Rethink Your Work, Revalue Your Life

การเมืองชนชั้นล่าง ในเรื่อง “จอมคนแผ่นดินเดือด” (ตอนที่ 2)

mk — Mon, 27 Aug 2007 11:16:19 +0700

บรรเลงโดย: เพลงเทวะ

บทความในชุด: ตอนที่ 1

นิยายย่อมดัดแปลงความจริงเสมอ แต่การแปลงของ “หวงอี้” มีเสน่ห์เฉพาะตัว คือ รักษาเหตุการณ์สำคัญไว้เกือบทั้งหมด แต่เน้นที่การปรับเปลี่ยนในรายละเอียดแทน ทำให้ภาพรวมของประวัติศาสตร์ไม่เปลี่ยนแปลง (ส่งผลให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกสมจริงเหมือนกำลังอ่านตำราประวัติศาสตร์เล่มเขื่องอยู่ โดยลืมไปว่าเป็นเพียงแค่นิยายธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเล่มหนึ่งเท่านั้น) ขณะที่สามารถตกแต่งข้อปลีกย่อยเพื่อสร้างสีสรรได้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะข้อเท็จจริงที่สำคัญแต่ไม่ได้รับการบันทึกไว้หรือยังหาข้อสรุปไม่ได้ เกิดเป็นช่องว่างทางประวัติศาสตร์อันลึกลับตลอดกาล (เช่น เรื่องชาติกำเนิดของจิ๋นซี) กลับเป็นโอกาสในการเสริมใส่จินตนาการและวิสัยทัศน์ของผู้เขียนเข้าไปได้อย่างเต็มที่

หวงอี้ ยังรู้อีกว่า “การสอดใส่ควรเชื่อมต่อร้อยรัดกับความจริงที่มีอยู่ให้มากที่สุด” เพื่อให้เกิดความสมเหตุสมผลไหลลื่น จนผู้อ่านเกิดภาวะ “รู้ทั้งรู้ว่าเป็นการแต่งเติม แต่กลับเพริศแพร้วสมจริงยิ่งกว่าตัวเหตุการณ์จริงเสียอีก” ชั้นเชิงการเขียนที่ทำให้เรื่องราว “คล้ายจริงคล้ายไม่จริง” เช่นนี้ เป็นเสน่ห์ที่น่าลุ่มหลงถึงเพียงไหน (คล้ายกับสุนทรียศาสตร์ของภาพ Nude ซึ่งเห็นส่วนสัดจริงเกือบทั้งหมด แต่จุดซ่อนเร้นกลับเป็นเพียงจินตนาการ รู้เกือบทั้งหมดแต่ไม่รู้ในส่วนสำคัญ ยิ่งปกปิดลึกลับ ยิ่งสร้างความรัดรึงชวนหลงใหล)

หากใส่ความจริงลงไปทั้งหมด อาจได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ แต่ไม่ได้ประโยชน์จาการประยุกต์ใช้ในโลกปัจจุบัน เพราะเนื้อหานั้นล้าสมัยไปแล้ว ผู้อ่านย่อมได้รับเพียงความเพลิดเพลินเท่านั้น แต่หากใช้เรื่องราวในปัจจุบันมาเป็นบทประพันธ์ ย่อมไม่ได้รสชาติ เกิดความเบื่อหน่าย เพราะเนื้อเรื่องคล้ายคลึงกับความจริงที่ต้องเผชิญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมากเกินไป หามีเสน่ห์สีสันสู้เรื่องราวไกลตัวของผู้คนในอดีตอันไกลโพ้นไม่

เรื่องราวในอดีต ผ่านสายตาวิเคราะห์ของปัจจุบัน ทำให้ผู้อ่านเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจและร่วมเป็นส่วนหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวที่รูปลักษณ์ภายนอกดูห่างไกลจากผู้อ่าน ตัวละครเป็นคนโบราณศักดิ์สิทธิ์ที่มากด้วยความแตกต่างของขนบประเพณีและชีวิตความเป็นอยู่จากปัจจุบัน แต่เนื้อในและความรู้สึกนึกคิดกลับสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกในยุคของเรา เป็นความขัดแย้งที่เชื้อเชิญเสียนี่กระไร ควรหรือที่จะปฏิเสธตัดรอนการเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่ง

ความจริง ความลวง หรือจินตนาการ ล้วนไม่สำคัญ !

“หลิวอวี้” แม้จะสร้างผลงานโดดเด่นมากมาย แต่เนื่องจากข้อจำกัดด้านชนชั้น ทำให้ต้องรอจังหวะ “ชนชั้นสูงโค่นทำลายกันเอง” แล้วหาช่องว่างในการปราบชนชั้นสูงหนึ่งเพื่อพิทักษ์ชนชั้นสูงหนึ่ง แล้วจึงเข้าอิงแอบชักใยชนชั้นสูงที่ตนพิทักษ์ สุดท้ายจึงปลดชนชั้นอ่อนแอนั้นลง ขึ้นเถลิงถวัลย์บัลลังก์ เป็น “เจ้าชีวิตที่มาจากชนชั้นล่าง” ซึ่งทุกกลุ่มคนและชนชั้นล้วนยอมรับ

นี่ไยต้อง “ซับซ้อนและวกวนถึงเพียงนี้” ทำไมไม่ใช้อำนาจทางทหารเข้าสู้รบกันอย่างสมเกียรติ ดูว่าหมัดของ ผู้ใดแข็งกว่า ทำไมต้องทิ้งความง่ายเลือกความยากด้วยเล่า

เพราะมันคือ “การเมือง” คำตอบแสนเรียบง่ายนี้ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะผ่านมากี่ยุคสมัย

