สถานการณ์ปฏิวัติทั่วโลกอยู่ในกระแสต่ำ ที่ภารกิจทางประวัติศาสตร์ในการเปลี่ยนแปลงสังคม ของนักปฏิวัติชนชั้นกรรมาชีพทั่วโลก ถูกท้าทายอย่างรุนแรงว่า “ไม่มีคุณค่าที่จะมีชีวิตอยู่ ร่วมโลกที่พัฒนาเปลี่ยนแปลงไปในขณะนี้”

วลีนี้ยังความเจ็บปวดรวดร้าวของขบวนการปฏิวัติ ที่อ้างตัวเองว่าเป็นผู้ก้าวหน้าที่สุด ย่อมได้รับแรงกระแทกจากการกระทำราวผู้ชนะ โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ไม่ปรานีปราศรัยของระบบทุนนิยม

ความขัดแย้งทางความคิดที่ไม่ลงลอยกัน ตลอดช่วงระยะเกือบ 3 ทศวรรษที่ผ่านมา  ยังไม่มีขบวนการที่เพียงพอพร้อมสถานการณ์ที่เป็นคุณ ไม่ว่าจะเป็นไปโดยธรรมชาติหรือเงื่อนไขที่ทำให้ตกผลึกความคิดร่วมกันของขบวนปฏิวัติ 

ข้อขัดแย้งจากการวิเคราะห์สังคม มาสู่รูปธรรมที่กลายเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ที่สร้างความตกต่ำให้ขบวนการปฏิวัติมากยิ่งขึ้น  โดยเฉพาะการเข้าร่วมการต่อสู้ นับแต่ปรากฏการณ์สนธิ ในปี 2548 จนถึงการสร้างพรรค “การเมืองใหม่” ในปี 2552

หลายเรื่องราวที่เป็นตัวบ่งชี้บอกถึง สภาวการณ์ที่เอื้ออำนวยต่อการเรียนรู้ของขบวนการประชาชนโดยรวม โดยการเคลื่อนไหวของความขัดแย้งหลักของทุนทั้ง 2 ทุน และขอยืนยันว่า เป็นความขัดแย้งหลักที่ดำรงอยู่ ด้วยการคลี่คลายของวัตถุนิยมประวัติศาสตร์ของขั้นทุนนิยมเป็นด้านหลัก 

เพราะขบวนการประชาชนไม่เข้มแข็งพอ ที่จะมีพลังต่อรองพอที่จะทำให้ชนชั้นปกครอง ซึ่งเป็นทุนทั้งสองข้าง ยอมรับอย่างมีตัวตน ของภารกิจประวัติศาสตร์ ที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลง 

คงต้องกล่าวถึง การวิเคราะห์การเข้าร่วมการต่อสู้กับ “ขบวนการกระแสลมเอียงขวาที่พัดกลับ” ในขบวนการประชาชน ที่บรรดาอดีตสหายจำนวนหนึ่งทุ่มโถมกายใจ หมายถึงเข้าไปมีส่วนร่วม พร้อมเข้าสู่อำนาจรัฐ แล้วคาดหวังว่าจะ “สามารถผลักดันสิ่งที่ดีเพื่อประชาชน (ตามความคิดเห็นของตน)  ออกมาเป็นนโยบายของรัฐที่ตนสามารถควบคุมได้ ” 

บทเรียนนี้ ในประวัติศาสตร์ มีให้เห็นพร้อมตัวบุคคลที่ยังมีลมหายใจอยู่แทบทั้งสิ้น  (แต่จะขอกล่าวถึง การทำงาน”แนวร่วม” ในภายหลัง)

ความพยายามที่จะใช้หลักการที่เป็นวิทยาศาสตร์มาวิเคราะห์สถานการณ์ เพื่อยืนยันน้ำหนักที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดตามสภาพที่ตนได้คาดคะเนไว้  ซึ่งเป็นหลักการพื้นของขบวนการประชาชนโดยทั่วไปที่ยึดกุมใช้ทั่วโลก 

