วิกฤติ

เศรษฐกิจจะฟื้นตัวได้เมื่อไร ?

ไท — Mon, 10 Nov 2008 23:49:30 +0700

แม้จะเพิ่งเริ่มเผชิญกับ การชะลอตัวของเศรษฐกิจ (โดยคาดว่า เศรษฐกิจโลกถดถอยอย่างชัดเจนในปี 2009) แต่ก็เริ่มมีคนตั้งคำถามแล้วว่า เศรษฐกิจจะเป็นขาลงนานเพียงใดและเมื่อไรจะฟื้นตัว คำถามดังกล่าว ตอบยาก แต่สามารถนำเอาประสบการณ์ในอดีตมาเล่าสู่กันฟังได้ โดยเฉพาะประเทศอเมริกา

จากข้อมูลของ National Bureau of Economic Research (NBER) ในช่วงปี 1854-2001 หรือ ประมาณ 150 ปี เศรษฐกิจมีวัฏจักรขึ้น-ลงรวมทั้งสิ้น 32 รอบ โดยแบ่งออกเป็น 3 ช่วงเวลา คือ

1. ปี 1854 ถึงการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่ 1 (1854-1919)

2. สงครามโลกครั้งที่ 1 ถึงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และ

3 .ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึง 2001

ทั้งนี้ NBER ยังมิได้ชี้ชัดว่า เศรษฐกิจรอบนี้เริ่มถดถอยลงเมื่อใด แต่นิยามของความถดถอยทางเศรษฐกิจ คือ การที่เศรษฐกิจสหรัฐ หดตัวลงอย่างน้อย 2 ไตรมาสติดต่อกัน ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงว่า NBER จะฟันธงว่า เศรษฐกิจสหรัฐเริ่มถดถอยตั้งแต่ไตรมาส 3 ของปีนี้ แปลว่าวัฏจักรของเศรษฐกิจหรือรอบของเศรษฐกิจครั้งล่าสุดนี้ จะยาวนานถึง 7 ปี หรือ 84 เดือน

โดยเฉลี่ยแล้วหากดูจากตาราง จะเห็นว่า ถ้าพิจารณาทั้งช่วง 150 ปี ช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำนั้น จะยืดเยื้อประมาณ 17 เดือน แต่หากจะแยกเป็นช่วงเวลาดังกล่าวข้างต้น ก็จะเห็นว่าในสมัยก่อน เศรษฐกิจ จะอยู่ในช่วงตกต่ำเป็นเวลานานกว่าสมัยปัจจุบันอย่างมาก คือ ในช่วง 1854-1919 นั้นความตกต่ำจะยืดเยื้อนานโดยเฉลี่ยถึง 22 เดือน และลดลงมาที่ 18 เดือนในช่วง 1919-1945

(ภาพจากกรุงเทพธุรกิจ)

แต่ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้นมานั้น ความถดถอยทางเศรษฐกิจจะกินเวลาแค่ 10 เดือนโดยเฉลี่ย หากจะนำเอาช่วง 1945-2001 มาเป็นเกณฑ์ ก็จะพบว่าช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำนานที่สุด คือ ช่วงปลายปี 1973 ถึงต้นปี 1975 (รวมทั้งสิ้น 16 เดือน) ซึ่งเป็นผลมาจากวิกฤติน้ำมันตะวันออกกลาง ซึ่งทำให้เงินเฟ้อปรับขึ้นสูงเป็นเลข 2 หลัก

และช่วงกลางปี 1981 ถึงปลายปี 1982 (รวมทั้งสิ้น 16 เดือน) ซึ่งสหรัฐปรับดอกเบี้ยขึ้นสูงถึง 20% เพื่อสกัดเงินเฟ้อทำให้เศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลก สองช่วงดังกล่าวถือได้ว่า เป็นช่วงที่เศรษฐกิจโลกได้รับความบอบช้ำมากที่สุด จึงอาจสรุปได้ว่าหากการถดถอยทางเศรษฐกิจรอบนี้ ได้รับการเยียวยาอย่างมีประสิทธิภาพและทันท่วงที ก็น่าจะเป็นไปได้ว่าเศรษฐกิจจะตกต่ำประมาณ 1 ปี

แต่หากมองว่า มีปัญหามากและยืดเยื้อ ก็เป็นไปได้ว่าเศรษฐกิจ อาจตกต่ำยาวนานประมาณ 1 ปีครึ่ง สำหรับผู้ที่สงสัยว่าช่วง Great Depression นั้น รุนแรงมากเพียงใด ก็ต้องตอบว่าเป็นช่วงที่เศรษฐกิจถดถอยยาวนานถึง 43 เดือน (1929-1933) โดยจีดีพีของสหรัฐหดตัวลง 29% ซึ่งเป็นการหดตัวที่รุนแรงที่สุด หากไม่นับการหดตัวในช่วงที่เกิดสงครามโลก

ซึ่งทำให้ประเทศที่ต้องเผชิญกับสงคราม อาทิเช่น เยอรมนีต้องประสบกับการหดตัวของจีดีพีถึง 68% ในช่วง 1943-1946 เป็นต้น อาจสรุปได้ว่าการถดถอยทางเศรษฐกิจในยุคปัจจุบันนั้น น่าจะเป็นช่วงเวลาที่เฉลี่ยแล้ว ไม่นานเกิน 1 ปี และอย่างมากก็น่าจะไม่เกิน 18 เดือน นอกจากนั้น การหดตัวทางเศรษฐกิจก็น่าจะอยู่ที่ระดับประมาณ 2-3% เป็นอย่างมาก

