แด่ มาตุภูมิ

แม้การศึกมิอาจหน่ายเล่ห์ แต่ก็ถึงเวลาแล้วที่ "อำนาจใหม่" จะจัดกระบวนทัพใต้ร่มธงศึกของตนเอง

ศรศิลป์ — Sat, 10 May 2008 12:18:31 +0700

สถานการณ์สงครามทางการเมืองระหว่างสองขบวนอภิชนกาฝากยังคงพัฒนาคืบหน้าไปสู่ความรุนแรงและสลับซับซ้อนยิ่งขึ้น หลังชนะเลือกตั้งใหญ่ทั่วประเทศ ขบวนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้เคลื่อนขบวนแถวการเมืองของตนและแนวร่วม เข้ายึดครองทำเนียบรัฐบาลและรัฐสภา เร่งทำการปรับแผ้วถางภูมิทัศน์ทางการเมืองให้เป็นประโยชน์ต่อแผนการขั้นต่อไปของตน (ขั้นแรกนี้เน้นหนักที่ส่วนหัวขบวนข้าราชการพลเรือน ตำรวจ และสื่อของรัฐ) โดยยังละวางการจัดระเบียบกองทัพไว้ก่อนเพื่อรักษาระยะสันติชั่วคราว ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาเมื่อได้ตัดสินใจถอยแล้ว ย่อมต้องได้รับความเสียหายบางส่วน แต่ก็ยังสามารถรักษาที่มั่นและกำลังหลักของตนไว้ได้ เพื่อตระเตรียมการรุกตีกลับในระยะต่อไป

ขบวนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้ยังคงพุ่งหัวหอกเข้าโจมตีทางการเมืองต่อ ประธานองคมนตรี อย่างรุนแรงต่อเนื่องทั้งลับและแจ้ง ดังคำคนโบราณที่ให้ "ตีงูที่คอเจ็ดนิ้ว" ขณะเดียวกันก็เร่งมือกู้ทุ่นระเบิดและขวากหนามในภูมิทัศน์ทางการเมือง ซึ่งขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาได้จัดวางไว้อย่างสลับซับซ้อนในรัฐธรรมนูญ 2550 เพื่อปลดพันธนาการให้แก่บรรดาหัวขบวนของฝ่ายตนเพื่อให้สามารถกลับมาเคลื่อนไหวทางการเมืองเหนือดินได้อีกครั้ง

ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาแม้ตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและจำต้องถอยชั่วคราวหลังการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปลายปีที่แล้ว จนทำให้ภายในขบวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวขบวนแถวฝ่ายทหารเกิดการแตกแยกครั้งใหญ่ เนื่องจากปีกสุดขั้วในขบวนดึงดันที่จะใช้กลยุทธ์รัฐประหารซ้ำที่เป็นการ "ชิงสุกก่อนห่าม" จัดการกับขบวนทักกี้ที่ฟื้นตัวขึ้น ดังนั้น ในท่ามกลาง "การถอยเชิงยุทธศาสตร์" ครั้งนี้ ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาจึงต้องใช้เวลาพอสมควรในการสะสางและจัดวางรูปขบวนในกองทัพของตนเสียใหม่ โดยในอีกทางหนึ่ง ก็ได้ใช้ขบวนการเมืองสุนัขรับใช้ของตนประโคมโหมปลุกปั่นกระแส "ปกป้องสถาบันกษัตริย์" ใส่ร้ายป้ายสีฝ่ายตรงข้ามตระเตรียมสภาพจิตของสาธารณชนไทย เพื่อให้พร้อมสำหรับการสร้างสถานการณ์วุ่นวายในอนาคต

แม้โลกจะผ่านสู่ยุคต้นศตวรรษที่ 21 แต่ในไทยก็ยังสุ่มเสี่ยงต่อการปลุกปั่นให้ปวงชนลุกขึ้นฆ่าฟันกันด้วยการสร้างภาพฝ่ายตรงข้ามเป็นปีศาจร้าย เมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาได้ปลุกปั่นปวงชนและใช้องค์กรจัดตั้งเถื่อนที่เป็น "องค์กรซ้อนรัฐ" เข้าสังหารหมู่เยาวชน นักเรียนนักศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ใน กรณี 6 ตุลา 2519 โดยหาว่าเป็นพวกญวณพวกแกวต้องการโค่นล้มสถาบันกษัตริย์ ก่อการรัฐประหาร ล้มรัฐบาลตลกหลังคารถประชาธิปัตย์ของ มรว.เสนีย์ ปราโมช โดยกล่าวหาว่าสามรัฐมนตรีประชาธิปัตย์ (ดำรง ลัทธิพิพัฒน์ สุรินทร์ มาศดิตถ์ ชวน หลีกภัย) เป็นคอมมิวนิสต์ และสถาปนารัฐบาลเผด็จการจารีตนิยมธานินทร์ กรัยวิเชียร เมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว เมื่อขบวน จปร.รุ่น5 ในกองทัพรัฐประหารยึดอำนาจโค่นล้มรัฐบาลตลกหลังคารถชาติชาย ด้วยข้อหา "บุฟเฟต์คาบิเนต" และต่อมาแสดงท่าทีสืบทอดอำนาจด้วยการจัดตั้งพรรคสามัคคีธรรม ก็ได้ทำการประนามใส่ร้ายฝ่ายต่อต้านการสืบทอดอำนาจ โดยหัวขบวนจปร.5 ได้ประกาศกลางรัฐสภาที่มีการถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศว่า พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ หัวหน้าพรรคความหวังใหม่ เป็นผู้นิยมลัทธิคอมมิวนิสต์ต้องการปกครองประเทศด้วย "ระบอบสภาเปรสซิเดียมแบบโซเวียต" และ พล.ต.จำลอง ศรีเมือง ศิษย์โพธิรักษ์ แห่ง "สันติอโศก" มุ่งโค่นล้มสถาบันศาสนา ก่อนที่จะเริ่มใช้กำลังทหารเข้าจับกุมและปราบปรามฝ่ายต่อต้าน อันนำไปสู่เหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ 2535

ในอีกทางหนึ่ง ขบวนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้ ที่มุ่งสถาปนา รัฐเผด็จการของทุนพวกพ้อง ก็ดำรงจุดมุ่งหมายแน่วแน่ทางการเมืองของตนที่มุ่งแปรเปลี่ยน ราชอาณาจักรไทย ภายใต้ "ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข" ที่สถาปนาอย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ยุคสฤษดิ์ ให้กลายเป็น ประเทศไทย ภายใต้ "ระบอบประชาธิปไตยตลกหลังคารถ" นั่นคือ การสถาปนายุคสมัยการเผด็จอำนาจของทุนพวกพ้อง ที่ไม่มีสถาบันเก่าใดๆ มาท้าทายอำนาจได้อีก การพุ่งเป้าโจมตีไปที่ ประธานองคมนตรี จึงเป็นเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองอันชาญฉลาดเยี่ยงสุนัขจิ้งจอกของขบวนทักกี้

อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับขบวนการเมืองอื่นๆ ปีกสุดขั้วในขบวนทักกี้ ก็ส่งเสียงเชียร์อย่างเต็มที่ต่ออุดมการณ์ของมัน-สาธารณรัฐของระบอบทุน ซึ่ง อดีตประธาน คมช. พล.อ.สนธิ บุญยรัตนกลิน เคยกล่าวพาดพิงไว้เสมอในนาม เผด็จการทุนนิยม และแม้แต่ พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ (ผู้ซึ่งสมัยหนึ่งเคยถูกตั้งข้อสงสัยจากขบวนจารีต-อำมาตยาว่า มีแนวคิดโค่นล้มสถาบัน) ก็ยังออกมาบ่งชี้ถึง "ขบวนการล้มเจ้า ล้มปืน ล้มทุน" ความมุ่งหวังของปีกสุดขั้วในขบวนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้ก็คือ มุ่งใช้ความสุดขั้วของมันดึงดูดพลังการเมืองและปวงชนฝ่ายอื่นๆ เข้าไปอยู่ใต้ร่มธงของขบวนทักกี้ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อการต่อสู้แตกหักในระยะต่อไป

วิญญูชนทั้งปวงที่เก็บรับบทเรียนประวัติศาสตร์การเมืองไทยสมัยใหม่อันยาวนานใกล้ร้อยปีนี้ย่อมสามารถเล็งเห็นได้ว่า ขบวนอภิชนกาฝากไทยทั้งสองขบวนกำลังมุ่งหน้านำชนชาวไทยไปสู่สถานการณ์เยี่ยงไร ยิ่งระดับสถานการณ์ขับเคี่ยวกันในสงครามชิงชาติสองฝ่ายอภิชนแหลมคมขึ้นเท่าใด พลังอำนาจของ ปีกสุดขั้ว ภายในแต่ละขบวนอภิชนกาฝากก็จะยิ่งเพิ่มทวีขึ้น อันเป็น กฏเกณฑ์ธรรมชาติแห่งสงคราม ยิ่งการขับเคี่ยวดุเดือดขึ้น พลังสายกลางในแต่ละขบวนอภิชนกาฝากจะถูกดูดกลืนและครอบงำ และในช่วงคับขันแห่งสงคราม ปีกสุดขั้ว ในแต่ละขบวนอภิชนกาฝากย่อมเข้าควบคุมเวที สำแดงบทบาท และความบ้าคลั่งของพวกมันอย่างเต็มที่ ก่อนที่จะหมดภาระหน้าที่ของมัน

