1.   ขอยืนยันว่าการชุมนุมโดยสงบปราศจากอาวุธเป็นสิทธิอันชอบธรรม
ตามที่ได้บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ และเป็นรูปแบบหนึ่งของการต่อสู้ทาง
การเมืองของประชาชน (ขั้นสูงกว่านี้ก็เป็นการต่อสู้ด้วนความรุนแรง ด้วย
กำลังอาวุธ เช่นการก่อจลาจล หรือการวินาศกรรมในเมือง หรือการต่อสู้ด้วย
กำลังอาวุธของพคท.ในชนบท) ซึ่งสังคมไทยคงไม่ต้องการ

ประชาชน นิสิต นักศึกษา กรรมกร ชาวนาและคนจนๆต่างก็ได้ใช้
รูปแบบการชุมนุมในการเรียกร้องสิทธิและความเป็นธรรมทางทางการเมือง
และทางเศรษฐกิจมาตลอดตั้งแต่ก่อนและหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม

การเจตนาให้อันธพาลใช้ความรุนแรง ก่อกวน ทำร้ายผู้ชุมนุมของ
ฝ่ายที่มีคิดเห็นไม่ตรงกันจึงเป็นการกระทำที่ควรประนาม

การข่มขู่ ว่าจะใช้กำลังทหารและตำรวจจัดการขั้นเด็ดขาดกับผู้ชุมนุม
ของนายกสมัครก็เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องและควรจะถูกประณามแม้แต่แค่คิด
(ประเด็นนี้เราก็ไม่เห็น คุณจรัลหรือหมอแหวงออกมาแสดงท่าทีใดๆ)

แม้หลังเหตุการณ์ 19 กันยายน ภายใต้คณะปฎิรูปการปกครองฯ
ม๊อบพีทีวี นปก นปช ก็สามารถชุมนุมอยู่กับที่ที่ท้องสนามหลวงได้เป็น
เวลานานร่วมเดือน แม้ว่าตอนหลังจะถูกสลายที่หน้าบ้านป๋าเปรมซึ่ง
ก็ยังไม่ทราบว่าไปโดยตั้งใจหรือถูกหลอกให้ไป

2.   ความชอบธรรมของการชุมนุม ถ้าพูดในฝ่ายชนชั้นปกครองไม่ว่า
ใครจะมาเป็นรัฐบาลก็ไม่ชอบม๊อบทั้งสิ้น ประชาธิปัตย์ก็เคยปล่อยหมากัด
ม๊อบชาวนา ไทยรักไทยก็เคยลุยม๊อบคัดค้านท่อแก็สที่จะนะ สมัครก็เคย
ใช้เทศกิจกว่า 1000 คนสลายหมู่บ้านสมัชชาคนจนมาแล้ว ยิ่งมิต้อง
พูดถึง เหตุการณ์ 14 ตุลา 6 ตุลา หรือพฤษภาทมิฬ ก็ล้วนแต่เป็นการลุก
ขึ้นสู้ของฝ่ายประชาชนที่คัดค้านชนชั้นปกครองทั้งสิ้น ดังนั้นในสายตาของ
ชนชั้นปกครองหรือฝ่ายที่มีจุดยืนทางการเมืองหรือผลประโยชน์ตรงข้ามกัน
ก็ล้วนมองว่าการชุมนุมไม่ชอบธรรมทั้งสิ้น

ฝ่ายการไฟฟ้าฝ่ายผลิตย่อมมองการการชุมนุมของ ชาวเขื่อนปากมูล
หรือของกลุ่มคัดค้านท่อก๊าซที่จะนะว่าไม่ชอบธรรม  เจ้าของโรงงานก็
มองว่าการชุมนุมเรียกร้องค่าแรงว่าไม่ชอบธรรม

