การเมือง

จดหมายสมัครจากฮุสตัน ระบายความทุกข์จากต่างแดน

ไท — Sat, 08 Nov 2008 23:53:34 +0700

เรียน ท่านผู้ดำเนินรายการความจริงวันนี้ที่นับถือ

นับตั้งแต่ที่ผมพ้นจากตำแหน่งหน้าที่ ที่ผมรับผิดชอบเรื่องบ้านเมืองไปแล้ว ผมก็ไม่พยายามที่จะแสดงความคิดเห็นอะไร ที่เกี่ยวข้องกับทางการบ้านการเมือง โดยเมื่อเดือนเศษๆ ที่ผ่านมา ผมต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลทางเมืองไทย

และเมื่ออาการค่อยทุเลาลงแล้ว หมอทางเมืองไทยก็ตกลงกับหมอทางสหรัฐอเมริกาที่เป็นผู้เชี่ยวชาญให้ผมเดินทาง มารักษาตัว เพื่อให้อาการของโรคที่เป็นอยู่หายเสร็จเด็ดขาด

เมื่อตอนที่ผมอยู่เมืองไทย คนอย่างผม ก็ไปไหนมาไหน โดยไม่เคยเจอใครที่จะมาแสดงอาการด่าทอว่ากล่าวผม ตลอดระยะเวลา 7 เดือนที่ผมทำหน้าที่บริหารบ้านเมืองอยู่

ผมมาถึงเมืองฮุสตัน เมื่อเย็นวันที่ 5 พฤศจิกายน มีคนไทย 3-4 คน มายกป้ายด่าทอผม ด้วยถ้อยคำหยาบคาย กล่าวหาว่าผมเป็นไอ้คนขายชาติ และบอกว่ากรรมเวร ไม่ต้องรอชาติหน้า

ถือป้ายตั้งแต่ผมออกจากเครื่อง ที่ผมเดินทางกันไป 3 คนพ่อแม่ลูก กับญาติสนิทอีก 2 คนรวมเป็น 5 คน เข้าลิฟต์มันก็วิ่งถือป้ายเข้ามายืนอยู่ในลิฟต์ด้วย ออกไปรอเอากระเป๋า ก็วิ่งเที่ยวชูป้าย เที่ยวถ่ายรูป ถ่ายดักหน้าดักหลัง ปากก็ตะโกนร้องคำเหมือนกับผมเป็นอาชญากรตัวสำคัญที่ทำลายบ้านเมือง

ออกมายืนรอรถข้างนอกประตู ก็ออกมาวิ่งเที่ยวชูป้าย วิ่งข้ามฟากถนนไปมา แล้วไอ้เจ้าผู้ชายก็มายืนตะโกนด่า อยู่ข้างรถที่ผมขึ้นไปนั่งว่า ผมเป็นไอ้ขายชาติๆๆๆๆ ตะโกนอยู่ข้างรถ เหมือนเจ็บแค้นใจแทนพี่น้องคนไทยทั้งชาติทำนองนั้น

ตลอดระยะเวลาที่ 3-4 คน เที่ยววิ่งแสดงกิริยาอย่างที่ว่า ผมไม่ได้แสดงกิริยาตอบโต้อะไร เพราะแม้แต่หน้าของเขา 3-4 คน ที่มาแสดงกันนั้น ผมก็ว่า ไม่อยากมองหรือจดจำ

ผมคิดอยู่ในใจเพียงว่า เมื่อผมมีโอกาสนั่งเขียนหนังสือ ผมก็คิดจะเขียนมาถึงผู้จัดรายการความจริง วันนี้ เพื่อบอกความจริงให้พวกที่เขามาแสดงกันอย่างที่ว่า โดยที่คนพวกนี้ เขาไม่เคยรู้หรือแกล้งไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร เช่นคนอย่างผมได้ทำอะไรให้กับบ้านเมือง

ตลอดระยะเวลา 7 เดือนที่ผมอยู่ในหน้าที่ ผมจะบอกให้ว่า คนอย่างผม นายสมัคร สุนทรเวช นั้นเป็นนักการเมืองที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดเรื่องเอาชาติบ้านเมืองไปขายให้กับใครที่ไหน

ตรงกันข้าม ผมนี่แหละ เป็นคนที่มีโอกาสทำหน้าที่ เป็นคนกอบกู้สถานการณ์ของบ้านเมืองที่เกิดความเสียหายขึ้น ภายหลังจากที่มีการยึดอำนาจการปกครองเป็นเวลาปีครึ่ง ผมเป็นหัวหน้าของคณะผู้คนที่เข้ามารับตำแหน่ง ที่เป็นผู้บริหารบ้านเมืองอย่างถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย

ตลอดเวลาที่ผมทำหน้าที่ทุกอย่าง อย่างไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย เพื่อกอบกู้สถานะของความเป็นชาติที่อยู่ในสังคมโลก ที่ประเทศทั่วโลกเขาหันกลับมาร่วมมือในกิจการต่างๆ จนเกือบเป็นปกตินั้น ผมต้องทำงานหนักเพียงไร

ผมเป็นคนที่ทำหน้าที่รักษาพระศาสนา ตั้งแต่ก่อนแต่ไร จนเมื่อมาเป็นนายกรัฐมนตรี ผมก็ยิ่งทำหน้าที่ปกป้องดูแลและส่งเสริมพระศาสนา ที่คนไทยร้อยละ 95 ของบ้านเมืองเรานับถือ

ในความเป็นคนไทย ผมก็เป็นคนหนึ่งที่มีความจงรักภักดีและมีความเคารพเทิดทูนสถาบันสูงสุดของบ้านเมืองมาตลอด โดยไม่ต้องไปประกาศให้ใครในบ้านเมืองรู้ เพราะทั้งชีวิตผมและวงศ์ตระกูลผมที่สืบย้อนขึ้นไป 2 ชั่วคน ได้สนองงานถวายพระราชวงศ์จักรี ทั้งคุณตา คุณลุง คุณพ่อและคุณตาของผม โดยเมื่อถึงยุคของผม ผมก็ได้สนองงานถวายทุกวาระ ที่ผมได้รับหน้าที่เป็นฝ่ายบริหารบ้านเมือง

อยากให้รู้ว่า แม้ผมจะทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม แม้จะเป็นเวลาเพียง 7 เดือน ผมก็ได้ทำหน้าที่ของผม ให้สถาบันที่มีหน้าที่ดูแลความมั่นคงของบ้านเมือง ให้เข้าใจและไม่มีปัญหาที่จะไปทำให้เกิดความแตกแยกในกองทัพ รวมทั้งการให้ความสนับสนุนและส่งเสริมกิจการงานของกองทัพเป็นที่เข้าใจและพอใจของทุกฝ่าย

ในฐานะที่ประเทศไทยได้ดำรงตำแหน่งประธานกลุ่มประเทศอาเซียน ผมได้ทำหน้าที่ของผมในกลุ่มประเทศอาเซียน 10 ประเทศ กับประเทศคู่เจรจาไม่ว่าจะเป็นสหรัฐหรือจีน ที่ผมมีโอกาสได้พบเจรจาความกับรับผิดชอบอยู่

คือ ผมประกาศและยืนยันที่จะรักษาระบอบประชาธิปไตย ให้ยังคงอยู่กับบ้านเมือง โดยไม่ยอมให้ใครมาใช้อำนาจแบบอานารยะ มาล้มระบอบการปกครองระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขที่เรามีและเป็นกันอยู่

เมื่อผมพ้นจากหน้าที่เพราะคำพิพากษาของศาลรัฐธรรมนูญ และผมไม่บอกรับเข้ารับตำแหน่งอีก เมื่อมีการแสดงจากการขัดข้องทางการเมือง ผมก็ถอยออกมาห่าง อย่างที่ได้เรียนไว้ในตอนต้น

ที่ผมต้องทำและต้องเขียนมาถึงรายการความจริงวันนี้ ก็เพราะผมต้องการให้พี่น้องประชาชนคนไทยที่รู้จักผมมาตลอด ชี้นำในการดำเนินงานทางการเมืองของผมว่า

ผมไม่เคยคิดว่า คนอย่างผมที่ได้เข้ามาทำหน้าที่ทางการเมือง ในช่วงที่ต้องมากอบกู้สถานะของประเทศ จนเป็นปกติ จะมาถูกคนไทยที่มาอยู่ต่างแดน ที่แม้ว่าตั้งแต่เข้ามายังไม่เคยเห็นหน้ากัน มาแสดงอะไรกับคนอย่างผม ที่เดินทางมารักษาตัวกันเพียง 5 คน อย่างที่เล่ามาให้ทราบแล้วในตอนต้น

คนพวกนี้ แม้จะออกมาอยู่ไกล คนละซีกโลกของบ้านเมืองเรา อาจจะได้เสพหรือรับรู้แต่ข่าวที่เป็นการให้ร้ายป้ายสีกัน ในการจะล้างผลาญเป็นทางการเมือง โดยไม่ลืมหูลืมตาและไม่ยอมรับรู้รับฟัง ความจริงอีกด้าน โดยแยกไม่ออกว่าใครทำอะไร ให้บ้านเมืองมาอย่างไร

จนมาคอยจ้องแสดงอาการอย่างที่ผมเล่ามาให้ฟังกันได้ เหมือนกับผมเป็นคนเลวทรามต่ำช้า ที่เป็นผู้ทำให้บ้านเมืองเกิดความเสียหาย จนต้องมาเขียนป้ายประณามและมายืนตะโกนด่าซ้ำๆ ซากๆ ว่าผมเป็นไอ้ขายชาติๆๆ อยู่ข้างรถผม

ขอเล่าความทุกข์ใจของผม มาถึงพี่น้องประชาชนชาวไทยที่ยังมีใจเป็นชนชาติเดียวกันให้ทราบความจริงผ่านรายการความจริงวันนี้ ทั้งนี้ เพราะกิจกรรมที่ทำกันอย่างไม่ลืมหูลืมตาของคนกลุ่มเล็กๆ ที่กระจายกันทั่วไปในแหล่งที่มีคนไทยอยู่ทั่วโลกอย่างที่ทำกันนี้

เป็นกิจกรรมที่คนเป็นหัวโจกดำเนินการ จะมีความภาคภูมิใจ อย่างไรก็ตามเถิด แต่นี่เป็นกิจกรรมที่ทำลายความเป็นชาติไทย ที่มีความรักความผูกพันกันมายาวนานตลอดชีวิตของคนไทยเรา อย่างน่าเศร้าน่าสลดใจเป็นที่สุด

เหมือนอย่างชื่อหนังสือเล่มใหม่ของผม ที่กำลังเขียนอยู่ที่ผมให้ชื่อว่า "บางทีจะสายไป...หากคนไทยยังไม่ฉุกคิด"

ด้วยรักและคิดถึง

สมัคร สุนทรเวช

ที่มา - มติชนออนไลน์

โอบามา แตกต่างกับสนธิและกลุ่มพันธมิตรฯ อย่างไร ?

ไท — Thu, 06 Nov 2008 03:05:21 +0700

นายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กล่าวบนเวทีปราศรัยของพันธมิตรฯที่ทำเนียบฯ เมื่อวันที่ 5 พ.ย.2551 เวลา 20.00 น.ว่า โอบามาคล้ายกับพันธมิตรฯ หลายเรื่อง ดูรายละเอียดคำปราศรัย ได้ที่ ผู้จัดการออนไลน์

คำปราศรัยนี้ ชี้ให้เห็นว่า นายสนธิ ได้เปลี่ยนโฉม แปลงร่าง จากนักหนังสือพิมพ์ สื่อสารมวลชน กลายเป็น นักการเมือง จอมดับเบิ้ลสแตนดาร์ด แบบพวกพรรคประชาธิปัตย์ กลายเป็นพวกถนัดในการพูด" เอาดีใส่ตัว เอาชั่วใส่คนอื่น "

เป็นพวกฉวยโอกาส เอาเหตุการณ์ หรือเรื่องราวที่เกิดขึ้น มาใส่สี ตีไข่ อธิบายความ เข้าข้างฝ่ายตน บิดเบือน หลอกลวงประชาชนตามใจชอบ

เขาพูดเฉพาะด้านความเหมือน ที่เป็นเรื่องผิวเผิน จงใจไม่พูดถึงความแตกต่างทีเป็นแก่นแท้ ระหว่างโอบามาและพันธมิตร

ขอเรามาดูกันว่า โอบาม่า แตกต่างจากนายสนธิและพันธมิตร อย่างไร ?

ข้อแรก โอบามา ยืนหยัดในหลักการ รัฐบาลของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน

ในขณะที่กลุ่มพันธมิตรฯ ไม่ยอมรับและยืนกรานต่อสู้กับ รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน โดยชอบด้วยกฎหมาย

นอกจากนี้ กลุ่มพันธมิตรฯเรียกร้อง การเมืองใหม่ ล้มล้างระบอบประชาธิปไตย เพื่อสร้างระบอบเผด็จการ ที่รัฐบาลเป็นของกลุ่มอภิสิทธิชน โดยกลุ่มอภิสิทธิชน และเพื่อกลุ่มอภิสิทธิชน

ข้อสอง โอบามา เรียกร้องต่อสู้ เพื่อความสมานสามัคคี และความร่วมมือกันของคนอเมริกันทุกหมู่เหล่า ทั้ง " คนหนุ่มสาวและคนแก่ คนรวยและคนจน เดโมแครตและรีพับลิกัน คนผิวดำ คนผิวขาว ฮิสปานิก เอเชีย อเมริกันแท้ เกย์ คนธรรมดา คนพิการและไม่พิการ "

แต่กลุ่มพันธมิตรฯ เคลื่อนไหวการแมืองแบบสุดโต่ง สุดขั้ว ไม่ยอมประนีประนอม ไม่ว่ากับใครทั้งนั้น สร้างกลุ่มเสื้อเหลือง ปลุกปั่นให้เกลียดชังกลุ่มเสื้อแดง ก่อความแตกแยกในสังคมไทย จนร้าวลึกไปทั่วทุกหัวระแหง เป็นรากเหง้าของความรุนแรงที่เกิดขึ้นแล้วและที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ข้อสาม โอบามา ต่อสู้เพื่อเปลี่ยนแปลง( change)อเมริกา ให้ก้าวไปข้างหน้า ".ที่จะนำผู้คนกลับไปทำงาน และเปิดประตูแห่งโอกาส เพื่อเด็กๆของเรา เพื่อฟื้นความรุ่งโรจน์และสนับสนุนหลักสันติภาพ เพื่อประกาศก้องความฝันของอเมริกาและยืนยันสัจธรรมพื้นฐานว่า เราเป็นหนึ่งเดียว "

แต่กลุ่มพันธมิตร ฯ ต่อสู้เพื่อเปลี่ยนแปลง ไทยให้ถอยหลังเข้าคลอง ให้ย้อนกลับไปสู่ความงมงายล้าหลัง เพื่อตัดรอนโอกาสและความฝันในการลืมตาอ้าปากของคนยากจนส่วนใหญ่ของประเทศ

เพียง 3 ข้อที่กล่าวมาโดยสังเขป ก็เห็นได้ชัดเจนว่า โอบามา แตกต่างกับสนธิและกลุ่มพันธมิตรฯ แบบคนละเรื่อง แบบขาวกับดำ ชนิดที่แทบไม่อาจเปรียบเทียบกันได้เลย

ถ้าว่าสังคมอเมริกา โชคดีที่มีโอบามา ก็อาจกล่าวได้ว่า สังคมไทยโชคร้าย ที่มีสนธิ แกนนำพันธมิตรฯและกลุ่มอภิสิทธิชนที่อุ้มชูพวกนี้

หยุดการเมืองสุดโต่ง หยุดการเมืองแห่งความเกลียดชังและความรุนแรง

ไท — Wed, 05 Nov 2008 01:20:36 +0700

ขณะนี้สังคมเรา ตกอยู่ในภาวะตึงเครียดอย่างยิ่ง อันเป็นผลจากการเผชิญหน้า ทางการเมืองระหว่างฝ่ายพันธมิตรฯและฝ่าย นปช. จนทำให้เชื่อกันทั่วไปว่า การปะทะ-นองเลือดระหว่างมวลชนของทั้งสองฝ่ายนั้น เกือบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

รากฐานของภาวะเผชิญหน้านี้ สำหรับผมแล้ว เกิดจากการปะทะกันของความเชื่อทางการเมืองสองชุดที่มีกำลังก้ำกึ่งกัน โดยที่ไม่มีชุดใดกุมอำนาจนำในสังคมได้เด็ดขาด

กล่าวแบบหยาบๆ แล้ว การที่วาทกรรม " ระบอบการเมืองใหม่ " ของพันธมิตร ซึ่งโดยธาตุแท้แล้ว เป็นระบอบเผด็จการคนส่วนน้อยและสวนทางกับหลักการประชาธิปไตย แต่กลับมีพลังอำนาจนำต่อมวลชนฝ่ายพันธมิตรอย่างสูงนั้น เกิดจากการอ้างอิงการขาดความชอบธรรม หรือข้อบกพร่องของระบอบรัฐสภาในปัจจุบัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อหาว่า คนจน/รากหญ้าขาดการศึกษา ขาดข้อมูล (= คนรากหญ้าโง่) บวกกับความจน จึงเห็นแก่เศษเงินซื้อเสียงเล็กๆ น้อยๆ ของนักการเมือง ยอมขายเสียงให้นักเลือกตั้ง (= คนจนงก) รัฐบาลเข้าสู่อำนาจจากการซื้อเสียง จากการโกงกินเพื่อถอนทุนคืนบวกกำไร ข้อสรุปว่า นักเลือกตั้งเลว การเมืองไร้จริยธรรม ต้องแก้ด้วยการเมืองใหม่ โดยการแต่งตั้งนักการเมืองผู้อุดมคุณธรรมจำนวน 70%

สำหรับมวลชนฝ่าย นปช.วาทกรรมข้างต้นนั้น รับไม่ได้โดยสิ้นเชิง เพราะการเมืองใหม่ที่ 70 = 30 คือข้อเรียกร้องของชนชั้นกลางและอภิสิทธิ์ชนข้างน้อยของสังคม ที่ต้องการสร้างระบอบการปกครองโดย " สภาขุนนาง " (Philosopher Kings)-ผู้ถึงพร้อมด้วยการศึกษาและอุดมคุณธรรมขึ้น เพื่อใช้กีดกันรากหญ้า ส่วนข้างมากของสังคมออกจากส่วนแบ่งอำนาจทางการเมือง