ที่ผ่านมา ขบวนอำนาจใหม่ภาคประชาสังคม ได้อิงแอบทั้งสองฟากขบวนอภิชนกาฝากตามแต่สถานการณ์อำนวย เพื่อขับเคลื่อนการเคลื่อนไหวต่อสู้ในแนวทางของตนและสะสมกำลังภาคประชาชน ล่าสุด หลังการทำแนวร่วมชั้นสูงกับขบวนจารีต-อำมาตยาโค่นล้มรัฐบาลทักกี้ ก็ได้หันกลับมาคัดค้านการเร่งออกกฏหมายที่ลิดรอนสิทธิเสรีภาพปวงชนของสภาแต่งตั้งในปลายสมัยรัฐบาลสุรยุทธ์ (อาทิ พรบ.ความมั่นคงภายในฯ) มาบัดนี้ ท่ามกลางความร้อนแรงของสงครามชิงชาติ "ศึกสองอภิชนกาฝาก" ที่ร้อนแรงขึ้นทุกขณะ และกำลังเร่งฝีก้าวสู่การปลุกปั่นให้ปวงชนฆ่าฟันกันเพื่อสร้างสถานการณ์รัฐประหาร ตลอดจนแรงซัดกระหน่ำของคลื่นมหันตภัย "ข้าวยากหมากแพง" ซึ่งกำลังผลักไสให้ชีวิตคนธรรมาดาสามัญทั้งหลายให้ถอยร่นไปยืนหมิ่นเหม่ริมขอบเหว ศรศิลป์ จึงขอเรียกร้องโดยตรงต่อ ขบวนอำนาจใหม่ภาคประชาสังคม (ได้เคยแสดงทรรศนะเกี่ยวกับอำนาจนี้ใน "อำนาจใหม่" ลุกขึ้นสู้แล้ว! http://www.arayachon.org/motherland/20071212/308 และ "อำนาจใหม่" โบกสบัด "ธงทางการเมือง" ของตนแล้ว http://www.arayachon.org/motherland/20080214/372) ที่ได้ก่อเกิดและพัฒนาการต่อเนื่องมาอย่างยาวนาน และขยายตัวอย่างรวดเร็วหลังยุคสงครามเย็น จงได้ก้าวขึ้นสู่เวทีการเมืองในระยะหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ด้วยธงทางการเมืองที่เป็นอิสระของตนเอง และสร้างกำลังทางการเมืองของขบวนตนขึ้น เพื่อใช้โอกาสที่สถานการณ์ปั่นป่วนข้างหน้าเปิดให้ ช่วงชิงยกระดับ สถานะและอำนาจ ของ กลุ่ม องค์กรจัดตั้ง เครือข่ายต่างๆ ของปวงชน ให้ขึ้นสู่ระดับใหม่ ท่ามกลางสงครามชิงชาติของสองขบวนอภิชนกาฝากไทย

สองขบวนมวลชนใต้ปีกอภิชนปั่นสถานการณ์อนาธิปไตยปูทางสู่ยุคกำปั้นเหล็ก แต่อะไรเล่าคือภารกิจเฉพาะหน้าของชนชั้นผู้ทำงาน