“หลิวอวี้” มีข้อได้เปรียบกว่า “เซี่ยเสียน” ซึ่งถูกข้อจำกัดของวงศ์ตระกูลชนชั้นสูง มัดมือมัดเท้าจนไม่อาจยึดอำนาจได้ แต่ความได้เปรียบยังไม่ถึงขั้น “เบ็ดเสร็จเด็ดขาด” เพราะข้อจำกัดทางชนชั้นอีกเช่นกัน นี่คือ ความละเอียด ลึกซึ้งในการประพันธ์ของหวงอี้ ซึ่งไม่เพียงวิเคราะห์ในลักษณะภาพรวมทั่วไป แต่ยังใส่ใจลักษณะเฉพาะส่วนอีกด้วย ผู้อ่านจึงได้รับบทเรียนในการวิเคราะห์ตีความการเมืองอย่างลุ่มลึก ไม่ใช่เพียงผิวเผิน หยาบกระด้าง

การเล่นกับประวัติศาสตร์ของหวงอี้ละเมียดละไมเช่นนี้เอง

เหตุการณ์ยึดอำนาจของหวนเสียนเกิดขึ้นจริง การปราบปรามทรราชหวนเสียนย่อมไม่แปลกปลอม แต่เครื่องปรุงรสที่ใส่เข้ามาอย่างนุ่มนวล คือ หลิวอวี้อาศัยจังหวะที่หวนเสียนยึดนครเจี้ยนคัง สร้างความชอบธรรมของตนเองในการยึดอำนาจกองกำลังเป่ยฝู่ แถมยังสอดใส่ “บทเรียนด้านยุทธวิธี” อันมีค่ายิ่ง ที่ว่าด้วย “การช่วงชิงจังหวะเวลาอันเหมาะสม” เข้ามา เพราะหาก “หลิวอวี้” ไม่ปรับเปลี่ยนยุทธวิธีแบบฉับพลัน ด้วยการเคลื่อนย้ายตัวเองจาก “กองทัพปราบกบฎฯ” เข้ามากบดานในเมือง “กว่างหลิง” เพื่อรอคอยจังหวะยึดอำนาจโดยไม่เสียเลือดเนื้อ “กองกำลังเป่ยฝู่” คงต้องล่มสลาย ภายใต้การอ่านสถานการณ์ผิดพลาด ของ “หลิวเหลาจือ” ผู้บัญชาการในขณะนั้น

ถ้าปล่อยให้เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ โดยมัวหมกมุ่นกับสถานการณ์เฉพาะหน้าในการปราบกบฏทัพเทพศาสดา ไม่คำนึงถึงยุทธศาสตร์โดยรวม หลิวอวี้คงต้องพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ไม่อาจอาศัยกองกำลังเป่ยฝู่เป็นทุนรอนเพื่อหาญต่อกรกับหวนเสียน เรื่องราวจึงรอช้าไม่ได้ เพราะหวนเสียนไม่ใช่ชนชั้นสูงที่โง่เขลา เช่น “เซี่ยเอียน” โดยได้อาศัยไส้ศึกเพื่อปล่อยข่าวลวงผสมผสานความจริงบางส่วนเข้าไปอย่างแนบเนียนยิ่ง เพื่อใช้หลอกลวง ตบตา “หลิวเหลาจือ” ซึ่งก็ไม่ได้โง่เขลาเช่นกัน

แต่ทั้งหมดจะเกิดขึ้นได้ หวงอี้ ต้องมีความกล้าหาญในการปรับเปลี่ยนความจริงทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญยิ่ง นั่นคือ “ระยะเวลา” เพราะการปราบทรราชหวนเสียน เป็นเรื่องราวในอีก 2 ปี ข้างหน้า ไม่ใช่เพียงชั่วไม่กี่วันเหมือนในนิยาย หากต้องเคารพความจริงทางประวัติศาสตร์ เท่ากับมัดมือมัดเท้าตนเอง “หวงอี้” ย่อมไม่อาจวาดลวดลาย สอดใส่ “ยุทธวิธีปรับเปลี่ยนสนามรบอย่างฉับพลัน คำนึงถึงความหนักเบาเร็วช้า และยุทธศาสตร์โดยรวมของสถานการณ์” เพื่อเป็นบทเรียนให้ผู้อ่านในโลกปัจจุบัน ได้ปรับประยุกต์ใช้เพื่อสร้าง “ชีวิตที่ดีกว่า” หรือ เพื่อชัยชนะในธุรกิจ ซึ่งการแข่งขันดุเดือดเฉือนคม ชนิดเม็ดหมากต่อเม็ดหมาก หากผิดพลาดต้องพ่ายแพ้ทั้งกระดาน

“การเมืองเป็นเช่นนี้เอง !” (คำกล่าว “ยอดฮิต” ในเรื่องนี้) ธุรกิจย่อมเป็นเช่นกัน แพ้ชนะตัดสินกันที่ “ข้อผิดพลาดเล็กน้อย” เท่านั้นเอง จำไว้ว่า “ผู้ปราชัย” ย่อมไม่อาจเริ่มต้นใหม่ ยิ่งไม่อาจแก้ตัวเป็นหนที่ 2 ได้

เพราะศัตรูของเราย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา เช่นกัน

การเมืองชนชั้นล่างของ “หลิวอวี้ กองกำลังเป่ยฝู่ และเมืองเปียนฮวน” กับ “กองทัพเทพศาสดา” ฝ่ายหนึ่งสำเร็จ ฝ่ายหนึ่งล้มเหลว ความแตกต่างสำคัญอยู่ที่ใด ฝ่ายแรกมีการสร้างพันธมิตรกับทุกกลุ่มคนและชนชั้นอย่างกว้างขวาง ส่วนฝ่ายหลังจำกัดวงอยู่ภายในชนชั้นตนเอง แม้จะมีกองกำลังขนาดใหญ่ แต่ยังขาดแคลน เรือรบและอุปกรณ์เครื่องใช้ที่ทันสมัย ไร้ผู้มีความรู้ความสามารถในการบริหารจัดการ วางนโยบาย สร้างความแข็งแกร่งทั้งทางทหาร เศรษฐกิจ การเมือง และอุดมการณ์