วาทกรรมการเมืองใหม่ ซึ่งเป็นการลดทอนต้นตอปัญหาของระบอบรัฐสภาไทย ลงเหลือเพียงแค่ปัญหาโง่และงก นั้น ข้อสรุปเชิงตรรกะ จึงหนีไม่พ้นที่จะต้องสรุปว่า คนจนไม่พร้อม/ไม่สามารถที่จะปกครองตัวเองได้ตามระบอบประชาธิปไตย จึงต้องถูกปกครองด้วยผู้มีความรู้และอุดมจริยธรรม

แล้วใครล่ะ จะเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยการศึกษาและคุณธรรม หากไม่ใช่เหล่า " ขุนนางและผู้ดี " (ข้าราชการระดับสูง ทั้งทหาร พลเรือน และอภิสิทธิ์ชน) เช่นคุณอานันท์ ปันยารชุน (นายกฯในฝันของชนชั้นกลางและสูง)

ประเด็นหลักคือความเชื่อทั้งสองชุดนั้น ไม่มีฝ่ายใด "ถูกหรือผิด" โดยสิ้นเชิง ต่างฝ่ายต่างมีตัวอย่างรูปธรรมของ "ความเป็นจริง" รองรับชุดความเชื่อของตัวเอง มากบ้างน้อยบ้าง จนไม่สามารถชี้ชัดได้ว่า อีกฝ่ายหนึ่งป็นชุดความเชื่อที่ไม่มีฐานความเป็นจริงรองรับโดยสิ้นเชิง

มันไม่เหมือนกับเหตุการณ์พฤภาคม 2535 ที่ข้ออ้างของฝ่ายทหาร ขาดความเป็นจริงรองรับอย่างชัดเจน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ความเป็นจริงที่พร่ามัวนี้ จึงถูกแกนนำของแต่ละฝ่าย ฉวยใช้เพื่อสนับสนุนความชอบธรรมในข้อเรียกร้องของตนเอง โดยเลือกสรร "ความเป็นจริง" บางด้านแบบเลือกข้าง

เพื่อบอกตัวเองและมวลชนว่าฝ่ายตนเป็นฝ่ายธรรมะ เป็นฝ่ายที่ยืนข้างความถูกต้อง ความดีงาม ทำเพื่อประเทศชาติ เพื่อส่วนรวม เพื่อปกป้องสถาบันที่รักและหวงแหน ในชณะที่ฝ่ายตรงข้าม

เป็นผู้หลงผิด โง่ ถูกหลอกใช้ เป็นพวกอธรรม เป็นพวกขายชาติ เป็นผู้เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ เป็นโจร ฯลฯ จนสุดท้ายคือเป็นพวกอมนุษย์ เป็นปิศาจร้าย เป็นแมลงสาบที่สมควรถูกกำจัดโดยไม่มีความผิดบาป

เหล่านี้คือ การเมืองของการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวของฝ่ายตัวเอง พร้อมๆ ไปกับการสร้างความเป็นอื่นให้กับฝ่ายตรงข้าม ซึ่งเป็นพื้นฐานของการเมืองแห่งความเกลียดชัง จนกระทั่งมวลชนของแต่ละฝ่าย พร้อมที่จะยอมตายหรือพร้อมที่จะฆ่ามวลชนฝ่ายตรงข้าม ผู้ที่ตนไม่เคยรู้จัก ไม่เคยโกรธแค้นเป็นส่วนตัว ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อ พิทักษ์ ปกป้องและยืนยันว่าชุดความเชื่อของฝ่ายตน เป็นสิ่งที่ถูกต้องและดีงาม

ความตายของหนึ่งบุคคลในเหตุการณ์เมื่อคืนวันที่ 1 กันยายน และอีกสองศพ พร้อมคนเจ็บอีกหลายร้อยคนในวันที่ 7 ตุลาคม จึงเป็นเพียงแค่หนังตัวอย่างของการเมืองแห่งความเกลียดชังในปัจจุบัน

สังคมไทยจะต้องก้าวข้ามซากศพอีกเท่าใด เพียงเพื่อสังเวยความเชื่อที่เป็นนามธรรมทั้งสองชุด ?

สำหรับผมแล้ว หนทางที่เราจะหนีออกจากความตาย เพื่อนามธรรมที่ไร้แก่นสาร แต่กลับสร้างความเจ็บปวดอันอนันต์ ให้แก่คนรอบข้างวีรชนเหล่านั้น คือ ต้องหยุดการเมืองแบบสุดโต่ง หยุดการเมืองแห่งความเกลียดชัง ที่สร้างโดยแกนนำของทั้งสองฝ่าย

เพื่อหยุดการเมืองแบบสุดโต่ง เราต้องแยกแยะว่า มวลชนในแต่ละฝ่ายนั้น มีหลายเฉดสี ตั้งแต่เหลืองอ่อนๆ ไปจนเหลืองเข้ม ตั้งแต่แดงอ่อนๆ ไปจนแดงเข้ม รวมทั้งสังคม ยังมีพวกสีส้ม (เลือกประเด็นที่จะสนับสนุน แต่ไม่เลือกข้าง) ซึ่งเป็นพลังเงียบอีกจำนวนมาก

แต่ภาวะเผชิญหน้าและความเกลียดชัง กลับเกิดจากการครอบงำพื้นที่ทางการเมือง ของพวกเหลืองและแดงเข้มข้น ที่เป็นแกนนำทั้งสองฝ่ายเพียงไม่กี่คน เช่น แกนนำของพันธมิตรฯ ยืนยันที่จะใช้วิธีการแบบแตกหัก ไม่ยอมเจรจาทุกรูปแบบ ในขณะที่แกนนำฝ่าย นปช.เลือกที่จะเคลื่อนไหวแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน

เพื่อหลีกหนีการนับศพวีรชน สังคมจึงต้องดึงพลังของมวลชนหลากเฉดสีของทั้งสองฝ่าย รวมทั้งพวกสีส้ม ซึ่งเป็นคนข้างมากของสังคม ออกมาเพื่อควบคุมและยุติการเมืองสุดโต่งและการเมืองแห่งความเกลียดชังของพวกแดงและเหลืองเข้มข้นให้ได้ เพื่อป้องกันการปะทะและความสูญเสียของมวลชนทั้งสองฝ่าย

สังคมจะทำเช่นนี้ได้ก็ต่อเมื่อ ปัจเจกบุคคล สถาบัน และองค์กรต่างๆ ผู้ได้รับความเชื่อถือจากสังคมสูง ไม่ว่าจะเป็นราษฎรอาวุโส นักวิชาการ องค์กรสิทธิมนุษยชน วุฒิสมาชิก ผู้นำทางศาสนา และสื่อมวลชน

จะต้องกล้าที่จะ วิจารณ์ เตือนสติ และประณาม การเคลื่อนไหว และการกระทำใดๆ ทั้งทางวาจาและทางกายภาพที่สุดโต่งของแกนนำทั้งสองฝ่าย ของรัฐบาล ของกองทัพ ของตำรวจ และของระบบตุลาการอย่างเท่าเทียมและเที่ยงตรง ไม่สองมาตรฐานดังเช่นที่ผ่านมา

ในขณะเดียวกัน สังคมก็ต้องยึดมั่นว่า ความเห็นต่าง ความขัดแย้งด้านผลประโยชน์ของฝ่ายใดๆ นั้น เป็นเรื่องปกติในสังคมประชาธิปไตย แต่การแก้ไขความขัดแย้ง จะต้องอยู่ในกติกา ไม่ใช่ด้วยอาวุธ ความรุนแรงและการรัฐประหาร หรือการยึดอำนาจรัฐด้วยวิธีนอกรัฐธรรมนูญอย่างใดอย่างหนึ่ง

มีแต่แนวทางนี้เท่านั้น ที่จะทำให้เกิดการสานเสวนาที่วางอยู่บนข้อเท็จจริงอย่างรอบด้าน เพื่อหาทางออกให้แก่วิกฤตครั้งนี้ได้อย่างแท้จริง

ที่มา - คอลัมน์ มองซ้ายมองขวา นสพ.ประชาชาติธุรกิจ

โดย อภิชาต สถิตนิรามัย : apichat@econ.tu.ac.th

การรับมือวิกฤติเศรษฐกิจและความกล้าหาญทางการเมืองของธุรกิจไทย

ไท — Sat, 01 Nov 2008 03:16:44 +0700

ความเชื่อมั่น คือทุกสิ่งทุกอย่างในโลกธุรกิจและการเงิน ความยุ่งเหยิงในโลกการเงินทั่วโลก โดยเฉพาะตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ส่งผลให้นักธุรกิจหวาดผวา ไปกับความร้ายแรงของการขาดความเชื่อมั่น รัฐบาลทั่วโลกตื่นตระหนกและอัดฉีดเม็ดเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่ระบบ เพื่อรักษาความมั่นคงของระบบธนาคารโลกพร้อมๆ ไปกับการกระตุ้นความเชื่อมั่นของนักธุรกิจและนักลงทุนให้กลับคืนมา

นโยบายต่างๆ ถูกออกแบบและผลักดันอย่างรวดเร็ว เพื่อรองรับความผันผวน อาทิเช่น การตั้งกองทุน 7 แสนล้านดอลลาร์ เพื่อซื้อทรัพย์สินด้อยค่า การคุ้มครองเงินฝากของรัฐบาลยุโรป รวมถึงการลดอัตราดอกเบี้ยกัน อย่างพร้อมเพรียงของธนาคารกลางทั่วโลก

แต่ดูเหมือน จะไม่เพียงพอที่จะกอบกู้ความเชื่อมั่นของนักธุรกิจให้กลับคืนมา ได้เห็นได้จากการทรุดตัวอย่างต่อเนื่องของตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลก หลังจากการรับรู้นโยบายดังกล่าว

นโยบายต่างๆ จะมีผลเท่าใดไม่มีใครทราบ แต่ที่นักธุรกิจทั่วโลก เห็นพ้องต้องกันอย่างหนึ่ง คือการที่เศรษฐกิจของอเมริกาและยุโรปตะวันตก มีแนวโน้มเข้าสู่ภาวะถดถอยสูง ผลกระทบจากภาคอสังหาริมทรัพย์ กระจายเข้าสู่ภาคการเงินการธนาคาร และกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ภาคการบริโภคและอุตสาหกรรม

สิ่งที่จำเป็นต้องลุ้นกันต่อไป คือ ภาวะถดถอยที่จะเกิดขึ้นลึกและนานเท่าใด ในตลาดโลกราคาของสินแร่ต่างๆ เริ่มขยับลดลง รวมถึงการลดลงของค่าระวางเรือ ซึ่งสามารถตีความได้ว่า ความต้องการสินค้า (Demand) ในตลาดโลกเริ่มหดหาย

ผลกระทบจากวิกฤติเศรษฐกิจต่อธุรกิจไทย มีให้เห็นบ้างแล้ว ถึงแม้จะคาดเดาความรุนแรงไม่ได้ อย่างน้อยในสัปดาห์ที่แล้ว ในอุตสาหกรรมยานยนต์ โตโยต้าผู้ผลิตรถยนต์อันดับหนึ่งของประเทศไทย ได้ประกาศลดปริมาณการผลิตลงแล้วร้อยละ 20

นับตั้งแต่การเข้าสู่ความเป็นสมัยใหม่ของประเทศไทย (โดยมีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่หนึ่ง ในทศวรรษที่ 2500 เป็นหมุดหมาย) เราได้ผ่านวิกฤติเศรษฐกิจมาแล้วสองครั้ง คือ

วิกฤติจากราคาน้ำมันในครึ่งหลังของทศวรรษที่ 2510 และวิกฤติเศรษฐกิจปี 2540 บาดแผลของวิกฤติปี 2540 ยังสดไม่แห้งดีและฝันร้ายยังไม่หายไปจากความทรงจำ

แน่นอนว่า วันนี้เศรษฐกิจไทยแข็งแรงกว่าปี 2540 อย่างไม่ต้องสงสัย ธนาคารพาณิชย์ไทยมีอัตราทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง (capital ratio) อยู่ในเกณฑ์ที่เรียกได้ว่าแข็งแรง ธนาคารแห่งประเทศไทยมีทุนสำรองต่างประเทศมหาศาล ประเทศไทยยังได้ดุลการค้าอย่างต่อเนื่อง หนี้สาธารณะอยู่ในเกณฑ์ต่ำเทียบต่อจีดีพี และภาคธุรกิจมีกำไรสะสมอยู่ในเกณฑ์ที่ดี

แต่การมีพื้นฐานที่ดีไม่ได้ หมายความว่า ประเทศไทยมีภูมิป้องกันจากวิกฤติเศรษฐกิจด้วยเหตุผลสองประการ คือ

หนึ่ง โลกาภิวัตน์ได้หลอมรวมประเทศไทย ให้เป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อุปทานระดับโลกไปแล้ว ร้อยละ 70 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศ ขึ้นอยู่กับการส่งออก อุตสาหกรรมหลายสาขาในประเทศไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้เอง หากขาดความต้องการสินค้าและเงินลงทุนจากต่างประเทศ (อย่างน้อยที่สุดในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และยานยนต์ ซึ่งเป็น 2 อุตสาหกรรมที่ทำรายได้การส่งออกให้กับประเทศมากที่สุด) และ

สอง หากเกิดวิกฤติจริง สภาพคล่องทั่วโลกจะหดหาย เครดิตไลน์และเงินทุนจะถูกดึงออกจากประเทศ ทำให้การค้าและการลงทุนหยุดชะงัก หากเศรษฐกิจอเมริกาและยุโรปตะวันตกเป็นหวัด เศรษฐกิจไทยอาจเข้าขั้นโคม่าได้

ไม่มีใครอยากให้วิกฤติการเงินโลกลามถึงธุรกิจไทย และไม่มีใครอยากเป็น "คนเคยรวย" แต่ความประมาทและความมั่นใจในตนเองมากเกินไป คือ หนึ่งในสาเหตุของวิกฤติปี 2540

ถึงวันนี้ เราอาจต้องเตรียมการรับมือต่อความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด บทเรียนหนึ่งที่เรารู้จากปี 2540 คือ วิกฤติเศรษฐกิจนั้น เมื่อเกิดขึ้น จะเร็วและรุนแรงมากกว่าที่จะคาดคิดได้ ธุรกิจไทย สามารถเตรียมตัวรับมือวิกฤติที่อาจเกิดขึ้นได้ ด้วยกลยุทธ์ ห้าประการ อันได้แก่

ประการแรก จำกัดการลงทุนในท้ายปีนี้และครึ่งปีแรกของต้นปีหน้า ให้เหลือน้อยที่สุด ในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจมีแนวโน้มดี ธุรกิจควรลงทุนอย่างต่อเนื่อง เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ในภาวะที่เศรษฐกิจ มีแนวโน้มที่จะทรุด ธุรกิจต้องเลือกที่จะไม่ลงทุน ในการลงทุนที่ไม่ส่งผลบวกด้านการเงินในระยะสั้น

ในภาวะวิกฤตินั้น เงินสดหรือสายป่านสำคัญกว่าสภาพกำไรหรือขาดทุน นอกจากนี้การมีเงินสดสะสมไว้ในภาวะวิกฤติ ยังทำให้ธุรกิจเข้าถึงโอกาสในการซื้อสินทรัพย์หรือบริษัทที่มีสภาพย่ำแย่ จากวิกฤติในราคาที่ถูกด้วย

ประการที่สอง ลดหนี้ที่มีภาระดอกเบี้ยผูกพัน โดยเฉพาะหนี้ระยะสั้น เพราะในภาวะวิกฤติ หนี้ระยะสั้นอาจไม่สามารถหมุนทดรอบไปได้ เนื่องจากธนาคารเองจำเป็นต้องลดความเสี่ยงเช่นกัน การลดภาระหนี้ จะทำให้ดอกเบี้ยที่ผูกพันเบาลง และงบดุลของบริษัทแข็งแรงขึ้น งบดุลที่แข็งแกร่งขึ้นสามารถช่วยให้ธุรกิจเข้าถึงเงินกู้ง่ายขึ้น และมีต้นทุนเงินกู้ที่ถูกลงในภาวะวิกฤติ

ประการที่สาม วางแผนกำลังคนอย่างยืดหยุ่น ซึ่งทำได้ด้วยการเปิดให้มีการรับพนักงานประเภทเหมาช่วง (sub-contract) เป็นอัตราส่วนที่มากขึ้นต่อพนักงานประจำ หากเกิดภาวะที่ปริมาณความต้องการสินค้าจากลูกค้าน้อยลง พนักงานประเภทเหมาช่วง จะทำให้ภาระในการลดต้นทุนค่าแรงเบาขึ้น และสามารถทำให้บริษัทตัดสินใจได้รวดเร็วและทันท่วงที

(ข้อเสนอดังกล่าว อาจฟังดูรุนแรงสำหรับนักคิดหัวเอียงซ้าย แต่ในวิกฤติทุนนิยมโลกาภิวัตน์ การใช้พนักงานเหมาช่วง เพื่อให้การลดต้นทุนแรงงานรวดเร็วเมื่อต้องการ อาจเป็น สิ่งที่เลวร้ายน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับการที่ธุรกิจล้มและปล่อยให้พนักงานทั้งหมดตกงาน โดยไม่ได้รับค่าชดเชย)

ประการที่สี่ กระจายข้อมูลความต้องการสินค้าและบริการให้รวดเร็วในห่วงโซ่อุปทาน (supply chain) การผลิตหรือการบริการนั้น มีผู้รับช่วงอยู่ข้างบนและอยู่ข้างล่างเราเสมอในห่วงโซ่อุปทาน

ข้อมูลความต้องการสินค้าและบริการ มาจากธุรกิจที่อยู่ปลายโซ่สู่ธุรกิจต้นน้ำ และสินค้าไหลจากธุรกิจต้นน้ำสู่ธุรกิจปลายน้ำ ในภาวะที่เลวร้าย ความต้องการสินค้าของผู้บริโภคลดลง ถ้าธุรกิจปลายน้ำสามารถทำให้ข้อมูลปริมาณสินค้าที่ลดลงถึงมือผู้ผลิตต้นน้ำ ได้ยิ่งเร็วเท่าไร ผลกระทบในรูปแบบสินค้าคงเหลือ (ซึ่งมีค่าเท่ากับเงินสด) ก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ห่วงโซ่อุปทานที่กระจายข้อมูลได้รวดเร็ว จะสามารถลดความเสี่ยงและความสูญเสียของผู้ประกอบการในห่วงโซ่นั้นได้ดีกว่าคู่แข่ง และ