ศรศิลป์ — Sun, 27 Apr 2008 14:55:06 +0700

คู่ความขัดแย้งหลักของชาติ ในปัจจุบันยังคงเป็นสงครามทางการเมืองและการทหาร เพื่อเข้าควบคุมอำนาจรัฐอย่างเบ็ดเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง "ศึกสองฝ่ายอภิชนกาฝากไทย" ขบวนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้และขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยา แม้ในท่ามกลางคลื่นผันผวนของระบบเศรษฐกิจโลก (ซึ่งกำลังเข้าสู่ระยะปรับตัวใหญ่ ณ ครึ่งทางของวงจรใหญ่ของการปั่นตี ฟองสบู่มหัศจรรย์ทางเศรษฐกิจจีน-อินเดีย CHINDIAMONIA) สองขบวนอภิชนกาฝากไทยก็ไม่ยินยอมลดราวาศอกในการปะทะหักโค่นกันและหันหน้ามาใสใจแก้ไขเศรษฐกิจปากท้องของชนชั้นผู้ทำงานที่เสื่อมทรุดลงอย่างรวดเร็วแม้แต่น้อย
สองฝ่ายขบวนอภิชนกาฝากไทยต่างขับเคลื่อนขบวน ข้ารับใช้และพันธมิตรทั้งปวง ใต้ร่มธงทางการเมืองของพวกมัน ให้ชูสบัดธงศึกเข้าประจัญหน้ากันในทุกแนวรบ ทั้งในแนวรบด้านกฏหมายเพื่อทำลายล้างบุคคลและองค์กรของของฝ่ายตรงข้าม ทั้งในแนวรบด้านการเมืองเพื่อชิงความชอบธรรมและตระเตรียมการชุมนุมเดินขบวนใหญ่เพื่อขับไล่ฝ่ายตรงข้าม และนอกจากนั้นในมุมมืด สองฝ่ายขบวนอภิชนต่างเร่งซ่องสุม กำลังติดอาวุธส่วนตัว (ที่อยู่ในรูปแบบของ องค์กรซ้อนรัฐ) เพื่อตระเตรียมสำหรับการลงมือใช้ความรุนแรงต่อกันในระดับต่างๆ ตั้งแต่ การลอบก่อกวนและทำร้ายขบวนเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม การลอบสังหารบุคคลสำคัญ และการรัฐประหารครั้งใหม่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
นี่เป็นเส้นทางเดินมาตรฐานของ ศึกชิงชาติอภิชนไทย ที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน นับตั้งแต่สมัยโบราณในยุคอยุธยา ต้นรัตนโกสินทร์ หรือแม้แต่ในยุคประวัติศาสตร์ไทยสมัยใหม่หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองของคณะราษฎรในปี 2475 ท่านผู้อ่านสามารถศึกษาเพิ่มเติมกลยุทธ์ชิงชาติของเหล่าอภิชนไทยได้จาก การเมืองไทยในสมัยพระนารายณ์ (งานของ นิธิ) พระเจ้ากรุงธนบุรี (งานของ นิธิ) การปฏิวัติ 2475 และประวัติศาสตร์การเมืองไทยหลัง 2475 (งานของ ชาญวิทย์ และ ศิษย์)
จึงไม่น่าประหลาดใจใดๆ เลยที่สังคมไทยในปี 2551 ได้เห็น พรรคประชาธิปัตย์ (ที่นิยามตนเองว่าเป็นประชาธิปัตย์ยุคใหม่) ได้ออกมาสนับสนุนข้อกล่าวหาของ นายสนธิ ลิ้มทองกุล และ นายคำนูณ สิทธิสมาน (ซึ่งปวารณาตนรับใช้ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยา) ที่มีต่อขบวนอภิชนอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้ว่า กำลังดำเนินการเพื่อ โค่นล้มสถาบันกษัตริย์ และสถาบันหลักๆ ของสังคมไทย เพราะนี่เป็นอาวุธทางการเมืองที่ทรงแสนยานุภาพในการทำลายล้างมาตลอดระยะประวัติศาสตร์การเมืองไทยสมัยใหม่
เล่ห์เหลี่ยมสำคัญ ที่ใช้กันเป็นบรรทัดฐานในการชิงชาติของเหล่าอภิชนไทยเมื่อไม่อาจประนีประนอมกันได้นั้น ก็คือ การสร้างจินตภาพฝังลึกในสมองของปวงชน ให้เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามคือ ปีศาจร้าย ที่มุ่งทำลายรากเหง้าที่มีมาแต่เนิ่นนานของสังคมไทย และ สถานการณ์ทั่วไปในสังคมระยะนั้นๆ ทั้งทางการเมือง-เศรษฐกิจ-สังคม กำลังเร่งฝีก้าวสู่กลียุคและสภาวะอนาธิปไตยอันไร้ขื่อแป เพื่อให้สาธารณชนที่ยังสลัดไม่พ้นจิตวิญญาณไพร่-ทาส ร่ำร้องเพรียกหา วีรบุรุษอภิชน มาปราบดาภิเษกฟื้นฟูยุคแห่งสันติสุขขึ้นใหม่อีกครา นี่เป็น ซุปโอเปรายอดนิยมแห่งสังคมไทย ซึ่งได้รับการแซ่ซ้องต้อนรับอย่างอบอุ่นมาทุกสมัย และเราทุกคนก็จะได้ชม-ฟังกันในเร็ววันนี้อีกครั้ง
การปีนป่ายบันไดความรุนแรง ด้วยการยั่วยุกันอย่างถ่อยสถุล ที่เราเห็นกันที่ท้องสนามหลวงหน้าธรรมศาสตร์เร็วๆ นี้ และการกลับไปวนเวียนท้าทายแถวสี่เสาเทเวศน์ของขี้ข้าม้าใช้ของทั้งสองฝ่ายอภิชนกาฝากไทย เป็นเพียงฉากละครซ้ำซากที่กำกับและแสดงตามมาตรฐานของละครน้ำเน่าไทยซึ่งยังคงได้รับความนิยมอย่างสูง และถูกยัดเยียดให้สาธารณชนรับชมครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อเหนี่ยวรั้งและตอกย้ำ บรรทัดฐานของโลกทรรศน์ทางการเมืองแบบไพร่-ทาส ให้ผนึกแน่นในสมองของปวงชนตลอดกาล
ขบวนโฆษณาโน้มน้าวมวลชนของฝ่ายอภิชนจารีต-อำมาตยา แม้เสแสร้งลีลาผู้ดีแต่ก็ยั่วยุใส่ร้ายอย่างไม่ยั้งมือ ด้วยการปลุกผีคอมฯ และสวมหมวกโค่นล้มสถาบันให้ฝ่ายตรงข้าม และแน่นอนว่าไม่ลืมเลียก้นอภิชนจารีต-อำมาตยากันอย่างสุดอุดจาด ส่วนขบวนต่อต้านจัดตั้งของฝ่ายอภิชนทุนเก็งกำไรทักกี้ก็ ยังคงรักษาลีลาถ่อยสถุลป่าเถื่อนไว้ได้อย่างคงเส้นคงวา และแน่นอนว่าไม่ลืมที่จะเลียก้นนายของพวกมันอย่างไม่อายฟ้าดินเช่นกัน
การได้รับชมลีลาของทั้งสองฝ่ายข้ารับใช้อภิชนกาฝากไทยหนนี้ เหมือนได้นั่งไทม์แมชชีน ย้อนเวลากลับไปดูพวก วิทยุยานเกราะ นสพ.ดาวสยาม และ สามเกลอหัวแข็ง (อุทิศ-อุทารณ์-สมัคร) วาดลวดลายช่างทาสี ละเลงสีขบวนเยาวชนนักเรียนนักศึกษาในปี 2517-2519 ให้กลายเป็นพวกคอมฯ พวกญวณ และได้ดูบทบู๊ถ่อยสถุลของพวก กระทิงแดง ไปพร้อมๆ กัน บ่งชี้ชัดว่า แม้จะผ่านเวลากว่าสามสิบปีหลังการฆ่าฟันกันในทศวรรษ 2510-2520 เหล่าอภิชนไทยก็ยังไม่สามารถนำเสนอบรรทัดฐานใหม่ทางการเมืองที่มีระดับสูงกว่าเดิมได้ ส่อให้เห็นถึงความเสื่อมถอย-ตกยุคของพวกเขาทั้งหมดอย่างชัดแจ้ง และชี้ให้ชนชาวไทยมองเห็นได้ว่า ด้วยมาตรฐานทางการเมืองระดับต่ำเช่นนี้เหล่าอภิชนไทยจะนำเสนอยุคสมัยชนิดใดให้กับชนชาวไทยในเวลาต่อไป
ศรศิลป์ เคยแสดงทรรศนะไว้ใน "เมื่อศึกสองอภิชนกาฝากจบลง ปืนจะหันใส่ปวงชน" http://www.arayachon.org/motherland/20080227/392 เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2551 ว่า
- พึงได้สำเหนียกว่า บรรยากาศเสรีภาพลมๆ แล้งๆ ที่ดำรงอยู่ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ เป็นเพราะมีความแตกแยกและเกิดสภาวะอนาธิปไตยในฝูงอภิชนกาฝาก ยามใดที่อำนาจในฝูงอภิชนกาฝากถูกเผด็จในมือหนึ่งเดียว เมื่อนั้นขบวนอภิชนกาฝากจะ เริ่มต้นยุคปกครองใหม่ ด้วยการทำลายล้างองค์กรสหภาพแรงงาน องค์กรเพื่อสิทธิเสรีภาพ องค์กรเพื่อสภาพแวดล้อม และสื่อมวลชนวิชาชีพทั้งมวล
- ไม่ว่าอภิชนกาฝากฝ่ายใดได้ชัย พวกมันจะเริ่มการแปรรูปรัฐวิสาหกิจอย่างเต็มรูป (ซึ่งได้ทำการทดลองไปบ้างแล้ว) ตามฉันทามติวอชิงตันและระเบียบโลกใหม่ พวกมันจะกวาดล้างภาคีนักสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมเพื่อปูทางแก่การสร้างอุตสาหกรรมหนัก พวกมันจะกวาดล้างสหภาพแรงงานทั้งปวงเพื่อรักษากองหนุนแรงงานสำรองและรักษาระดับต้นทุน พวกมันจะกวาดล้างองค์กรเพื่อสิทธิเสรีภาพและองค์กรเพื่อผู้บริโภคอันเป็นอุปสรรคต่อการค้าเสรีและลิขสิทธิ์ทางปัญญาของทุนนิยมโลก พวกมันจะเรียกคืนตั๋วเสรีภาพจากมือสื่อมวลชนด้วยเหตุที่ถึงเวลาแล้วที่ "ทั่วทั้งชาติต้องร่วมขับร้องเพลงทุน"
- เพื่อนนักสู้แห่งปวงชนที่รักทั้งหลาย จงอย่าได้หลงไหลเพลิดเพลินกับการติดตามชมเกมอำนาจ "ศึกสองอภิชนกาฝาก" จนลืมไปว่า ศึกของปวงชนเองกำลังจะมาถึง ยุคข้าวยากหมากแพงที่คืบคลานเข้ามา กำลังม้วนตลบเอาปวงชนคนยากไร้นับสิบล้านร่วงหล่นสู่นรกขุมใหม่ บรรดาคนจนไพร่-ทาสผู้ขลาดเขลาจะถูกสังคมกินคนรุกไล่ไปจนถึงริมขอบเหว ผู้กล้าในหมู่พวกเขาจะลุกขึ้นสู้และพลีตนเพื่อปลุกเร้าใจมวลหมู่พี่น้อง ทั่วโลกจะเป็นเช่นนี้ ทั่วไทยก็เฉกเช่นกัน

สองฝ่ายขบวนอภิชนกาฝากไทยนั้นจงใจเดินหน้าปั่นสถานการณ์ความรุนแรง เพื่อมุ่งผลักไสสังคมเข้าสู่กลียุคและสภาวะอนาธิปไตย เพื่อบีบคั้นสภาพจิตสาธารณชนไทยให้อ่อนแอและสิ้นหวัง เพื่อเปิดโอกาสให้ วีรบุรุษอภิชน เปิดตัวก้าวขึ้นสู่เวที และทำการปราบปรามฝ่ายตรงข้ามด้วยความรุนแรง ปราบดาภิเษก ยุคสมัยแห่งกำปั้นเหล็ก แน่นอนว่า อภิชนกาฝากทั้งสองฝ่ายล้วนไม่ไร้น้ำยาขาดฟืนไฟ พวกเขาทั้งสองฝ่ายล้วนทรงพลัง ทั้งในด้าน โลกทรรศน์ ที่ต่างฝ่ายต่างยึดกุม "โลกในจินตภาพ" ฝ่ายละแบบที่ครอบงำสมองของปวงชน ทั้งในด้าน กำลังที่แฝงเร้นในกลไกอำนาจรัฐ ในรูปแบบของ "องค์กรซ้อนรัฐ" (ดังเช่นที่ใช้กำลังทหารพรานข่มขู่ และใช้กำลังตำรวจบุกพังบ้านนายกฯ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ใช้กำลังลูกเสือชาวบ้านใต้การกำกับควบคุมของ ตชด. บีบคั้นรัฐบาล มรว.เสนีย์ ปราโมช และก่อสถานการณ์สังหารหมู่ 6 ตุลา 19 ซึ่งนำไปสู่การรัฐประหาร) สาธารณชนจึงพึงตระหนักว่า นี่คือ แผนที่ทางการเมือง ของพวกเขาเหล่าอภิชนกาฝาก

อย่างไรก็ตาม แผนการนั้นเป็นของคน แต่ลิขิตเป็นเรื่องของฟ้า (ฟ้า = ปัจจัยแวดล้อมทั้งปวงในธรรมชาติและสังคมมนุษย์) ชนชั้นผู้ทำงานในสังคมไทยได้เปลี่ยนแปลงไปมากทั้งในด้านจำนวนและคุณสมบัติจากเมื่อสามสิบปีที่แล้ว อันเป็นผลมาจากการคลี่คลายขยายตัวของเศรษฐกิจไทยและโลก สามทศวรรษมานี้ (หลังจากยุค 14 ตุลาคม) ชนชั้นผู้ทำงานที่มีรายได้เป็นค่าจ้างมีปริมาณเพิ่มขึ้นจนเป็นฐานสำคัญด้านภาษีของรัฐ อีกด้านหนึ่ง ในหมู่พวกเขาสัดส่วนของผู้ทำงานซึ่งมีความรู้โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิศวกรและช่าง ก็มีสัดส่วนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กำลังหลักของขบวนแถวชนชั้นผู้ทำงานซึ่งจะสถาปนาองค์กรสู้รบในยุคใหม่นี้จึงไม่ใช่ "ฉันทนา" ดังเช่นในทศวรรษ 2510 อีกต่อไป แต่พวกเขาคือวิศวกรและช่าง ตลอดจนพวกแรงงานปกคอขาวอื่นๆ ในอุตสาหกรรมแขนงต่างๆ ที่ขยายตัวเฟื่องฟูและเกาะกลุ่มเข้าเป็นคลัสเตอร์