“หลิวอวี้” นอกจากมีเมืองเปียนฮวนสนับสนุนแล้ว ยังมี “ปัญญาชน” เช่น หลิวมู่จือ มาช่วยเหลือในการบริหารจัดการ ดำเนินงานด้านมวลชน ทั้งทางการเมืองและสังคม ควบคู่กันไป นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการช่วงชิงมวลชน เพื่อรับมือกับ “ทัพเทพศาสดา” และเป็นการเตรียมพร้อมเพื่อวางนโยบายปกครองประเทศในระยะยาวอีกด้วย

หลิวอวี้ ยังต้องเดินหมากพิสดาร ด้วยการเป็นพันธมิตรชั่วคราวกับ “สุมาเต้าจื่อ” ซึ่งตนเองสุดแสนชิงชังรังเกียจ แต่การเมืองเป็นเช่นนี้เอง แม้แต่ “หลิวอี้” ซึ่งตัดสัมพันธ์ไปแล้ว ยังต้องกลับมาร่วมมือกัน สร้างความคลางแคลงและรวดร้าวต่อเพื่อนร่วมงาน แต่หากคำนึงถึงเป้าหมายสุดท้ายในระยะยาว คือ ความสงบสุขของอาณาประชาราษฎร์ การเสียสละทุกอย่างล้วนคู่ควร ยิ่งถ้าเป้าหมายเฉพาะหน้า คือ การทำเพื่อราษฎร(ร่วมมือกับ สุมาเต้าจื่อ ในการปราบกบฎ และรักษาความสงบสุขให้ประเทศชาติ) ย่อมไม่ละอายต่อฟ้าดิน

ความสำเร็จในระยะแรกของ “หวนเสียน” ซึ่งเป็นตัวแทนชนชั้นสูงกลุ่มหนึ่ง อยู่ที่ความสามารถในการเป็นพันธมิตรกับทุกกลุ่มคนอย่างรอบด้าน เช่น ตู้เฟิ่งซัน เนี่ยเทียนหวน แต่เนื่องจากลักษณะนิสัยเย่อหยิ่งถือดี ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ทำให้ในท้ายที่สุด ทุกผู้คนล้วนต้องตีจาก แม้จะได้พรรคมาร เข้ามาเป็นพันธมิตรในภายหลัง แต่ยังคงไม่ไว้วางใจ เรียกใช้สอยแต่ญาติพี่น้อง แม้แต่ชนชั้นสูงพวกเดียวกับตนในนครเจี้ยนคัง ยังไม่อาจผูกน้ำใจไมตรีให้แน่นแฟ้นกลับปล่อยให้ “หลิวอวี้” ซึ่งเป็นชนชั้นล่าง และเป็นที่หวาดระแวงของชนชั้นสูงทั่วไป หยิบฉวยประโยชน์จากความแตกแยกในชนชั้นตนได้

เซี่ยอาน เซี่ยเสียน เป็นชนชั้นสูง ที่มองเห็นประโยชน์ในการผูกมิตรกับทุกกลุ่มชน การจัดตั้งกองกำลังเป่ยฝู่ นอกจากได้ทหารอันเข้มแข็งไว้ใช้สอยแล้ว ยังช่วยป้องกันไม่ให้ชนชั้นล่างหยิบฉวยไปใช้ประโยชน์ได้ ลองคิดดูว่า หากทัพเทพศาสดา จับมือกับกองกำลังเป่ยฝู่ได้ขึ้นมา ราชวงศ์สุมายังคงครองบัลลังก์อยู่ได้หรือ? แม้แต่ “จูสวี่” ซึ่งตกไปในมือของศัตรูที่มีกองกำลังถึงร้อยหมื่นแล้ว เซี่ยเสียนยังสามารถชักจูงโน้มน้าวให้กลับมาสวามิภักดิ์ได้อีกครั้งหนึ่ง ถ้าแม่ทัพใหญ่กลับเป็นเซี่ยเอี่ยนแทน เหตุการณ์เช่นนี้ย่อมไม่อาจเกิดขึ้นได้

เห็นได้ว่า ชนชั้นใด ที่ต้องการครอบครองอำนาจทางการเมือง เพื่อเปลี่ยนโฉมหน้าสังคมให้เป็นไปตามความต้องการแห่งชนชั้นตน จำเป็นต้องมีพันธมิตรกับหลากหลายกลุ่มคนและชนชั้น ยิ่งกว่านั้นยังต้องมีความจริงใจแห่งความร่วมมือในระดับหนึ่งอีกด้วย มิเช่นนั้นอาจมีจุดจบ เช่น หวนเสียน ซึ่งรู้จักใช้พันธมิตร แต่ไม่รู้จักใช้อย่างชาญฉลาด จึงได้พ่ายแพ้เกมการเมือง ส่งมอบบัลลังก์มังกรให้กับ “หลิวอวี้ ตัวแทนชนชั้นล่าง” ในท้ายที่สุด

ชัยชนะของ “หลิวอวี้” ยากบอกได้ว่าเป็นชัยชนะของ “ชนชั้นล่าง” หรือ “ชนชั้นสูง” เพราะ เซี่ยอาน เซี่ยเสียน ซึ่งให้การสนับสนุน “หลิวอวี้” ได้เล็งเห็นแล้วว่า การจะรักษาสถานะของพวกตนไว้ได้นั้น มีแต่ต้องพึ่งพาผู้มีความสามารถเท่านั้นแต่ทั้งหมดคงไม่สำคัญ เท่าความสงบสุขของราษฎร ซึ่งได้ผ่านทุกข์เข็ญของสงครามมาอย่างยาวนาน