ประการสุดท้าย คือธุรกิจจำเป็นต้องเรียกร้องให้กลุ่มคู่ขัดแย้งทางการเมืองหยุดเคลื่อนไหว วิกฤติเศรษฐกิจและวิกฤติการเมือง หากเกิดขึ้นพร้อมกัน ย่อมหมายถึงฝันร้ายของสังคม

กลไกหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจมี 4 อย่าง คือ การบริโภคของประชาชน การลงทุนภาคเอกชน การส่งออก และการใช้จ่ายภาครัฐ

กลไกสามตัวแรก จะไม่สามารถใช้การได้ ในภาวะวิกฤติเพราะความเชื่อมั่นและความต้องการสินค้าหายไปจากระบบ

ดังนั้น หน้าที่ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจในภาวะวิกฤติ จำต้องมีรัฐเป็นตัวเอก (ดูตัวอย่างได้จากอเมริกาและยุโรปในรอบปีที่ผ่านมา) รัฐที่พิการและไม่สามารถออกนโยบาย ที่กระตุ้นเศรษฐกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ จะทำให้สภาพการณ์เลวร้ายลงอีก

วิธีที่จะหยุดความขัดแย้งทาง การเมืองได้ คือ ร่วมเรียกร้องให้พันธมิตรหยุดการเคลื่อนไหว เพื่อให้รัฐบาลมีเป้าหมายชัดเจน ในการรับมือกับวิกฤติเศรษฐกิจ

การเคลื่อนไหวของกลุ่มพันธมิตรที่ไร้เป้าหมาย (หรือใครตอบได้ว่าเป้าหมายของพันธมิตรปัจจุบันคืออะไร?) ทำให้สังคมแบ่งแยกและสร้างแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดการรัฐประหาร ความวุ่นวาย และ/หรือความรุนแรง ซึ่งไม่มีประโยชน์อย่างใดกับเศรษฐกิจเลย

รัฐที่ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน ควรได้รับโอกาสในการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ การเคลื่อนไหวที่เนิ่นนานของพันธมิตร จะยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นและเวลาที่เหลืออยู่น้อย สำหรับรัฐบาลในการรับมือ ปัญหาเศรษฐกิจน้อยลงไปอีก

นักธุรกิจอาจต้องมีส่วนร่วมในการเตือนสติสังคม ด้วยการบอกว่า การเคลื่อนไหวที่ไร้ความชอบธรรมทางการเมืองและไร้ประโยชน์ต่อเศรษฐกิจ ควรที่จะหยุดตัวเองได้แล้ว

ข้อเสนอสี่ข้อแรก จำเป็นต้องใช้วิจารณญาณในการดำเนินธุรกิจ ความสามารถในการบริหารองค์กรและความเด็ดขาดในการตัดสินใจ ข้อเสนอข้อสุดท้ายไม่จำเป็นต้องใช้อะไรเลย นอกจากความกล้าหาญที่จะแสดงจุดยืนทางการเมือง

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

พันธมิตรฯยึดทำเนียบ คือความอัปยศของประเทศไทย

admin — Sun, 26 Oct 2008 17:20:24 +0700

กลุ่มพันธมิตรฯเข้ายึดทำเนียบรัฐบาล ตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2551 ตามยุทธการไทยคู่ฟ้า ถึงปัจจุบัน เป็นเวลา 2 เดือนแล้ว ทั้งไม่มีกำหนดว่าจะออกจากทำเนียบรัฐบาลเมื่อใด กลุ่มพันธมิตรฯ อ้างว่าการชุมนุมและการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มตน เป็นการใช้สิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ

แต่ก็ดังที่ศาลปกครองได้วินิจฉัยว่า การที่กลุ่มพันธมิตรฯ นำประชาชนไปปิดล้อมรัฐสภา เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2551 ไม่ใช่การการชุมนุมโดยสงบและปราศจากอาวุธ ดังนั้น จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 63

เช่นเดียวกัน การที่กลุ่มพันธมิตรฯ นำประชาชนไปยึดทำเนียบรัฐบาล ตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2551 เป็นต้นมา ก็เป็นการชุมนุมเคลื่อนไหวที่ผิดกฎหมาย และไม่ใช่การการชุมนุมโดยสงบและปราศจากอาวุธ จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 63

ถามว่า เมื่อการยึดทำเนียบรัฐบาล เป็นการชุมนุมและการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ไม่ชอบกฎหมาย ฝ่าฝืนรัฐธรรมนูญ ทำไม จึงไม่มีใคร สามารถจัดการกับกลุ่มพันธมิตรฯให้ออกจากทำเนียบรัฐบาลได้ ?

คำตอบ เพราะกลุ่มพันธมิตรฯ เป็นกลุ่มอภิสิทธิชน อยู่เหนือรัฐธรรมนูญและกฎหมายของประเทศไทย หรืออีกนัยหนึ่ง คือ กลุ่มพันธมิตรฯ ได้รับการอุ้มชู สนับสนุนจากกลุ่มอภิสิทธิชนของไทย จึงสามารถทำการฝ่าฝืนกฎหมายอย่างโจ่งแจ้ง ยืดเยื้อ และไม่ยำเกรงขื่อแปใด ๆ ของบ้านเมือง

เพราะอิทธิพลอำนาจของกลุ่มอภิสิทธิชนของไทย ที่อุ้มชู สนับสนุนกลุ่มพันธมิตรฯ จึงทำให้กระบวนการยุติธรรมของไทย ตั้งแต่ ตำรวจ อัยการ ไปจนถึงศาล ไม่สามารถจัดการใดๆกับกลุ่มพันธมิตรฯได้ จึงทำให้กลไกรักษาความสงบเรียบร้อยของรัฐ ตั้งแต่ ตำรวจ ทหาร ฝ่ายปกครองไปจนถึงฝ่ายความมั่นคงเป็นอัมพาต ไม่สามารถจัดการใดๆกับกลุ่มพันธมิตรฯได้

นี่คือความอัปยศของประเทศไทย

นี่คือ ความอัปยศของปวงชนชาวไทย

และนี่คือ ความน่าอับอายขายหน้าของคนไทยทั้งชาติ

ตราบใดที่กลุ่มพันธมิตรฯ ยังสามารถยึดครองทำเนียบรัฐบาล ตราบนั้นคนไทยทั้งชาติ ก็ไม่มีหน้าไปสบตาใครได้ในโลกนี้

ปวงชนชาวไทย เสียภาษีปีละนับล้านๆบาท เพื่อให้กลไกรัฐและกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด ทำหน้าที่ของตน เมื่อกลไกรัฐและกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด ไม่ยอมทำหน้าที่ ก็ถึงเวลาที่จะตั้งคำถามว่า คนไทยจะเลี้ยงพวกนี้ให้ " เสียข้าวสุกไปทำไม "

เราจึงขอเตือนกลุ่มอภิสิทธิชนที่อุ้มชู สนับสนุนกลุ่มพันธมิตรฯ ให้ละเมิดกฎหมายทั้งหลายให้ทราบโดยทั่วกันว่า ถ้าพวกท่านไม่ยอมกลับตัวกลับใจ เลิกสนับสนุนอุ้มชุพันธมิตรฯ ปวงชนชาวไทย นอกจากจะทำลายพันธมิตรฯแล้ว ยังจะทำลายอภิสิทธิของพวกท่านจนหมดสิ้นด้วย

เราขอเตือนผู้คนในกระบวนการยุติธรรม และกลไกรัฐด้านความมั่นคงทั้งหมดว่า เมื่อพวกท่านไม่ร่วมกันรักษากฎหมายขื่อแปของบ้านเมือง เท่ากับพวกท่านได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา ที่จะต้องได้รับการแก้ไขสะสางต่อไปในอนาคต ประชาชนไทยจะจดจำพวกท่าน และไม่ยอมเชื่อถือพวกท่านอีกต่อไป

เราขอเตือนพวกสื่อมวลชน นักวิชาการและผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมือง ที่สนับสนุน ให้ท้ายพันธมิตรและไม่วิจารณ์พฤติการณ์อภิสิทธิชนและฝ่าฝืนกฎหมายของกลุ่มพันธมิตรฯว่า พวกท่านได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการก่อความแตกแยกในสังคมไทย ทำลายหลักนิติรัฐและประชาธิปไตย ปวงชนชาวไทยจักจดจำบัญชีหนี้ครั้งนี้และจะต้องคิดบัญชีกับพวกท่านอย่างแน่นอน

ถึงเวลาที่ปวงชนชาวไทย จะต้องลุกขึ้นมาตั้งคำถามว่า
ทำไม บ้านนี้ เมืองนี้ จึงเกิดเหตุอาเพศ วิปริต ผันแปรไปได้ ถึงเพียงนี้ ?

สังคมไทย อดทนให้อันธพาลการเมืองกลุ่มนี้ อาละวาดไปเรื่อยๆตามอำเภอใจได้อย่างไร ?

ถึงเวลาที่ปวงชนชาวไทย จะต้องลุกขึ้นมาทำหน้าที่ ทวงคืนอำนาจอธิปไตยให้กลับคืนมาสู่ประชาชนอย่างแท้จริง

ปล่อยให้พวกอภิสิทธิชน ตัวสั่นงันงกต่อหน้าการลุกขึ้นต่อสุ้ของปวงชนชาวไทยเถิด

ในที่สุดแล้ว ประชาธิปไตยและปวงชนชาวไทย จักได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน

ฝ่ายประชาชนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะ ถ้ายึดหลักประชาธิปไตยไม่มีวันแพ้

ไท — Sun, 26 Oct 2008 10:32:31 +0700

การสนทนากับ"ตู่ ตีนตบ" ไม่ใช่การรับฟังความเห็น เพราะเขาอยู่ในขั้วที่มีคนรักและมีคนเกลียดสุดๆ ไปแล้ว คนที่เกลียดคงไม่แม้แต่อยากจะเห็นหน้าเขา อย่าว่าแต่ฟังความเห็น แต่นี่เป็นการสนทนาเพื่อหยั่งถาม ว่าพวกเขากำลังคิดอะไร กำลังจะเดินเกมอะไร จึงมีการจุดชนวนอย่างต่อเนื่อง

แน่นอน คำตอบนั้นต้องหานัยเอาเองจากถ้อยคำ

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

สู้ชนชั้นนำ?

สำนักงานพีทีวียังอยู่ที่เดิม อิมพีเรียลลาดพร้าว ด้านหน้ามีเสื้อแดงขายพร้อมกับ "ตีนตบ" ซึ่งระหว่างที่เราไปนั่งดูอยู่ ก็มีคนทยอยมาซื้อไม่ขาดสาย นัดกันไว้ล่วงหน้า แต่วันที่สนทนา ก็มีคำแถลงของทักษิณออกมาพอดี
ถามว่าตกลงคำพิพากษาวันที่ 21 ทำให้ถึงจุดที่ต้องรบแล้วใช่ไหม

" ไม่ใช่ พ.ต.ท.ทักษิณตัดสินใจกลับไปอังกฤษอีกครั้งหนึ่ง โดยปฏิเสธกระบวนการยุติธรรม เพราะฉะนั้นจะตัดสินกี่ปีไม่มีผล เมื่อปฏิเสธกระบวนการนี้ ความจริง ก็ไม่ควรยอมรับกระบวนการนี้ตั้งแต่ต้น เพราะมันเริ่มต้นด้วยกระบวนการในชั้นพนักงานสอบสวนคือ คตส. เป็นการเลือกผู้ปฏิบัติมาตามคำสั่งคณะรัฐประหาร คนที่รวบรวมพยานหลักฐานในการนำฟ้อง ไม่ใช่ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง แต่คือ คตส. เมื่อกระบวนการบิดเบี้ยวตั้งแต่เริ่มต้น มันจะไปลงสุดท้ายไม่ได้ "

"เพราะฉะนั้นเมื่อผลวันที่ 21 ออกมา ถามว่ากระทบกระเทือนถึงขนาดแตกหักหรือเปล่า ความจริงมันควรแตกหักมาตั้งนานแล้ว แต่ทั้งหมดชี้ให้เห็นว่า ผลพวงทั้งหมดที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะการรัฐประหาร การนัดวันที่ 1 พ.ย.เป็นการนัดกันมาก่อน บนสมมติฐานว่าคดีของ พ.ต.ท.ทักษิณเมื่อมีท่วงทำนองกันอย่างนั้น ไม่มีใครคิดว่าจะออกมาในทิศทางที่ดี ฉะนั้น ก็เป็นการตัดสินใจบนสมมติฐานของเรื่องอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ เรื่องนี้ คือเรื่องการต่อต้านรัฐประหาร"

"ต้องยอมรับว่าหลังจากปรากฏการณ์ที่เมืองทองธานี คือพวกเราเป็นทั้งนักเคลื่อนไหวและมาเป็นนักการเมือง การจัดตั้งเป็นเรื่องที่ไม่ยาก การขนคนเป็นเรื่องไม่ยาก แต่ปรากฏการณ์ที่เมืองทองเราห้ามไม่ให้นักการเมืองขนคนมา เราต้องการวัดใจจริงๆ ว่าคนที่เขามากันเองจะมาได้สักเท่าไหร่ เมื่อปรากฏการณ์ที่เมืองทองมันมากล้นหลามขนาดนั้น เราจึงคิดที่ราชมังคลาฯ และก็มีความเชื่อเหมือนเดิม

คือตราบใดที่ระดมคนแบบนักการเมืองเราจะสู้กับเผด็จการไม่ได้ ต้องวัดใจว่า เขาจะมาเองต่อสู้เอง เหมือนเราสู้กับ คมช. เราชุมนุมในนาม PTV มาก่อน 9 ครั้ง ไม่ให้ใครขนคนช่วย เพราะเราต้องการแฟนพันธุ์แท้ไว้สู้กับเผด็จการ การคิดวันที่ 1 พ.ย. ไม่ได้คิดว่าคดีวันที่ 21 จะต้องออกมาดีหรือไม่ดีอย่างไร เพราะ พ.ต.ท.ทักษิณปฏิเสธมาตั้งแต่ต้น ผมจึงบอกว่าต่อให้ตัดสิน 100 ปีก็ไม่มีความหมาย ปีเดียวก็ไม่ยอมรับ 100 ปีก็ไม่ยอมรับ เพราะเป็นกระบวนการยุติธรรมที่บิดเบี้ยว"

" 2 คดีที่ตัดสินมา คดีแรกเขาถามกรมสรรพากรว่า ต้องจ่ายภาษีหรือไม่ กรมสรรพากรบอกไม่ต้องเสีย จะมีคนที่ไหนไปเสีย หรือคดีนี้ ถ้ามีเจ้าเดียวไม่มีการประมูลกัน นั่นถือว่าเป็นการใช้อำนาจ กองทุนฟื้นฟูฯ ถ้าเห็นว่าขาดคุณสมบัติก็ไม่ต้องให้ประมูล

มันไม่กระทบเลยกับการทำหน้าที่ของนายกรัฐมนตรี กรณีเดียวกันในสมัยรัฐบาลชวน หลีกภัย เรื่อง ปรส. เรื่องกองทุนฟื้นฟูฯ ถ้านายกรัฐมนตรีมีอำนาจอย่างที่ว่า ป.ป.ช.ก็ควรจะดำเนินการในลักษณะเดียวกัน เพราะนั่นคือความเสียหาย ซึ่งกรณี พ.ต.ท.ทักษิณไม่ได้เสียหายกับชาติแม้แต่สตางค์แดงเดียว"

การที่ทักษิณออกคำแถลง และเตรียมพูดสด แสดงว่าวันที่ 1 จะมีความร้อนแรงที่คิดว่าจะทำอะไรกันสักอย่างไหม

"ไม่มีการทำอะไร การชุมนุมเป็นการนัดหมาย บ่าย 3 ไม่เกิน 4 ทุ่มแยกย้ายกันกลับ เป็นการระดมเหตุระดมผล คนที่ไปพูดก็มีหัวข้อที่จะพูดในเหตุในผลทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นเมื่อ พ.ต.ท.ทักษิณมาพูด ก็พูดในเรื่องการต่อต้านการรัฐประหาร เรื่องการปกป้องประชาธิปไตย ซึ่งเป็นหัวข้อหนึ่งที่ทุกคนจะต้องพูดในวันนั้น

ฉะนั้นถามว่าความร้อนแรงจะมีมากขึ้นหรือเปล่า อาจจะมีมากขึ้น ความร้อนแรงภายใต้ขอบเขตของกฎหมาย แต่ก็ไม่มีลักษณะการเผชิญหน้าหรือการปะทะใดๆ เมื่อ พ.ต.ท.ทักษิณได้ใช้สิทธิและก็เห็นภัยของรัฐประหาร วันนี้ที่ประเทศเป็นอย่างนี้เพราะการรัฐประหาร ท่านก็จะปราศรัยในประเด็นเหล่านี้ และพูดกันมาก่อนที่จะเกิดวันที่ 21"

แต่คำแถลงมันเติมเชื้อความร้อนแรง

"วันนี้บางเรื่องจะต้องวิพากษ์กัน วันนี้ทั้ง 3 อำนาจอธิปไตย บริหาร นิติบัญญัติ ตุลาการ ไปกันหมดแล้ว หลายๆเรื่องคลางแคลงใจคน และคำพูดเหล่านี้ คนในวงการตุลาการด้วยกันเอง ก็มีการวิพากษ์วิจารณ์เช่นเดียวกัน เพราะไม่มีมาตรฐาน ข้างไหนได้ประโยชน์ ก็บอกว่าสิ่งเหล่านั้นทำถูก

เหมือนกรณีศาลรัฐธรรมนูญ ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญอย่างคุณจรัญ วินิจฉัยคุณสมัครเรื่องชิมไปบ่นไปว่าเป็นลูกจ้าง ตัวเองเป็นอาจารย์พิเศษมหาวิทยาลัยรังสิต ก็ไปใช้มาตรา 50 บอกว่าเป็นเสรีภาพทางวิชาการ มันคนละเรื่อง เพราะเจ้าของมหาวิทยาลัยรังสิต เป็นบริษัทเอกชน แถลงผลประกอบการแต่ละปีว่ากำไรกี่บาท วิชา มหาคุณ เป็นอาจารย์พิเศษที่ศรีปทุม ซึ่งแถลงผลประกอบการปีนี้กี่ร้อยล้าน"

