ่งเป็นกรณีที่ดีที่สุด กรณีฐาน และกรณีเลวร้าย แต่ขณะนี้ไม่มีความชัดเจน

อย่างไรก็ตาม การแก้ปัญหาควรจะเสร็จสิ้นภายในเวลา 5 เดือนจากวันนี้ หรืออาจจะคลาดเคลื่อนไปบ้างเป็น 6 เดือน ยังอาจจะได้ แต่ถ้ารอให้ถึง 1 ปีจากนี้ แล้วบอกว่า ทุกอย่างพร้อม ปัญหาทุกอย่างจบ ไม่ทันแล้ว

เพราะกระบวนการตัดสินใจลงทุน ไม่ลงทุน หรือย้ายการลงทุนของนักลงทุนต่างชาติ ที่แต่ละโครงการใช้เม็ดเงินลงทุนจำนวนมหาศาล ต้องเป็นไปตามกำหนดการตามระยะเวลาที่วางเอาไว้

"ในส่วนตัวผม มองว่า ถ้าใช้เวลาแก้ปัญหามาบตาพุด นานไปถึง 9 เดือนละก็ ถึงจุดจบแน่ ปีนี้อาจจะยังไม่เห็น แต่จะเริ่มเห็นใน 3 ปี 4 ปี หรือ 5 ปีข้างหน้า

การลงทุนเก่าที่อยู่ก่อนหน้าอาจจะยังอยู่ต่อไป แต่การลงทุนโดยตรงในต่างประเทศ การขยายการลงทุนโครงการใหม่ ๆ จะไม่มี เมื่อถึงเวลานั้น การแก้ไขจะยากมาก"

วันที่ 12-15 มี.ค.นี้ สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย จะไปพบเคดันเรนที่ญี่ปุ่น ซึ่งควรจะต้องมีคำตอบ การแก้ไขปัญหาและตารางเวลาที่ชัดเจนเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้นักลงทุนญี่ปุ่น

ซึ่งสภาหอการค้าฯ ก็รออยู่ว่ารัฐบาล จะมีความชัดเจนในเรื่องนี้อย่างไร หรือไม่ เพราะถ้าเราไปถึง แล้วทางญี่ปุ่นถาม แต่เรากลับไม่มีความชัดเจนในคำตอบให้ นักลงทุนญี่ปุ่น คงตัดสินใจไปเร็วขึ้น และเราคงทำอะไรไม่ได้

การเมืองแรง'ยุบสภา'ปฏิวัติ ประเทศจบ

ถ้าถามว่า วันนี้นักธุรกิจกลัวเรื่องอะไรมากที่สุด นายดุสิต ตอบว่า เขาไม่อยากใช้คำว่ากลัว แต่อยากจะบอกว่า ในเวลาที่คนเราควรมีความรักให้แก่กันและกัน เช่นในเดือนแห่งความรักนี้ ความขัดแย้งทางการเมืองที่ทวีความรุนแรงขึ้น กำลังกลับซ้ำเติมปัญหาที่มีอยู่เดิม ให้ทรุดหนักลงไปอีก

"อย่าถามว่า กลัวปัญหาการเมืองหรือไม่ สำหรับผมและนักธุรกิจส่วนหนึ่ง อยากบอกว่า "เกลียดที่สุด" จะดีกว่า เพราะถ้าการเมืองเกิดความรุนแรงขึ้น ถึงขั้นยุบสภา หรือมีการปฏิวัติรัฐประหาร ประเทศชาติจะได้อะไร

ถ้าถอยคนละก้าว แล้วทุกคนได้ทั้งหมด จะดีกว่าไหม แต่ขณะนี้มีพวกที่เข้ามาเพื่อตักตวงประโยชน์ ของตัวเอง บั่นทอนประเทศ บั่นทอนเศรษฐกิจชาติ ในที่สุดจะทำให้ลูกหลานเราไม่มีอนาคต และอยู่ต่อไปไม่ได้"