นำมาจาก www.palawat.com

การเมืองชนชั้นล่าง ในเรื่อง “จอมคนแผ่นดินเดือด” (ตอนที่ 1)

admin — Fri, 24 Aug 2007 08:12:08 +0700

“หวงอี้” เป็นนักเขียนที่มีพัฒนาการไม่สิ้นสุด แม้จะประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามใน “มังกรคู่สู้สิบทิศ” รวมถึงผลงานก่อนหน้านี้ซึ่งยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน “เทพมารสะท้านภพ” และ “เจาะเวลาหาจิ๋นซี” แต่เขายังไม่ยอมหยุดยั้งในการผลักดันชั้นเชิงการประพันธ์ให้ถึงจุดสูงสุดใหม่ (New High) “จอมคนแผ่นดินเดือด” เป็นคำตอบที่ดี ยิ่งตอกย้ำคุณภาพของ “ยอดคนกำลังภายใน” ท่านนี้ความโดดเด่นซึ่งแตกต่างจากเรื่องที่ผ่านมา คือ ความสมจริงสมจัง (Realism) ของเนื้อเรื่อง ลดระดับความตื่นเต้นเร้าอารมณ์ (Romantic) ความผาดโผนโลดแล่น (Fantasy) ในนิยายเรื่องก่อนลงแต่ได้สอดใส่ความบีบเค้นเร้นรัดของสถานการณ์ ความผิดหวังขมขื่น และโศกนาฏกรรม (Tragedy) ซึ่งมนุษย์ต้องเผชิญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเข้ามา เพื่อเพิ่มความซาบซึ้งตรึงตราและเข้าอกเข้าใจ (Sypathy) ให้กับผู้อ่านซึ่งต้องพบเจอสถานการณ์คล้ายคลึงกันในชีวิตจริงที่ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์แบบ

บทความนี้ ต้องการหยิบยก “ความแตกต่าง” ที่สำคัญเรื่องหนึ่งของนิยายเล่มนี้ นั่นคือ การให้ความสำคัญกับ “การเมืองชนชั้นล่าง” ซึ่งเป็นพัฒนาการอีกขั้นหนึ่งของ “หวงอี้” โดยใน “เจาะเวลาหาจิ๋นซี” แทบทั้งหมดเป็น “การเมืองชนชั้นสูง” ขณะที่ “มังกรคู่สู้สิบทิศ” ได้กล่าวถึง “การเมืองชนชั้นล่าง” อย่างประปราย แต่ทุกอย่างได้มาสำเร็จสมบูรณ์เป็นรูปร่าง ในเรื่อง “จอมคนแผ่นดินเดือด” นั่นเอง“ลัทธิเทพศาสดา” เป็นผู้เล่นหลักของการเมืองชนชั้นล่าง โดยถือเป็น “ขุมกำลัง” ที่มีสิทธิ์เข้าร่วมช่วงชิงความเป็นใหญ่ แม้ในภายหลังจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเกินไป (เล่ม 22) แต่ระหว่างเรื่องกลับมีบทบาทไม่น้อยต่อการชี้ขาดสถานการณ์โดยรวมของแผ่นดินเดือด ที่น่าสนใจ คือ “เซี่ยเอี่ยน” ผู้หยิ่งผยอง และเป็นตัวแทนชนชั้นสูง ต้องกลายเป็นเหยื่อสังเวยความโกรธแค้นของ “ชาวนายากไร้” ทหารในสังกัด “ลัทธิเทพศาสดา”

เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่า “การเมืองชนชั้นล่าง” เป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้ หากผู้ใดโง่เขลาเบาปัญญา หลงคิดว่าชนชั้นล่างผู้ไร้การศึกษา มีชาติตระกูลต่ำต้อย ย่อมไร้คุณค่าความสามารถอันใด คงต้องประสบกับจุดจบที่น่าอนาถ เช่นเดียวกับ “เซี่ยเอี่ยน” ซึ่งไม่เคยเรียนรู้เรื่องชนชั้นล่าง เพราะคิดว่าไม่สำคัญ ทำให้ประเมินสถานการณ์ผิดพลาด ประมาทกำลังฝ่ายศัตรู ลิ้มรสความพ่ายแพ้ต่อชนชั้นกเฬวรากที่ตนเองเคยดูถูก อับยศอดสูถึงปานใด !!!

“สุมาเต้าจื่อ” แม้จะรู้ทันฤทธิ์เดชของชนชั้นล่างเป็นอย่างดี แต่คงไม่เคยคาดฝันว่า “จุดจบ” ของตน จะมีส่วนเกี่ยวข้องใดกับ “ชนชั้นล่าง” แม้ความพ่ายแพ้ของตนเองจะเกิดจากการหลงกล “ชนชั้นสูง” อย่าง “หวนเสียน” แต่เขายังสามารถหลบหนีไปได้ไกลแสนไกล ถ้าไม่มี “เฉินกงกง” ผู้ทรยศ ซึ่งชนชั้นสูงใดจะทราบว่า สาเหตุเบื้องหลัง เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยถึงเพียงนี้(ในสายตาชนชั้นสูง) นั่นคือ หลังจาก “สุมาเต้าจื่อ” แย่งชิงอำนาจการเมืองมาจาก “เซี่ยอาน” อัครมหาเสนาบดีผู้ปราดเปรื่องที่สุดแห่งราชวงศ์จิ้น ผู้เชี่ยวชาญเรื่องชนชั้นล่างเป็นที่สุด เขาได้เร่งลงมือทำทุกอย่างเพื่อการเสพสุขแห่งชนชั้นตนโดยไม่คำนึงว่าผู้อื่น(ชนชั้นล่าง) จะต้องได้รับความทุกข์ทรมานเพียงใด