จตุพรบอกว่า ทองหล่อ โฉมงาม ตุลาการเจ้าของสำนวนในคดีที่ดินรัชดาฯเคยวินิจฉัยไว้ว่า การใช้วิชาชีพทางกฎหมาย ถือเป็นอาชีพอิสระ เขาจะยกคำวินิจฉัยนี้มาประกอบมาตรา 207 ห้ามตุลาการศาลรัฐธรรมนูญประกอบอาชีพอิสระ นอกเหนือจากห้ามเป็นลูกจ้าง

"นี่ไม่นับที่ไปจัดรายการวิทยุเอฟเอ็ม 96.5 ทั้งหมดก็คือ หลักการว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง ถ้าคุณดำเนินการกับสมัคร สุนทรเวช อย่างไร กับทักษิณอย่างไร คุณควรจะดำเนินการกับคนอื่นในลักษณะเดียวกัน คุณสีเทาแล้วไปพิพากษา คุณก็ไม่ได้รับยอมรับ กระบวนการมันเสื่อมทราม ถ้าตัวเองไม่ปัดกวาดตัวเองให้สะอาดสะอ้าน ความศรัทธาก็เสื่อม พวกเราก็ต้องการความยุติธรรมว่า ถ้าไปพิพากษาคนอื่น ตัวเองก็ควรที่จะเป็นคนที่สะอาดเสียก่อน แต่เมื่อมีราคีอยู่ คำพิพากษา ก็เป็นความมัวหมอง"

"นี่ไม่นับกรรมการ ป.ป.ช.บางคน ไปพิมพ์หนังสือสำนักพิมพ์บ้านพระอาทิตย์ของคุณสนธิ ขายอยู่เวลานี้ คำวินิจฉัยอันนี้ บอกได้ว่าแฟร์ไหม ที่คุณไปวินิจฉัยคนอื่นทั้งที่คุณก็ผิดมา ฉะนั้นผมถึงบอกว่า วันนี้วิกฤติเกิดขึ้นทั้ง 3 อำนาจ บริหารสภาพร่อแร่ ตุลาการที่คนจะพอคาดหวังก็คงถึงคราว ถ้ายังอยู่สภาพนี้ "

คำแถลงของทักษิณยังพูดถึงชนชั้นนำ หมายถึงใคร

"ชนชั้นนำในความหมายของคุณทักษิณ ปรากฏการณ์ 19 ก.ย.มันบอกอยู่แล้วว่า ชนชั้นนำที่ว่านั้นคือสามัญชนที่ไปตีตนเสมอเจ้า ที่มาเกี่ยวข้องกับขบวนการยึดอำนาจ 19 ก.ย. เพราะฉะนั้นมันชัดเจน คนทั้งประเทศก็รู้ว่าคือ สามัญชน ไม่ใช่สถาบันพระมหากษัตริย์

เพียงแต่วันนี้ พันธมิตรฯทำตัวเป็นเจ้าของสถาบันพระมหากษัตริย์ วันนี้ว่าคุณใส่เสื้อสัญลักษณ์สถาบันพระมหากษัตริย์ ไปยึดทำเนียบรัฐบาล เอามือตบไปเที่ยวไล่คนอื่น ผมเรียกร้องมาหลายครั้งว่า เสื้อเหลืองต้องใส่ทุกคนทั้ง 63 ล้าน ไม่ใช่ของพันธมิตรฯ สนธิ ลิ้มทองกุล บอกว่าถ้าใครปกป้องราชบัลลังก์มาทางนี้ ถ้าใครไม่มาทางนี้ ไม่ปกป้องราชบัลลังก์

พล.อ.อนุพงษ์ถูกสนธิ ลิ้มทองกุล บอกว่าไปรับเงินจาก พ.ต.ท.ทักษิณมาล้มล้างราชบัลลังก์ แทนที่ พล.อ.อนุพงษ์จะดำเนินคดีกับสนธิ กลับเอา ตาขาวใส่พันธมิตรฯ เอาตาเขียวใส่รัฐบาล วันนี้สนธิ ลิ้มทองกุล กำลังทำตัวเป็นเจ้าของสถาบันพระมหากษัตริย์ ไม่ใช่ สนธิก็คือ คนหนึ่งใน 63 ล้านคน และก็เป็นหนึ่งที่ถูกดำเนินคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ในคำวินิจฉัยเรื่องเกี่ยวข้องกับเสื้อเหลืองและคดีหมิ่นประมาทคุณทักษิณ"

คนทั่วไปก็รู้นะว่าทักษิณหมายถึงใคร

"ตลอดระยะเวลาการเคลื่อนไหวต่อสู้กับเผด็จการ คมช. เราก็ได้พูดชัดเจนกันอยู่แล้วว่า ชนชั้นนำที่ว่าคือสามัญชนที่ตีตนเสมอเจ้า พวกปีกประชาธิปไตยเขารู้กันทั้งเมือง มันต้องไปถึงหน้าบ้านกัน"

แล้วกรณีสุชาติ นาคบางไทร ล่ะ

"ผมเองวันนั้นเขาก็ชวนไป แต่ไปทีหลัง แต่ได้บอกไปแล้วว่าใครกระทำการ มีความคิดเห็นอย่างไร คนนั้นต้องรับผิดชอบและไม่ใช่ทำในนามกลุ่ม คนที่เขารับผิดชอบเวทีวันนั้น เขาก็อึดอัดไปหมดเหมือนกัน ก็เป็นความรับผิดชอบของคุณสุชาติเอง ไม่ได้หมายความว่าทั้งพวกเราจะต้องเห็นด้วย หรือต้องไปรับผิดชอบด้วย แต่ทั้งหมดเป็นเรื่องปัจเจกบุคคล เขาก็ต้องรับผิดชอบ"

"พวกเราไป ก็เข้าไปร่วม เพราะว่าต้องการพูดถึง 14 ตุลาว่า เมื่อ 35 ปีที่แล้วมันเกิดอะไรขึ้น มีใครบ้างที่ยังรักษาเจตนารมณ์ 14 ตุลา ต่อต้านรัฐประหาร สร้างสรรค์ประชาธิปไตย เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยนหรือเปล่า แต่ผมก็ยังคงยืนยันว่า ในส่วนของพวกเราทั้งหมด ประเทศนี้ต้องปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข"

ถ้าบอกว่าสุชาติคนเดียว แล้วใครทำเวที ที่เห็นฉากหลังอยู่ชัดๆ

"ผมไม่ทราบว่าใครไปทำฉาก โดยความสัตย์จริง เวลาไปปราศรัย ก็ไม่ได้หันหลังมองฉากเวทีด้วยซ้ำไป แต่ที่พูดทั้งหมดคือ วันนี้ต้องตั้งหลักด้วยความเข้าใจว่า แต่ละฝ่าย ไม่ควรใช้สถาบันพระมหากษัตริย์มาเป็นเครื่องมือทางการเมือง คนที่ใช้สถาบันพระมหากษัตริย์มากที่สุดคือ คนที่ทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์ มากที่สุด

ผมมีความรู้สึกว่าคนใส่เสื้อเหลืองลดลง เพราะสนธิ เพราะแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งไม่ยุติธรรมต่อคนไทยโดยทั่วไป เพราะคนไทยที่เขาแสดงความจงรักภักดี เกรงว่าใส่เสื้อเหลืองจะเป็นพันธมิตรฯ หรือเปล่า ฉะนั้นกลุ่มการเมืองต่างๆ พันธมิตรฯ มีความเชื่ออย่างไรก็ว่าไป แต่คุณไม่ควรใช้สถาบันพระมหากษัตริย์ มาเป็นเครื่องมือของผลประโยชน์ของคุณเอง"

สมานฉันท์ไม่มีจริง

สถานการณ์วันนี้เมื่อศาลตัดสินแล้ว ทักษิณทำได้ 2 อย่างเท่านั้น คือสู้เพื่อต่อรองให้มีการนิรโทษกรรม หรือไม่อย่างนั้นก็สู้เพื่อโค่นล้มไปทั้งระบบเลย ใช่ไหม

"ผมคิดว่า การที่พ.ต.ท.ทักษิณปฏิบัติตัวตั้งแต่วันที่ 19 ก.ย. ไม่ได้ใช้สิทธิ์เข้าไปพูดในสหประชาชาติ ไม่จัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่น แสดงให้เห็นว่า พ.ต.ท.ทักษิณแคร์ประเทศไทย ผมไม่ทราบว่า พ.ต.ท.ทักษิณจะได้ใช้สิทธิ์อย่างใดต่อไปนี้

แต่ผมเชื่อว่า การปฏิเสธกระบวนการยุติธรรมที่ไม่ยุติธรรมนั้น ทำให้แต่ละฝ่าย ฉุกคิดเหมือนกันว่า การให้พนักงานสอบสวน คตส.ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากคณะรัฐประหาร โดยเลือกผู้ปฏิบัติมาเป็นคนดำเนินการ มันควรจะได้รับการยอมรับหรือไม่

ในอดีตบุคคลในกระบวนการยุติธรรมที่คนไทยยกย่อง อย่าง อ.สัญญา ธรรมศักดิ์ มีคำวินิจฉัยปฏิเสธการรัฐประหาร แต่วันนี้สังคมไทย ในความไม่ชอบ พ.ต.ท.ทักษิณ กลับไปยอมรับกระบวนการรัฐประหาร เพราะไม่ชอบทักษิณจึงยอมรับเผด็จการ ผมบอกว่าวิธีคิดอย่างนี้ มันทำลายประเทศไทย"

"ถามว่าล้มทั้งระบบไม่มีทาง เพราะจุดยืน พ.ต.ท.ทักษิณมีความเข้าใจว่า ประเทศไทยต้องปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข เพียงแต่ต้องเป็นประชาธิปไตยที่เป็นประชาธิปไตย เป็นประชาธิปไตยที่นานาอารยประเทศเขาปฏิบัติกันเป็นหลักสากล

ถ้าเป็น 1 ประเทศ 2 ระบบ รัฐธรรมนูญเผด็จการ องค์กรอิสระเป็นเครื่องมือของเผด็จการ ฝ่ายประชาธิปไตย ก็อยู่ไม่ได้ ทำไมใช้มาตรา 100 ของ ป.ป.ช. แต่ไม่ใช้มาตรา 12 ของกฎหมาย ป.ป.ช. มาตรา 12 บอกว่า ป.ป.ช.ต้องได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ มีวาระ 9 ปี ดำรงตำแหน่งวาระเดียว ผมจึงบอกว่าใช้มาตราเฉพาะที่เป็นประโยชน์กับตัวเองในกฎหมายฉบับเดียวกัน"

"มันเหมือนพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 6 เมืองใดไร้ธรรมอำไพ เมืองนั้นบรรลัยแน่นอน ประเทศไทยกำลังอยู่ระหว่างคำว่าไร้ธรรมและก็กำลังจะเข้าสู่คำว่าบรรลัย วันนี้เป็นระยะผ่านที่คนใน พ.ศ.นี้ ต้องได้รับบทเรียนกันทุกฝ่าย เหมือนปรากฏการณ์มือตบ มันก็ไปกดดันให้ตีนตบเกิดขึ้นมา มันก็ต้องเกิดอำนาจขึ้นมาต่อรองถ้าอีกฝ่ายขึ้นมาต่อสู้สร้างความแตกแยก ฝ่ายหนึ่งเมื่อถูกกดดันเขาก็มีสิทธิ์จะต่อสู้ ทิศทางวันนี้ไปอะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่รู้"

"วันนี้มัน อนาธิปไตยได้รับการคุ้มครองจากอำมาตยาธิปไตย คนที่บุกรุกทำเนียบรัฐบาล บุกรุก NBT คลุมหน้าคลุมตาไป ถูกหมายจับ 4 คดี พอไปบุกรัฐสภาลดเหลือ 2 ที่สำคัญคือ ไปทำลายกระบวนการยุติธรรมโดยสิ้นเชิง ที่ต้องพูดเรื่องนี้เพราะอะไร ในขั้นตอนการออกหมายจับตั้งแต่ประเทศไทยตั้งมา คดีนี้เป็นคดีที่สอง เพราะกระบวนการออกหมายจับ เป็นเรื่องของพนักงานสอบสวนกับศาลเท่านั้น

มาตรา 68 การเพิกถอนหมายจับต้องทำโดยผู้ออกหมายจับ ที่ผ่านมาไม่เคยมีศาลอุทธรณ์เพิกถอนหมายจับ จนกระทั่งเกิดคดีสุนัย มโนมัยอุดม นั่นเป็นคดีแรกในวงการศาลไทย ตำรวจอยุธยาเขาฎีกาไปว่าศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจ

ต่อไปนี้ ถ้าตำรวจขอหมายจับอาชญากรรม มีโทษเกิน 3 ปี ก็จะมีการยื่นอุทธรณ์หมายจับ สมมติอุทธรณ์ไม่แล้วเสร็จก็จะยื่นฎีกา กระบวนการเอาผู้ต้องหามารับทราบข้อกล่าวหา สอบสวนเท่านั้นนะ ยังต้อง 3 ศาลเลย แค่ชั้นหมายจับ จะเป็นปัญหาของกระบวนการยุติธรรมต่อไป"

"ทุกอย่างถ้าเป็นพันธมิตรฯได้หมด แต่ถ้าเป็นอีกฝ่ายไม่ได้เลย หมายจับก็ทำอะไรพันธมิตรฯไม่ได้ และพอไปมอบตัว ถ้าเป็นคดีอื่น เขาจะไม่ให้ไปกระทำความผิดในลักษณะเดียวกันได้อีก แต่พันธมิตรฯเป็นบุคคลพิเศษ มอบตัวเสร็จกลับเข้าทำเนียบฯ พวกผมตอนประกันตัว ห้ามไปกระทำการในลักษณะเดียวกัน ถ้าอยู่ในระหว่างการประกันตัว"

นั่นหมายถึงสมัย นปช.โดนจับ

"พวกผมถูกห้ามไปกระทำผิดลักษณะเดียว กับที่ตั้งข้อกล่าวหาที่หน้าบ้านสี่เสาฯ แต่กรณีของพวกเราแตกต่าง ตำรวจจะออกหมายจับ พวกเราไปแสดงตัว ออกหมายจับหมายถึง ผู้ต้องหาจะหลบหนี เราก็ไปแสดงตนกับศาล ศาลก็ไกล่เกลี่ยให้พรุ่งนี้มารับทราบข้อกล่าวหา

ผมยังถามศาลว่ารับทราบข้อกล่าวหาแล้วทำอย่างไรต่อ ศาลบอกรับทราบข้อกล่าวหาแล้ว ก็กลับบ้านได้ พอไปถึงไปทำสำนวนใหม่ ฟ้องศาลอีกบัลลังก์หนึ่ง มันก็เกิดความคลางแคลงใจในกระบวนการยุติธรรม เหมือนกรณีการดักฟังก็เป็นเรื่องของฝ่ายศาลเอง ผู้พิพากษา 2 คน โทรศัพท์มาถึงฝ่ายบริหาร เกี่ยวข้องกับ กกต. แทนที่ฝ่ายตุลาการจะไปสะสางกันเอง แต่กลับมาเล่นงานคนที่ได้ความจริงมา"

"ผมจึงบอกว่ามันกำลังพัฒนาไปสู่ความเสื่อมอย่างรุนแรง สิ่งที่ทุกคนเห็นว่าแข็งแรงที่สุดใน 3 อำนาจ วันนี้ผมไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกอันนั้นของคนไทยยังมีอยู่หรือเปล่าเพราะหลายเรื่องมันคลางแคลงใจ ก็รู้ว่าละเมิดไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ แต่คนไทยก็มีความรู้สึกว่า ได้รับกลิ่นอายของความยุติธรรมอย่างเท่าเทียมกันหรือเปล่า คือถ้าคนไทยมีความรู้สึกว่ามีธงอยู่แล้ว ความเชื่อถือต่อสถาบันนี้ ก็จะถูกทำลายเหมือนกับนิติบัญญัติและบริหาร ซึ่งมันพังไปแล้ว"

มาถึงวันนี้มวลชนคนรักทักษิณต้องการอะไร เพราะถ้าจะให้ทักษิณไม่ติดคุก ก็ต้องต่อรองเพื่อนิรโทษกรรมหรือล้มล้างทั้งระบบ

"ต้องเข้าใจก่อนว่ากระบวนการประชาธิปไตยไม่ใช่เพื่อ พ.ต.ท.ทักษิณคนเดียว ท่านเป็นคนไทยคนหนึ่งที่จะได้รับอานิสงส์ ถ้าบ้านเมืองเป็นประชาธิปไตย กระบวนการยุติธรรมที่ยุติธรรม เพราะฉะนั้นธงของคนเสื้อแดงไม่ว่าจะเป็น นปช.หรือรายการความจริงวันนี้ หรือใครก็ตาม ต้องประชาธิปไตย ไม่ใช่เพื่อ พ.ต.ท.ทักษิณ วันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างนำพาไปสู่ การรักษาประชาธิปไตยกับการฟื้นฟูประชาธิปไตย

เพราะพวกเรามีความเชื่อมั่นว่าบ้านเมืองเป็นประชาธิปไตย ความยุติธรรมความเท่าเทียมยังเหลืออยู่ ถ้าสิ่งเหล่านี้เกิดครบถ้วน พ.ต.ท.ทักษิณก็เป็นคนไทยคนหนึ่ง ที่พึงจะต้องได้รับอานิสงส์จากความเป็นประชาธิปไตยของประเทศอย่างเท่าเทียมกัน การเคลื่อนไหวการชุมนุมทางการเมือง ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อพ.ต.ท.ทักษิณ แต่เพื่อประชาธิปไตย และบังเอิญว่าในระบอบประชาธิปไตย พ.ต.ท.ทักษิณ เป็นหนึ่งในจำนวนคนไทยที่ต้องการประชาธิปไตย"