ยุคข้าวยากหมากแพงของโลกเคลื่อนตัวซัดกระหน่ำประชาชาติไทย ชนชั้นผู้ทำงานรุ่นใหม่พึงสลัดทิ้งความคิดเพ้อฝัน และ "จินตภาพไร้สาระ" ทั้งปวง ที่อภิชนกาฝากผู้ควบคุมสังคมปลูกฝังในสมองของเรา จงได้รวมตัวกันขึ้นอย่างฉับพลันและให้การศึกษาซึ่งกันและกัน สถาปนาองค์กรจัดตั้งที่เป็นแบบสู้รบของตนขึ้นแทนที่องค์กรเลียก้นนายจ้างที่มีดาดดื่น ใช้องค์กรสู้รบเหล่านี้ต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของชนชั้นผู้ทำงานในกระแสเกลียวคลื่นข้าวยากหมากแพงอันบ้าคลั่ง และผนึกกำลังองค์กรสู้รบของผู้ทำงานทั้งปวงเข้าด้วยกันเพื่อปกป้องส่วนแบ่งทางเศรษฐกิจอันควรมีควรได้ของตน

ท่ามกลางภารกิจเหล่านี้ ชนชั้นผู้ทำงานแห่งยุคสมัยพึงเติมเต็มคลังกลยุทธ์ของตน ด้วยการศึกษาเก็บรับบทเรียนและประวัติศาสตร์การต่อสู้ที่แลกมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตาของขบวนบรรพชนแรงงานไทย มิใช่เพื่อการกราบไหว้บูชาหลับหูหลับตาตะบันเชียร์ แต่หากด้วยการวิพากษ์วิจารณ์ด้วยทรรศนะทางประวัติศาสตร์ เพื่อให้อดีตให้มารับใช้ปัจจุบันมิใช่วนเวียนฟูมฟายอยู่กับอดีต ผู้ที่ไร้รากย่อมไม่อาจหยัดยืน เช่นเดียวกัน ผู้ที่งมงายในอดีตย่อมไม่อาจรับมืออนาคตอันแปรปรวน

วิวาทะขบวนการเมืองใหม่ และธงทางการเมืองของปวงชน

ศรศิลป์ — Mon, 31 Mar 2008 19:07:53 +0700

บนเวทีการเสวนา "จินตภาพพรรคการเมืองของประชาชน" ในโครงการ "จินตภาพสังคมไทยและพรรคการเมืองของประชาชน" ที่จัดโดย "กลุ่มศึกษาพรรคการเมืองทางเลือก" (http://peopledemocracy.org) เมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2551 ณ อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา สี่แยกคอกวัว นายศักดินา ฉัตรกุล ณ อยุธยา อดีตนร.นศ.รุ่น 14 ตุลา 2516 ปัจจุบันในฐานะนักเคลื่อนไหวแรงงานใต้ร่มธง "มูลนิธิฟรีดริค เอแบร์ท" (มูลนิธิส่งเสริมสิทธิคนงานสากลในเครือข่าย พรรคสังคมประชาธิปไตยเยอรมัน) ได้แสดงทรรศนะต่อทิศทางของขบวนการประชาชนภายใต้สถานการณ์การเมืองไทยในปัจจุบันไว้อย่างน่าสนใจดังนี้...
...การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน การล่มสลายของโซเวียต คือการล่มสลายของเศรษฐกิจสังคมนิยม และถูกทำให้เชื่อว่ามีเพียงเสรีนิยมเท่านั้นที่สามารถดำรงอยู่ได้ แต่ก็เห็นกันแล้วว่าไม่สามารถนำมาซึ่งความยุติธรรมในสังคมได้ ผมจึงเห็นว่าควรเป็นสังคมนิยม ที่ต้องมีความหลากหลาย มีความเป็นประชาธิปไตยที่ยอมรับการมีส่วนร่วมของสมาชิก จะต้องเป็น Social Democracy...
...เครื่องมือที่จะนำไปสู่สังคมประชาธิปไตยมี 3 ประการ ประการแรกคือ "ประชาชน" ที่ต้องรู้จักรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นๆ สามารถวิพากษ์วิจารณ์กันได้ ประการต่อมาคือ "ภาคประชาชน" ที่ต้องมีความเข้มแข็งและกระตือรือร้น และสุดท้าย "พรรคการเมือง" ที่เชื่อมั่นในประชาธิปไตย มีประชาชนจำนวนมากเป็นฐานสมาชิกโดยมีส่วนร่วมในพรรคการเมืองนั้นๆ แต่ในประเทศไทยทั้งสามส่วนนี้ยังอ่อนแอ เพราะประชาชนถูกครอบงำมาก การเมืองภาคประชาชนก็ตีบตัน อีกทั้งพรรคการเมืองเองก็หลุดลอยออกจากประชาชน ดังนั้นพรรคการเมืองของประชาชนจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น...
...พรรคการเมืองในโลกแบ่งเป็น 3 ประเภท คือ 1. พรรคการเมืองที่อยู่ภายใต้ผู้นำที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาด ซึ่งพรรคการเมืองโดยส่วนใหญ่ของประเทศไทยจัดอยู่ในประเภทนี้ 2. พรรคการเมืองที่นำโดยคณะผู้นำ ผู้ทรงบารมีเหนือคนอื่นโดยปราศจากการมีส่วนร่วมของประชาชน และ3. พรรคการเมืองที่เป็นพรรคประชาธิปไตย มีสมาชิกจำนวนมากและเปิดให้สมาชิกมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ อีกทั้งเปิดรับฟังความคิดเห็นของประชาชน ซึ่งถือเป็นจินตภาพพรรคการเมืองของประชาชนตามความคิดของผม...
...ในทางการเมืองพรรคการเมืองต้องสร้าง "ประชาธิปไตย" ส่วนในทางเศรษฐกิจต้องการเห็นสังคมที่เป็นธรรม คือต้องมีแนวคิดแบบ "สังคมนิยม" รูปแบบใดรูปแบบหนึ่งระหว่าง รูปแบบของอเมริกัน Libertarian Democracy ซึ่งละเลยเรื่องความหลากหลาย และความเป็นธรรมในสังคม ไม่สอดคล้องกับความรู้สึกของคนส่วนใหญ่ อีกรูปแบบหนึ่งใช้ในยุโรปตะวันตก คือสังคมนิยม Social Democracy พรรคการเมืองของประชาชนจะต้องเชื่อในเรื่องนี้...
...พรรคการเมืองแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ และจะแข่งขันกับพรรคการเมืองอื่นๆ ที่มีเงินทุนได้ จะต้องใช้แนวทางในการหาสมาชิก มีมวลสมาชิกจำนวนมาก พรรคการเมืองต้องทำงานร่วมกับภาคประชาชน ร่วมกับภาคประชาสังคม และกลุ่มต่างๆ ที่มีอยู่อย่างหลากหลาย เป็น Mass Membership Party โดยเริ่มต้นจาก องค์กรจัดตั้ง เช่น เริ่มจากกลุ่มแรงงานซึ่งเป็นกลุ่มคนที่มีจำนวนมาก และเป็นกลุ่มจัดตั้งขนาดใหญ่ที่สุด ถึงแม้ในไทยสหภาพแรงงานจะยังเล็กอยู่ก็ตาม...
“พรรคการเมืองในจินตภาพต้องมีความเป็นประชาธิปไตยในพรรค และมีแนวทางแบบสังคมประชาธิปไตยที่สอดคล้องเหมาะสม จึงจะเป็นทางเลือกของสังคมในปัจจุบัน”