สถานการณ์ที่การต่อสู้ทางชนชั้น ยังใช้ได้ตลอดเวลา ตราบที่ผู้ใช้สามารถดัดแปลงและอธิบายได้อย่างสมเหตุสมผล โดยไม่บิดเบือนหลักการที่ภารกิจทางประวัติศาสตร์มอบไว้

สถานการณ์ที่ขบวนการประชาชนโดยเฉพาะการเคลื่อนไหว “เสื้อเหลือง”ที่สามารถเรียกได้ว่า เป็นการปฏิวัติชนชั้นกลาง ภายใต้รูปการจิตสำนึกแบบไพร่-ทาส ศักดินา  ซึ่งในอีกทางหนึ่งน่าจะเรียกว่า “การปฏิวัติที่ผกผันของฝ่ายก้าวหน้า” ส่วนหนึ่ง 

ในอีกส่วนหนึ่งเป็นการปฏิวัติตนเองของชนชั้นกลางที่เข้ามีส่วนร่วมทางการเมืองในปริมาณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน  โดยมีวาทะกรรม  “ความดี” ที่ประกอบด้วย “การทุจริตคอรัปชั่นที่ไม่สามรถยอบรับได้”  “ซื้อเสียง”  “เลือกตั้งไม่เป็นธรรม”  “การฆ่าตัดตอน” เป็นต้น  ทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในการปกครองของ “ทักษิณ  ชินวัตร” 

ซึ่งเหตุการณ์ต่าง ๆ ในทำนองเดียวกันนี้ ล้วนเกิดขึ้นมาทุกยุคทุกสมัยของการปกครองภายใต้รัฐบาลที่มิได้ปกครองโดยอำนาจรัฐของประชาชน  สุดแต่รายละเอียดและความโหดร้ายทารุณในระดับที่ต่างกัน นำมาสู่รัฐประหารดอกไม้ปลายปืน 19  กันยายน 2549 

ซึ่งต่อมา เมื่อดำเนินทางการเมืองบนสถานการณ์ที่ได้เปรียบของเครือข่ายทุนศักดินาอนุรักษ์นิยมที่มีกลไกรัฐเป็นเครื่องมือ ดำเนินการให้ได้มาซึ่ง “รัฐธรรมนูญ 2550” เพื่อจัดการเลือกตั้ง  แต่ก็พ่ายแพ้ต่อ “ทักษิณ  ชินวัตร” ผ่านสิ่งที่เรียกว่านอมินี่ พรรคพลังประชาชน โดยมี “สมัคร  สุนทรเวช”

นายกรัฐมนตรีที่ต้องคำพิพากษาชิ้นโบว์ดำ รับจ้างทำอาหารของตุลาการภิวัฒน์ ให้พ้นตำแหน่งด้วยคำอธิบายตามพจนานุกรม พร้อมจัดการยุบพรรคพลังประชาชน ในห้วงสถานการณ์คับขัน ที่ทุนศักดินาอนุรักษ์นิยมเพลี่ยงพล้ำทางการเมือง 

แทบหาทางออกไม่ได้ ด้วยความชอบธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยสากลนิย จนต้องใช้ตุลาการภิวัฒน์ยุบพรรคพลังประชาชน พร้อมกับการสิ้นสภาพนายกรัฐมนตรี ของ “สมชาย  วงษ์สวัสดิ์”

ในคราวที่มีการลงมติเลือกนายกรัฐมนตรีคนใหม่ ภายใต้สภาพการกดดันล้อมรัฐสภา 7 ตุลาคม  ที่ตำรวจตกเป็นจำเลยของสถานการณ์  นำมาซึ่งความไม่พอใจของวงการตำรวจโดยรวม โดยที่พันธมิตรฯและพรรคประชาธิปัตย์ แสดงตนพร้องโฆษณาผ่านสื่อว่า “ตำรวจเป็นผู้ต้องหาในคดี 7 ตุลา”

เป็นเหตุให้มีเอกสารวิเคราะห์การเข้าสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี บนความเสื่อมเสียศักดิ์ศรีของตำรวจบนโรงพักอย่างเปิดเผย  พร้อมกับคำว่า “เราแพ้ ” เมื่ออภิสิทธิ์ได้เป็นนายกรัฐมนตรี