สำหรับส่วนของการว่างงานนั้น ก็น่าจะเพิ่มขึ้นประมาณ 2-4% จากช่วงที่เศรษฐกิจอยู่ในภาวะปกติ ซึ่งจะมีการว่างงานประมาณ 4-5% แต่ข่าวดี คือเศรษฐกิจจะมีช่วงที่ดียาวนานกว่าช่วงที่แย่อย่างเห็นได้ชัด อาทิเช่น ในช่วง 1854-2001 นั้น ช่วงที่เศรษฐกิจขยายตัวดีนั้น ยาวนานถึง 38 เดือน หรือกว่า 1 เท่าตัวของช่วงที่เศรษฐกิจถดถอย คือ 17 เดือน

และหากดูข้อมูลเศรษฐกิจในยุคปัจจุบัน (1945-2001) ก็จะเห็นว่า เศรษฐกิจโดยเฉลี่ยขยายตัวนานถึง 57 เดือน ในขณะที่ตกต่ำเฉลี่ย 10 เดือนต่อหนึ่งรอบ แปลว่าช่วงที่ดีขึ้นมากกว่าช่วงที่แย่เกือบ 6 ต่อ 1 ซึ่งส่วนหนึ่งต้องยกให้ว่า เป็นความรู้ความสามารถของระบบเศรษฐกิจและผู้ดำเนินนโยบายเศรษฐกิจที่สามารถทำให้เศรษฐกิจโดยรวมมีเสถียรภาพและขยายตัวได้ อย่างต่อเนื่องยาวนานมากขึ้นกว่าสมัยก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด

ที่สำคัญที่สุด คือ การตกต่ำทางเศรษฐกิจรอบนี้ แตกต่างจากการตกต่ำทางเศรษฐกิจในรอบก่อนๆ อย่างมาก ทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงอนาคตน้อยกว่าที่หลายคนแสดงท่าทีเป็นห่วง อาทิเช่น การพูดกันว่าจะเกิดการว่างงานเพิ่มขึ้นถึง 1 ล้านคน ทั้งนี้ เพราะ

1. การถดถอยทางเศรษฐกิจครั้งนี้ เป็นการถดถอยที่มีการรับรู้ก่อนหน้ายาวนานหลายเดือน ปกติแล้ว รัฐบาลต่างๆ มักจะถกเถียงกับนักวิเคราะห์และนักธุรกิจว่า เศรษฐกิจยังดีอยู่และกว่าจะยอมรับว่าเศรษฐกิจเข้าสู่สภาวะถดถอย ก็มักจะเป็นช่วงที่เศรษฐกิจจริงตกต่ำอย่างมากแล้ว ทำให้การดำเนินนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจล่าช้าและขาดความจริงจัง

แต่ในครั้งนี้ ทุกฝ่ายเห็นไปในทิศทางเดียวกัน ฝ่ายเอกชนก็เตรียมปรับตัว ในขณะที่รัฐบาลก็เร่งรีบที่จะออกนโยบายการเงินการคลังมาพยุงเศรษฐกิจ ซึ่งจากประสบการณ์ของผมนั้น การที่เรารับรู้ปัญหาก่อนหน้า จะทำให้เราสามารถลดผลกระทบของปัญหาได้อย่างมาก เพราะสิ่งที่ทำความเสียหายมากที่สุด คือ ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยไม่สามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้

2. วิกฤติทางการเงินทำให้การเก็งกำไรในราคาสินค้าโภคภัณฑ์ต่างๆ ปรับตัวลดลงอย่างมาก โดยเฉพาะการลดลงของราคาน้ำมันจาก 147 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล มาเป็น 70 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล ทำให้คาดว่า ประเทศไทยจะสามารถเกินดุลบัญชีเดินสะพัดได้ในปีหน้า

ซึ่งการเกินดุลบัญชีเดินสะพัดแปลว่าประเทศไทยจะไม่ประสบปัญหาสภาพคล่อง หรือการขาดแคลนเงินตราต่างประเทศ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่จะลดผลกระทบ จากการถดถอยของเศรษฐกิจโลก นอกจากนั้น การลดลงของราคาน้ำมัน ก็จะเหมือนกับการลดภาษีและเพิ่มกำลังซื้อให้กับประชาชน คิดเป็นมูลค่ารวมประมาณ 4-5 แสนล้านบาท

3. ธนาคารกลางของโลกได้ปรับลดดอกเบี้ยลงอย่างต่อเนื่อง ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา และคงจะแข่งกันลดดอกเบี้ยลงอีกในช่วง 3-6 เดือนข้างหน้า แม้กระทั่งธนาคารแห่งประเทศไทยที่ระมัดระวังอย่างมาก ก็น่าจะสามารถปรับลดดอกเบี้ยลงได้อีกประมาณ 1% ในช่วง 14 เดือนข้างหน้า ทั้งนี้ เพราะเงินเฟ้อกำลังปรับตัวลงอย่างรวดเร็ว และไม่น่าจะสูงกว่า 3% ในปี 2009

การผ่อนคลายนโยบายการเงินนั้น ผิดจากภาวะตกต่ำทางเศรษฐกิจในอดีตที่มักจะเกิดขึ้นเพราะเศรษฐกิจจริง หรือภาคการผลิตร้อนแรงเป็นพิเศษ กระตุ้นให้เงินเฟ้อปรับตัวขึ้นอย่างมาก ทำให้ธนาคารกลางต่างๆ ต้องเร่งปรับดอกเบี้ยขึ้นสูง ทำให้เศรษฐกิจต้องหักหัวลงสู่สภาวะตกต่ำในที่สุด