บนอีกเวทีหนึ่ง ในการเสวนา "สถานการณ์การต่อสู้ของขบวนคนจนภายใต้บริบทสังคมไทยในอนาคต" เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2551 ณ ศูนย์ภูมิปัญญาไทบ้าน เขื่อนปากมูล จ.อุบลราชธานี เนื่องในโอกาส งานรำลึก 100 วัน วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ รศ.ดร.เกษียร เตชะพีระ ได้เสนอทรรศนะการวิเคราะห์สถานการณ์การเมืองไทยปัจจุบัน และชูธงการเมืองสามผืน "รัฐสวัสดิการ สังคมประชาธิปไตย สิ่งแวดล้อม" ขึ้นประชันขันแข่งกับ ธงสามผืนของโลกาภิวัติฝ่ายทุน ซึ่งถูกสบัดชูขึ้นโดย รศ.ดร.พิชิต ลิขิตสมบูรณ์ ในช่วงการต่อสู้กับคณะรัฐประหาร 19 กันยา และรัฐบาลสุรยุทธ์ ของ ขบวน นปก. กองหน้าของขบวนอภิชนทุนทักกี้ ทรรศนะต่อสถานการณ์และเนื้อหาธงการเมือง "รัฐสวัสดิการ สังคมประชาธิปไตย สิ่งแวดล้อม" ที่คุณเกษียรนำเสนอมีดังนี้...
...ในการต่อสู้ทางการเมือง การหาแนวร่วมหรือพันธมิตรไม่ใช่สิ่งที่ต้องปฏิเสธ เพียงแต่ในสังคมไทยที่เราอยู่กับวัฒนธรรมศักดินาบนหลังมานาน เวลาเราหาพันธมิตรหรือแนวร่วมก็จะเจอแนวร่วมที่มาจากชนชั้นสูง ซึ่งมันอดไม่ได้ที่ความสัมพันธ์จะออกมาในลักษณะอุปถัมภ์ หรืออยู่ภายใต้การนำของเขา คำถามก็คือ มันไม่น่าจะเหลือทางเลือกแค่ เนื่องจากเราไปสัมพันธ์กับเขาแล้วมักจะอยู่ใต้การอุปถัมภ์หรือการนำของเขา ดังนั้น เราไม่เอาพันธมิตรเลย เราจะสู้คนเดียว เป็นไปได้ไหมถ้าจะต่อสู้ทางการเมืองโดยมีพันธมิตร แล้วคบกับพันธมิตรแบบเสมอภาคเท่าเทียมกัน ทำไมต้องปล่อยให้เขานำเราเสมอ เราสามารถจะนำเขาได้ไหม ถ้าเรามีความเข้มแข็งขององค์กรและแนวทางของเราที่มั่นคงพอ...
...ผมคิดว่า การแสดงออกของเครือข่ายภาคประชาชนอย่างมีพลังที่สุด คือ เครือข่ายปฏิรูปการเมือง ที่ก่อตัวขึ้นหลังเหตุการณ์พฤษภาคม 2535 แล้วหลังวิกฤตเศรษฐกิจ ได้ดึงเอาหลายกลุ่ม ตั้งแต่ปีกเสรีนิยมที่เน้นการลงทุนอย่างเสรี เช่น คุณอานันท์ (ปันยารชุน) ปีกชุมชนหมู่บ้าน ปีกเศรษฐกิจพอเพียง เช่น หมอประเวศ คุณไพบูลย์ (วัฒนศิริธรรม) รวมทั้ง NGO แล้วก็มีปีกซ้ายหน่อยอย่างสมัชชาคนจน ปัญญาชนที่มีความรู้สึกว่าทุนนิยมมีปัญหา มันเป็นแนวร่วมที่กว้างมาก...
...ในสังคมไทยไม่ใช่มีแต่เครือข่ายอำนาจข้าราชการ หรือเครือข่ายอำนาจธุรกิจเท่านั้น มันเคยมีเครือข่ายอย่างนี้ที่ก่อตัวขึ้นมา แล้วผลักสู้จนได้รัฐธรรมนูญปี 2540 ซึ่งบังเอิญประจวบกับวิกฤตเศรษฐกิจ ทำให้ปีกเสรีนิยมยอมรับได้ในบางระดับถึงขีดจำกัดหรือปัญหาของการพัฒนาของทุนนิยม ทำให้เสียงของฝ่ายที่วิพากษ์วิจารณ์การพัฒนา ทุนนิยม บริโภคนิยม เช่น สมัชชาคนจน แข็งขึ้นและร่วมกันไปได้ ดังนั้นรัฐธรรมนูญ 2540 จึงมีทั้งเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ มีทั้งให้สิทธิชุมชน มีทั้งให้สิทธิเคลื่อนไหวต่อต้านการรัฐประหาร เนื่องจากมีพลังเข้าไปร่วมหลายกลุ่ม จึงออกมาผสมผสานกัน ไม่ใช่เสรีนิยมสุดๆ ไม่ใช่ชุมชนสุดๆ หรือไม่ใช่พลังของประชาชนสุดๆ เครือข่ายนี้พังลงไปเพราะการเมืองในรอบหลายปีหลังนี้ บางส่วนแตกไปร่วมกับคุณทักษิณ บางส่วนรับทักษิณไม่ได้แตกไปร่วมกับคุณสุรยุทธ์...
...ปัญหาตอนนี้คือ เครือข่ายที่มันปรากฏตัวให้เห็นแล้วในประวัติศาสตร์อันใกล้ แล้วมีพลังพอสมควรจนผลักให้มีการปฏิรูปการเมือง มันจะก่อตัวขึ้นมาใหม่ได้ไหม ในสถานการณ์ใหม่ที่อยู่ภายใต้การต่อสู้ระหว่าง เครือข่ายอำนาจราชการของผู้มีบารมีนอกรัฐธรรมนูญ กับ เครือข่ายอำนาจธุรกิจของคุณทักษิณ อ.สมชาย (ปรีชาศิลปกุล) บอกว่า มีแนวร่วมที่เป็นไปได้จำนวนมาก ที่คุณจะเข้าไปอิงเขาแล้วดึงให้เข้ามาร่วมการต่อสู้ ถ้าคุณรู้จักขยายประเด็น เชื่อมโยงประเด็นการต่อสู้ของคุณกับประเด็นของคนกลุ่มอื่น...
...ซึ่งผมคิดว่าในระยะอันใกล้ มีเรื่องที่จะต้องคิดใหญ่ 3 เรื่อง คือ 1) รัฐสวัสดิการ เพื่อแย่งแฟนทักษิณ 2) สังคมประชาธิปไตย เพื่อแย่งพลังแรงงาน 3) นิเวศประชาธรรม เพื่อแย่งคนชั้นกลาง ที่ห่วงเรื่องสภาพแวดล้อม
...ในเรื่อง รัฐสวัสดิการ แฟนคุณทักษิณมีเป็น 10 ล้านคน ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเลือกคุณทักษิณ ไม่ใช่เพราะคุณทักษิณรวย หรือเป็นเจ้าของทีมฟุตบอล แต่เป็นเพราะมีนโยบายบางอย่างของทักษิณที่เขาพบว่าใช้อาศัยพึ่งพาได้ ในท่ามกลางนโยบายที่ชนชั้นปกครองไทยเดินมาเป็นสิบๆ ปี อัญเชิญพ่อแม่พี่น้องลงทะเลเสรีนิยมใหม่/โลกาภิวัตน์ ให้ว่ายกันไปเอง ใครจมก็เจ๊งตายไป ใครว่ายแข็งก็รอด แต่ไม่มีการช่วยเหลือแบบสวัสดิการ แบบพึ่งพาชุมชน ประชานิยม คือห่วงชูชีพที่โยนลงไปในทะเลทุนนิยมที่ไม่เห็นฝั่งเลย เป็นใครก็คว้าไว้ก่อน 10 กว่าล้านคนเป็นคนที่คว้าห่วงชูชีพของทักษิณ แล้วคุณไม่สามารถแย่ง 10 กว่าล้านคนจากทักษิณได้ ถ้าคุณไม่มีนโยบายที่ดีกว่า คุณสุรยุทธ์ และปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมีอยู่หรือ มันไม่มีอะไรชัดเจนว่าจะเอายังไงกับประชาชนที่ลอยคออยู่ในทะเล...
...ดังนั้น ถ้าคุณอยากสร้างเครือข่ายแล้วชิงคนจากทักษิณ คุณจะต้องมีนโยบายที่ดีกว่าประชานิยม ซึ่งผมคิดว่าน่าจะสนใจนโยบายรัฐสวัสดิการ เพื่อวางหลักประกันพื้นฐานให้คนไทยที่เกิดในเมืองไทยมีชีวิตที่ไม่ต่ำไปกว่านี้ ให้คนที่จนที่สุด แย่ที่สุด มีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ไม่ต้องอดแล้วยกมือไหว้ขอข้าวคนอื่นกิน ถ้าคนไทยมีศักดิ์ศรีนี้เป็นพื้นฐาน มีหลักประกันสวัสดิการเป็นพื้นฐาน ไม่ว่าจะตกงาน กำพร้า หรือล้มเหลวมาจากตลาดเสรี ฟองสบู่แตก ชีวิตคุณจะไม่แย่ไปกว่านี้ อย่างนี้ก็ไม่จำเป็นไปพึ่งแต่ห่วงชูชีพของทักษิณ หรือคนอื่นๆ...
...เรื่องต่อมา สังคมประชาธิปไตย เป็นแนวนโยบายที่เกิดขึ้นหลังสงครามโลก ในหลายประเทศที่มีขบวนการแรงงานเข้มแข็ง มีการประกันสวัสดิการขั้นพื้นฐาน ประกันสิทธิในการตั้งสหภาพ ประกันสิทธิในการนัดหยุดงาน ซึ่งในเมืองไทยทุกวันนี้ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ มีการไล่ออกบรรดาคนงานที่เข้าไปร่วมตั้งสหภาพแรงงาน อันนี้เป็นประเด็นที่พี่น้องคนงานเดือดร้อน ทำอย่างไรจะดึงประเด็นเหล่านี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของข้อเรียกร้องได้ พลังที่เข้มแข็งที่สุดของแนวนโยบายสังคมประชาธิปไตยในประเทศทุนนิยม เป็นเรื่องสวัสดิการน้อยกว่าการประกันสิทธิการต่อสู้ของคนงาน เขาให้หลักประกันว่าคนงานสามารถจัดตั้งสหภาพแล้วต่อสู้ต่อรองกับนายทุนได้ กฎหมายคุ้มครอง หลังจากนั้นไปว่ากันเอาเองว่าค่าแรงควรเป็นเท่าไร สวัสดิการควรเป็นเท่าไร...
...เรื่องที่ 3 เรื่อง สิ่งแวดล้อม เป็นเรื่องที่คนทุกชั้นเดือดร้อน แม้แต่คนชั้นกลางที่มีความมั่นคงทางเศรษฐกิจมากกว่าพี่น้องคนจนก็รับรู้ได้ว่า ตอนนี้อากาศแปรปรวน กรุงเทพฯ ทำท่าจะแผ่นดินทรุด น้ำท่วม ทำอย่างไรจะผนวกเอาข้อเรียกร้องเหล่านี้เข้ามาเป็นธงในเครือข่ายใหม่ เพื่อแย่งแฟนของทักษิณ แฟนของเครือข่ายอื่น ไม่อย่างนั้นก็ไม่สามารถขยายเครือข่ายได้...
(ขอขอบคุณ หนังสือพิมพ์ออนไลน์ประชาไท)