แรกที่จัดตั้งรัฐบาลเป็นความจำเป็นทางการเมืองอยู่ดี ที่อภิสิทธิ์  เวชชาชีวะและพรรคประชาธิปัตย์ จะต้องจัดตั้งรัฐบาลให้ได้  ไม่เพียงแต่ความอยู่รอดของพรรคประชาธิปัตย์หากแต่หมายถึงพรรคการเมืองทั้งสภา ที่ยังไม่ความพร้อมต่อการเลือกตั้งใหม่  หากไม่สามารถจัดตั้งรัฐบาลได้ 

ความจำเป็นนี้ทำให้แก๊งค์ออฟโฟร์ (อภิสิทธิ์,  สุเทพ,  กอร์ปศักดิ์, กรณ์) ร่วมการจัดการจัดตั้งรัฐบาลกับพรรคการเมือง โดยเฉพาะกับพรรคพลังประชาชน ในส่วนที่แยกออกมาจากการยุบพรรคพลังประชาชน  จนกลายมาเป็นพรรคสีน้ำเงิน “ภูมิใจไทย” ที่ “กาแฟดำ” แห่ง “เครือเนชั่น” เรียกว่า “มังกรการเมือง” “เนวิน  ชิดชอบ” 

แสดงศักยภาพรวมรวบผู้คนภายใต้คำพูด “มันจบแล้วครับ นาย” จนเป็นรัฐบาลที่สร้างปัญหาซ้ำเติมประเทศชาติในขณะนี้  เพราะไม่มีนโยบายและการกระทำเชิงรุกใดที่พร้อมแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในขณะนี้ 

ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว กลุ่มผลประโยชน์ทางการเมืองต่าง ๆ ล้วนแสดงความไม่พอใจ ต่อการไร้ฝีมือแก้ปัญหาในด้านต่าง ๆ ของรัฐบาลอภิสิทธิ์มากขึ้น  (เว้นแต่ทุนที่หนุนการเคลื่อนไหวของพันธมิตรส่วนใหญ่ และชนชั้นกลางที่เอาใจช่วยและเอนเอียงเข้าข้าง  ซึ่งพร้อมให้เวลาอีกระยะหนึ่ง) 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อนโยบายและดำเนินการใด ๆ ผ่าน พรบ.งบประมาณที่ไม่ตอบสนองต่อความเรียกร้องต้องและคาดหวังก่อนหน้านี้  ยิ่งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยแล้ว เป็นการเฉือนเนื้อก้อนโตมาให้รัฐบาลกลางใช้  ไม่เว้นแม้กลุ่ม 40 สว. แต่อย่างใดที่อยู่ในกลุ่มไม่พอใจรัฐบาล

ความไม่พอใจทางการเมือง ต่อการบริหารประเทศที่ไร้ผลงานเชิงประจักษ์ที่ชัดเจน สร้างแรงกระตุ้นที่หมดความหวังต่อสภาพการณ์เช่นนี้  พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่มีการสรุปบทเรียนของตนในระดับลึก แสดงออกอย่าชัดเจนในสภาพไร้ความหวังนี้  พร้อมวิเคราะห์สถานการณ์ที่อาจเกิดกลียุคเมื่อผลัดแผ่นดิน 

โดยสถาบันฯไม่สามารถบังคับสั่งการทหาร ตำรวจได้  ทำให้การแก่งแย่งชิงผลประโยชน์กันนำมาสู่กลียุค  ซึ่งสอดคล้องกับข้อวิตกกังวลของชาญวิทย์ เกษตรศิริ ที่กล่าวไว้ ในการเสวนาซึ่งจัดโดยกลุ่มพลังโดม ณ  โรงแรมดิเอมเมอรัล  เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2552 ที่ผ่านมา 

ในขณะเดียวกัน การประกาศจัดตั้งพรรคการเมืองของตน ในนามพรรคการเมืองใหม่ก็ดำเนินไปอย่างขะมักเขม้น  ท่ามกลางปัญหาความแตกแยกทางความคิด ด้วยความต่างระดับทางการเมืองของพันธมิตรฯในจังหวัดเป้าหมาย ที่ต้องการจัดตั้งสาขาพรรคให้เป็นไปตาม พรบ. พรรคการเมือง 