อย่างไรก็ดี ปัญหาของสถาบันการเงินในสหรัฐและยุโรปนั้น มีความสลับซับซ้อนอย่างมากและความเสียหายก็ดูเหมือนว่า จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นล่าสุด ธนาคารกลางอังกฤษประเมินว่า ความเสียหายของสถาบันการเงินนั้นทั้งสิ้นประมาณ 2.8 ล้านล้านบาท หรือมากกว่าที่ไอเอ็มเอฟเคยประเมินเอาไว้ที่ 1.4 ล้านล้านบาทในเดือนที่แล้ว

ดังนั้น ปัญหาความตึงตัวของสินเชื่อทั่วโลก จึงน่าจะเป็นปัญหาที่ยืดเยื้อและทำให้การฟื้นตัวของเศรษฐกิจโลกในครั้งนี้ เกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป นอกจากนั้น ก็ยังต้องเผชิญกับความผันผวนของราคาสินทรัพย์ และอัตราแลกเปลี่ยนอย่างต่อเนื่องอีกด้วยครับ

ที่มา - คอลัมน์เศรษฐศาสตร์จานร้อน กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

การรับมือวิกฤติเศรษฐกิจและความกล้าหาญทางการเมืองของธุรกิจไทย

ไท — Sat, 01 Nov 2008 03:16:44 +0700

ความเชื่อมั่น คือทุกสิ่งทุกอย่างในโลกธุรกิจและการเงิน ความยุ่งเหยิงในโลกการเงินทั่วโลก โดยเฉพาะตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ส่งผลให้นักธุรกิจหวาดผวา ไปกับความร้ายแรงของการขาดความเชื่อมั่น รัฐบาลทั่วโลกตื่นตระหนกและอัดฉีดเม็ดเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่ระบบ เพื่อรักษาความมั่นคงของระบบธนาคารโลกพร้อมๆ ไปกับการกระตุ้นความเชื่อมั่นของนักธุรกิจและนักลงทุนให้กลับคืนมา

นโยบายต่างๆ ถูกออกแบบและผลักดันอย่างรวดเร็ว เพื่อรองรับความผันผวน อาทิเช่น การตั้งกองทุน 7 แสนล้านดอลลาร์ เพื่อซื้อทรัพย์สินด้อยค่า การคุ้มครองเงินฝากของรัฐบาลยุโรป รวมถึงการลดอัตราดอกเบี้ยกัน อย่างพร้อมเพรียงของธนาคารกลางทั่วโลก

แต่ดูเหมือน จะไม่เพียงพอที่จะกอบกู้ความเชื่อมั่นของนักธุรกิจให้กลับคืนมา ได้เห็นได้จากการทรุดตัวอย่างต่อเนื่องของตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลก หลังจากการรับรู้นโยบายดังกล่าว

นโยบายต่างๆ จะมีผลเท่าใดไม่มีใครทราบ แต่ที่นักธุรกิจทั่วโลก เห็นพ้องต้องกันอย่างหนึ่ง คือการที่เศรษฐกิจของอเมริกาและยุโรปตะวันตก มีแนวโน้มเข้าสู่ภาวะถดถอยสูง ผลกระทบจากภาคอสังหาริมทรัพย์ กระจายเข้าสู่ภาคการเงินการธนาคาร และกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ภาคการบริโภคและอุตสาหกรรม

สิ่งที่จำเป็นต้องลุ้นกันต่อไป คือ ภาวะถดถอยที่จะเกิดขึ้นลึกและนานเท่าใด ในตลาดโลกราคาของสินแร่ต่างๆ เริ่มขยับลดลง รวมถึงการลดลงของค่าระวางเรือ ซึ่งสามารถตีความได้ว่า ความต้องการสินค้า (Demand) ในตลาดโลกเริ่มหดหาย

ผลกระทบจากวิกฤติเศรษฐกิจต่อธุรกิจไทย มีให้เห็นบ้างแล้ว ถึงแม้จะคาดเดาความรุนแรงไม่ได้ อย่างน้อยในสัปดาห์ที่แล้ว ในอุตสาหกรรมยานยนต์ โตโยต้าผู้ผลิตรถยนต์อันดับหนึ่งของประเทศไทย ได้ประกาศลดปริมาณการผลิตลงแล้วร้อยละ 20

นับตั้งแต่การเข้าสู่ความเป็นสมัยใหม่ของประเทศไทย (โดยมีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่หนึ่ง ในทศวรรษที่ 2500 เป็นหมุดหมาย) เราได้ผ่านวิกฤติเศรษฐกิจมาแล้วสองครั้ง คือ

วิกฤติจากราคาน้ำมันในครึ่งหลังของทศวรรษที่ 2510 และวิกฤติเศรษฐกิจปี 2540 บาดแผลของวิกฤติปี 2540 ยังสดไม่แห้งดีและฝันร้ายยังไม่หายไปจากความทรงจำ