ท่ามกลางสถานการณ์ที่เขม็งเกลียวยิ่งขึ้นตามลำดับของ ศึกสองขบวนอภิชนกาฝาก ระหว่างขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยา และขบวนอภิชนทุนทักกี้ ขบวนอภิชนกาฝากทั้งสองฝ่ายต่างปรับปรุงธงการเมืองของตนให้มีสีสรรตามกระแสนิยมแห่งยุคสมัย เพื่อดึงดูดปวงชนเข้ารับใช้ขบวนตน โดยอาศัยจิตสำนึกไพร่-ทาสที่หยั่งรากฝังลึกในสมองของปวงชน ซึ่งเป็นรูปการจิตสำนึกที่เชิดชูอภิชนและดูหมิ่นถิ่นแคลนพลังตนเอง ปัญญาชนของปวงชนและกองหน้าของปวงชนจึงต้องร่วมกันค้นหา ธงทางการเมืองที่เป็นอิสระ และจัดวางกลยุทธ์การเคลื่อนไหวของปวงชนที่เป็นอิสระอย่างเหมาะสม ศรศิลป์ ขอสนับสนุนและเอาใจช่วยมา ณ ที่นี้

"ลับ ลวง พราง ปฏิวัติปราสาททราย-คัมภีร์ปฏิวัติ" สะท้อนโลกทรรศน์และการวิจารณ์ตนเองของอดีตหัวหอกขบวนจารีต-อำมาตยา