ซึ่งต้องดำเนินการแก้ไขตามสภาพ  พร้อมทางหนีทีไล่และทางออกทางเมืองของแกนนำแต่ละคน ที่ขอความเห็นต่อคนที่เชื่อใจได้ในระดับที่แน่นอน  ซึ่งพรรคการเมืองเป็นเรื่องหินที่นักเคลื่อนไหวฝ่ายเสื้อเหลืองมีบทเรียนน้อยมาก  ส่วนหนึ่งอาศัยรากเหง้าเดิมของเอ็นจีโอสายสุวิทย์  วัดหนูที่เหลืออยู่ 

อีกส่วนหนึ่งนักการเมืองท้องถิ่นที่เคลื่อนไหวอยู่แล้วในท้องถิ่นของตนที่เป็นมูลฐานความขัดแย้งของท้องถิ่นในปัจจุบันอีกส่วนหนึ่ง  อีกส่วนหนึ่งสายซีไอเอคาบไปป์และความหวังใหม่เดิมที่มีฐานความคิดบวกกันกับ มืออาชีพสายข่าวทางการเมืองและอดีตสหายจากการสร้างเขตงานภูเขียวเอง ที่เรียกว่า 196

อีกหนึ่งจากพันธมิตรทั่วไปที่ต้องการแสดงบทบาททางการเมืองที่สูงขึ้น  แต่ไม่เข้าใจการเมืองใหม่สักเท่าไร  ผนวกกับความปรารถนาดีที่ไม่ประสีประสาทางการเมือง  แต่คุ้นเคยกับการสร้างคอนเนคชั่นอภิสิทธิ์ชน เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ตน 

เปรียบดังคนพิเศษในท้องถิ่น  อย่างนี้หรือ...จะสร้างพรรคการเมืองใหม่  ปัญหาภายในแสนมาก  ปัญหาภายนอกก็ยากกว่า ในการกอบกู้และสร้างภาพลักษณ์ที่เป็นจริงในทางบวกของการเมืองใหม่ที่แท้ !

พร้อมกันนั้นพันธมิตรฯปีกซ้าย ก็ได้วิเคราะห์การเคลื่อนไหวของฝ่าย “เสื้อแดง” เปิดใจกว้าง ยอมรับมวลชนที่บริสุทธิ์เข้าร่วมเคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยและคัดค้านเผด็จการ  โดยแยกจากฝ่ายแกนนำที่มีวาระเปิดเผยอย่างชัดเจน ในการตอบแทนบุญคุณ “ทักษิณ ชินวัตร” ซึ่งเป็นคุณธรรมที่คนไทยในชนบทยอมรับได้ 

(และได้ให้บทเรียนแก่ “เนวิน  ชิดชอบ”ในการเลือกตั้งที่สกลนครและศีรสะเกษ)

สถานการณ์ที่ฝ่ายชนชั้นปกครองตกต่ำ ไม่สามารถแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นความแตกแยกขัดแย้ง ดูราวกับว่าแต่ละทุน จะไม่ญาติดีกันอีก  ขณะที่ฝ่ายประชาชนไม่มีกำลังและการจัดตั้งที่ดีพอ ที่จะจัดการต่อปัญหานี้ได้ อย่างมีพลัง  แต่ก็ถูกหลอกลวงโดยแยบคายใน “วาทกรรม “ความดี” ไม่รู้จบ

โดยยืนอยู่พื้นฐานของชนชั้นกลาง ที่ต้องการความสะดวกสบายในการบริการด้วยความ เป็นผู้บริโภคที่ดี  เป็นที่พอใจเมื่อได้ลิ้มรสกระแสที่ตนเองต้องการ  โดยไม่ต้องเป็นผู้สร้างผู้ปรุงนั้นให้เหนื่อย 