สุดท้าย “สุมาเต้าจื่อ” ไม่อาจหนีรอดจากผลกรรมที่ตนก่อไว้ได้ ก่อนตายยังถูก “เฉินกงกง” ขันทีคนสนิท ตอบคำถามที่แสนเจ็บปวด “เหตุใดจึงทรยศต่อนายผู้มีพระคุณท่วมฟ้าเช่นนี้” ด้วยการเสียดสีเย้ยหยันที่เจ็บแสบยิ่งกว่า มันไม่ต้องการฟังที่มาของเนินหลุมศพระเกะระกะ เฉินกงกงกลับบอกออกมาว่า “ละแวกนี้มีหมู่บ้านหลายแห่ง ที่ซึ่งมีประชากรมากที่สุดเป็นหมู่บ้านตระกูลเฉิน เมื่อตอนเซี่ยอานยังมีชีวิตอยู่ หมู่บ้านตระกูลเฉินมีประชากรนับพัน หลังยุทธการแม่น้ำเฝยสุ่ย ครอบครัวผู้มีอันจะกินออกฉุดคร่า ‘ผู้คน’ ไปเป็นหญิงรับใช้ในบ้าน บวกกับทางราชสำนักจัดตั้งกองกำลังเล่อสู่ กะเกณฑ์ชายฉกรรจ์และชาวไร่ชาวนาไปเป็นทหาร เป็นเหตุให้ไร่นาถูกทิ้งร้าง มีคนอดตายมากมาย ตอนนี้หมู่บ้านตระกูลเฉินกลายเป็นหมู่บ้านร้าง ชาวบ้านที่เหลือพากันหลบหนีไปยังที่อื่น”…น้ำเสียงของมันแฝงความชืดชาจากก้นบึ้งหัวใจ บวกกับสำเนียงที่เยือกเย็นพิกลของมัน ทำให้ผู้คนบังเกิดความหนาวเย็นจับใจ

…สุมาเต้าจื่อชักกระบี่ลืมจำนรรจ์ซึ่งเป็นกระบี่คู่มือออกมา ใบหน้าถอดสีหมดสิ้น กล่าวเสียงเกรี้ยวกราดว่า “เหตุใดจึงทรยศต่อเรา?” เฉินกงกงหันกายมาช้าๆ หันหน้าหาอีกฝ่าย มองดูสุมาเต้าจื่ออย่างเฉยเมย…กล่าวเสียงราบเรียบว่า “ท่านอ๋องก็รู้จักถามว่าเพราะเหตุใดหรือ ? อย่างนั้นเราขอถามท่านอ๋อง เหตุใดเซี่ยอานกับเซี่ยเสียนสร้างความดีความชอบอย่างยิ่งใหญ่ให้กับราชวงศ์สุมา กลับถูกบีบบังคับให้ออกจากนครเจี้ยนคัง? เหตุใดจู่ถี่ หวี่อี้ อินเฮ่า หวนเวินทยอยยกทัพขึ้นเหนือ ล้วนถูกราชวงศ์สุมาท่านยับยั้งจนพบกับความล้มเหลว? หากท่านสามารถให้คำตอบที่น่าพึงพอใจแก่เรา เราจะบอกท่านว่าเหตุใดเราจึงขายท่าน” (จอมคนแผ่นดินเดือด เล่ม 20 : 254-255)

ที่วิจิตรบรรจงที่สุด แสดงถึงภูมิปัญญาสูงส่งของ “หวงอี้” คือ การเนรมิต “เปียนฮวน” ที่น่าตื่นตาตื่นใจ เป็นแรงบันดาลใจและความใฝ่ฝันของทุกชนชั้นในเรื่อง (โดยเฉพาะชนชั้นล่าง) เมืองนี้ไม่มีในประวัติศาสตร์ แต่เป็นจินตนาการของหวงอี้ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า นิยายเรื่องนี้ “หวงอี้” ให้ความสำคัญกับชนชั้นล่างอย่างมีนัยสำคัญ จนเพิ่มดุลอำนาจให้อย่างยิ่งใหญ่ ด้วยการวางตำแหน่งเมืองนี้เป็น “จุดยุทธศาสตร์” สำคัญจุดหนึ่ง ในการช่วงชิงความเป็นใหญ่

น่าทึ่งกว่านั้น การเพิ่มตำแหน่งของเมืองนี้เข้าไปในแผนที่ นอกจากช่วยสร้างสีสันให้เนื้อเรื่องแล้ว ยังทำให้นิยายมีความลงตัวถึงที่สุด ชนิดที่ว่าเมื่อตัดเมืองนี้ออกไปเรื่องทั้งหมดอาจต้องพังครืนลงพิสดารซ้อนพิสดาร คือ เมืองเปียนฮวนนี้มีลักษณะคล้ายกับ “เมือง” ในยุคกลางของยุโรป ซึ่งจะพัฒนากลายเป็นมหานครอย่าง ลอนดอน ปารีส ในปัจจุบัน โดยคนที่เข้าไปอยู่ในเมืองนี้ ในตอนแรกจะเป็นชนชั้นต่ำที่สุดในสังคม ประเภทว่า ลูกคนสุดท้าย ซึ่งพ่อแม่ได้แบ่งที่ดินทำกินให้ลูกคนโตคนรองไปหมดแล้ว

ชาวฮวนก็เช่นกัน ล้วนมาจากชนชั้นร้อยพ่อพันแม่ โดยไม่คำนึงว่า ก่อนเข้ามาท่านจะมีฐานะเช่นใด แต่เมื่อมาเป็นสมาชิกของเมืองแล้ว ทุกอย่างต้องทำตามกฎของชาวฮวน และแน่นอน ท่านจะได้รับอิสระเสรีภาพ อย่างที่เมืองอื่นไม่สามารถหยิบยื่นให้ท่านได้ (ช่างคล้ายคลึงกับ “เมืองในยุคกลาง” เสียนี่กระไร) เพราะแม้แต่เมืองทางเหนือ ซึ่งเป็นชนเผ่าเร่ร่อนมาก่อน ณ วันเวลาในท้องเรื่อง ก็มีลักษณะทางชนชั้นที่ชัดเจน จนยากที่คนยากไร้อย่างชาวฮวน จะมีที่ยืนได้อย่างสง่างาม

ความอิสระเสรีที่คนในเมือง “เปียนฮวน” ได้รับ ทำให้อาชีพการงานของคนในเรื่องนี้ มีความสดใหม่แปลกตา อย่างที่ตัวละครในเรื่องอื่นของหวงอี้ไม่อาจมีได้ เช่น จั่วขวงเซิง ทำมาหากินด้วย “การเล่าเรื่อง” ส่วนคุณชายเกาเอี่ยนกลับหากินคล่องกว่าด้วยการเป็น “ศูนย์กลางข่าวสาร” ซึ่งมีส่วนคล้ายกับ “สมาคมช่างฝีมือ” ในยุคกลางที่มีอาชีพหลากหลาย แตกต่างจาก “แมนเนอร์” ซึ่งเป็นดินแดนที่ทำกินด้วยการเกษตร ภายใต้อุปถัมถ์ของเจ้าที่ดินและอัศวิน