3.   การชุมนุมในที่สาธารณะย่อมทำให้คนเดือดร้อน ถ้าการชุมนุม
คือการต่อสู้ทางการเมืองรูปแบบหนึ่ง ถ้าจะให้เกิดผลสะเทือนย่อม
ต้องกระทำในที่สาธารณะ คงไม่มีการชุมนุมที่ไปจัดในสวนหลังบ้าน
ในโรงละครซึ่งมันก็จะไม่เกิดผลสะเทือนทางการเมือง และไม่ใช้
จุดประสงค์ของการชุมนุมอย่าว่าแต่การชุมนุมจะทำให้รถติดถ้าจัด
งานแต่งงาน วันเกิด หรืองานศพใหญ่ๆ คอนเสริร์ทงานพิธีการใหญ่ๆ
ก็ล้วนทำให้รถติดทั้งสิ้น

4.   ประเด็นที่สำคัญที่สุดสำหรับการชุมนุมของพันธมิตร
ครั้งนี้จึงขึ้นอยู่กับความชอบธรรมทางการเมืองหรือพูดง่ายๆว่า
สามารถสื่อสารให้ประชาชนทั่วๆไปเข้าใจจุดมุ่งหมายในการ
ชุมนุมหรือไม่ ซึ่งมีหลายๆประเด็นที่ควรพิจารณาดังนี้

ก.   เริ่มต้นตอนเริ่มชุมนุม ประเด็นคือการคัดค้านการแก้ไข
รัฐธรรมนูญซึ่งถือว่าเป็นประเด็นที่ชนชั้นกลางในเมืองจำนวนมาก
เห็นด้วย แต่ภายหลังมีการทำให้ญัตตินี้ตกไปทำไมยังมีการ
ชุมนุมอยู่  ฝ่ายพันธมิตรไม่สามารถโน้มน้าวให้คนส่วนใหญ่
เห็นด้วยกับการยกระดับการต่อสู้เป็นการขับไล่รัฐบาลสมัคร
แม้กระทั่งสื่อมวลชนอย่างเปลว สีเงิน และคอลัมนิสต์
หนังสือพิมพ์อื่นๆที่ไม่ใช่ฝ่ายทักษิณก็ยังไม่เห็นด้วยที่
ให้มีการชุมนุมต่อ

จึงมีคำถามว่าพันธมิตรใจร้อน ได้ไม่รู้จักพอ ตีรวน
หรือมีเป้าประสงค์อื่นแอบแฝงหรือเปล่า  เหตุการณ์ผ่าน
พ้นมาถึงขั้นนี้แล้วคงไม่สามารถกลับหลังหันไปได้ แต่ถ้า
พันธมิตรรู้จักพอประมาณ โดยประกาศชัยชนะว่าสามารถ
หยุดการยื่นญัตติแก้ไขรัฐธรรมนูญแต่ขอสงวนสิทธิว่าจะ
ต้องไม่มีการยื่นแก้ไขรัฐธรรมนูญอีกโดยเฉพาะในมาตรา 309
( ที่จะยกเลิกประกาศ คำสั่ง กฎหรือการกระทำใดๆของ
คณะปฏิรปูการปกครองซึ่งหมายถึง คดีต่างๆของ
ทักษิณที่กำลังดำเนินการอยู๋โดยคตส.จะถูกยกเลิกไปหมด)
จนกว่าคดีของทักษิณจะถึงที่สุดในขั้นศาล

พันธมิตรมีข้ออ้างว่าเหตุที่ต้องไล่รัฐบาลสมัครเพราะ
รัฐบาลสมัครเป็นนอมีนีของทักษิณและจะพยายามทำอะไร
ทุกอย่างเพื่อเอื้อกับเครือข่ายทักษิณ ประเด็นนี้พันธมิตร
ก็ยังสามารถเคลื่อนไหวเป็นเรื่องๆไป โดยจัดชุมนุมทุกศุกร์
เสาร์ก็ได้โดยไม่ต้องใช้รูปแบบการชุมนุมใหญ่ซึ่งควรจะ
ใช้เมื่อจำเป็นเท่านั้น