เลยพบกับ “เครื่องปรุงรสชั้นดี ที่ไร้คุณค่าทางอาหารและปัญญา จากชนชั้นปกครองเป็นประจำ  ดุจดังเสพติดความดีด้วยยาเสพย์ติดที่ชนชั้นปกครองสังเคราะห์ขึ้นจากการทดลองในสนามจริง” 

ทำให้ไม่พะวงว่า ทุนทั้งสองกำลังหาทางตกลง ร่วมทุนกันอย่างขมีขมัน โดยมีเป้าหมายขูดรีดกำไรจากประชาชน ซึ่งเป็นผู้บริโภคที่ชอบเสพติดความดี เป็นวิธีการที่สร้างกำไรจากส่วนเกินนี้ได้ง่าย  พร้อมสามารถสร้างบทบาทนักบุญ บนคราบ “เทพอสูรมังกรฟ้า” ที่ประชาชนทั่วไป ยังถูกครอบงำด้วยรูปการจิตสำนึกไพร่ – ทาสที่ดี

ฤๅสถานการณ์ยามนี้ สับสน

วาทกรรม “ทุนนิยมก้าวหน้ากว่าศักดินาล้าหลัง” ในช่วงแรกของก่อกำเนิดเส้นทางสายเมือง ที่เกือบจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ ภายใต้การ อุ้มชูของจำลอง  ศรีเมือง  และมิตรสหายจำนวนหนึ่งใน “พรรคพลังธรรม”

ตราบเมื่อมรดก พรรคพลังธรรม ตกอยู่ในเงื้อมือ ทักษิณ  ชินวัตร ก็แสดงบทบาทของความก้าวหน้ากว่า ด้วยวิธีคิดและปฏิบัติของทุนโลกาภิวัตน์ที่ก้าวหน้ากว่าทุนอนุรักษ์นิยม  จวบจนการสร้างพรรคไทยรักไทย ภายใต้การสนับสนุนวิธีคิดและทีมปฏิบัติงานอย่างเป็นระบบของอดีตสหายจำนวนมากที่หลั่งไหลจากทั่วทุกสารทิศ

เข้าร่วมผลักดันไทยรักไทยให้ก้าวหน้าไป บนพื้นฐานแนวทางมวลชนผนวกกับบทเรียนที่เป็นจริงของทุนสัมปทานและแลกเปลี่ยนฉับพลันแบบเก็งกำไรที่บริหารความเสี่ยงได้ดี  จนเกิดเป็นกำไร  และสายตาที่แม่นยำทางการตลาดที่สร้างความจับใจแก่ประชาชน 

จนกลายเป็นวิวาทะรอบแรกของปรากฏการณ์สนธิ เมื่อปี 48 จากคดีซุกหุ้น “บกพร่องโดยสุจริต ” แปลความว่า “ทุจริตโดยไม่เจตนา” มาสู่บ่วงกรรมของวิวาทะความดีในที่สุด

(อดีตสหาย/สหายจำนวนมาก ถอนตัวจากการสนับพรรคไทยรักไทยจากวิกฤตินี้เป็นหลัก  รวมทั้งปฏิบัติการผ่านไทยรักไทย ที่รองรับความถูกต้องและฟอกล้างความผิดของ ทักษิณฝ่ายเดียว)  ซึ่งมาจากรากเหง้าของระบบอำมาตยาธิปไตย(ระบบราชการ)ว่าด้วย “การคอรัปชั่นเป็นความชั่วร้ายที่ประชาชนยอมรับได้” ในปัจจุบัน

ประการต่อมา การปฏิบัติเหนือคนสามัญที่ “ผู้ดีเก่า” มีสกุลรุนช่องในระบบราชการ(อำมาตยาธิปไตย)ไม่สามารถยอมรับได้  เนื่องจากพวกนี้ประพฤติตน “ยิ่งกว่าราชา” เป็นนิจสิน  เบี้ยบ้ายรายทาง  ตามน้ำ ทวนน้ำ ใต้โต๊ะ รับฮั้ว และจิปาถะ ล้วนเป็นรายได้ที่ผ่านมือระบบเพื่อจัดสรรผลประโยชน์ต่อกัน 