แน่นอนว่า วันนี้เศรษฐกิจไทยแข็งแรงกว่าปี 2540 อย่างไม่ต้องสงสัย ธนาคารพาณิชย์ไทยมีอัตราทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง (capital ratio) อยู่ในเกณฑ์ที่เรียกได้ว่าแข็งแรง ธนาคารแห่งประเทศไทยมีทุนสำรองต่างประเทศมหาศาล ประเทศไทยยังได้ดุลการค้าอย่างต่อเนื่อง หนี้สาธารณะอยู่ในเกณฑ์ต่ำเทียบต่อจีดีพี และภาคธุรกิจมีกำไรสะสมอยู่ในเกณฑ์ที่ดี

แต่การมีพื้นฐานที่ดีไม่ได้ หมายความว่า ประเทศไทยมีภูมิป้องกันจากวิกฤติเศรษฐกิจด้วยเหตุผลสองประการ คือ

หนึ่ง โลกาภิวัตน์ได้หลอมรวมประเทศไทย ให้เป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อุปทานระดับโลกไปแล้ว ร้อยละ 70 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศ ขึ้นอยู่กับการส่งออก อุตสาหกรรมหลายสาขาในประเทศไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้เอง หากขาดความต้องการสินค้าและเงินลงทุนจากต่างประเทศ (อย่างน้อยที่สุดในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และยานยนต์ ซึ่งเป็น 2 อุตสาหกรรมที่ทำรายได้การส่งออกให้กับประเทศมากที่สุด) และ

สอง หากเกิดวิกฤติจริง สภาพคล่องทั่วโลกจะหดหาย เครดิตไลน์และเงินทุนจะถูกดึงออกจากประเทศ ทำให้การค้าและการลงทุนหยุดชะงัก หากเศรษฐกิจอเมริกาและยุโรปตะวันตกเป็นหวัด เศรษฐกิจไทยอาจเข้าขั้นโคม่าได้

ไม่มีใครอยากให้วิกฤติการเงินโลกลามถึงธุรกิจไทย และไม่มีใครอยากเป็น "คนเคยรวย" แต่ความประมาทและความมั่นใจในตนเองมากเกินไป คือ หนึ่งในสาเหตุของวิกฤติปี 2540

ถึงวันนี้ เราอาจต้องเตรียมการรับมือต่อความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด บทเรียนหนึ่งที่เรารู้จากปี 2540 คือ วิกฤติเศรษฐกิจนั้น เมื่อเกิดขึ้น จะเร็วและรุนแรงมากกว่าที่จะคาดคิดได้ ธุรกิจไทย สามารถเตรียมตัวรับมือวิกฤติที่อาจเกิดขึ้นได้ ด้วยกลยุทธ์ ห้าประการ อันได้แก่

ประการแรก จำกัดการลงทุนในท้ายปีนี้และครึ่งปีแรกของต้นปีหน้า ให้เหลือน้อยที่สุด ในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจมีแนวโน้มดี ธุรกิจควรลงทุนอย่างต่อเนื่อง เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ในภาวะที่เศรษฐกิจ มีแนวโน้มที่จะทรุด ธุรกิจต้องเลือกที่จะไม่ลงทุน ในการลงทุนที่ไม่ส่งผลบวกด้านการเงินในระยะสั้น

ในภาวะวิกฤตินั้น เงินสดหรือสายป่านสำคัญกว่าสภาพกำไรหรือขาดทุน นอกจากนี้การมีเงินสดสะสมไว้ในภาวะวิกฤติ ยังทำให้ธุรกิจเข้าถึงโอกาสในการซื้อสินทรัพย์หรือบริษัทที่มีสภาพย่ำแย่ จากวิกฤติในราคาที่ถูกด้วย

ประการที่สอง ลดหนี้ที่มีภาระดอกเบี้ยผูกพัน โดยเฉพาะหนี้ระยะสั้น เพราะในภาวะวิกฤติ หนี้ระยะสั้นอาจไม่สามารถหมุนทดรอบไปได้ เนื่องจากธนาคารเองจำเป็นต้องลดความเสี่ยงเช่นกัน การลดภาระหนี้ จะทำให้ดอกเบี้ยที่ผูกพันเบาลง และงบดุลของบริษัทแข็งแรงขึ้น งบดุลที่แข็งแกร่งขึ้นสามารถช่วยให้ธุรกิจเข้าถึงเงินกู้ง่ายขึ้น และมีต้นทุนเงินกู้ที่ถูกลงในภาวะวิกฤติ

ประการที่สาม วางแผนกำลังคนอย่างยืดหยุ่น ซึ่งทำได้ด้วยการเปิดให้มีการรับพนักงานประเภทเหมาช่วง (sub-contract) เป็นอัตราส่วนที่มากขึ้นต่อพนักงานประจำ หากเกิดภาวะที่ปริมาณความต้องการสินค้าจากลูกค้าน้อยลง พนักงานประเภทเหมาช่วง จะทำให้ภาระในการลดต้นทุนค่าแรงเบาขึ้น และสามารถทำให้บริษัทตัดสินใจได้รวดเร็วและทันท่วงที

(ข้อเสนอดังกล่าว อาจฟังดูรุนแรงสำหรับนักคิดหัวเอียงซ้าย แต่ในวิกฤติทุนนิยมโลกาภิวัตน์ การใช้พนักงานเหมาช่วง เพื่อให้การลดต้นทุนแรงงานรวดเร็วเมื่อต้องการ อาจเป็น สิ่งที่เลวร้ายน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับการที่ธุรกิจล้มและปล่อยให้พนักงานทั้งหมดตกงาน โดยไม่ได้รับค่าชดเชย)