ศรศิลป์ — Wed, 26 Mar 2008 11:34:35 +0700

พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน อดีตประธาน คมช. หัวหอกขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยา ผู้นำการรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ที่โค่นล้มรัฐบาลของขบวนอภิชนทุนทักกี้ ได้ทำการ วิจารณ์ตนเองและ คมช. ไว้ในคำสัมภาษณ์ อันเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือ "ลับ ลวง พราง ปฏิวัติปราสาททราย-คัมภีร์ปฏิวัติ" ของนักข่าวสายทหาร หนังสือพิมพ์ บางกอก โพสต์ วาสนา นาน่วม จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน ดังนี้...
...คมช.นั้น พ่ายแพ้ล้มเหลวซ้ำซาก ตั้งแต่การเลือกตั้ง 23 ธ.ค.2550 ทั้งๆที่ มีใบสั่งให้ทหารช่วยเลือกพรรคประชาธิปัตย์ และพรรคเพื่อแผ่นดิน จนมาถึง การที่พรรคพลังประชาชน เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาลได้ ทั้งๆที่ มีรายงานว่า พรรคการเมืองขนาดกลางและเล็ก มีสัญญาใจกับ แกนนำ คมช.ที่จะไม่ร่วมรัฐบาลกับ พปช. จนมาถึงการที่ นาย สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี ควบ รมว.กลาโหม ทั้งๆที่ คมช.ประกาศจุดยืนว่า ต้องการทหารและเป็นคนกลางไม่สังกัดพรรค แล้ว อีกทั้งมองว่า ระยะเวลา 505 วันของ คมช.ตั้งแต่ปฏิวัติจนสลายตัว เมื่อ 6 ก.พ. 2551 นั้น เป็นความล้มเหลวและพ่ายแพ้... การปฏิวัติ 19 ก.ย.2549 ถือว่า ล้มเหลวและพ่ายแพ้ เพราะไม่เพียงแค่ กลุ่มอำนาจเก่าของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่ถูกโค่นล้มอำนาจจะชนะเลือกตั้งเมื่อ 23 ธ.ค. 2550 แล้วกลับมาอยู่เบื้องหลังการจัดตั้งรัฐบาล แต่ยังส่งผลให้ คณะทหารที่ก่อการปฏิวัติ ในนามคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) แตกแยกกันเองด้วย แม้แต่ระหว่าง พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน อดีตผบ.ทบ. และอดีตประธานคมช.กับ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความสัมพันธ์ของพี่น้องรบพิเศษที่แสนยาวนาน ระหว่าง พล.อ.สนธิ กับพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี ของรัฐบาลที่มาจากการปฏิวัติ ต้องขาดสะบั้นลงไปด้วย... ผลพวงของการปฏิวัติ กลับทำให้ คมช.แตกร้าวกันเองมาตลอด จนมาถึง หลังศึกการชิงเก้าอี้ผบ.ทบ. ที่ทำให้ พล.อ.สนธิ และ พล.อ.สพรั่ง ขัดแย้งอย่างรุนแรง จน พล.อ.สพรั่ง ระบุว่า ตนเองกับ พล.อ.สนธิ นั้น “อยู่กันคนละโลก”แล้ว และยังทำให้ พล.อ.สพรั่ง กับ พล.อ.อนุพงษ์ ก็ไม่มองหน้ากัน... ที่ยิ่งกว่านั้น เมื่อสถานการณ์เปลี่ยน ขั้วอำนาจเปลี่ยนหลังการเลือกตั้ง และกลุ่มอำนาจเก่ากลับมายึดอำนาจรัฐคืน บรรดาแกนนำ คมช. ต่างก็พากันแยกย้ายกันเอาตัวรอด เพราะกลัวการถูกเช็กบิล ภายใต้ข้ออ้างที่เรียกว่า “สมานฉันท์ หรือ ฮั้ว เพื่อชาติ”
...พล.อ.อนุพงษ์ เป็นคีย์แมนสำคัญที่ทำให้ การปฏิวัติสำเร็จราบรื่น เสี่ยงชีวิตด้วยกันมา แต่ที่สุดก็กลับขัดแย้งกับ พล.อ.สนธิ เพราะเขาเชื่อว่า พล.อ.สนธิ ไม่ได้เสนอเขาเป็น ผบ.ทบ. และไม่ยอมแต่งตั้งตำแหน่งต่างๆที่ พล.อ.อนุพงษ์ ต้องการ อีกทั้งต่อมา จุดยืนของทั้งคู่ต่างกัน พล.อ.อนุพงษ์ อาศัยสายสัมพันธ์เพื่อน ตท.10 สมานฉันท์ กับ พ.ต.ท.ทักษิณ ขณะที่ พล.อ.สนธิ แสร้งลับ ลวง พราง อีกครั้ง ด้วยการยอมโทรคุยกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ที่ทำให้ถูกด่าอย่างหนัก แต่ก็เพื่อทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ และกลุ่มอำนาจเก่า ตายใจ เพราะ พล.อ.สนธิ ยังมีความเคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ พร้อมกับเกรงความไม่ปลอดภัย จึงย้ายไปอยู่ บ้านพักทบ.ใน ร.11รอ. และอาจกลับมาเล่นการเมือง โดยมี พรรคเพื่อแผ่นดิน ที่เขาร่วมก่อตั้ง และช่วยเหลือให้ทหารช่วยเลือกตั้งมารองรับ... “ถ้าย้อนเวลาได้ 1. ผมก็จะปฏิวัติตามเดิม แน่นอน เพราะสถานการณ์มันจำเป็น แต่ 2. ผมจะเป็นนายกรัฐมนตรีเอง หรือหาคนใหม่ ตอนนั้นไม่ได้นึก นึกไม่ออก เห็นแต่ พล.อ.สุรยุทธ์ คนเดียว พูดถึงเป็นนายกฯเองเลยดีกว่า ไหนจะโดนด่าคนเดียวอยู่แล้ว”... สรุปบทเรียนของการปฏิวัติของ คมช. ว่า การใช้อำนาจที่อ่อนเกินไป และทำให้ต้องพ่ายแพ้เช่นนี้ ทำให้หากมีการปฏิวัติเกิดขึ้นอีก จะเป็น การปฏิวัติที่รุนแรง และใช้อำนาจอย่างเต็มที่ และอาจถึงขั้นนองเลือด...
การวิจารณ์ตนเองและ คมช. ข้างต้นของ อดีตประธาน คมช. สะท้อนให้เห็น โลกทรรศน์ ของเหล่าอภิชนอำมาตยาในสมัยปัจจุบันได้อย่างชัดแจ้ง ด้วยตรรกวิทยาของอภิชนอำมาตยาประเภท “ถ้าผมไม่ปฏิวัติ ก็ยังไม่รู้เลยว่า วันนี้ ชาติบ้านเมือง และสถาบันของเราจะเป็นอย่างไร จะยังมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข อยู่หรือไม่”... “การวางแผนปฏิวัตินั้น...ผมกับป็อก คิดกันแค่สองคนเท่านั้น”
ใน โลกในจินตภาพ (อ่านเพิ่มเติม เผ่าชนที่มุ่งหลุดพ้นภาวะไพร่-ทาส ย่อมต้องแสวงหา "โลกในจินตภาพ" อันเหมาะเจาะของตน http://www.arayachon.org/motherland/20080310/404) ของเหล่าอภิชนอำมาตยานั้น พวกเขาย่อมเป็นกลุ่มวีรชนตัวจริง โดยเฉพาะตระกูลทหารระดับกลาง-สูงไม่กี่ร้อยตระกูล ที่สืบทอดมรดกอิทธิพลในกองทัพสู่ลูกหลาน (ด้วยระบบการคัดเลือกบุคคลเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนเตรียมทหารและโรงเรียนนายร้อยต่างๆ ตลอดจนการบรรจุเลือกเลื่อนตำแหน่งต่างๆ ในกองทัพที่ไม่โปร่งใส) พวกเขาเหล่าตระกูลทหารชั้นสูงของไทย จึงดำรงสถานะเป็น หัวหอก (Spearhead) หรือ กองหน้า (Vanguard) ของขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาทั้งปวง พวกเขาจึงทำหน้าที่ดั่ง ผนังทองแดงกำแพงเหล็ก ซึ่งคอยต่อสู้กับ การกัดกร่อนในทุกรูปแบบ ที่เป็นการท้าทายต่อ ระบอบเก่า-ระเบียบเดิม (Status Quo) ในอดีตอันใกล้เมื่อไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ในช่วงสงครามเย็นระหว่างโลกทุนนิยมและโลกคอมมิวนิสต์ เมื่อขบวนจารีต-อำมาตยาเข้าเป็นพันธมิตรและตัวแทนของโลกทุนนิยม หัวหอกหรือกองหน้าของพวกเขาเหล่านี้ก็ได้พลีตนเข้าทำสงครามต่อต้านคอมมิวนิสต์ทั้งในและนอกประเทศ ด้วยความกล้าหาญบ้างไม่กล้าหาญบ้างตามแต่ฐานานุรุป แต่ก็ล้วนสามารถนำมา เอ่ยอ้างอวดโอ่วีรกรรมในการรับใช้สหรัฐฯ ด้วยการร่วมทำสงครามรุกรานเพื่อนบ้าน เวียตนาม-ลาว-กัมพูชา
น่าอนาถ! เมื่อภูมิทัศน์โลกเปลี่ยนไปหลังยุคสงครามเย็น โลกทุนนิยมก้าวบรรลุสู่สภาวะขั้นตอนใหม่ ด้วยการวิวัฒน์ในอัตราเร่งของเทคโนโลยีโทรคมนาคมและอิเล็กทรอนิกส์ (มิใช่ด้านการผลิต) ทุนการเงินอิเล็กทรอนิกส์ได้ก้าวขึ้นมีสถานะนำเหนือกลุ่มทุนทั้งปวง และรุกเข้าครอบโลกหนักมือขึ้นด้วย "ธงเปิดเสรีทั่วด้าน" การโจมตีล่าสุดที่หลอมละลายกลุ่มทุนส่วนใหญ่ของไทยคือ การโจมตีค่าเงินบาทในวิกฤตต้มยำกุ้ง 2540 กลุ่มทุนใหญ่ไทยส่วนใหญ่ล้วนเสื่อมทรุดลงอย่างรุนแรง กลุ่มที่เอาตัวรอดไปได้ล้วนเป็นพวกที่สยบยอมแก่โลกาภิวัติแห่งทุนเก็งกำไรโลก กลุ่มทุนใหม่เหล่านี้ได้สมาทานเอา "ฉันทานุมัติวอชิงตัน" และ "ระเบียบโลกใหม่" มาเป็นหลักนิยมและอุดมคติของตน โดยเห็นเป็นโอกาสที่จะแย่งชิงสวรรค์จากกลุ่มทุนเก่าแก่ที่ล้วนสืบทอดกันมาหลายชั่วคน
ภายใต้สภาวการณ์แห่งยุคใหม่ กองทัพ ซึ่งเคยเป็นหัวหอกหรือกองหน้าของขบวนจารีต-อำมาตยาถูกกัดกร่อนอย่างหนักจากกระแสทุนโลก ที่ต่อท่อผ่าน ลูกที่ว่าง่ายใช้ฟัง ของพวกเขาในไทย-ขบวนอภิชนทุนทักกี้ การให้รางวัลต่อผู้ติดตามในกองทัพของขบวนจารีต-อำมาตยา ซึ่ง พล.อ.สนธิ ระบุไว้นั้น (...หลังการปฏิวัติสำเร็จ คมช.ได้มีการแจกโบนัส นายทหารผบ.หน่วยคุมกำลัง ที่เหนื่อยและเสี่ยงชีวิตด้วยกันมา ทั้งในการแต่งตั้งโยกย้ายเลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่ง และการให้ “ทิป” หน่วยละ 1 ล้านบาท เป็นอย่างต่ำ...) ไม่มีทางเปรียบเทียบได้กับระบบรางวัลของขบวนอภิชนทุนทักกี้ได้เลย ศรศิลป์ คาดว่า บทเรียนจากการถูกรัฐประหารครั้งที่แล้ว จะทำให้ขบวนอภิชนทุนทักกี้ อัดฉีดอย่างหนัก อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพื่อดึง "บุคคลที่เป็นกุญแจในระดับกองพัน" เข้าร่วมขบวนของมันในการปะทะแตกหักครั้งใหม่ที่ใกล้จะมาถึง ทั้งนี้ เพราะธาตุของขบวนจารีต-อำมาตยานั้นอนุรักษ์นิยมกว่า โดยเน้นที่ความภาคภูมิใจในการได้รับใช้และได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงอภิชน ยิ่งกว่าผลตอบแทนที่เป็นเม็ดเงิน ซึ่งไม่สอดคล้องกับทรรศนคติโดยรวมของสังคมไทยที่เปลี่ยนแปลงไปเป็นแบบ "แดกด่วน" อันเป็นผลจากการกัดกร่อนของทุนนิยมโลกผ่านกระบวนการโลกาภิวัติด้านมืด
การชิงสวรรค์ระหว่างอภิชนไทยสองฝ่ายนี้บังเกิดขึ้นใน ภูมิทัศน์การเมือง-เศรษฐกิจโลกยุคใหม่ รูปแบบและเนื้อหาการต่อสู้จึงสลับซับซ้อนและซ่อนเงื่อนยิ่งนัก ปรากฏการณ์พิอักพิอ่วนจำนวนมากที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้จึงปรากฏขึ้นทั่วไป อาทิ ขบวนอภิชนจารีต-อำมาตยาโจมตีขบวนอภิชนทุนใหม่ (ที่สมาทานทุนโลกเป็นพ่อบังเกิดเกล้า) ว่าเป็นพวกคอมมิวนิสต์คิดล้มล้างสถาบันเดิมทั้งปวง สหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจหันไปต้อนรับการรัฐประหารของขบวนจารีต-อำมาตยา นักวิชาการฝ่ายซ้ายร่วมประสานเสียงในออเคสตร้า "พอเพียง" นักรบป่าแตกสิ้นคิดไม่น้อยหันไปแบกหามเกี้ยวให้ขบวนอภิชนทุนใหม่ (ที่สมาทานทุนโลกเป็นพ่อบังเกิดเกล้า) นับเป็นสภาวะอันสับสนและครื้นเครงเป็นอย่างยิ่ง
ที่น่าสังเวชสองขบวนอภิชนไทยก็คือ ขบวนจารีต-อำมาตยา ผู้กอดซากอสุภเหม็นเน่าของระบอบเก่า-ระเบียบเดิมนั้น มาบัดนี้ได้อับจนหมดสิ้นอาวุธทางการเมืองในคลังสรรพาวุธของพวกเขาเสียแล้ว พวกเขาถึงกับต้องงัดเอา "จินตภาพ" คอมมิวนิสต์อันพ้นสมัยไปร่วมสามทศวรรษมาใช้ปกป้องสวรรค์เน่าๆ ของตน
ขบวนอภิชนทุนทักกี้ ที่ได้สมาทานเอาทุนโลกเป็นบิดาบังเกิดเกล้าก็สุดสังเวชไม่แพ้กัน ในโลกศตวรรษที่ 21 พวกเขายังพากันจัดคณะละครสัตว์พร้อมดนตรีป๋องแป๋งแห่แหนประโคมความล้ำเลิศของ "ระบอบประชาธิปไตยชนิดตลกหลังคารถ" ที่แปรรูปรัฐสภาแห่งชาติให้กลายเป็นโรงละครสัตว์ พวกเขาและบริวารขี้ข้าม้าใช้ก็ตกยุคไม่แพ้อภิชนขบวนแรกเช่นกัน จึงไม่น่าประหลาดใจที่ขบวนของพวกเขาไปขุดเอา นักการเมืองตกยุคตั้งแต่เมื่อสามทศวรรษที่แล้ว มานั่งหัวขบวน
วิสัยทัศน์ที่เสนอหน้าแสดงออกมาประกวดประชันกันของสองฝ่ายขบวนอภิชนไทย จึงมีสภาพแบบ "ผีเน่าเข้ากันกับโลงผุ" นับว่าเป็นพอเหมาะพอสมกันและเป็นมวยถูกคู่อย่างยิ่ง ศรศิลป์ ก็ขออวยพรให้สองขบวนอภิชนได้พากัน กอดคอกันลงหลุมเดียวกัน ไปในบั้นปลาย