กองกำลังเป่ยฝู่ ซึ่งนับเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในเรื่อง มีคนเก่งผุดบังเกิดขึ้นมากมาย ยังคงประกอบด้วยชนชั้นล่างอีกเช่นกัน การที่เซี่ยอานได้สนับสนุนเซี่ยเสียนให้จัดตั้งกองกำลังนี้ขึ้นมา สะท้อนถึงวิสัยทัศน์ที่ยาวไกลของผู้ทรงภูมิที่สุดในนครเจี้ยนคังท่านนี้ ซึ่งมองเห็นแล้วว่า การรักษาสถานะอันฟุ้งเฟ้อของพวกตนไว้ได้นั้น ไม่อาจพึ่งพาเพียงกำลังแห่งชนชั้นตนเท่านั้น แต่ยังต้องอาศัยกำลังชนชั้นล่าง ซึ่งมีความทรหดอดทน กล้าหาญฮึกเหิม พร้อมเป็นกองหน้าเข่นฆ่าศัตรู เห็นซึ้งความตายดุจการกลับสู่มาตุภูมิ (แน่นอน ถ้ามีทางเลือกใครเล่าจะยอมเป็นหน่วยกล้าตาย)

เซี่ยอานมีนโยบายปฏิรูปอีกมากมาย ที่เอื้อประโยชน์ให้ชนชั้นล่าง แน่นอนว่าย่อมมีเป้าหมายเพื่อชนชั้นสูง แต่ใครจะกล้าพูดได้ว่า นโยบายเหล่านี้ไม่ใช่นโยบายที่ดีที่สุด เท่าที่การเมืองในช่วงนั้นเปิดโอกาสให้ นอกจากนี้ เซี่ยเสียน หลานชายผู้มีอัจฉริยภาพไม่แพ้กัน ได้สนับสนุนคนเก่งโดยไม่เลือกชาติกำเนิด โดยเฉพาะ “หลิวอวี้” ให้ได้มีส่วนร่วมความสำเร็จของ “ยุทธการเฝยสุ่ย” ยังไม่นับรวมถึง “หลิวเหลาจือ” และบุคคลอื่นซึ่งได้รับโอกาสไปก่อนหน้านี้แล้ว

“หลิวอวี้” เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของบทความนี้ เพราะในตอนจบของเรื่องและประวัติศาสตร์จริง บุคคลท่านนี้ได้ไต่เต้าจากชนชั้นยากไร้จนขึ้นเป็นถึง “เจ้าชีวิต” แห่งราชวงศ์ใต้

นำมาจาก www.palawat.com

Rethink Supply Side Economics

admin — Wed, 22 Aug 2007 20:30:11 +0700

#### 1. เราไม่อาจแก้ปัญหาใหม่ได้ โดยใช้กรอบความคิดแบบเดิม
Rethink จึงมีความสำคัญ เราเชื่อมาโดยตลอดว่า “ทุนนิยมแท้” ต้องคิดค้นเทคโนโลยี แต่ Star Bucks

ไม่ได้มีเทคโนโลยีใหม่อันใด เรายินดีจ่ายค่ากาแฟ 90 บาท แทนที่จะเป็น 50 บาท เป็นค่าวัฒนธรรม

ความรู้สึกที่ละเมียดละไม ความมีสไตล์ และความรู้สึกว่าได้เสพสุขแบบชนชั้นสูง cDonald

 ไม่ได้มีอะไรลึกล้ำซับซ้อน รสชาติแสนธรรมดา แฮมเบอร์เกอร์หน้าปากซอยยังอร่อยกว่า อย่างไรก็ตาม Mc

 มีระบบบริหารจัดการที่ดี มีการวางยุทธศาสตร์ เลือกทำเลได้อย่างถูกต้องเหมาะสม pple มีความสามารถ

ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ดีเยี่ยม การตลาดเลิศล้ำด้วยเสน่ห์ของมหาศาสดา Jobs ประธานบริษัท

แต่ในท้ายที่สุด กลับพ่ายแพ้ให้ Gates ชายหนุ่มบุคลิกเรียบง่าย ชาญฉลาดเย็นชาประดุจจักรกล

แห่งโลกอนาคต แม้จะเป็นบริษัทที่เกี่ยวกับเทคโนโลยี แต่จุดแพ้ชนะ กลับเป็นวิสัยทัศน์และยุทธศาสตร์

Dell เป็นมหาเศรษฐีอีกท่าน ที่หากินใน โลกไฮเทค แต่กลับสร้างนวัตกรรมทางเทคโนโลยีไม่มากนัก

 นวัตกรรมกลับไปอยู่ใน ส่วนของการตลาดและ Model ธุรกิจ ซึ่งทำให้ชนะหลายบริษัทที่เน้นนวัตกรรม

ด้านเทคโนโลยี โดยไม่สนใจว่าผู้บริโภคต้องการอะไร

#### 2. ประเทศไทยต้องมีกระบวนการ Rethink เพื่อแก้ปัญหา **ค่าแรงราคาถูก**” ไม่ใช่

คำตอบอีกต่อไป ปัญหาของธุรกิจส่งออก คือmargin ต่ำ ไร้นวัตกรรม Brand ไม่แข็งแกร่ง

ขาดการวางยุทธศาสตร์ที่เหมาะสม “**ปัญหาค่าเงิน**” เป็นเพียงตัวกระตุ้น และเร่งเร้า

ให้วิกฤติสุกงอมเร็วขึ้น

สุกี้ MK เป็นตัวอย่างของธุรกิจชั้นเลิศ คู่ต่อกรสำคัญ  คือ โคคา และ เท็กซัส ความสามารถใน