ถ้าอย่างนั้นเป้าหมายคืออะไร คือโค่นสามัญชนที่ทำตนเสมอเจ้า ที่พูดถึงนั้นหรือ

"วันนี้ต้องยอมรับ มันมีกลิ่นอายของการล้มล้างประชาธิปไตยด้วยการรัฐประหารอยู่ แต่การรัฐประหารคราวนี้ จะได้รับการต่อสู้จากประชาชนอย่างสาสม ทันทีที่ประกาศฉบับที่ 1 จะมีคนใส่เสื้อแดงออกไปสนามหลวง เจอรถถังที่ไหนจะเข้าล้อมที่นั่น เริ่มต่อสู้ตั้งแต่วันแรกโดยไม่ไหวหวั่นและไม่ยอมให้ทหารยึดอำนาจประเทศนี้อีกแล้ว คุณก็ต้องข้ามศพประชาชนจำนวนมาก

และจะจัดการชุมนุมให้เกิดทั้งประเทศ ตั้งแต่ประกาศฉบับแรก เพราะประชาชนได้รับบทเรียนว่า ถ้าปล่อยให้รัฐประหาร มันพังทุกสิ่งทุกอย่างวันนี้คือถ้าบ้านเมืองเป็นประชาธิปไตย ชนชั้นนำที่เป็นสามัญชน เขาก็ต้องอยู่ในกรอบประชาธิปไตย

เหมือนกับคนที่ร่างรัฐธรรมนูญปี 2540 ถ้าได้รับกลิ่นอายประชาธิปไตย มันก็เป็นประชาธิปไตย แต่คนคนเดียวกันมาร่างรัฐธรรมนูญ 2550 ก็มีกลิ่นอายรัฐประหาร ก็ซึมซับความเป็นเผด็จการเข้าไป ผมถึงบอกว่า ถ้าเป็นประชาธิปไตย ไม่ว่าใครก็ตาม จะไม่มีอิทธิฤทธิ์ในระบอบประชาธิปไตย นอกจากประชาชน"

ถ้ามีรัฐประหารก็ตอบโต้ แต่ถ้าไม่มีรัฐประหารจะยื้อกันไปอย่างนี้หรือ

"ก็คือนำพาสู่การแก้ไขรัฐธรรมนูญที่มันไม่เป็นประชาธิปไตย วันนี้เรื่องการยุบพรรคยอมรับว่ายุบ 100 เปอร์เซ็นต์ เพราะฉะนั้น ไม่มีผลต่อการยุบหรือไม่ยุบพรรคประชาชน เพราะพรรคพลังประชาชนเตรียมการเรื่องยุบพรรค 100 เปอร์เซ็นต์และยอมรับการยุบพรรค 100 เปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

เพราะเราเห็นกระบวนการแบบนี้ เดิมมัชฌิมาฯ ชาติไทย ต้องล่วงหน้า 4 เดือนใช่ไหม นี่รอจนกระทั่งพร้อมกัน เพราะฉะนั้นไม่มีปัญหาเรื่องการยุบพรรค ข้ามไปได้เลย ส่วนมาตรา 309 ไปอ่านดีๆเป็นการคุ้มครอง คมช.ทั้งอดีต ปัจจุบัน ยันอนาคต

เป็นการร่างรัฐธรรมนูญที่ประหลาด เพราะในอดีต นิรโทษกรรมเขาออกให้ทุกฝ่าย ผู้ยึดอำนาจ ผู้ไปต่อสู้ ไม่เช่นนั้นวันนี้ พล.อ.พัลลภต้องติดคุกแล้ว เพราะว่ามาสารภาพ ทั้งที่นางเลิ้ง วัดสระเกศ รสช.นิรโทษให้กับตัวเองและทุกฝ่าย แต่ คมช.ชุดนี้เอาเปรียบ เป็นเผด็จการที่เอาเปรียบ

นิรโทษกรรมเฉพาะตัวเอง แต่ยังโทษคนที่เกี่ยวข้องกับการยึดอำนาจ เพราะว่าเป็น คมช.ใจคับแคบ ซึ่งเป็นอะไรที่ประหลาด ยึดอำนาจ ก็เบิกค่ายึดอำนาจพันล้าน มันไม่เคยมี"

"วันนี้แต่ละฝ่ายเลือกข้างไปแล้ว การที่พ.ต.ท.ทักษิณมาพูด ไม่ได้ทำให้คนไทยแตกแยกเพิ่มขึ้น เพราะคนไทยมีความชัดเจนในตัวเองอยู่แล้ว และใครพูดสมานฉันท์ มันเป็นเรื่องว่านี่คุณเริ่มต้นโกหก เพราะสมานฉันท์ไม่มีจริง"

คิดว่าวันนี้ไม่มีใครเป็นกลางแล้ว?

"ไม่มี มันหมดแล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้แต่ละฝ่าย ควรตั้งสติ ถ้าเราแก้ไขด้วยระบอบประชาธิปไตย ต้องมาทบทวนว่าคนไทยในประเทศนี้เขาคิดอย่าง ไร ในฐานะที่เป็นเจ้าของประเทศด้วยกัน 63 ล้านคน ก็ควรจะมีส่วนตัดสินอนาคตของประเทศนี้อย่างเท่าเทียมกัน"

ถ้าเกิดรัฐประหาร คนเสื้อแดงจะมีความชอบธรรมในการต่อสู้ แต่ถ้าไม่ใช้รัฐประหาร ใช้กระบวนการที่ค่อยๆ บีบให้พรรคพลังประชาชนค่อยๆ ตายล่ะ เพราะตอนนี้พรรคก็ไม่เป็นเอกภาพ ถ้าถูกบีบไปเรื่อยๆ ก็มีโอกาสที่จะเกิดรัฐบาลแห่งชาติ

"เป็นกระบวนการอย่างเดียวกันหลังจาก 19 ก.ย. บันได 4 ขั้นของ พล.อ.สนธิ ตั้งแต่ยุบพรรค ยึดทรัพย์ พรรคแตก รัฐธรรมนูญผ่าน และให้ให้พรรคตรงกันข้ามจัดตั้งรัฐบาลแทน อันนี้ก็เช่นเดียวกัน"

"เราพบว่า การยิมยอม มิได้หมายความว่าเขาจะไว้ชีวิต การต่อสู้เท่านั้นคือหนทางรอด เพราะฉะนั้นปรากฏการณ์เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ยุบพรรคเพื่อให้พรรคหมด ยึดทรัพย์เพื่อไม่ต้องการให้เลือกตั้งเข้ามาได้ หรือแม้กระทั่งการดึงคนให้พรรคแตก

แต่รัฐธรรมนูญที่แย่ที่สุด เราก็ยังแหวกมาได้ เงินทองก็ถือว่าน้อยกว่าทุกครั้ง แต่มาได้เพราะคนที่เขามีความคิดเห็นว่า รัฐบาลภายใต้การรัฐประหาร นำความทุกข์มาแก่ประเทศ และก็ไม่ได้สร้างความผาสุกได้เท่ากับรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง"

"เราได้ผ่านสิ่งเหล่านี้มาทั้งหมดแล้ว จากนี้ไปที่ต้องตัดสินใจคือ ถ้ารู้วันยุบพรรคชัดเจน วันนี้เสียงรัฐบาลต่างจากฝ่ายค้านอยู่ 152 เสียง นี่นับตัวเลขระหว่าง 316 กับ 164 ถ้ารู้วันยุบพรรคชัดเจน ก็จัดตั้งรัฐบาลใหม่ภายใต้พรรคร่วมรัฐบาลก่อนการตัดสินยุบพรรค

วันนี้พรรคพลังประชาชนมี 21 คนเป็นกรรมการพรรคที่เป็น ส.ส. 9 คนเป็นสัดส่วน ก็ลาออกก่อน เลือกตั้งซ่อมไม่กระทบ ชาติไทยหนักที่สุดคือ 16 คนเป็น ส.ส.เขต 15 ท่าน นายกฯ บรรหารไปทั้งตระกูล เที่ยงธรรมไปทั้งตระกูล มัชฌิมาฯ 11 คน กรรมการพรรคคนเดียว พรรคร่วมรัฐบาลจับมือแน่น

นี่คือสูตรคณิตศาสตร์ในสภาไม่มีปัญหา ถ้าเดินกันไปอย่างนี้ วิกฤติที่เลวร้ายที่สุดมันมองเห็นกันอยู่ และยอมรับ อะไรเกิดขึ้นก็แก้ไขตามโจทย์นี้ "

"วันนี้ถามว่าทำไมไม่ยอมทำตามข้อเรียกร้องของประชาธิปัตย์ให้ยุบสภา เราประเมินวิเคราะห์ในพรรค มีความเชื่อว่า ถ้ายุบสภาแล้ว จะไม่มีการเลือกตั้ง เพราะมันจะมีปัจจัยภายนอกมาแทรก มีคนอยากเป็นนายกรัฐมนตรีด้วยวิถีทางไม่เป็นประชาธิปไตย มีคนต้องการเว้นวรรคประชาธิปไตยในบ้านเรา

เพราะฉะนั้นก็ต้องอดทนฝืนกลืน นายกฯ ในสถานการณ์แบบนี้ ใครจะมีความสุขหรือเปล่า ได้คุณสมชายเป็นนายกฯ ตอนแรกหลายคนว่า เอ๊ะท่านจะอ่อนไปหรือเปล่า แต่ท่านเป็นผู้พิพากษามา เป็นปลัดกระทรวงยุติธรรมมา ก็ได้พิสูจน์ว่าเป็นคนอ่อนโยนไม่อ่อนแอและก็ไม่หนีปัญหา

เจอมือตบก็เดินเข้าไป ไปแต่ละที่ด้วยความอ่อนโยนสุภาพ ได้แสดงว่าเป็นคนไม่ขี้ขลาด เพราะฉะนั้นบุคลิกของนายกฯ สมชายก็จะประคับประคองได้ระยะหนึ่ง จนกระทั่งคดียุบพรรค หรือว่าจะมีคดีคุณสมบัตินายกฯ แบบเดียวกับคุณสมัคร แต่ทั้งหมดเป็นเวลาพอดีของคุณสมชาย สั้นยาวไม่สำคัญ "

"วันข้างหน้า ถ้าว่าตามกระบวนการประชาธิปไตยมันยังไปได้ วันนี้ผมต้องการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ให้ประเด็นที่ไม่เป็นประชาธิปไตยทั้งหลายได้ ถูกชำระสะสางและหลังจากนั้นก็เลือกตั้งกันใหม่ ผมเคยถามคุณอภิสิทธิ์ ถ้ายุบสภาแล้วพันธมิตรฯยังอยู่ล่ะ คุณอภิสิทธิ์มีความเชื่อมั่นว่า ถ้ายุบสภาพันธมิตรฯ จะไม่อยู่ ผมก็ถามว่าจะเอาอะไรเป็นหลักประกัน ก็คุยกันในสภา

คือผมเองมีความคิดว่า ณ วันนี้ถ้ายุบสภาหรือลาออก ก็จะมาเจอพันธมิตรฯเหมือนเดิม ข้อเรียกร้องเปลี่ยนทุกวันและก็เปลี่ยนไปทุกเหตุการณ์ เรียกร้องตั้งแต่จักรภพ นพดล มาถึงสมัคร สมชาย สมชายออกแล้วจบไหม ก็ไม่จบแบบสมัคร

แม้กระทั่งเมื่อวาน เปิดถนนวันเดียวก็ปิดถนนต่อ มันกลายเป็นว่าคุณคิดจะทำอะไรกับประเทศนี้ก็ได้ ความรู้สึกมันเป็นอนาธิปไตย ที่มากกว่านานาประเทศที่ผ่านความเป็นอนาธิปไตยมา คนที่ไม่เคยดุร้ายมาก่อนกลายเป็นคนดุร้ายขึ้นมาได้ "

สมดุลในสงคราม

ถ้าจะเดินไปตามระบอบอย่างนี้ ทำไมต้องมาปลุกม็อบ

"ปัญหาคือเราจะนอนรอวันตายหรือ รัฐบาลสมชายจะอยู่หรือไป ไม่ใช่ตัวนายสมชายนะ แต่ขึ้นอยู่กับประชาชน ถ้าประชาชนฝ่ายพันธมิตรได้สำแดงพลังอยู่ฝ่ายเดียว คนที่เป็นกลางๆ จะเห็นว่ามันไปทางนั้นหมด เพราะฉะนั้นก็ต้องมีประชาชนอีกฝ่าย เพื่อความสมดุลกันทางการเมืองว่าประเทศนี้มีคน 2 ฝ่ายชัดเจน มีพันธมิตรฯ ก็ต้องมีคนอีกฝ่ายหนึ่ง จะเป็น นปช. ความจริงวันนี้หรือใครก็ตาม

วิถีชัดเจน อีกฝ่ายหนึ่งเอาประชาธิปไตย อีกฝ่ายหนึ่งต้องการโค่นล้มประชาธิปไตย มันต้องมีความสมดุล เหมือนกับการเจรจาสงคราม ประเทศที่ถอยสุดตัว จะมีอำนาจในการเจรจาได้อย่าง ไร เพราะฉะนั้นความสมดุลความเท่าเทียม การเจรจาที่มีความเป็นธรรมจะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้ายอมให้ฝ่ายมือตบดำเนินการฝ่ายเดียว คนก็จะเห็นว่าทั้งบ้านทั้งเมืองไปอย่างนี้แหละ ปฏิกิริยาอีกฝ่ายจึงต้องมีตีนตบ เพื่อให้มันมีสัญลักษณ์การต่อสู้ที่ไม่ยอมรับพันธมิตรฯ "

"ทั้งที่จริงแล้วปรากฏการณ์ต่างๆ เราก็เชื่อโดยสุจริตว่า ถ้าคนเห็นด้วยกับพันธมิตรฯจริงๆ เหตุการณ์หลัง 7 ตุลา built อารมณ์กันสุดๆ แล้ว คนต้องทะลักแล้ว เราก็เห็นว่า พันธมิตรฯ ก็ไม่ได้หาคนได้เพิ่มขึ้น แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ทำอะไรเลย มันก็กลายเป็นความเชื่อโฆษณาด้านเดียว ผมมองว่ามันเป็นการแสดงจุดยืนทางการเมืองของประชาชนทั้ง 2 ฝ่าย ต่างฝ่ายต่างใช้สิทธิ์ แต่สุดท้ายก็คือ คนทั้งประเทศ หุ้นส่วน 63 ล้านหุ้นควรจะเป็นผู้ตัดสินว่าทิศทางของประเทศนี้จะไปในทิศทางใด"

แปลว่าจะจัดบ่อยๆ

"เราดูสถานการณ์ แต่ต้องการจะใช้เวทีเป็นเวทีเหตุผล เราจึงจะเลือกสถานที่ที่มีรั้วรอบขอบชิด เพื่อจะได้พูดเป็นเหตุเป็นผลให้ได้มากที่สุด ก็จะทยอยเชิญคนที่เป็นแขกมาเรื่อยๆ ที่อยู่ในทิศทางประชาธิปไตย อย่างน้อยที่สุด การรับรู้ของประชาชนมากเท่าไหร่ ก็จะรักษาประชาธิปไตยได้มากเท่านั้น"

มามากก็จะถูกมองว่าจัดตั้งกันมา

"เหตุการณ์ที่เมืองทองมีใครบอกว่าจัดตั้งไหม สื่อไปกันหมดนะ ตอนจัดไม่มีใครรู้ว่าคนจะไปเท่าไหร่ ผมบอกว่า เราอย่าไปร้องขอเพื่อนนักการเมืองเด็ดขาด เพราะเราจะไปดูของจริงเลยว่าผู้รักประชาธิปไตยจริงๆ มีเท่าไหร่ วันนั้นถ้าจะให้นักการเมืองขนมาก็ได้ แต่ขนมาเราไม่เอา ที่จอดรถเต็มเหยียด ที่บอกว่าเสื้อแดงไม่มีคนมีการศึกษา ก็เต็มไปหมด ภาพปรากฏชัดเจนว่าต่างคนต่างมา ไม่มีการขนคน

ที่ราชมังคลาฯ จึงเป็นการท้าทาย พวกเราได้บทสรุปว่าพลังประชาธิปไตยควรจะท้าทาย เราจะรวมพลังกันได้มากเท่าไหร่ นี่คิดก่อนที่จะมีเรื่อง พ.ต.ท.ทักษิณวันที่ 21 ต้องการจะวัดใจ ฉะนั้นเราจึงเตรียมสถานที่คนจะมามากเท่าไหร่ แต่ว่าจะมากที่สุดตั้งแต่ราชมังคลาฯ เคยจัดมา"

คนจนก็มีสิทธิ์มา ถ้าเขาไม่มีค่ารถ นักการเมืองจัดรถให้ ก็ไม่แปลกไม่ใช่หรือ-เราสัพยอก

"คนยากดีมีจน มีสิทธิ์มาร่วมรายการความจริงวันนี้ครบถ้วน แต่มีการกล่าวหารากหญ้าอย่างเดียวหรือเปล่า ข้อเท็จจริงที่เมืองทอง ไม่ใช่รากหญ้าอย่างเดียว มันมีทุกระดับ ที่ผมต้องการอธิบายคือ เอะอะก็คนรากหญ้าที่กล่าวหาว่าไปขนมา เป็นสูตรสำเร็จ

ผมจึงบอกว่าตั้งแต่จนกระทั่งรวย มีสิทธิ์จะมาร่วมในการรับฟังอย่างเป็นเหตุเป็นผล โดยไม่มีการปะทะ การจัดที่ราชมังคลาฯ ซึ่งใกล้กับรามคำแหงก็มีพวกน้องๆ จัดกำลังเข้ามาช่วยดูแลความปลอดภัยร่วมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ประมาณร่วม 500 คน"

ตู่ยืนยันว่าไม่มีการถ่ายทอด NBT

"เป็นเรื่องเข้าใจผิด ข่าวออกไปว่าถ่ายทอดความจริงวันนี้ผ่าน NBT วันเสาร์ไม่มีรายการความจริงวันนี้ ก็คงจะทำเป็นซีดี อาจจะมาตัดต่อออกในบางวัน เหมือนกับวันที่ออกคุณจาตุรนต์ ฉายแสง อาจจะมีหมู่มิตรนักรบไซเบอร์ทั้งหลายมาถ่ายทอดเสียง"

ก็ยังมีคนกังขาว่าต้องการให้เกิดความรุนแรงเพื่อล้มกระดาน

"ถ้ารุนแรงจะจัดที่ราชมังคลาฯ ทำไม"