ความจริงประเด็นที่ควรจะเคลื่อนไหวได้อีกเช่น
การละเลยในการแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนเรื่อง
น้ำมันแพง ค่าครองชีพแพง ปุ๋นแพง ข้าวขายไม่ได้ราคา
ซึ่งจะได้แนวร่วมอีกมาก ปล่อยให้รัฐบาลสมัคร
บริหารไปอีกสักพัก นอกจากความไม่สนใจและไม่มี
ผีมือในการแก้ไขปัญหาปากท้องของประชาชน
การเหลิงในอำนาจ โยกย้ายข้าราชการอย่างไม่เป็นธรรม
แดกด่วนเพราะกลัวว่าจะหมดเวลากิน  ขัดแย้งกันเอง
ช่วงชิงกันเองภายใน  ปล่อยสมัครและเฉลิมพูดมากๆ
ภายในเวลาไม่นานอาจมีเสียงเรียกร้องให้พันธมิตรออกมา
ขับไล่รัฐบาลเสียเองก็ได้

ข.รูปแบบ ท่าที ท่วงทำนองในการเคลื่อนไหวของ
พันธมิตรในการเคลื่อนไหวครั้งนี้สร้างความไม่สบายใจ
ต่อหลายๆคนที่เคยร่วมในปี 49 ทำให้ไม่เข้าร่วมในการ
เคลื่อนไหวครั้งนี้ พันธมิตรพึ่งตระหนักว่าพวกเขาเหล่านี้
ไม่ใช้พวกเอาทักษิณ อย่าเหมาร่วมหรือผลักดันให้มิตร
กลายเป็นศัตรู เพราะพวกนี้ส่วนมากแม้ไม่เข้าร่วม
แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าที่คัดค้านพันธมิตร

รูปแบบท่าที่ที่เป็นปัญหา

-   การประกาศว่า นี้เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
(สุดท้ายไม่รู้ครั้งที่เท่าใดแล้ว) แม้จะได้ผลทางจิตวิทยา
ต่อผู้ที่อยู่ในที่ชุมนุม ซึ่งความจริงไม่เคยมีชัยชนะจาก
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายจริงๆ ควรให้บทเรียนแด่ที่ชุมนุม
ด้วยซ้ำว่าความขัดแย้งครั้งนี้ในความเป็นจริงมัน
ใหญ่และต้องสู้กันอย่างยือเยื้อจนกว่าจะได้รับชัยชนะ
การประกาศการต่อสู้ครั้งสุดท้ายเกิดนัยยะอีกประการ
คือเป็นการต่อสู้ที่แพ้ไม่ได้ จึงไม่เลือกวิธีที่ใช้ อันนำไปสู่
การตีความว่าเป็นการชุมนุมเพื่อเปิดทางให้ทหารเข้า
มาทำรัฐประหาร

การประกาศทำสงครามศักดิ์สิทธิ์ฟังแล้วก็ดูลิเก
ไม่เข้าใจนัยยะพาลให้นึกถึงหนังฝรั่งบางเรื่องไป

-   การใช้สถาบันเป็นเครื่องมือในการโจมตีฝ่าย
ตรงข้าม พันธมิตรน่าจะมีบทเรียนมาตั้งแต่มาตรา 7 แล้ว
การปลุกกระแสคลั่งชาติ สร้างความเกลียดชังพร้อมที่
ใช้ความรุนแรงโดยขาดสติและปัญญา ไม่ใช่แนวทาง
ที่ถูกต้อง ที่นำสถาบันสูงสุดมาเป็นเครื่องมือทางการเมือง
เพราะสถาบันควรอยู่เหนือการเมืองและควรระวัง
ว่าหอกนั้นจะคืนสนอง

-   ประเด็นอื่นๆที่เหลือเป็นประเด็นเล็กน้อย เช่น
การพูดคำหยาบ หรือการด่าไม่เลือกหน้า ผลักมิตรให้กลาย
เป็นศัตรู การใช้ข่าวเท็จหรือข่าวปล่อย ซึ่งทำให้ขาดความ
น่าเชื่อถือ  ซึ่งก็ได้มีความพยายามแก้ไขบ้างแล้ว

ที่กล่าวมาก็เพื่อติติงในฐานะที่เห็นว่าทักษิณเป็นปัญหา
ใหญ่ของประเทศเช่นกัน ไม่มีเจตนาจะดิสเครดิตฝ่ายพันธมิตร
แต่ประการใด

โดย คุณ victory08 ที่ไฟลามทุ่งเว็บบอร์ด