ประการที่สี่ กระจายข้อมูลความต้องการสินค้าและบริการให้รวดเร็วในห่วงโซ่อุปทาน (supply chain) การผลิตหรือการบริการนั้น มีผู้รับช่วงอยู่ข้างบนและอยู่ข้างล่างเราเสมอในห่วงโซ่อุปทาน

ข้อมูลความต้องการสินค้าและบริการ มาจากธุรกิจที่อยู่ปลายโซ่สู่ธุรกิจต้นน้ำ และสินค้าไหลจากธุรกิจต้นน้ำสู่ธุรกิจปลายน้ำ ในภาวะที่เลวร้าย ความต้องการสินค้าของผู้บริโภคลดลง ถ้าธุรกิจปลายน้ำสามารถทำให้ข้อมูลปริมาณสินค้าที่ลดลงถึงมือผู้ผลิตต้นน้ำ ได้ยิ่งเร็วเท่าไร ผลกระทบในรูปแบบสินค้าคงเหลือ (ซึ่งมีค่าเท่ากับเงินสด) ก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ห่วงโซ่อุปทานที่กระจายข้อมูลได้รวดเร็ว จะสามารถลดความเสี่ยงและความสูญเสียของผู้ประกอบการในห่วงโซ่นั้นได้ดีกว่าคู่แข่ง และ

ประการสุดท้าย คือธุรกิจจำเป็นต้องเรียกร้องให้กลุ่มคู่ขัดแย้งทางการเมืองหยุดเคลื่อนไหว วิกฤติเศรษฐกิจและวิกฤติการเมือง หากเกิดขึ้นพร้อมกัน ย่อมหมายถึงฝันร้ายของสังคม

กลไกหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจมี 4 อย่าง คือ การบริโภคของประชาชน การลงทุนภาคเอกชน การส่งออก และการใช้จ่ายภาครัฐ

กลไกสามตัวแรก จะไม่สามารถใช้การได้ ในภาวะวิกฤติเพราะความเชื่อมั่นและความต้องการสินค้าหายไปจากระบบ

ดังนั้น หน้าที่ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจในภาวะวิกฤติ จำต้องมีรัฐเป็นตัวเอก (ดูตัวอย่างได้จากอเมริกาและยุโรปในรอบปีที่ผ่านมา) รัฐที่พิการและไม่สามารถออกนโยบาย ที่กระตุ้นเศรษฐกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ จะทำให้สภาพการณ์เลวร้ายลงอีก

วิธีที่จะหยุดความขัดแย้งทาง การเมืองได้ คือ ร่วมเรียกร้องให้พันธมิตรหยุดการเคลื่อนไหว เพื่อให้รัฐบาลมีเป้าหมายชัดเจน ในการรับมือกับวิกฤติเศรษฐกิจ

การเคลื่อนไหวของกลุ่มพันธมิตรที่ไร้เป้าหมาย (หรือใครตอบได้ว่าเป้าหมายของพันธมิตรปัจจุบันคืออะไร?) ทำให้สังคมแบ่งแยกและสร้างแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดการรัฐประหาร ความวุ่นวาย และ/หรือความรุนแรง ซึ่งไม่มีประโยชน์อย่างใดกับเศรษฐกิจเลย

รัฐที่ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน ควรได้รับโอกาสในการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ การเคลื่อนไหวที่เนิ่นนานของพันธมิตร จะยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นและเวลาที่เหลืออยู่น้อย สำหรับรัฐบาลในการรับมือ ปัญหาเศรษฐกิจน้อยลงไปอีก

นักธุรกิจอาจต้องมีส่วนร่วมในการเตือนสติสังคม ด้วยการบอกว่า การเคลื่อนไหวที่ไร้ความชอบธรรมทางการเมืองและไร้ประโยชน์ต่อเศรษฐกิจ ควรที่จะหยุดตัวเองได้แล้ว

ข้อเสนอสี่ข้อแรก จำเป็นต้องใช้วิจารณญาณในการดำเนินธุรกิจ ความสามารถในการบริหารองค์กรและความเด็ดขาดในการตัดสินใจ ข้อเสนอข้อสุดท้ายไม่จำเป็นต้องใช้อะไรเลย นอกจากความกล้าหาญที่จะแสดงจุดยืนทางการเมือง

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

Mark Cuban: วิธีแก้ปัญหาเศรษฐกิจที่ถูกต้อง

ไท — Sun, 26 Oct 2008 13:43:46 +0700

Mark Cuban มหาเศรษฐีชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งบริษัทหลายแห่ง นักลงทุน รวมถึงเป็นเจ้าของทีมบาสเก็ตบอล Dallas Maverick ในลีก NBA เขียนแสดงความเห็นต่อวิกฤตเศรษฐกิจสหรัฐในขณะนี้ ลงบล็อกของเขาว่า ทางแก้ที่ถูกต้องคือ ต้องกระตุ้นให้ผู้ประกอบการตั้งบริษัทขึ้นมาอีกมากๆ เพื่อก่อให้เกิดการจ้างงาน