เผ่าชนที่มุ่งหลุดพ้นภาวะไพร่-ทาส ย่อมต้องแสวงหา "โลกในจินตภาพ" อันเหมาะเจาะของตน (ปรับปรุง)

ศรศิลป์ — Mon, 10 Mar 2008 11:11:18 +0700

ชิ้นงานนี้ ศรศิลป์ ขออุทิศส่วนกุศลใดๆ หากมีเกิดขึ้น ให้แก่ ปวงส่ำสัตว์ผู้ดิ้นรนในห้วงธารทุกขเวทนาทั้งสองฝ่ายไพร่-ทาส ที่ยังคงสนตะพายจมูกตนเข้ากับขบวนแห่สองอภิชนกาฝากไทย ขบวนจารีต-อำมาตยา และ ขบวนทุนทักกี้ ด้วยวาดหวังให้ไพร่-ทาสทั้งสองขบวนได้สลัดพ้น พันธนาการโลภ-โกรธ-หลงทั้งมวลที่ร้อยรัด และลุกขึ้นหยัดยืนร่วมกับกองหน้าเพื่อเสรีของผองชนซึ่งกำลังก่อการลุกขึ้นสู้ของตนเองทีละแนวรบ
มนุษย์เป็นสัตว์โลกที่ดำรงชีวิต (ด้วยลักษณะสัตว์สังคม) ของพวกตนด้วยการดัดแปลงโลกอย่างที่ไม่เคยมีสัตว์สายพันธุ์ใดทำได้เช่นนี้ ซึ่งวิถีดังกล่าวมีทั้งด้านที่เป็นคุณและมีโทษ แต่ก็เป็นวิถีอันไม่อาจหลีกพ้นอันเนื่องมาจากความอ่อนแอของมนุษย์ (โดยเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อื่นๆ) ก่อนที่จะและในระหว่างกระบวนการดัดแปลงโลก มนุษย์ได้ทำการสร้างและวิวัฒน์ "โลกในจินตภาพ" ที่มองและอรรถาธิบายโลกสรรพสิ่งและตัวมนุษย์เอง เพื่อเป็นกรอบคิดที่ใช้ชี้นำการกระทำทั้งปวงของตนทั้งในด้านสร้างสรรค์และทำลายล้าง ในประวัติศาสตร์โลกตั้งแต่ยุคโบราณ มนุษย์เผ่าชนใดที่สามารถรังสรรค์ "โลกในจินตภาพ" ได้สอดคล้องกับความเป็นจริงในยุคสมัยตนที่สุด ทั้งได้แสดงความเหี้ยมหาญและเด็ดเดี่ยวเพียงพอในการต่อสู้เพื่อบรรลุความใฝ่ฝันตาม "โลกในจินตภาพ" ที่เผ่าตนสร้างขึ้น เผ่าชนนั้นย่อมสามารถเอาชนะเหนือเผ่าชนอื่นทั้งปวงในประวัติศาสตร์สมัยเดียวกัน และดัดแปลงโลกกายภาพและโลกทางสังคมให้เป็นไปตามเจตนารมย์ของตน

เราจึงเห็นได้ว่า "โลกในจินตภาพ" ของมนุษย์เผ่าชนต่างๆ ในแต่ละยุคสมัยนั้น ทั้งๆ ที่มิได้มีอยู่จริงบนโลกนี้หรือแม้แต่โลกหน้า เพราะมันแค่เป็นเพียง จินตภาพนามธรรม ซึ่งถูกรังสรรค์และยึดมั่นอยู่ในสมองและจิตใจของมนุษย์เผ่าใดเผ่าหนึ่งและสมัยใดสมัยหนึ่ง โลกในจินตภาพชุดใดชุดหนึ่งนั้นมี ที่มาที่ไปอันเป็นพื้นฐานทางสังคมและทางกายภาพ ของมันเอง อีกทั้งยังมี ฐานะและที่อยู่อันแน่นอนทางประวัติศาสตร์ ที่ไม่อาจลบเลือนบิดเบือนได้อีกด้วย และทั้งๆ ที่เป็นแค่จินตภาพนามธรรม "โลกในจินตภาพ" มีฐานะเป็น อาวุธทรงแสนยานุภาพ ที่ทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ แยกเส้นทางเดิน ของตนออกจากเครือญาติสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างเด็ดขาด และกำลัง เดินทางหลุดพ้น ออกจากโลกอันเป็นถิ่นกำเนิดสู่จักรวาลอื่นอันไกลโพ้น มุ่งสู่การผจญภัย สืบทอด และวิวัฒน์เผ่าพันธุ์อย่างไม่มีวี่แววว่าจะสิ้นสุด นอกจากนั้น ด้วย "โลกในจินตภาพ" นี้เอง ที่ทำให้มนุษย์สามารถ หันกลับมาสำรวจสรรพสิ่งทั้งปวงรวมทั้งตนเอง (ทั้งในฐานะบุคคลและเผ่าชน) ได้อย่างลึกซึ้งและบูรณาการยิ่งขึ้นทุกขณะ

อย่างไรก็ตาม ในอีกทางหนึ่ง ด้วยเหตุแห่ง การวิวัฒน์อันไม่มีวันสม่ำเสมอได้ แห่งโลกธรรมชาติและโลกทางสังคมของมนุษย์ บนระยะเวลาที่แน่นอนหนึ่งๆ ในประวัติศาสตร์โลกธรรมชาติและประวัติศาสตร์ของมนุษย์ มักบังเกิด "โลกในจินตภาพ" ขึ้นหลายหลากชุดในเวลาเดียวกัน และทั้งไม่ได้มีเพียงชุดเดียวที่เป็น ชุดจินตภาพอันสัมบูรณ์แค่ชั่วคราว (ซึ่งสามารถอรรถาธิบายให้คำตอบแก่ข้อสงสัยทั้งปวงของมนุษย์ในเวลานั้นๆ) ย่อมมี "โลกในจินตภาพ" มากกว่าหนึ่งชุด อาจจะนับสิบหรือหลายสิบชุด ที่ โดดเด่น ขึ้นจนเป็นที่ต้อนรับ ศรัทธา และยึดกุมของเผ่าชนหนึ่งใด ในบางส่วนหรือทั้งหมด หรือแม้แต่หลายเผ่าชน เหนือ "โลกในจินตภาพ" อื่นๆ ที่หยาบเถื่อน-ตกหล่น-กระพร่องกระแพร่ง-เพ้อฝัน-เลื่อนลอย-คับแคบ และสารพัดโทษสมบัติ

แน่นอนว่า เผ่าชนมนุษย์ใดหรือแม้แต่แค่บางส่วนของเผ่าชน ที่ได้รังสรรค์และยึดกุม "โลกในจินตภาพ" อันสอดคล้องและสวมพอดีเข้ากับ ศักยภาพอันมีอยู่จริงทางภูมิรัฐศาสตร์ และ มรดกทางประวัติศาสตร์ ของกายภาพแห่งเผ่าชนตน เผ่าชนมนุษย์นั้นย่อมรุ่งเรืองขึ้นอย่างโดดเด่น สามารถพิชิตอุปสรรคแวดล้อมทั้งปวงอย่างเปี่ยมศักดิ์ศรี ในทางกลับกัน เผ่าชนซึ่งคลั่งไคล้ "โลกในจินตภาพ" สุดแสนไร้สาระ อันเป็นผลสะท้อนสุดสลับซับซ้อนจาก ศักยภาพอันอ่อนด้อยทางภูมิรัฐศาสตร์ และ พินัยกรรมสุดอัปยศที่ตกทอดจากบรรพบุรุษ ของเผ่าชนตนนั้น ย่อมกัดกินตนเองและเสื่อมโทรมสิ้นชาติไปในบั้นปลาย

นั่นย่อมเป็นไปตามวจนะลือลั่นอันสะท้อน "โลกในจินตภาพ" แห่งองค์ศาสดา ที่บ่งชี้ว่าสัตว์โลกล้วนย่อมมี กรรมที่เป็นของตนเอง ที่ว่า "สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"