ถ้าพวกเดียวกัน ทั้งองค์กร เรื่องก็เงียบ  ถ้าไม่สมประโยชน์ ก็ระแคะระคายให้เคืองหูประชาชน  แต่ประชาชนก็ทำได้เพียงแค่ได้ยิน  และสะสมความแค้นของไม่เท่าเทียมของระบบไว้เป็น “เชื้อวิกฤติปฏิวัติ” 

ในกรณีที่สามารถเอาผิดระบบราชการได้ นับเป็นชัยชนะของฝ่ายประชาชนที่ระบบอำมา ตยาธิปไตย ก็เกรงกลัวไม่น้อย  จึงหาทางบ่อนเซาะทำลายอยู่ตลอดเวลา

ระบบอำมาตยาธิปไตยนี่เอง ที่สูญเสียบทบาทและผลประโยชน์ที่ตนได้รับและจัดการแบ่งสัน ปันส่วนให้แก่ผู้เกี่ยวข้อง รวมทั้งนักการเมืองและข้าราชการการเมืองด้วย  เมื่อทักษิณมีอำนาจจัดการ

การจัดการนี้ทักษิณเป็นผู้จัดการและไฟเขียวให้ จัดการตามข้อตกลงที่ต้องหามาเลี้ยงส่วนกลางหรือ “กงสี” ทางการเมืองเพื่อสะสมทุนหามูลค่าส่วนเกินจาก “ธุรกิจการเมือง” ต่อไป

เมื่อถูกลดความสำคัญ ในฐานะผู้ชี้ขาดจัดสรรผลประโยชน์จาก “การคอรัปชั่นความชั่วร้ายที่ประชาชนยอมรับได้” ลง  ย่อมสร้างความไม่พอใจให้แก่ระบบ ที่ถูกสามัญชนชาวเชียงใหม่หลู่เกียรติได้ถึงเพียงนี้ จำเป็นอยู่ดีที่จะต้องเรียกความเป็นผู้ชี้ขาดการจัดสรรเป็นของตน 

ทักษิณจึงต้องพบกับขบวนสู้รบของระบบอำมาตยาธิปไตยทั้งระบบ ที่มีเครือข่าย สัมพันธ์ทั้งสองทุน  แต่ทุนศักดินาอนุรักษ์นิยมเป็นด้านหลัก  การปลดปล่อยพลังการผลิตของสังคมทุนนิยม จึงหยุดชะงักด้วยพลังทุนศักดินา อนุรักษ์นิยมเป็นการชั่วคราว 

หากเป็นการชั่วคราวที่มี การเปิดฉากเจรจากันหลังม่านอยู่ตลอดเวลา เพื่อหาทางพัฒนาทุนร่วมกัน  ก้าวไปพร้อมบนหนทางแห่งผลประโยชน์ที่สามารถตกลงกันได้

การร่วมมือกันเป็นมิตรร่วมรบที่ทรงพลังระหว่างระบบอำมาตยาธิปไตยกับเครือข่ายทุนศักดินาอนุรักษ์นิยม โดยการสร้างวาทะกรรม ทักษิณทำตนเสมอเจ้าอย่างเป็นระบบ จึงถูกนำเสนออย่างเร้าใจ เพื่อมุ่งหวังเอาชนะโค่นล้มทักษิณลงจากบัลลังก์นายก  พร้อมลิดรอนอำนาจทางการเมือง  ปิดเส้นทางการประกอบธุรกิจ 

เมื่อยามมีอำนาจ ทักษิณไม่แบ่งปันให้ใคร จึงยิ่งสูง ยิ่งหนาวเยี่ยงนี้ และการเจรจากำลังบรรลุข้อตกลงที่ทุนทั้งสองยอมรับได้  เพื่อพลังเสื้อเหลืองพันธมิตรฯกัดกินตนเองจนเกินกว่าสังคมไทยจะยอมรับได้ 

หรือยินยอมพร้อมใจให้เกิดกลียุค ด้วยการปะทุจากปีกหลงเชื่องมงายว่า ตนถูกต้อง และเป็นผู้พิทักษ์ความดีจากทั้งสองสีแดง-เหลือง  จนทุนทั้งสองถึงกาลพินาศ เพราะเกินกว่ารูปการจิตสำนึกไพร่ – ทาส ศักดินาจะครอบคลุมและควบคุมได้