ต้นฉบับ : The Cure To Our Economic Problems

แปล โดย อิสริยะ ไพรีพ่ายฤทธิ์

ต้นฉบับงานแปล เผยแพร่ที่ Siam Intelligence Unit

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

วิธีแก้ปัญหาเศรษฐกิจที่ถูกต้อง

ผมคงไม่อยากเป็นประธานาธิบดีในตอนนี้ ผู้สมัครทั้งสองคนนั้น เชื่อว่านโยบายด้านเศรษฐกิจที่นำเสนอ จะช่วยให้เราพ้นจากวิกฤตไปได้ ความเป็นจริงก็คือ ทางแก้ที่ผู้สมัครชิงประธานาธิบดีทั้งสองคนเสนอนั้น เปรียบได้แค่การจัดเก้าอี้ใหม่ บนเรือไททานิคที่กำลังจะจมเท่านั้น มันไม่มีความหมายเลย

คุณอาจจะลดภาษีให้กับคนอเมริกัน 95% และขึ้นภาษีกับคนที่เหลือได้ คุณสามารถลดภาษีรายได้ของธุรกิจ และดำเนินแผนลดภาษีของรัฐบาลบุชต่อได้เช่นเดิม คุณอาจจะลดหรือเพิ่มภาษีเงินได้ 5-10% ก็ได้ไม่มีปัญหา ไม่ว่าจะดำเนินนโยบายอย่างไร ประเทศของเราจะขาดดุลมากขึ้นเรื่อยๆ อยู่ดี

เราจะต้องยืมเงินต่างชาติหรือไม่ก็พิมพ์ธนบัตรเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเพิ่มภาษี 5 หรือ 10 เปอร์เซ็นต์ มันก็ไม่เปลี่ยนแปลง หายนะทางเศรษฐกิจครั้งนี้มันใหญ่เกินกว่าจะเยียวยาได้

ทางแก้ที่แท้จริงคือ การสร้างจิตวิญญาณแห่งผู้ประกอบการ (Entrepreneur Spirit) กลับมาอีกครั้งต่างหาก ชาติของเรานั้น สนับสนุนคนที่มีไอเดียใหม่ๆ และผลักดันไอเดียของตัวเองให้เป็นจริงมาโดยตลอด

ทุกครั้งที่เศรษฐกิจซบเซา ธุรกิจจากไอเดียใหม่ๆ นั่นล่ะ ที่ช่วยพลิกประเทศกลับมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอุตสาหกรรม การผลิต การขนส่ง เทคโนโลี การสื่อสารดิจิทัล สิ่งเหล่านี้เปลี่ยนวิถีความเป็นอยู่ของเรา กระตุ้นให้เศรษฐกิจและยกระดับชีวิตความเป็นอยู่แบบเดิมๆ

การตัดภาษีไม่เคยสร้างผลกระทบแบบเดียวกันนี้ คนที่สร้างมันขึ้นมาคือประชาชนอเมริกันต่างหาก

ผู้ประกอบการที่สร้างธุรกิจขึ้นมาจากมือเปล่านั้น ไม่เคยสนใจว่าต้องจ่ายภาษีกี่เปอร์เซ็นต์ ตอนที่บิล เกตส์ ลาออกจากฮาร์วาร์ดมาตั้งไมโครซอฟท์ เขาไม่สนใจว่าอัตราภาษีตอนนั้นเท่าไร (แต่จริงๆ มันเยอะกว่าตอนนี้มาก) ตอนที่ไมเคิล เดลล์ ตั้งบริษัท PC’s Limited ซึ่งกลายมาเป็นเดลล์ในตอนนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าภาษีรายได้นิติบุคคลมันคืออะไร

ผมไม่คิดว่า จะมีผู้ก่อตั้งธุรกิจคนไหน เริ่มต้นธุรกิจของเขาด้วยการค้นหาว่า อัตราภาษีตอนนี้เป็นอย่างไร ผลกระทบของอัตราภาษีต่อการผลิตนั้น เป็นสิ่งที่นักเศรษฐศาสตร์คิดกันไปเอง ผู้ประกอบการไม่เคยเปลืองสมองกับเรื่องพรรค์นี้ เราต้องเอาเวลาไปคิดเรื่องที่สำคัญกว่า นั่นคือ ธุรกิจ

ผู้ประกอบการมีชีวิตอยู่เพื่อประกอบการ ผมไม่เคยคุยกับผู้ประกอบการคนไหน เกี่ยวกับเรื่องภาษีเลยสักครั้ง ถ้ามีผู้ประกอบการคนไหนมาเสนอโครงการให้ผมและพูดถึงเรื่องภาษีว่า เป็นปัจจัยสำคัญต่อกิจการของเขา ผมก็ไม่มีวันลงทุนในธุรกิจของเขาเช่นกัน

สิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตของผู้ประกอบการ ก็คือ การสร้างความฝันให้เป็นจริง

ผู้ประกอบการต้องมีวิสัยทัศน์ว่า ต้องการจะทำอะไรและมีชีวิตอยู่เพื่อสร้างมันขึ้นมาให้ได้อย่างนั้น ผลตอบแทนของการต่อสู้นี้คือ ความสุขที่เห็นความฝันของเราเกิดขึ้นได้อย่างที่หวัง และผลตอบแทนเป็นตัวเงินจับต้องได้

ตอนนี้เราอยู่ในภาวะเศรษฐกิจที่วุ่นวาย ไม่ต้องหาตัวคนผิดหรอกว่าใครเป็นคนทำ พวกเราเองนี่ล่ะ ไม่ต้องคิดว่าผู้สมัครประธานาธิบดี พร้อมที่ปรึกษาคนไหน จะช่วยเราได้ มันไม่มีประโยชน์

ทางแก้คือ สร้างจิตวิญญาณแห่งผู้ประกอบการอเมริกันขึ้นมาใหม่ แทนที่เราจะมาโทษกันว่าใครผิด เรามาขอให้ผู้สมัครประธานาธิบดี แสดงภาวะผู้นำให้เราเห็นสักเล็กน้อย ให้เขามาช่วยปลุกจิตวิญญาณแห่งผู้ประกอบการ ดีกว่าไหม?