ถ้าทุกคนเห็นแก่ตัว ประเทศชาติ ก็คงจะเดินหน้าไปไหนไม่ได้ นายดุสิตจึงอยากให้ทุกฝ่าย ทุกสีคำนึงถึงประโยชน์ของประเทศชาติเป็นที่ตั้ง เพราะถ้าทุกคนมองแต่ประโยชน์ของตัวเอง ประเทศชาติก็พัง

"ผมและนักธุรกิจก็พังไปด้วย ถึงจะเป็นนักธุรกิจ ก็ไม่ใช่ว่า จะหนีจากประเทศไทยไปได้ เพราะนี่คือบ้านผม ครอบครัวผม อยู่ที่นี่ ดังนั้น ทุกคนต้องพยายามทำให้ประเทศชาติเดินหน้าต่อไปได้ นักธุรกิจก็ทำธุรกิจไปให้ได้ เพื่อให้เศรษฐกิจสามารถขับเคลื่อนไปได้ อย่าไปสนใจว่าใคร หรืออะไรจะเป็นอย่างไร แต่ต้องพยายามเดินต่อไปให้ได้"

ต่อ คำถามที่ว่า หากแก้ปัญหามาบตาพุดไม่ได้จะเป็นอย่างไร นายดุสิตฟันธงว่า หากแก้มาบตาพุดไม่จบ นักลงทุนอาจจะหายจากประเทศไทยไปในอีก 4-5 ปีข้างหน้าแน่

แต่ที่น่ากลัวกว่าก็คือ ปัญหาความไม่ชัดเจน ความไม่ต่อเนื่องของนโยบายรัฐบาล การมีนโยบายที่กลับไปกลับมา หรือเปลี่ยนแปลงนโยบายบ่อยๆ สิ่งเหล่านี้กระทบความเชื่อมั่นยิ่งกว่า

"ผม ขอยกคำพูดของโปรเฟสเซอร์ฟินน์ อี. คิดแลนด์ (Finn E.Kydland) นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล ปี 2547 ที่มาบรรยายที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งตรงกับสิ่งที่ประเทศ ไทยกำลังเผชิญอยู่ และมีท่าทีว่าจะสูญเสียไปที่ว่า

หากประเทศใดสูญเสียความเชื่อมั่นในนโยบายรัฐไปแล้ว จะใช้เวลากู้คืนอีก 20 ปี ก็ไม่กลับมา เพราะเป็นเรื่องยากมากที่จะสร้างความเชื่อมั่นที่เสียไปแล้วกลับคืนมาได้ และหากใครมีนโยบาย หรือวิธีการเอาทุนกลับมาได้ โปรเฟสเซอร์คิดแลนด์บอกว่า เขาคนนั้นก็น่าจะได้รางวัลโนเบล"

ว่าแต่ประเทศไทยจะเป็นอย่างไรนั้น ขึ้นอยู่กับตัวของเราเองเป็นสำคัญ เพราะทุกอย่างที่ผ่านมา เราทำตัวเองทั้งสิ้น หากวันนี้ เกิดความรุนแรงทางการเมือง รัฐบาลประกาศยุบสภา หรือมีการปฏิวัติ กระบวนการที่เราทุกฝ่ายจะแก้ปัญหามาบตาพุดก็จบ ความเชื่อมั่น และเชื่อถือประเทศไทย ก็ยิ่งต้องจบ!!

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ไม่ได้ทำให้ความขัดแย้งทางการเมืองจบลง รัฐบาลยังคงเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก และประเทศยังคงเดินไปอย่างไร้ทิศทาง โอกาสที่จะสูญเสียการลงทุน สูญเสียโอกาสการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจไปนาน 20 ปี

อย่างที่โปรเฟสเซอร์คิดแลนด์บอก คงเกิดขึ้นได้ และท้ายที่สุด ประเทศไทยก็คงหลีกเลี่ยงที่จะเดินไปตามทางนั้นไม่ได้" นายดุสิตกล่าวทิ้งท้ายด้วยสีหน้าที่ยังคงเคร่งเครียด และเหน็ดเหนื่อย.

ที่มา ไทยรัฐ