จะเป็นการแสดงพลังก่อนที่จะนำไปสู่อะไรหรือเปล่า

"ไม่ พวกผม ความเป็นจาตุรนต์ ฉายแสง ความเป็นพงศ์เทพ เทพกาญจนาหรือว่าคนอื่นๆ คุณอดิศร คุณวีระ คุณจักรภพ เราไม่มีความคิดอันนี้ ยิ่งแต่ละคนผ่านเหตุการณ์สำคัญๆ บางคนผ่านทั้ง 3 เหตุการณ์ 14 ตุลา 6 ตุลา พฤษภา เพราะฉะนั้น เราไม่ต้องการวีรชนอีกแล้ว ไม่ต้องการเห็นใครไปตายในการต่อสู้อีกแล้ว

เพราะสุดท้าย พอเวลาผ่านไปคนที่จำได้ก็คือคนที่เป็นญาติ เป็นพี่เป็นน้องเขา สังคมไทยค่อยๆ ลืมไปๆ เพราะฉะนั้น พวกเราทุกคนไม่ต้องการให้วีรชนเกิดขึ้นใหม่แม้แต่คนเดียว โดยหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าไม่ให้เกิดการปะทะ ไม่ต้องการวีรชนแต่ต้องการประชาธิปไตย ต่อสู้โดยไม่เสียเลือดเนื้อ"

แล้วทำไมถึงเกิดเหตุการณ์อย่างวันที่ 2 ก.ย. ซึ่งแกนนำ นปช.ต้องรับผิดชอบที่เคลื่อนกำลังเข้าหาพันธมิตรฯ

"เป็นบทเรียนของคนที่ชุมนุม พวกเราไม่ได้ไป เราไม่เคยคิดว่าจะให้เขาเคลื่อนไป เพราะพันธมิตรฯ ชุมนุมกันเป็นร้อยๆวัน มีการฝึกใช้กำลัง ถึงขนาดใช้ภาษาทหารบอกว่าความรุนแรงระดับ 1 2 3 4 ฉะนั้นปะทะก็มีคนเจ็บคนตาย อย่างณรงค์ศักดิ์ กรอบไธสง ซึ่งพวกเราก็เสียใจ เพราะไม่ได้อยู่สนามหลวงวันนั้น คือถ้าอยู่ก็จะบอกว่าอย่าไปเลย มันไม่มีประโยชน์อะไร

และทราบมาว่า ความจริงคนที่พาไปเขาก็ไม่ได้ต้องการพาไปขนาดนั้น ตั้งใจเพียงแค่กระทรวงเกษตรฯ แต่ทั้งหมดวันนั้น ก็มีภาพยิงปืน ภาพการทำร้าย ถ้าเทียบพันธมิตรฯ ไปบุกสภา เกิดการปะทะเกิดการตาย หรือว่าคนเสื้อแดงไปตาย ผมเชื่อว่ามีข้อมูลที่ชัดเจน แต่มันสะท้อนอย่างหนึ่งว่า พันธมิตรฯมีอาวุธจริงๆ ศาลปกครองวินิจฉัยชัดเจนว่า ไม่ได้ชุมนุมตามมาตรา 63 และดูการฝึกการใช้กำลัง การเข้าตี เราก็ดูออกว่ามันเป็นวิชาการทหาร"

โอเค คนเป็นกลางเห็นว่าเหตุการณ์วันที่ 7 ต.ค.แกนนำพันธมิตรฯ ต้องรับผิดชอบด้วย แต่วันที่ 2 ก.ย. แกนนำ นปช.ก็ส่อเจตนาให้เกิดความรุนแรงเพื่อประกาศใช้ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน

"มันต้องแยกกันนะ กรณีทำร้ายคนถึงแก่ชีวิต พี่สาวเขาก็ไปแจ้งความพันธมิตรฯ ฆ่าคนตาย ทิศทางของสื่อบอกว่า นปช.บุก แต่ภาพที่เห็นในสื่อก็คือ คนเสื้อเหลืองกลุ่มพันธมิตรฯ มีอาวุธครบมือเป็นผู้ทำร้าย คนที่พามาวันนั้น ถ้าผมอยู่ก็จะบอกว่าอย่าไปเลย แค่คิดไปก็ผิดแล้ว พันธมิตรฯ เขาซ่องสุมกำลังและเตรียมอาวุธไว้รับมือ แม้กระทั่งบีบีซีก็ถ่ายภาพชัดเจน"

"แต่กรณีวันที่ 7 ผมเองผ่านพฤษภา เห็นคำสารภาพของคนบางคน ผมมาตามไล่ดู ต้องยอมรับว่าคนตาย 2 คนไม่เกี่ยวข้องกับการถูกล้อมนะ ระเบิดเชโรกีเจ้าหน้าที่ตำรวจก็สรุปว่าระเบิดอยู่ในรถ กรณีคุณอังคนาเกิดหลังจากจบที่สภาแล้ว เคลื่อนมาที่ บช.น. ก็ว่าตามคณะกรรมการสอบไป

ที่สำคัญคือเรื่องการเตรียมการ คือถ้าพันธมิตรฯสุจริต ต้องการเห็นภาพตำรวจทำร้าย ถามว่าพันธมิตรฯ ไปปิดกล้องวงจรปิดหน้าสภาทำไม ต้องตั้งคำถามก่อน ระเบิดปิงปองซึ่งพบเต็มหมด ตำรวจเป็นคนเอามาหรือ บวกกับการสร้างสถานการณ์ในเหตุกาณ์พฤษภา ที่ พล.ต.จำลองเคยพูดว่า เราชนะแล้ว หลังจากเสียงปืนนัดแรกดัง มันก็ยังก้องอยู่ในหูผม

และคำสารภาพของ พล.อ.พัลลภ เมื่อ 16 ปีก่อนผมไม่รู้ แต่พอผมมาซักไซ้ไล่เลียง คืนวันที่ 17 พ.ค. 2535 มีคนหามคนตายคนเจ็บผ่านหน้าผมไป 11 คน ปรากฏว่าเป็นคนในขบวนการไปทำกันเอง คือเลือดทุกเลือด ชีวิตทุกชีวิต จะถูกกลบด้วยการเป็นวีรชน ฝ่ายหนึ่งจะถูกสร้างให้เป็นฆาตกร อีกฝ่ายหนึ่งก็จะเป็นวีรชน"

ทำกันเองอย่างไร

"ผมก็สงสัย เพราะผ่านไป 16 ปี คนมาสารภาพ มาพูดออกรายการเองว่า ยึดดับเพลิงยังไง เผา สน.นางเลิ้งยังไง ผมฟังแล้วก็ตกใจ เป็นสิ่งที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน เรารู้เรื่องการใช้กำลังปราบปราม ก็เมื่อ 8 ปีหลังจากเหตุการณ์พฤษภา หรือแม้แต่กระทั่งการซื้อแก๊สน้ำตา รัฐบาลชวน ก็ซื้อตามผลการสอบสวนว่าต่อไปนี้ อย่าให้ทหารเข้ามาสลายฝูงชน เพราะใช้กระสุนยาง จนกระทั่งกระสุนจริง คนบาดเจ็บล้มตาย ควรใช้แก๊สน้ำตา

เพราะฉะนั้นวันนี้ควรจะตรวจสอบให้ชัดเจน และตั้งใจรอผลจากคณะกรรมการแต่ละชุด เมื่อสอบเสร็จแล้วความรับผิดชอบอย่างไร บนพื้นฐานไม่อคติไม่ชี้นำ แสดงความเป็นวิชาการ ปรากฏการณ์ทั้งวันที่ 2 และวันที่ 7 ต้องมีการสอบสวน ต้องรื้อมาดู"

"แต่เหตุการณ์วันที่ 7 มันได้ถูกสร้างและได้ถูกขยายเป็นดราม่า ถ้าคนเชื่อพันธมิตรฯ อย่างเดียว วันนี้คนทุกคนเต็มถนนราชดำเนินแล้ว เพียงแต่ คนก็ยังไม่เชื่อพันธมิตรฯ เป็นส่วนใหญ่ ถ้าคนกรุงเทพฯทั้งหมดตบเท้าเชื่อพันธมิตรฯ รัฐบาลอยู่ไม่ได้แล้ว

เราก็เห็นปรากฏ เราก็นั่งดูอยู่ ผมก็ดู ASTV ดูปริมาณ เพราะฉะนั้นจุดสูงสุดของพันธมิตรฯ ในวันที่ 7 ที่เขาวางเป้าไว้ เขาได้คนเท่านั้น ผมจึงบอกว่า หลังจากนี้ไป อีกฝ่ายหนึ่งควรจะเร่งให้ข้อเท็จจริงอีกด้านหนึ่งกับประชาชน โดยไม่ต้องใช้วาจาหยาบคายใดๆ เลย ใช้ตั้งสติ ใจเย็น"

คนที่เป็นกลางก็เคยวิจารณ์ว่า นปช.อ้างเนื้อหาประชาธิปไตย แต่ท่าทีเหมือนกระทิงแดง

"นปช.อย่างเต็มรูปแบบได้ยุติลงไปหลังลงประชามติรัฐธรรมนูญ คนเป็นนักการเมืองก็มาลงสมัครเลือกตั้ง นักธุรกิจก็ไปทำธุรกิจ พวกเราที่เป็นนักเคลื่อนไหวการเมือง ก็ต้องรักษาสภาพการเคลื่อนไหวต่อ เพราะฉะนั้นการสู้เต็มที่ในนาม นปช.ยังไม่มีแม้แต่ครั้งเดียว คือถ้ามีการชุมนุมอย่างเป็นระบบจะไม่เป็นอย่างนี้ การเคลื่อนไหวจะเป็นระบบ วันนี้เป็นเรื่องคนที่รักประชาธิปไตย และก็ใส่เสื้อแดง จึงดูเสมือนหนึ่งไม่แข็งแรงเมื่อเทียบกับพันธมิตรฯ

นปช.ยังไม่มีการจัดองค์กรอย่างเป็นระบบ เหมือนกับที่เคยต่อสู้กับ คมช. ซึ่งวันนั้นเป็นระบบเต็มรูปแบบ หลังจากนี้ไปก็คงจะต้องพูดคุยกัน เพราะถ้าเคลื่อนไหวในนาม นปช.อย่างเต็มรูปแบบ ปรากฏการณ์ต่างๆ ทั้งที่เกิดขึ้นและไม่เกิดขึ้นจะมีผลแตกต่างกันมากมาย

วันนี้ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องของคนที่รักประชาธิปไตย พอใส่เสื้อแดงก็เป็น นปช. แต่ความเป็น นปช.หรือ นปก.เก่ามันไม่ได้ผนึกรวมกัน แยกกันไป ต่างคนต่างไปมีหน้าที่อยู่ตามจุดต่างๆ ผม ณัฐวุฒิ คุณวีระ หมอเหวง หรือรองประธานสภาอภิวันท์ ไปทำหน้าที่แยกย้ายกันไป

ท่วงทำนองเมื่อไปเทียบกับพันธมิตรฯ จึงดูเหมือนไม่มีระบบ ที่ผ่านมาผู้รักประชาธิปไตยบังเอิญเขาได้แสดงจุดยืนประชาธิปไตย คือถ้าเป็น นปช.จริงๆ มันต้องคนหมื่นประกบคนหมื่น คนแสนประกบคนแสน มันกลายเป็นว่า ใครมีความรู้สึกที่เห็นด้วยก็ไปใส่เสื้อแดงแล้วก็ไปแสดงจุด ยืนทางการเมือง"

พันธมิตรฯ ก็อธิบายคล้ายๆ กันว่าใครจะแสดงออกก็มาได้ แต่ใครเอาอาวุธมาเขาก็ไม่รู้

"คำสารภาพเดือนพฤษภา ทำให้ผมรู้จักคนหลายคนมากขึ้น แม้กระทั่งคนเอายาม้าไปใส่ในน้ำที่หน้าศรแดง ก็ได้ยินคำสารภาพมากมาย หลังเหตุการณ์พฤษภา ผมก็พยายามแกะรอย เราเห็นใครมากมาย คือรู้จักคนเมื่อเวลาชีวิตที่มันจะต้องตายหรือรอด ตอนการล้อมปราบรู้จักคนเยอะแยะมากมาย พันธมิตรฯ หลายคนวันนี้รู้จักดี ถ้าไม่มีเหตุการณ์ก็จะไม่รู้จัก แต่พอมีการล้อมปราบก็ได้รู้จักว่าตัวตนเป็นคนอย่างไร"

กลัวจนข้ามความกลัว

ดูแล้วเป็นไปได้ยาก ที่จะเอาชนะฝ่ายตรงข้ามคุณก็รู้ว่าคุณสู้อยู่กับใคร

"ชัยชนะเรามีขีดจำกัด ไม่ใช่ชัยชนะทั้งกระดาน ขีดจำกัดเราคือ การปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข นี่คือกรอบ เพราะฉะนั้นการต่อสู้อยู่เท่านี้ ถามว่าสู้อยู่กับใคร เราบอกเราสู้กับพวกอำมาตย์ เราสู้กับซากของเผด็จการ เราสู้กับพวกอนาธิปไตย ทั้งหมดที่เป็นพวกไม่ยอมรับประชาธิปไตย

เพราะฉะนั้นเมื่อโจทย์ของเราเป็นคนเหล่านี้ เรารู้ว่าจะต้องต่อสู้ แต่เราจะสู้ไม่เลยกรอบที่วางไว้ เพราะถ้าเราคิดนอกกรอบเมื่อไหร่ก็แพ้ตั้งแต่คิดแล้ว และก็ไม่ควรจะมีความคิดเหล่านี้ในสังคมไทยด้วย เราต้องยอมรับว่าประเทศนี้ ต้องปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขเท่านั้น เพราะฉะนั้นเมื่อเรามียุทธศาสตร์อย่างนี้มันไม่ยากต่อการต่อสู้"

แต่มองไม่เห็นชัยชนะ เพราะสู้กับมือที่มองไม่เห็น

"ปรากฏการณ์ 19 ก.ย. มันได้ฉายภาพอะไรไว้หมดแล้ว ฉะนั้นไม่ว่ามือไหนก็ตาม ถ้าเป็นมือที่ไม่ใช่ประชาธิปไตย ประชาชนฝ่ายประชาธิปไตยเขาไม่ยอมรับ ถามว่ากลัวไหม เราได้เจอมาแล้ว เราได้เห็นมาแล้ว และรู้ว่า ยิ่งระยะนานวันเข้า ใครจะเป็นฝ่ายเสื่อม"

เขาเสื่อมลงไหม

"ตราบใดอำมาตย์ได้ใช้อำนาจนอกเหนือจากการเป็นอำมาตย์ มันก็สร้างความเสื่อมให้กับที่ตัวเองอยู่ รวมทั้งตัวเองด้วย เพราะฉะนั้นบทเรียนประวัติศาสตร์มากมาย วันนี้อำมาตย์ ก็ควรจะรู้ว่า อะไรที่ทำความเสื่อมให้กับสิ่งที่คนไทยเคารพบูชา ควรจะยุติเสีย

เพราะฉะนั้นจุดของอำมาตย์ซึ่งหมายถึงใครก็ไม่รู้ ก็ชัดเจนไปแล้ว ก็คือการทำหน้าที่ของอำมาตย์ที่ดี ภายใต้ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหา กษัตริย์ทรงเป็นประมุข แต่ถ้าอำมาตย์ทำตัวเป็นผู้บริหารประเทศเสียเอง โดยไม่ฟังเสียงประชาชน ปัญหาคืออำมาตย์ก็เป็นเป้าหมายการต่อสู้ของประชาชน"

ถึงจะเสื่อม ฝ่ายนี้ก็ยังไม่มีความชอบธรรมพอที่จะโค่นเขา

"มันไม่ใช่เรื่องการโค่นล้ม เพียงแต่บอกว่าวันนี้ รัฐบาลควรทำหน้าที่รัฐบาล สภาทำหน้าที่สภา ศาลทำหน้าที่ศาล อย่างเป็นศาล รวมกระทั่งอำมาตย์ ก็ควรจะทำหน้าที่ของอำมาตย์ ไม่ควรจะมาแทรกแซงกระบวนการ บริหารราชการแผ่นดิน แทรกแซงระบอบประชาธิปไตย

หรือเข้ามาสอดแทรกการทำลายประชาธิปไตยเหมือนกับ 19 ก.ย. เพราะกลายเป็นว่า อำมาตย์เป็นคนทำลายคำว่าระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขเสียเอง วันนี้คนไทยไม่ได้กลัวอำมาตย์ คนไทยเคารพสถาบัน แต่มีความไม่สบายใจกับอำมาตย์ "

พรรคพลังประชาชนมีคะแนนนิยมจากคนชั้นล่าง 10 กว่าล้านเสียง แต่ก็ไม่สามารถรวมคนเหล่านี้ มาเป็นพลังที่จะเอาชนะทางการเมืองได้จริง

"เราเคยมีความคิดกันก่อนการยึดอำนาจ พรรคไทยรักไทยเวลานั้น ควรจะตั้งกองกำลังรักษาประชาธิปไตย เลือกตั้งปี 2548 ได้ 19 ล้านเสียง แต่ 19 ล้านเสียงคือ เขาไปตอนลงคะแนน แต่มีเหตุการณ์ 19 ก.ย. ถามว่ามีกองกำลังพิทักษ์ประชาธิปไตย ออกมาปกป้องประชาธิปไตยหรือไม่ เห็นชัดว่า 19 ล้านเสียงพอเกิดเหตุจริงๆ ไม่มีการนำ ไม่มี พ.ต.ท.ทักษิณในประเทศไทย ก็ทำโดยง่ายดาย เพราะฉะนั้นก็มีบทเรียนสำคัญว่า การเป็นพรรคการเมือง 10 กว่าล้านเสียง ควรจะมีกองกำลังประชาธิปไตยสัก 1 ล้าน"

"กองกำลังประชาธิปไตย หมายความว่าเกิดความไม่ปลอดภัยในระบอบประชาธิปไตย มีการยึดอำนาจ ควรจะออกมาปกป้อง วันนี้สิ่งที่เรากำลังคิดอยู่เวลานี้ ผมมองในมิติข้ามความเป็นพรรคการเมือง เราต้องการกองกำลังประชาธิปไตยที่แข็งแรง เป็นเหตุเป็นผลและมีสติ ไม่เป็นอนาธิปไตยแบบพันธมิตรฯ พัฒนาคนผ่านรายการความจริงวันนี้ เขาได้บริโภคข้อมูลอีกด้านหนึ่งอย่างมีสติ