การพัฒนาผลิตภัณฑ์ รสชาติ ไม่ได้แตกต่างกันมากมาย แต่สิ่งที่ต่างกันคือ ความสามารถใน

การบริหารจัดการ การวางยุทธศาสตร์ นานวันเข้า ความแตกต่างตรงนี้ บีบเค้นให้ คุณภาพของ

 โคคา และ เท็กซัส ด้อยกว่าโดยปริยาย เพราะร้านที่ขายดีย่อม ได้เปรียบเรื่องของความสด สะอาด

ที่สำคัญ เงินทุนที่ได้ย่อมนำมาพัฒนาร้านได้มากกว่า

หากเราไม่ Rethink คิดแต่ว่า การพัฒนาผลิตภัณฑ์ สำคัญที่สุด โดยมองข้าม การบริหารจัดการ

การตลาด และการจัดวางยุทธศาสตร์ เราจะค่อยๆแพ้ทีละนิด และเม็ดเงินที่ฝ่ายตรงข้ามแย่งชิงไป

จะนำกลับมาพัฒนาคุณภาพ เพื่อทำให้เราพ่ายแพ้หนักขึ้น เร็วขึ้น

####3. Rethink วัฒนธรรมและความเชื่อ ตัวแปรสำคัญในความสำเร็จ teve Jobs

ประสบความสำเร็จได้ ส่วนหนึ่งเพราะความสามารถเฉพาะตัวในการทดสอบหาคนเก่ง

โดยไม่ต้องทำข้อสอบวัด  IQ ไม่ให้สถาบันการศึกษา ภาพลักษณ์ การแต่งตัว มาทำให้เกิด

อคติในการค้นหาคนเก่ง  ที่น่าเศร้าคือ การที่ผู้บริหารระดับสูง ไม่กล้าเรียกใช้คนเก่ง

เพราะมีค่านิยมผิดๆว่า คนเก่งควบคุมยาก กลัวว่าความเก่งจะมาบดบัง รัศมีของตนเอง

แต่ลืมคิดไปว่า “เล่าปี่” ซึ่งไม่มีกำลังเท่า  กวนอู เตียวหุย สติปัญญาไม่เลิศล้ำเท่าขงเบ้ง

ทำไมจึงสามารถอยู่ใน ตำแหน่งสูงสุดได้ยาวนาน และยังสามารถสืบทอด

ให้ลูกหลานได้ โดยไม่ถูกลูกน้องที่เหนือกว่าทุกด้านท้าทายเลย นประเทศไทย

มีผู้บริหารอายุ 50 ปี คนใด น้อมกายไปเชื้อเชิญ

 ชายหนุ่มหญิงสาวอายุ 30ปี ซึ่งยังไม่เคยมีผลงานที่โดดเด่นเป็นที่ประจักษ์

แถมยังมอบความไว้วางใจให้บริหารตำแหน่งสำคัญ

เพียงแค่นี้ย่อมสามารถวัดถึงความรุ่งเรืองเสื่อมโทรมของแต่ละประเทศแล้ว

หนังเรื่อง Transformers  ตอนที่รัฐมนตรีกลาโหมเรียกประชุมทีมงาน

เขาเกิดความสงสัยว่า ทำไมหญิงสาวคนหนึ่งในทีมงานจึงมีหน้าตาเหมือนวัยรุ่น อายุไม่เกิน 30 ปี

ที่ปรึกษาได้ตอบว่า “เราต้องควานหาตัวอัจฉริยะ  ตั้งแต่เรียนมัธยม”

นี่คงไม่ใช่เพียงภาพยนตร์ แต่น่าจะสะท้อนถึงความกระหาย

คนเก่งของอเมริกันชน

####4.Revalue ชีวิต : คำตอบของวิกฤติอยู่ในสายลม วามสำเร็จและล้มเหลวของแต่ละชาติ

ขึ้นอยุ่กับการให้คุณค่าของสรรพสิ่ง ไม่มากก็น้อย ังคมไทย ให้ความสำคัญต่อการทำงานเป็นทีมน้อย

กว่าประเทศพัฒนา เรามองไปที่ทรัพยากรบุคคลว่าเป็น “ต้นทุน” มากกว่าเป็น “สินทรัพย์ที่สร้างกำไร”

 แม้ว่าจะมีหลายองค์กรเริ่มปรับตัว แต่ก็ยังไม่รวดเร็วทันใจพอจะเห็นผล

Google เป็นบริษัทที่กระหายคนเก่งมาก ถึงขนาดกวาดต้อนคนเก่งตั้งแต่เรียนในมหาวิทยาลัย

โดยยังไม่มีตำแหน่งงานให้ทำ ซึ่งถ้าหากเป็นบริษัทในเมืองไทย การทำเช่นนี้คงถูกมองว่า “โง่เง่า”

เพราะพวกเราประเมินค่าคนเก่งต่ำกว่าความเป็นจริง จึงมองเห็นต้นทุนมากกว่ากำไร

แต่ Google ประเมินค่าของคนเก่งได้ถูกต้องกว่า เขาจึงเป็นบริษัทชั้นนำ

สามารถคิดค้นผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยมได้อย่างต่อเนื่องยาวนาน

ธุรกิจดีๆของไทยมีมาก แต่มักเป็นขนาดเล็ก

 “ร้านส้มตำนัว” ที่แสนอร่อย มีวัยรุ่น นิสิตนักศึกษา ไปต่อคิวทานมากมาย

แต่กลับไม่ยอมเปิดสาขาขยายแฟรนไชส์ ขณะที่ร้านยำแซ่บ ขยันเปิดสาขา

แต่คุณภาพไม่แซ่บสมชื่อ ช่หรือไม่ว่า ส้มตำนัว ให้คุณค่าต่อการขยายกิจการต่ำเกินไป

โดยมองว่าต้องใช้เงินทุน เพิ่ม อาจควบคุมคุณภาพไม่ได้ ไม่อยากให้คนนอกมาเกี่ยวข้อง

อุปสรรคเหล่านี้ ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนในประเทศพัฒนาอีกต่อไป

 เพราะเขาประเมินเรื่องเหล่านี้ในแง่ดี ว่า เงินทุนสามารถหามาจากภายนอกได้

คุณภาพอยู่ที่การสร้างระบบบริหารจัดการที่ดี

การมีคนนอกมาเกี่ยวข้องอาจทำให้ร้านพัฒนาขึ้นจากความคิดที่แตกต่าง

ขณะที่ยำแซ่บ กลับให้ค่าต่อความอร่อยต่ำเกินไป

โดยคิดว่า การมีสาขามาก เป็นเครื่องรับประกันความสำเร็จ

หรืออาจไม่อยากลงทุนเพิ่มกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์

ในอดีต เราให้ความสำคัญกับ Brand และ Marketing ต่ำเกินไป

โดยอาจมองว่าเป็นคุณค่าเทียม เป็นการหลอกลวงผู้บริโภค

เราควรเน้นที่การพัฒนาคุณภาพผลิตภัณฑ์ ลดต้นทุน ไม่ควรเสียเวลากับเรื่องเหล่านี้

LH (บริษัท แลนด์แอนด์เฮาส์) ได้พิสูจน์ว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ไร้สาระ คนซื้อบ้านส่วนหนึ่ง

ยินยอมเสียเงินเพิ่มขึ้น เพื่อแลกกับคุณภาพที่ไว้ใจได้ ไม่ต้องใจเต้นรัว กังวลเรื่องคุณภาพ

เสียสุขภาพจิตลดทอน Utility (ความพึงพอใจ) นอกจากนี้ LH ยังได้ใช้โฆษณาที่ว่า

 “บ้าน ไม่ได้เห็น อย่าซื้อ” เพื่อให้ตลาด Revalue สินค้าของตนเองเหนือกว่าสินค้าของคนอื่น

 ซึ่งความจริงอาจไม่ได้เป็นเช่นนั้น บ้านสร้างเสร็จก่อน กับเสร็จหลัง มีข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน

ซึ่งยากจะระบุว่าอะไรดีกว่ากัน แต่ LH ซึ่งมีความฉลาดใน Marketing ได้ Revalue

จิตใจของผู้บริโภคให้เป็นประโยชน์ต่อตนเอง เพราะ LH ซาบซึ้งถึง

 Value จากการลงทุนด้านการตลาดมากกว่าผู้ประกอบการรายอื่น

ทำไม Bill Gates จึงสร้างโครงการเพื่อสาธารณกุศล เพราะท่านมองเห็นแล้วว่า

เงินทองกองอยู่เฉยๆ ไม่ก่อให้เกิด Utility จึงควรนำมาทำในสิ่งที่ท้าทายที่สุด

ยิ่งกว่าการทำธุรกิจหลายเท่า ผลที่ได้รับคือ ความพึงพอใจที่พุ่งพรวด ได้สัมผัสชีวิตและ

วัฒนธรรมที่แตกต่าง ยากไร้แต่เต็มเปี่ยมด้วยแววตาแห่งความหวัง

พลังเร่งเร้าของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด ภาพความงดงามจากความเอื้ออาทรที่มนุษย์มีให้กัน

 และบางอย่างที่ Dollarไม่อาจให้ได้

วิกรม กรมดิษฐ์ ย่อมร่ำรวยเพียงพอที่จะใช้ชีวิตเสพสุขวาสนาไม่สิ้น

ทำไมจึงต้องตรากตรำเขียนหนังสือ ทำงานเพื่อสังคม

เป็นไปได้หรือไม่ว่า ชีวิตคนมี Value มากกว่าเรื่องของเงิน

ที่สำคัญ ชื่อเสียงที่ได้รับมาจากการทำสิ่งต่างๆ อาจมีส่วนช่วยในการทำธุรกิจได้อีกด้วย

สุดท้ายอยากฝากผู้ฟัง/อ่านว่า อย่าดูถูกตนเอง ให้หมั่น Revalue ตนเอง

เพราะแม้เราจะเกิดมาในประเทศที่ให้ Value กับคนเก่งไม่มากนัก

แม้แต่ตัวเราเองยังมองข้ามคุณค่าในตัวเองอยู่บ่อยครั้ง แต่ถ้าหากเป็นเมืองนอก Value บางอย่างในตัวเรา

 ซึ่งแม้แต่ตัวเราเองยังไม่เห็นค่า อาจมีคนหัวใส Revalue ได้อย่างถูกต้อง

และชักชวนเรามาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจ สิ่งนี้ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอในยุคที่เต็มไปด้วยโอกาส

และการแข่งขันที่รีดเร้นศักยภาพมนุษย์ถึงขีดสุด

อย่าคิดว่า “**ไม่มีเงินเท่ากับไม่มีโอกาส**" เพราะ Value ในตัวเราจะดึงดูดให้นักธุรกิจ

สนใจมาลงทุนในผลิตภัณฑ์ที่เราคิดค้นขึ้นได้

หากเราไม่มีความสามารถในการนำเสนอ เราควรฝึกความสามารถในการประเมินค่าคนเก่ง (Valuation)

มองหานักการตลาดชั้นยอดให้มาช่วยเหลือเรา เพื่อโน้มน้าวนายทุน

หว่านเสน่ห์ให้ผู้บริโภคหลงใหล ระดมกำลังกันสร้าง ธุรกิจใหม่

ซึ่งมี Margin สูง ไม่ต้องผูกชะตากรรมกับค่าเงินบาท ที่สำคัญ Value ของธุรกิจ

ไม่ใช่แค่ความร่ำรวยส่วนบุคคล แต่เป็น ความอยู่รอดของชาติ ซึ่งประเมินเป็นตัวเงินไม่ได้

หลายพันคนงาน รอคอยพระเอกและเจ้าหญิง ช่วยซับน้ำตา  สียงสรรเสริญโห่ร้องแห่งดวงใจเปี่ยมปิติ

ไม่อาจประเมินค่า

**Rethink your work. Revalue your life.**

นำมาจาก www.palawat.com