ส่วนความสับสนนี้ คงเกิดขึ้นในใจของสหาย  อดีตสหาย  และมิตรร่วมรบที่นำตนเองไปผูกพัน กับการต่อสู้เพื่อโค่นล้มระบอบทักษิณ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ สุดท้ายปลายทางไม่สามารถสร้างสังคมประชาธิปไตย ที่ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตของตนได้ 

หากแต่สิ่งที่เสนอว่าเป็นเพียง “ยุทธวิธี” เพื่อ “โค่นล้มทุนนิยมสามานย์ ทักษิณ ชินวัตร” และสร้างประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ด้วยการโถมตัวทุ่มแรงกายใจความคิดในยุทธการนี้ ตลอด 2 – 3 ปีที่ผ่านมา 

หรืออาจจะเกินเลยไปจนถึงช่วงของการเรียกร้องทั่วทั้งขบวนให้เตรียมการจัดตั้งพรรคการเมือง  เพื่อแสดงบทบาททางการเมืองผ่านการเลือกตั้งและต้องยอมรับประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข 

ซึงต้องยอมรับข้อสังเกตเรื่องกาลียุคของชาญวิทย์ เกษตรศิริที่กล่าวมาแล้วข้างต้น  หากเกิดขึ้น คงเป็นความผิดพลาดอุกฉกรรจ์เกินกว่าทฤษฎีการปฏิวัติจะยอมรับความ ชอบธรรมนี้ได้ 

เมื่อต้องการชัยชนะเป็นยาชูกำลัง ย้อมจิตใจในพลังสร้างสรรค์ให้มีพลังในการสร้างสรรค์ต่อสู้  การยอมรับข้อผิดพลาดข้างต้น จึงเป็นความเป็นจริงไม่ได้  หากแต่ขึ้นอยู่กับสถานการณ์กาลียุคในวันหน้า ที่เป็นผลมาจากการเคลื่อนไหวจนก่อเกิดรากเหง้าที่แยกเหง้าของการปฏิวัติของประชาชนเป็นสองหน่อที่ชัดเจน

จนอาจเรียกว่าแท้-เทียม,  แก้-จริง, ปฏิวัติ-ปฏิปักษ์ปฏิวัติ, ฉวยโอกาส - ไม่ฉวยโอกาสก็แล้วแต่  อาจเป็นเหตุให้หลายคน แสดงตนในวันหน้า เมื่อกาลียุคจบลงด้วยสภาพเกินใจจักคาด คิดด้วยอาการ “สิ่งชำรุดทางประวัติศาสตร์” ซ้ำรอยก็ได้ 

เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจยิ่งสำหรับคนที่เรียกตนเองว่านักปฏิวัติ ที่ต้องตกอยู่ภายใต้สภาพกดดันตนเองเช่นนั้น  ทั้งที่น่าจะเป็นช่วงสมควร สร้างรากฐานการปฏิวัติประชาชนไทยร่วมกับความเติบโตบนรากฐานความเป็นจริงของสังคมไทยในฐานะสมาชิกของโลกไปพร้อมกัน

การเปลี่ยนแปลงสังคม

การเปลี่ยนแปลงสังคมจำเป็นต้องอาศัยองค์ประกอบ 3 ประการ

1.พรรคปฏิวัติ
2.แนวร่มที่หนุนช่วยและร่วมสู้รบในการปฏิวัติ
3.กองทหารค้ำจุนการปฏิวัติ

องค์ประกอบ 3 ประการนี้ เป็นองค์ประกอบพื้นฐานที่การปฏิวัติเปลี่ยนแปลงต้องมี  หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ย่อมทำให้การปฏิวัติไม่ประสบความสำเร็จ  การเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่สะสมจากปริมาณสู่คุณภาพ  แล้วยกระดับเป็นคุณภาพใหม่ย่อมต้องอาศัย “วิกฤติปฏิวัติ” ซึ่งต้องอาศัยความเสื่อมสลายของสังคมเก่าเป็นรูปธรรมที่แจ่มชัด 