ถามว่าแล้วหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร เมื่อประชาชนจำนวนมากมา เราอาจจะต้องพูดคุยกันว่า คนบางคนในศาลรัฐธรรมนูญ ควรจะเป็นตุลาการรัฐธรรมนูญต่อไปหรือไม่ ป.ป.ช.ที่ไม่ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ตามมาตรา 12 ของกฎหมาย ป.ป.ช. มีสิทธิ์จะทำหน้าที่ต่อไปหรือไม่ แม้กระทั่งคนทำผิดกฎหมายมากมายที่เป็นอภิสิทธิ์ชนขณะนี้ ควรจะได้รับการปฏิบัติเท่าเทียมกับคนอื่นๆ"

"หรือเราจะนอนรอวันตาย รอรับชะตากรรมว่า อะไรเกิดขึ้นก็ได้ มันก็มีสิทธิ์ที่จะคิด แต่ทั้งหมดต้องคิดอย่างมีสติ ไม่ได้คิดแบบคนบ้าคลั่ง เราเห็นปรากฏการณ์พันธมิตรฯ ปลุกคนแบบบ้าคลั่ง คำว่าล้างสมองเราเข้าใจ เราเห็นความรู้สึกตรงนั้น แต่เราต้องการให้คนฝ่ายนี้ไม่เป็นอย่างนั้น และก็มีสติในการแก้ไขปัญหา อยากจะเห็น ภาษาปราชญ์ภาคใต้บอกว่า จงเร่งรีบอย่างช้าๆ ในการทำความเข้าใจ แต่ว่าจะมีผลในระยะยาว"

สรุปว่าจะสร้างกองกำลังขึ้น

"กองกำลังในที่นี้ไม่ใช่กองกำลังแบบพันธมิตรฯ เป็นกองกำลังที่ถ้ามีการรัฐประหาร ก็จะออกมาท้องถนนเพื่อต่อสู้อย่างสันติวิธี นี่เป็นหัวใจสำคัญ ไม่มีการปะทะด้วยกำลัง เพราะ สงครามไม่เคยดับได้ด้วยสงคราม คำว่าสันติภาพเกิดขึ้นเมื่อแต่ละฝ่ายใช้สติครบถ้วน เหมือนเทกซัสกับมาเลเซีย มาเลเซียห้ามพกปืน อาชญากรรมน้อย เทกซัสให้พกปืนทุกคน อาชญากรรมก็น้อยเหมือนกัน เพราะมันมีปืนที่พร้อมจะยิงกันทั้ง 2 ฝ่าย

ผมจึงบอกว่าวันนี้พันธมิตรฯ แสดงฝ่ายเดียว อีกฝ่ายหนึ่งก็ควรแสดงตัวและจัดระบบ คุณต่อสู้แบบสะเปะสะปะไม่ได้ มันต้องเอาระบบไปสู้กับระบบ เอาความแข็งแรงไปสู้กับความแข็งแรง เราเชื่อว่าฝ่ายประชาธิปไตยมีมากกว่าฝ่ายอนาธิปไตยอยู่แล้ว แต่ไม่ได้มีการจัดระบบกัน ฉะนั้นเราก็จะคงทยอยทำอันนี้ และถ้าผ่านราชมังคลาฯ ไปได้คงจะสัญจรแต่ละภูมิภาค"

แล้วประเมินว่าคนที่เอาด้วยจริงจังตอนนี้มีเท่าไหร่

"ตอนที่เป็น นปก.ก็เป็นหมื่น แต่ตอน PTV เพียวๆ เราไม่ให้นักการเมืองขนคนมา วันนี้ เราจึงบอกว่าสนามหลวงไม่ได้ชุมนุมพร่ำเพรื่อ ชุมนุมแต่ละครั้งเพื่อเป็นการหล่อหลอม ส่วนรายการความจริงวันนี้ก็จัดเป็นซีรีส์เป็นตอนๆ ตอนต่อไปก็จะเป็นการต้านรัฐประหาร ตอนหน้าอาจจะเป็นการฉีกหน้ากากคุณธรรมอีกครั้งหนึ่งก็ได้ จะชำแหละว่า คนที่เห็นว่าเป็นทรงคุณธรรมในแผ่นดินนี้ แต่ละคนมีเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่าง ไร"

ทำไมการเคลื่อนไหวไม่หลุดจากคุณทักษิณ อาจจะมีแนวร่วมเพิ่มขึ้น จากคนที่ไม่ชอบทักษิณแต่ไม่เห็นด้วยกับพันธมิตรฯ

"ประเด็นนี้เราก็พูดคุยกัน เราชี้จุดคือประชาธิปไตย คุณทักษิณคือหนึ่งในนั้นเท่านั้นเอง และทุกคนก็มองเห็นอย่างนี้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราจะเอาคุณทักษิณออกไปให้พ้นเลย มันก็ไม่ยุติธรรมกับคุณทักษิณเหมือนกัน ฉะนั้นเมื่อคุณทักษิณจะได้แสดงความเห็นในระบอบประชาธิปไตย ก็ควรจะมีสิทธิ์ การนำนั้นเป็นการนำของคนที่รักประชาธิปไตย คุณทักษิณคือคนหนึ่งในกระบวนการประชาธิปไตย คือเราต้องทำความเข้าใจกับประชาชน"

ทักษิณเป็นสัญลักษณ์และถูกมองว่าเป็นกระเป๋าตังค์ด้วย

"คุณทักษิณตอนนี้ทุกอย่างก็รุมตัวท่านอยู่แล้ว ที่ผ่านมาเราเองก็สู้กันตามสภาพ เดี๋ยวนี้บางคนก็ซื้อเสื้อบริจาค ต้องเอาหัวใจมาต่อสู้"

มวลชนรากหญ้านิยมทักษิณ เพราะหวังว่าทักษิณจะช่วยให้หายจน แต่เมื่อทักษิณโดนอย่างนี้ ไม่มีอนาคตที่จะได้กลับเมืองไทย จะทำให้พวกเขาหมดหวังไหม

"ต้องยอมรับตราบใดที่ยังไม่มีนายกฯ คนอื่นมาทำผลงานให้กับประชาชนได้เท่ากับคุณทักษิณ วันนี้ประชาชน ก็จะจำคุณทักษิณในภาพอย่างนี้ คุณทักษิณพ้นไปเพราะการยึดอำนาจ เขาไม่ได้พ้นไปด้วยความชิงชังของประชาชน มันจึงแตกต่างจากคนถูกยึดอำนาจคนอื่นๆ

มันจึงเป็นความทรงจำที่ห้ามกันไม่ได้ ตั้งแต่เราไปชุมนุมตอน PTV ก็คิดประเด็นนี้กันเหมือนกัน แต่สุดท้ายผู้รักประชาธิปไตยเขาก็แบ่งใจให้คุณทักษิณ นี่เป็นข้อเท็จจริงที่พิสูจน์แล้ว เราตั้งโจทย์ว่าผู้รักประชาธิปไตยที่ไม่รักคุณทักษิณมีไหม ก็มี แต่ผู้รักประชาธิปไตยที่เขามีใจให้คุณทักษิณมีมากกว่า"

คนมีใจให้ทักษิณตอนนี้อาจจะโกรธ แต่นานไปจะท้อ

"อ.ปรีดีไม่ได้กลับเมืองไทยตั้งแต่ออกไป ตอนกลับมีแค่กระดูก แต่ทุกวันนี้ก็ยังมีคนพูดถึงคุณูปการของ อ.ปรีดี เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นจะต้องอยู่ ไม่จำเป็นจะต้องมาปรากฏตัวให้เห็น แต่ผลของการกระทำมีสิทธิ์ที่จะทำให้คนคิดถึงได้ คุณทักษิณก็ยืนหยัดแม้ว่าตัวจะไม่อยู่ มันก็เป็นกำลังใจ ไม่ว่าคุณทักษิณอยู่หรือไม่อยู่ในเมืองไทยกี่ปีก็ตาม มันขึ้นกับคุณทักษิณต่อไปนี้ รวมทั้งที่ผ่านมา ถ้าคุณทักษิณยังรักษาจุดยืนที่มั่นคงความทรงจำก็จะอยู่ตลอดไป"

แต่นานไป คนที่นิยมก็จะท้อ และหมดไปเรื่อยๆ

"อย่างน้อยที่สุดความหวังเล็กๆ ทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะมีความคาดหวัง คนที่รักคุณทักษิณ ก็มีสิทธิ์คาดหวัง คุณทักษิณก็มีความหวัง แต่จะเป็นจริงหรือไม่ ไม่ใช่สาระสำคัญ เพียงแต่ละฝ่ายไม่สิ้นหวังระหว่างกัน เพราะฉะนั้นกาลเวลาจะ 10 ปี 20 ปีหรือจะกี่ปีก็ตาม สาระสำคัญคือความผูกพันทางใจที่เกิดขึ้น ปรากฏการณ์เรื่องเลือกตั้งไม่จำเป็น คุณทักษิณไม่จำเป็นต้องกลับมาเลือกตั้ง

แต่เมื่อคุณทักษิณเป็นตัวอย่างที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากผลพวงการยึดอำนาจ เพราะฉะนั้นภาพสุดท้ายของคุณทักษิณคือ ภาพที่ทำประโยชน์ให้กับประชาชน มันติดตาคนอยู่ ฉะนั้นคนไทยที่อยู่ที่นี่ คุณทักษิณที่อยู่ตรงนั้น มีสิทธิ์คิดถึงระหว่างกัน มันเป็นรักข้ามพรมแดน แต่เป็นพรมแดนที่มีเป้าหมายประชาธิปไตยรอคอยอยู่"

พลังของฝ่ายคุณอยู่ในชนบท ซึ่งรวมตัวยืดเยื้ออย่างพันธมิตรฯ ไม่ได้

"เราไม่คิดจะทำอย่างพันธมิตรฯ รวมไม่ได้ไม่ใช่ แต่ไม่คิดจะทำ และที่บอกว่าไม่ใช่เขตเมืองเลย ก็ไม่ใช่ อย่างน้อยที่สุดกรุงเทพฯ ก็ 5 แสน เลือกตั้งผู้ว่าฯ มันไม่ใช่สองนครา มันเป็นปรากฏการณ์ที่เราไม่ทำเอง ถ้าทำก็ไม่ยาก"

คนรักทักษิณนานไปก็จะท้อ แต่ตอนนี้กำลังโกรธ ใช่ไหมว่าจะต้องทำอะไรที่รุนแรงในช่วงนี้

"วันที่ 1 จะเป็นเรื่องเหตุและผล ที่มากกว่าเรื่องคุณทักษิณ นั่นคือเรื่องประชาธิปไตย ถ้าพ้นเรื่องตัวบุคคลไปสู่หลักการประชาธิปไตย และประชาชนมีความเข้าใจพร้อมกัน วันนั้นเราจะทำอะไรก็ได้ เราจึงยังไม่ใช้มิติความเป็นนักการเมืองเข้าไปทำ เราต้องการมิติของนักประชาธิปไตย เราต้องการกลิ่นอายของผู้รักประชาธิปไตย"

บางคนมองว่าฝ่ายคุณก็อยากให้เกิดความรุนแรงเพื่อให้เกิดรัฐประหาร ณ เวลานี้พวกคุณไม่ได้กลัวรัฐประหาร แต่อยากให้เกิดรัฐประหารด้วยซ้ำไป

"ใจเรา อย่างที่ผมบอกว่าไม่ต้องการให้มีวีรชนอีกแล้ว ฉะนั้นถามว่าอยากให้เกิดไหม ไม่อยาก เพราะรัฐประหารครั้งนี้ สู้กันแรงแน่ ถ้าทหารใช้กำลังปราบปราม ก็ต้องมีคนบาดเจ็บล้มตาย เพราะต้องมีคนต่อสู้แน่นอน ใส่เสื้อแดงเต็มท้องถนน ถามว่ายึดอำนาจ ใครจะขุดหลุมฝังตัวเอง

ถ้าพล.อ.อนุพงษ์ยึดอำนาจ พล.อ.อนุพงษ์ก็ขุดหลุมฝังตัวเอง ฝ่ายเราจะไม่สร้างความรุนแรง และก็รู้บทเรียนว่า ความรุนแรงนั้นไม่เป็นประโยชน์ การแสดงพลังให้มากเท่าไหร่เพื่อให้ประชาชนมีความพร้อมความเข้าใจนี่เป็นภาระหน้าที่ จึงบอกว่าจงเร่งรีบอย่างช้าๆ"

รัฐประหารเมื่อไหร่ก็เข้าทางพวกคุณ เพราะรัฐประหารจะพัง

"ครั้งนี้เราต้องการให้รัฐประหารถูกต้านตั้งแต่วันแรก แปลว่าเราถูกจับก่อนก็ได้ แต่ประชาชนจะไป มันมีทางไปทุกทาง-ยุบพรรคก็ยอมรับกันได้แล้ว ทำใจรับการยุบพรรคได้แล้ว ยึดอำนาจก็ทำใจที่จะต่อสู้กับมันแล้ว มีทางไป"

รัฐประหารคราวนี้คงไม่พังแค่ พล.อ.อนุพงษ์ แต่พังทั้งพวง ตั้งความหวังอย่างนี้ไหม

"ผมเองก็ไม่อยากให้เกิด อยากให้ พล.อ.อนุพงษ์เกษียณอายุราชการในฐานะผู้บัญชาการทหารบก เป็นนายทหารที่ดี ไม่ต้องการไปชี้ใครว่า เป็นเผด็จการทรราชอีกแล้ว แต่อย่างที่บอกยึดอำนาจก็ไม่กลัว ยุบพรรคก็ไม่กลัว อะไรก็ไม่กลัวแล้วทั้งสิ้น พรรคพลังประชาชนมันกลัวจนข้ามความกลัวไปแล้ว คือมันถูกกระทำจนข้ามความกลัว วันนี้มีหน้าที่อย่างเดียวคือ เตรียมความพร้อมที่จะรับสถานการณ์อย่างไรก็ได้ ทั้งหมดเป็นวิทยาศาสตร์หมด ยุบพรรคนี่วิทยาศาสตร์ที่สุด สู้กับเผด็จการก็วิทยาศาสตร์ที่สุด"

แต่ถ้าพวกคุณคิดจะเอาชนะอำมาตยาธิปไตย ก็ต้องรุกหรือโต้กลับเพื่อล้างให้หมด

"ที่สำคัญคือฝ่ายเราเป็นรัฐบาล มันจะแตกต่างจากฝ่ายพันธมิตรฯ จะทำอะไรแต่ละอย่างต้องคิดมากกว่าพันธมิตรฯ สถานการณ์จึงต้องประคับประคอง แต่เป็นการประคับประคองประชาธิปไตยบนพื้นฐานของความพร้อม ไม่กลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น ที่ผ่านมาท่วงทำนองจึงไม่เป็นการระดมคนแบบพันธมิตรฯ แต่เราเองก็คาดกันว่าถัดจากนี้ไปคงจะ..."

แตกหัก?

"การแตกหักคิดอยู่เหมือนกัน มันมีหลายแยกที่จะแตกหัก แต่ว่าทั้งหมดคือจะอดทนรอ แต่ไม่นอนรอวันตาย"

ถ้าเกิดการแตกหักก็ดีใช่ไหม

"เรายอมรับทุกสถานการณ์เมื่อมันเกิด และก็อยู่กับมันให้ได้ สู้กับมันให้ได้ แต่จะไม่ยอมจำนน"

แล้วถ้าเขาไม่รัฐประหารแต่เขามาเหนือชั้น เช่นรัฐบาลแห่งชาติ

"ตอนนี้อยากทำอะไรก็ทำ เหมือนกับที่บอกหลังยึดอำนาจ ใครอยากจะกระทืบก็เชิญทุกเท้าเข้ามาเลย ไม่มีปัญหา กระทืบให้พอ เพราะหลังจากนั้นเราจะลุกขึ้นสู้ วันนี้ใครอยากแสดงอะไร ใครอยากอะไรให้แสดงออกมา เพราะวันนี้มันก็ล่อนจ้อนกันเกือบหมด ไม่คิดว่าต้องกลัวว่าจะเจออะไรอีก รัฐบาลแห่งชาติหรือเจออะไรก็ต้องรับสภาพกับทุกอย่าง ต้องต่อสู้ในแต่ละเรื่อง"

ทักษิณออกมาแถลงอย่างนี้คือไม่ถอยแล้ว

"ไม่เจอกับตัวเอง คุณระลึก หลีกภัย น้องคุณชวนเจอหมายจับฉ้อโกงแบงก์กสิกรไทย สงขลา ร่วม 300 ล้าน คุณชวนเคยบอกมามอบตัวไหม นี่ไปฉ้อใครเขาสักบาท มันไม่ยุติธรรม ถ้าเอาลักษณะเดียวกับนายชวนติดคุกหัวโตนะ กองทุนฟื้นฟูฯ ปี 2540 นั่น 6.5 แสนล้านนะ"

คิดไหมว่าถ้าแตกหักอาจจะแพ้

"มันเป็นการแตกหักที่จะไม่แพ้ เพราะมันเป็นระยะผ่านของประชาธิปไตย ผมจึงบอกว่าฝ่ายประชาชนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะ เพราะฉะนั้น ถ้ายึดหลักประชาธิปไตยไม่มีวันแพ้ เพียงว่าระยะเวลาบางขณะ ดูเหมือนแพ้ แต่ว่าถึงที่สุดจะไม่แพ้ "

ที่มา - นสพ.ไทยโพสต์ 26 ตค. 2551

แถลงการณ์ของสถาบันปรีดี พนมยงค์

ไท — Sun, 26 Oct 2008 01:37:20 +0700

วันที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๑ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ได้ออกแถลงการณ์ โดยคัดสรรข้อความที่นายปรีดี พนมยงค์ ได้กล่าวสุนทรพจน์ ต่อสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ ๗ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๘๙ เพื่อเสนอแนวคิด เกี่ยวกับสถานการณ์การเมืองในปัจจุบัน มีข้อความ ดังนี้

แถลงการณ์ของสถาบันปรีดี พนมยงค์

ท่ามกลางการเกิดวิกฤตทางการเมืองในขณะนี้ สถาบันปรีดี พนมยงค์ ขอนำเสนอสุนทรพจน์ของ ฯพณฯ ปรีดี พนมยงค์ ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ที่ได้กล่าวปราศรัยในการประชุมสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ ๗ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๘๙ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของแนวคิด ช่วยกันคลี่คลายหาทางออกร่วมกับภาคส่วนอื่นของสังคม โดยมีเนื้อหาบางส่วนดังนี้