ผมไม่สนใจว่า ผู้สมัครคนไหนจะเป็นเพื่อนของผม ใครจะสวดมนต์ให้ผมตอนที่เขาเข้าโบสถ์ ผมไม่สนว่า คุณจะรู้ไหมว่า รองประธานาธิบดีมีหน้าที่อะไร คุณเคยโหวตเลือกประธานาธิบดีบุชหรือไม่ ผมไม่สนใจการสาดโคลนระหว่างผู้สมัครทั้งคู่ พวกนี้มันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น

สิ่งที่เราต้องการคือ ให้ผู้สมัครประธานาธิบดีหยุดด่าฝ่ายตรงข้าม และเริ่มหันกลับมามองประชาชนอเมริกัน ผลักดันพวกเราให้ลุกขึ้นสู้ ผมอยากเลือกผู้สมัครประธานาธิบดีแบบนี้

นี่คืออนาคตของประเทศของเราที่ผมอยากให้เป็น

นี่จะเป็นสิ่งที่ช่วยกระตุ้นให้คนอเมริกันสร้างธุรกิจ สร้างผลิตภัณฑ์ ซึ่งสุดท้ายแล้วมันจะมารวมกันเป็นระบบเศรษฐกิจ

นี่คือ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่คนธรรมดาทั่วไปควรตั้งธุรกิจ ช่วงเวลาแบบนี้ที่บริษัทยักษ์ใหญ่ มัวแต่ไปสนใจเรื่องความอยู่รอดทางธุรกิจ คุณไม่จำเป็นต้องมีเงิน แต่สิ่งที่คุณต้องมีคือ สมองและความมุ่งมั่น

ตอนที่ผมตั้งบริษัทแรกในชีวิตคือ MicroSolutions ตอนนั้นเศรษฐกิจ ก็ตกต่ำอย่างแรง ผมไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร ผมไม่รู้ว่า ต้องจ่ายภาษีเท่าไรและผมไม่สนใจ ผมแค่มีไอเดีย มีที่ให้นอน และมีแรงบันดาลใจอย่างแรงกล้าเท่านั้น

ตอนนี้ถึงเวลาที่ผู้ประกอบการ จะต้องลุกขึ้นมาขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศกันแล้ว

เรามีหน้าที่ต้องสร้างธุรกิจ ทำให้เกิดการจ้างงาน

นี่คือวิธีการแก้ปัญหาเศรษฐกิจของประเทศอย่างแท้จริง

จดหมายอำลานักลงทุนของ Andrew Lahde

ไท — Wed, 22 Oct 2008 02:33:48 +0700

Andrew Lahde ผู้ก่อตั้งและบริหาร Lahde Capital Management เป็นหนึ่งในผู้จัดการเฮดจ์ฟันด์ (hedge fund) น้อยราย ที่พยากรณ์วิกฤตซับไพรมถูกต้อง ก่อนเกิดเหตุและทำไรมหาศาลจากการเก็งดังกล่าว (เช่นด้วยการชอร์ตหลักทรัพย์ที่อิงซับไพรม)

กองทุนของเขากองหนึ่ง ทำกำไรได้สูงถึง 870% ในปี 2007 – หนึ่งในอัตรากำไรสูงสุดตลอดกาลของธุรกิจเฮดจ์ฟันด์ในเดือนตุลาคม 2008 เขาได้ประกาศอำลาวงการ ยุบเลิกกองทุนทั้งหมด ภายใต้การบริหารจัดการ คืนเงินให้กับนักลงทุน

ต่อไปนี้เป็นจดหมายถึงนักลงทุนฉบับสุดท้ายของ Andrew Lahde ที่ตีพิมพ์ใน Financial Times:

…….

Letter: Andrew Lahde, Lahde Capital Management

แปลจาก จดหมายของ Andrew Lahde

17 ตุลาคม 2551

วันนี้ผมไม่ได้เขียนมาเพื่อคุยทับ เมื่อคำนึงถึงความเจ็บปวดที่แทบทุกคนกำลังประสบ การคุยทับจะผิดกาลเทศะอย่างสิ้นเชิง ผมไม่ได้เขียนเพื่อพยากรณ์อนาคตด้วย เพราะเหตุการณ์ส่วนใหญ่ที่ผมพยากรณ์ในจดหมายฉบับก่อนๆ ได้เกิดขึ้นแล้วหรือไม่ก็กำลังเกิดขึ้น แทนที่จะทำอย่างนั้น ผมกำลังเขียนเพื่อจะเอ่ยคำลา

เมื่อไม่นานมานี้ หน้าหนึ่งของ Section C ใน Wall Street Journal ลงความเห็นของผู้จัดการเฮดจ์ฟันด์คนหนึ่ง ที่กำลังปิดกองทุนเหมือนกัน (เขาบริหารกองทุนขนาด $300 ล้าน) ว่า “ สิ่งที่ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจเฮดจ์ฟันด์ก็คือ ผมเกลียดมัน ”