เพื่อสร้างแบบรูปสังคมใหม่ของการปฏิวัติเปรียบเทียบกันอย่างเป็นรูปธรรมที่สุด  โดยอาศัยรากฐานการเคลื่อนไหวประชาธิปไตยที่ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนด อนาคตตนตั้งแต่ระดับชุมชน  หมู่บ้าน  ตำบล  เทศบาล  องค์การบริหารส่วนตำบล  อำเภอ  จังหวัด  กลุ่มจังหวัด/ภูมิภาค/เขต  ภาค และประเทศในที่สุด 

ซึ่งจำเป็นต้องกอบกู้สร้างพรรคปฏิวัติของประชาชนขึ้นใหม่ อาศัยการเคลื่อนไหวจัดตั้งมวลชน เพื่อระดมขึ้นมาแบกรับภารกิจทางประวัติศาสตร์ที่ปฏิวัติ โดยยึดหลักการพัฒนาจากไม่มีสู่มี  จากเล็กสู่ใหญ่  เสริมสร้างคนใหม่สานสัมพันธ์คนเก่า  รักษาแนวร่วมให้ฐานะมิตรที่ร่วมหัว จมท้าย สู้รบเพื่อแบกรับภารกิจทางประวัติศาสตร์ที่สร้างสรรค์นี้ 

สร้างประเทศไทยใหม่ ในฐานะสมาชิกที่รากฐานอารยธรรมที่รุ่งเรือง  มีเอกราช  เป็นอิสระ  เคารพในบูรณภาพเหนือดินแดนของมิตรประเทศ  อยู่ร่วมกันโดยสันติในประชาคมโลก

ความใฝ่ฝันข้างต้น มิใช่การแสวงหาครั้งใหม่ แต่เป็นปลายทางที่จักต้องผ่านผันไปจากการเดินปลดปล่อยพลังการผลิตของ สังคมทุนนิยมที่ผู้ใด ก็มิอาจฉุดรั้งได้ 

จำเป็นอยู่ดีที่ทุนศักดินาอนุรักษ์นิยมล้าหลัง และเครือข่ายที่ค้ำจุนกันมา บนหนทางขูดรีดมูลค่าส่วนเกินของสังคมในฐานะผู้กดขี่  และทุนนิยมโลกาภิวัตน์ที่มุ่งแสวงหากำไรเป็นเป้าหมายสูงสุดโดยไม่คำนึงถึงวิธีการ  จักหาวิธีการที่ให้ชนชั้นของตนได้เปรียบในฐานะผู้กดขี่ขูดรีดมูลค่าส่วนเกิน ของสังคมร่วมกันอย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง 

โดยหน้าฉากแสดงอาการขัดแย้งกันเพื่อรักษามวลชนของตนไว้ในสังกัดด้วยการครอบ งำจิตสำนึกหวังพึ่งเจ้านายและพลังภายนอกเบื่อเมาความคิดพึ่งตนเองที่เป็นแรง ขับทางกลไกที่สำคัญในการสร้างสรรค์ปกครองตนเอง

ซึ่งสัจธรรมทั่วไปของลัทธิมาร์กซในเรื่องการต่อสู้ทางชนชั้น ย่อมเป็นโคมไฟใหญ่ที่ส่องสว่างให้ผู้คนที่ถูกกดขี่ขูดรีดต่อไป  ส่วนดุลยภาพที่มีความสงบสุขในแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ เป็นกาลชั่วคราวที่หามีความนิรันดรไม่  มีเพียงการต่อสู้ทางชนชั้นบนวิธีคิดแบบวิภาษวิธีเท่านั้นที่มีความเป็นพลวัต เป็นนิรันดร.

การสร้างแก้ว 3 ประการของการปฏิวัติ จึงขึ้นอยู่กับจิตใจที่ปฏิวัติของนักปฏิวัติทุกคน

โดย วิวัฒน์  ชัยราษฎร์

17 กรกฎาคม  2552

ที่มา ไฟลามทุ่ง