“ระบบประชาธิปไตยนั้น เราหมายถึงประชาธิปไตย อันมีระเบียบตามกฎหมายและศีลธรรมและความซื่อสัตย์สุจริต ไม่ใช่ประชาธิปไตยอันไม่มีระเบียบ หรือประชาธิปไตยที่ไร้ศีลธรรม เช่น การใช้สิทธิเสรีภาพอันมีแต่จะให้เกิดความปั่นป่วน ความไม่สงบเรียบร้อยความเสื่อมศีลธรรม ระบอบชนิดนี้เรียกว่าอนาธิปไตย หาใช่ประชาธิปไตยไม่ ขอให้ระวังอย่าปนประชาธิปไตยกับอนาธิปไตย”

“ข้าพเจ้าไม่พึงประสงค์ที่จะให้มีระบอบเผด็จการในประเทศไทย ในการนี้ ก็จำเป็นต้องป้องกันหรือขัดขวางมิให้มีอนาธิปไตย อันเป็นทางที่ระบอบเผด็จการจะอ้างได้ ข้าพเจ้าเชื่อว่า ถ้าเราช่วยกันประคองใช้ ให้ระบอบประชาธิปไตยนี้ได้เป็นไปตามระเบียบเรียบร้อย....ระบอบเผด็จการย่อมมีขึ้นไม่ได้”

“การใช้สิทธิตามระบอบประชาธิปไตย ต้องทำโดยความบริสุทธิ์ใจ มุ่งหวังผลส่วนรวมจริงๆ ไม่ใช่มุ่งหวังส่วนตัว หรือมีความอิจฉาริษยากันเป็นมูลฐาน เนื่องมาจากความเห็นแก่ตัว”

“โดยมีอุดมคติซื่อสัตย์ต่อองค์พระมหากษัตริย์ ข้าพเจ้าเคารพในความซื่อสัตย์ ซึ่งมีตัวอย่างอยู่มากหลาย ที่ผู้ซื่อสัตย์เหล่านี้ได้ร่วมกิจการรับใช้ชาติกับข้าพเจ้า.... แต่ผู้ซึ่งแสดงว่าซื่อสัตย์ต่อองค์พระมหากษัตริย์ในภายนอก ส่วนภายในหวังผลส่วนตน หรือมูลสืบเนื่องมาแต่ความไม่พอใจเป็นส่วนตัวเช่นนี้แล้ว ก็เกรงว่าผู้นั้นก็อาจหันเหไปได้ สุดแต่ว่าตนจะได้รับประโยชน์ส่วนตนอย่างไรมากกว่า”

“ข้าพเจ้าขอฝากความคิดไว้ต่อท่านผู้แทนราษฎรทั้งหลาย โดยเป็นห่วงถึงอนาคตของชาติ ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะได้เห็นประเทศชาติปลอดจากระบอบเผด็จการ และปลอดจากระบอบอนาธิปไตย คงมีแต่ระบอบประชาธิปไตยอันพรั่งพร้อมไปด้วยสามัคคีธรรม”

สถาบันปรีดี พนมยงค์

๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๑

ที่มา - เว็บสถาบันปรีดี พนมยงค์

กลุ่มก่อการร้ายพันธมิตรกับการสร้างอาณาจักรแห่งความกลัว

ไท — Mon, 20 Oct 2008 23:55:48 +0700

ตอนผมเด็ก ๆ เวลามีเรื่องกับเด็กแถวบ้าน มันจะชอบบอกว่า "เดี๋ยวกูจะไปฟ้องพี่กู" เพราะพี่ของเด็กคนนั้น ตัวใหญ่กว่าเรา เมื่อได้ยินเช่นนั้น เราจึงรู้สึกกลัว

พอโตหน่อย ไม่มีวัยรุ่นคนไหนบอกว่า จะไปฟ้องพี่แล้ว เพราะมันเชย ลูกแหง่ เด็กเกเรพวกนี้ จึงบอก " รอกูตรงนี้เลย เดี๋ยวกูไปเอาปืนมากอ่น " เพราะเขามีปืน เราจึงกลัวปืนของเขา

ที่ภาคใต้ ผมเคยได้ยินข่าว ขจก.ขู่กรรโชกนักธุรกิจในพื้นที่ เรียกค่าคุ้มครอง มีการเขียนจดหมายหรือจับตัวประกันเรียกค่าไถ่ ถ้าอยากให้มีหัวติดไว้บนบ่า ก็ให้จ่ายเงินมา เพราะเขาอยู่ในที่มืด เพราะเขาใช้ความรุนแรง เรากลัวเสียชีวิต กลัวธุรกิจไปไม่รอด จึงต้องจ่ายเงินให้โจรเหล่านี้

ตอนผมทำงานเรื่องยาเสพติดอยู่ภาคเหนือ มีคนมาขู่ว่า อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้ เพราะมันมีผลประโยชน์และทั้งพ่อค้ายาและคนมีสีที่เกี่ยวข้อง มันมีปืน

ทำไมเวลาผมฟังพันธมิตร มันถึงเต็มไปด้วยการข่มขู่ กรรโชก ?

ศรรามแค่บอกว่า ไม่ได้ไปร่วมชุมนุม เพราะอยากให้บ้านเมืองสงบ โดน พธม ยกพวกไปโห่ไล่บนเวทีด่าพ่อล่อแม่ศรราม ซ้อเจ็ด เขียนหยาบคาย ด่าทอเสียดสี สุดท้าย ศรรามยกมือไหว้ขอโทษ

เปิ้ล นาคร แซวนิดเดียว ไม่รู้ตั้งใจหรือเปล่า เล่นไปถึงหุ้นส่วนอย่าง แหม่ม แมคอินทอช ขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวเขามาด่าทอ ทำลายชีวิตเขา

ปริญญา ริบบิ้นขาว โดนสอยกลางเวที โดย ศ.ดร ภูวดล ว่าสมัยก่อนเคยให้เงินไปใช้ มาขอขึ้นเวทีตอน พค. 35 เป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืน

อ. ประภาส ปิ่นตบแต่ง รัฐศาสตร์จุฬา โดนอีก ด่าว่าหากินกับงานวิจัยมูลค่า 200 ล้าน กับสมัชชาคนจน จนเจ้าตัวบอกว่า ถ้าเจอกันตอนนี้ อาจมีการต่อยหน้ากัน

ศ.ดร นิธิ โดนทั้งข้อหารับเงินทักษิณและเรื่องส่วนตัว จนเจ้าตัวปักหลักสู้ โดยประกาศ ไม่ยอมให้ พธม. ข่มขู่ แล้วปิดปาก แต่จะไม่ยอมใช้วิธีเดียวกันกับ พธม. ในการตอบโต้

เมื่อวานผมฟัง สนธิ ลิ้มฯ ประกาศเช็คบิลผู้บริหารการบินไทยและนักบินอีกคนที่เป็น ตม.10 ว่าเมื่อการเมืองเปลี่ยน เขามีอำนาจ แล้วคนพวกนี้ยังไม่เกษียณ ก็ขอให้เตรียมชุดป้องกันตัวใส่ไว้ดี ๆ ข้าจะเช็คบิล

และอีกครั้งนับไม่ถ้วน ที่คนเหล่านี้ ประกาศใช้การข่มขู่ ความรุนแรงในรูปแบบต่าง ๆ ไม่ต่างอะไรกับแก็งค์กลุ่มก่อการร้าย ที่ใช้กับประชาชน

น่าเสียดาย ที่พฤติกรรมเลวทรามเหล่านี้ กลับได้รับการยกเว้นและมองข้ามไปได้ในสายตาปัญญาชน สื่อมวลชน รวมถึงมวลชนของพวกเขา

อย่าปล่อยให้ความกลัวครอบงำ ถ้าคุณจะต้องแสดงออก โดยการใส่เสื้อสีแดงหรือติดสติ๊กเกอร์เบื่อม็อบพันธมิตร ที่ท้ายรถของคุณ เพราะถ้าคุณกลัวเขา นั่นคือการยอมรับอิทธิพลของกลุ่มก่อการร้ายกลุ่มนี้ ที่อยู่เหนือความกล้าหาญของคนในชาติ

อย่ายอมให้เขากดขี่ด้วยความกลัว

" ไม่เห็นด้วยกับพันธมิตร ต้องแสดงออก ไม่นิ่งเฉย ไม่รุนแรง "

ที่มา - บอร์ดฟ้าเดียวกัน

ทางลัด

ไท — Wed, 15 Oct 2008 23:31:19 +0700

โชคดีของสังคมไทยที่ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. ไม่ใช่คนเส้นตื้น เลยไม่บ้าจี้ตามไปด้วยเวลาที่มีคนมาเสนอให้ทหารปฏิวัติ หรือทหารทำ "อะไรสักอย่าง" เพื่อกดดันให้รัฐบาลทำอย่างที่ผู้เสนอต้องการ

แต่ดูเหมือนโชคดีของสังคมจะเป็นโชคร้ายส่วนตัวของ พล.อ.อนุพงษ์ เพราะคนที่เสนอแล้วไม่ได้ดังใจ ไม่ได้เก็บความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้เฉยๆ แต่แสดงออก "อย่างรุนแรง" ด้วยคือ

ไม่ได้พูดกันด้วยหลักการเหตุผลแล้ว แต่ลามไปถึงเรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องงานเลยแม้แต่น้อย

เป็น "แฟชั่น" อย่างหนึ่งในสังคมไทยวันนี้ (ไม่ว่าจะจากฝ่ายสุดโต่งข้างไหน)คือ พร้อมจะใช้วิธีการทุกอย่าง (ไม่ว่าจะดีงามหรือไม่ ถูกต้องหรือไม่) ให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

เมื่อมีลักษณะ "เอาแต่ใจ" อย่างนี้แล้ว ที่ตามมาก็คือต้องการอะไรที่เป็น "ทางลัด" เพื่อจะได้สมใจตัวเองแต่โดยไว ทั้งที่ในประวัติศาสตร์ ก็มีบทเรียนให้เห็นอยู่แล้วว่า เส้นทางของการพัฒนาประชาธิปไตยไม่เคยเกิดขึ้นจากทางลัด

แต่เกิดขึ้นจากการร่วมกันเรียนรู้ ลองผิดลองถูก และปรับปรุงระบบการเมืองให้เหมาะสมกับสภาพสังคมของตน และบทเรียนในอดีตทั้งจากสังคมอื่นๆ หรือจากสังคมไทยเอง ก็แสดงให้เห็นอยู่แล้วว่า

ทางลัดสร้างความเสียหายมากกว่าความเจริญได้อย่างไรบ้าง โดยเฉพาะในแง่ "วัฒนธรรม" ทางการเมือง แค่สร้างนิสัยให้คนในสังคมรู้สึกว่า เวลาที่มีปัญหาเดี๋ยวก็มี "อัศวินม้าขาว" มาจัดการปัญหา ด้วยอำนาจที่เด็ดขาดบ้าง ด้วยปากกระบอกปืนบ้าง ก็แย่แล้ว

ไม่ฝึกให้เกิดความอดทน อดกลั้น ไม่ฝึกการแก้ไขปัญหาด้วยการแสวงหาความรู้ และใช้เหตุผลในการตัดสินใจ ยิ่งแย่ใหญ่ และถ้ามีแต่ผู้ใหญ่มักง่าย สังคมนี้จะสอนให้เด็ก รู้จักแก้ไขปัญหาด้วยสติและปัญญาอย่างไร

ที่จริงแล้ว สังคมไทยในปัจจุบันแสดงให้เห็นด้วยว่าได้เรียนรู้และสรุปบทเรียนจากในอดีต จนกระทั่งมีทั้งขันติ มีสติ และมีปัญญา ในการรับมือปัญหาการเมืองที่เข้าขั้นวิกฤตมาแล้วระดับหนึ่ง จึงไม่ควรตัดสินใจอย่างมักง่าย ส่งให้ปัญหากลับเข้าไปสู่วังวนเดิม ๆ

กติกามี ต้องเล่นกันตามกติกา

ถ้ากติกาไม่ดี หรือไม่ชอบเล่นในกติกาแบบนี้ ก็ต้องคุยกันว่าจะสร้างเกมใหม่ หรือกติกาใหม่อย่างไร

ที่ชอบทุบโต๊ะว่า ของ "กรู" (ภาษาอินเตอร์เน็ตน่ะ) ถูกต้องอยู่คนเดียว

นอกจากเจ็บมือแล้ว ยังต้องระวังด้วยอีกหน่อย จะเดินถนนคนเดียวไม่ได้

อย่าหวังทางลัด อย่ามักง่ายเลย

เดินเข้าไปในซอยตันแล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?

ที่มา - คอลัมน์ สถานีคิดเลขที่ 12 นสพ.มติชนรายวัน

ฉากรื้อประชาธิปไตย

ไท — Wed, 15 Oct 2008 16:23:38 +0700

การวัดกำลังในสงครามศักดิ์สิทธิ์กู้ชาติ เพื่อการเมืองใหม่ ฉากขัดขวางการแถลงนโยบายรัฐบาล ปิดล้อมสภา และสำนักงานตำรวจนครบาล ถูกสร้างให้เกิดความรุนแรง ชนิดตายเป็นตาย พิการเป็นพิการ ยอมสละมวลชน นักรบอาสา เพื่อความได้เปรียบในเกม

ถ้ากองยางรถยนต์ที่ถูกราดน้ำมันแล้ว ติดไฟอาวุธระเบิดถูกนำมาใช้ การเผาบ้านเผาเมือง อีกครั้งคงดับไม่ง่ายแน่

ความคิดต่างในสังคมเป็นสิ่งต้องมีอยู่ ไม่มีใครทำให้ทุกคนคิดเหมือนกันได้

ความเป็นจริงของสังคม จะเป็นเสียงข้างมากหรือเสียงข้างน้อย ล้วนรับฟังได้ เพื่อเป็นข้อมูลฉุดรั้งตัวเองไม่ให้สุดโต่งไปด้านใดด้านหนึ่ง ไม่ปิดหู ปิดตา ปิดปากทั้งตัวเองและผู้อื่น

ไม่ว่าจะเป็น นปช. พธม. หรือตำรวจ ทุกชีวิตที่สิ้นไปหรือกลายเป็นผู้พิการ ล้วนมีค่าเกินกว่าคำสดุดีใดๆ ความถูกต้องชั่วดี ล้วนเป็นหลักการที่สร้างขึ้น เพื่อทำลายกันนั้น แปรไปตามประโยชนที่ได้

ฉะนั้น ความเสียหายที่เกิดขึ้น ต้องได้รับการตรวจสอบ แก้ไข ทั้งผู้อยู่ข้างหน้า และข้างหลัง แต่ละฝ่ายใช้และมีอาวุธใดบ้าง ความรุนแรงที่เกิดขึ้น ถูกสร้างขึ้น เพื่อวัตถุประสงค์ใด

คราวพฤษภาทมิฬ ผู้คนสูญเสียจากการขับไล่นายกฯ ที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง หลังแกนนำถูกจับ เกิดการเผาบ้าน ป่วนเมือง ใช่ทำให้เกมโอเวอร์ หรือตัดตอนอำนาจรัฐประหาร

14 ตุลาคม 2516 นักศึกษา บาดเจ็บ ล้มตายจากอาวุธสงคราม ทั้งๆ ที่ต่อสู้ด้วยสองมือเปล่า เพื่อประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการทหาร

6 ตุลาคม 2519 ผู้อยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลัง การทุบตี ลากคอแขวน ตอกอก เผายางคนที่ยังไม่ตาย จากธรรมศาสตร์ และสนามหลวง ผู้เป็นต้นเหตุและบัญชาการให้เกิดบาดแผลและมลทินของแผ่นดินยังลอยนวล เชิดหน้าสูงเกียรติอยู่ในสังคมได้อย่างไร ตัวละครเก่าๆ ยุคนั้น ได้คืนกลับมาแสดงบทนำ จนใกล้เป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนถูกบังคับเข้าร่วม ความแตกแยก เลือกข้างไปทั้งเมืองแล้ว

การต่อสู้ครั้งนี้ แม้เพื่อสร้างสังคมตามลำดับชั้น คืนสู่ความเชื่อ "แต่ละคนไม่เท่ากัน" สังคมที่ดีงาม ชนชั้นนำต้องทำหน้าที่ปกครอง เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยเท่านั้น อำนาจสูงสุดจากการเลือกตั้งตัวแทนในระบอบประชาธิปไตย ที่แต่ละคนมีหนึ่งเสียงเท่ากัน เป็นภัยคุกคามประเทศชาติ ผู้ที่ดีกว่า ไม่สามารถแข่งขันเอาชนะได้

เมื่อจะล้มการเมืองปัจจุบัน โดยถือเป็นสงคราม ย่อมใช้ทุกวิธีการ ทั้งปลุกเร้าให้เกิดความรุนแรง ลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ จัดตั้งกองกำลังของกลุ่มตน ติดอาวุธ ทุบตี ถอยรถทับซ้ำผู้ที่ยังไม่ตาย จุดยืนแห่งการร่วมสู้ เป็นความดีเหนือจรรยาบรรณ เมื่อกลไกรัฐ ถูกทำให้เป็นอัมพาต เจ้าหน้าที่ไม่มีความชอบธรรมที่จะควบคุมฝูงชน

เมื่อกลไกรัฐไม่สามารถควบคุมสังคม ใช้อำนาจบริหารประเทศได้ ประชาชนไม่ได้มีกลุ่มเดียว กลุ่มที่เห็นตรงข้าม ซึ่งมีผู้คนเข้าร่วมไม่น้อยกว่า พร้อมจะอุทิศตัวสู้

การอยู่ร่วมกันด้วยความแตกต่างขาดมาตรฐานยึดเหนี่ยว การปะทะเข่นฆ่ากันแบบถอนรากถอนโคนของฝูงชนต่างกลุ่ม คงหลีกเลี่ยงยาก

ดังนั้น ผู้เข้าร่วมทำสงคราม ต้องยอมรับความสูญเสียที่จะเกิดขึ้น แต่ต้องยึดหลักสากล ไม่ใช้เด็ก ผู้หญิง คนแก่ และนักบวชออกรบแทน หรือเป็นโล่คุ้มกันตัวเอง

โปรดหลีกเลี่ยงสงคราม ชีวิตของประชาชนสูงค่า เกินกว่าเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลที่ยอมสละได้

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์