นกเริ่มบินมักคิดว่าท้องฟ้ากว้าง
ย่อมมีทางที่จะท่องละล่องลิ่ว
ที่จะลองถลาร่างลอยคว้างปลิว
ไปตามทิวเมฆขาวอันเย้ายวน

นกพอรู้หลบหลีกเริ่มปีกแข็ง
คิดว่าแกร่งข้ามถิ่นกล้าบินสวน
ก็จะเหลิงเริงใจไม่ทบทวน
ไม่ฟังคำเพื่อนชวนด้วยหวังดี

นกหนุ่มบอก เพื่อนว่า ชราไม่ไหว
พักก่อนไม่ต้องไปก็ได้พี่
ประสบการณ์ห่างไกลต่างหลายปี
ย่อมมียุทธวิธีที่ต่างกัน

เขาจะบินทายท้าฝ่าพายุ
พาฝูงนก มุทะลุ ดุด้นดั้น
เขาคิดว่าถึงเวลาต้องฝ่าฟัน
จึงจะผันพ้นผ่านการต้านภัย

แต่นกเฒ่าเก่ากว่าว่าควรหยุด
พ้นจากจุดนี้ไปเอาไม่ไหว
จะเสียหายพลัดพรากต้องจากไป
จะพ่ายพังครั้งใหญ่ไม่จำเป็น

นกผู้มากประสบการณ์ต้านไม่ไหว
อธิบายอย่างไร เขาไม่เห็น
ฟ้าตั้งเค้ามืดดำก่อลำเค็ญ
ใช่เรื่องเล่นบินเหลิงด้วยเริงใจ

เมื่อมติเปลี่ยนแปลงโดยแฝงฝัง
ยากที่จะยับยั้งทานไม่ไหว
บัดดลฟ้า สนั่นลั่น ในทันใด
อาเพทหายนะภัย ก็เลือดนอง.

ที่มา facebook ของ Visa Khanthap