ผมเห็นด้วยกับความเห็นนี้อย่างเต็มเปี่ยม ผมทำธุรกิจนี้เพื่อหาเงิน วิธีที่ง่ายเหมือนปอกกล้วยก็คือ หาเงินจากไอ้งั่งทั้งหลาย ที่ผู้ปกครองจ่ายเงินให้ไปเรียนไฮสกูลแพงๆ มหาวิทยาลัยเยล แล้วก็ต่อด้วยปริญญาโทบริหารธุรกิจจากฮาร์วาร์ด

คนพวกนี้ พวกที่(มักจะ)ไม่คู่ควรกับการศึกษาที่พวกเขาได้รับ (หรืออ้างว่าได้รับ)ได้เลื่อนตำแหน่งไปถึงจุดสูงสุดของบริษัทอย่าง AIG, Bear Stearns และLehman Brothers และรัฐบาลของเราทุกระดับ ท้ายที่สุดแล้วพฤติกรรมทั้งหมดที่สนับสนุนเหล่าอภิสิทธิ์ชนนั้น ทำให้ผมหาคนที่โง่พอ ที่จะอยู่อีกข้างหนึ่งของดีลผมได้ง่ายดายกว่าเดิม พระเจ้าคุ้มครองอเมริกาจริงๆ

มีคนมากเกินไปที่ผมควรขอบคุณสำหรับความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม ผมไม่อยากฟังเหมือนนักแสดงฮอลลีวูดที่กำลังรับรางวัล เงินที่ได้ ก็เป็นรางวัลมากพอแล้ว นอกจากนี้คนที่อยู่บนรายชื่อยาวไม่สิ้นสุด ล้วนรู้ตัวดีว่าพวกเขาสมควรได้รับคำขอบคุณจากผม

ผมจะไม่บริหารเงินให้กับคนอื่นๆ หรือสถาบันอีกแล้ว ผมมีความมั่งคั่งของตัวเองมากพอที่จะบริหาร บางคนที่คิดว่าคำนวณความร่ำรวยของผมได้อย่างน่าเชื่อถือ อาจแปลกใจที่ผมเลิกทำงานนี้ ด้วยหีบสมบัติที่เล็กขนาดนี้ ก็ไม่เป็นไร ผมพอใจแล้วกับรางวัลที่ได้รับ

นอกจากนี้ ผมก็จะปล่อยให้คนอื่นสะสมตัวเลขความร่ำรวยเก้า สิบ หรือสิบเอ็ดหลัก ในระหว่างที่ชีวิตของพวกเขาจะเฮงซวยมาก มีนัดชนกันทุกวัน ไม่เว้นช่วงตลอดสามเดือนข้างหน้า พวกเขาจะตั้งหน้าตั้งตารอ ช่วงวันลาพักร้อนสองสัปดาห์ในเดือนมกราคม ช่วงเวลาที่พวกเขาคงจะตัวติดกับแบล็กเบอรี่หรือเครื่องอื่นๆ ที่คล้ายกัน

ทำแบบนั้นไปทำไม? คนจะลืมพวกเขาภายในห้าสิบปีอยู่ดี Steve Balmer, Steven Cohen, และ Larry Ellison – คนเหล่านี้ทั้งหมดจะถูกลืม ผมไม่เข้าใจเรื่องมรดกถึงคนรุ่นหลัง คนเราแทบทุกคนจะถูกลืม ลืมไปซะเถอะ เรื่องที่จะทิ้งตำนานอะไรเอาไว้ โยนแบล็กเบอรี่ทิ้งไปซะ ไปสนุกกับชีวิตดีกว่า

ดังนั้น ที่นี่ ตรงนี้คือจุดจบ ผมขอออกจากวงการนี้ ด้วยความเคารพนะครับ อย่าคาดหวังว่า ผมจะตอบอีเมล์หรือข้อความที่ฝากในโทรศัพท์ ภายในเวลาที่สมเหตุสมผล หรือแม้แต่คาดว่าผมจะตอบมันเลย Andy Springer กับบริษัทของเขา จะจัดการเรื่องการยุบกองทุน และอย่าเป็นห่วงพนักงานของผม พวกเขาจะมีงานทำกับบริษัทของคุณ Springer เสมอ มีคนเดียว (ที่ได้รับค่าตอบแทนไปมากแล้ว) ที่จะตกงาน

ผมไม่สนใจดีลอะไรก็ตามที่ใครก็ตามอยากให้ผมมีส่วนร่วม ผมไม่มีความเห็นอะไรจริงจังเกี่ยวกับตลาดไหนก็ตามเลยตอนนี้ นอกจากจะบอกว่า สถานการณ์คงจะเลวร้ายลงอีกในอนาคตอันใกล้นี้ บางทีอาจเลวลงอีกหลายปี ผมพอใจแล้วกับการนั่งดูบนขอบสนามและรอเวลา

เพราะถึงที่สุดแล้ว การนั่งรอคอยเป็นวิธีที่เรารวยจากวิกฤตซับไพรม ตอนนี้ผมมีเวลาที่จะซ่อมแซมสุขภาพ ที่ถูกทำลายด้วยความเครียด ที่ผมพอกให้กับตัวเองในช่วงสองปีที่ผ่านมา และซ่อมแซมชีวิตทั้งชีวิตของผมด้วย ชีวิตที่ผมต้องแข่งขัน แย่งยื้อที่นั่งในมหาวิทยาลัยและโครงการปริญญาโท แย่งงานและสินทรัพย์ภายใต้การบริหารจัดการ แข่งกับคนที่มีความได้เปรียบทุกประการ (พ่อแม่รวยๆ) ที่ผมไม่มี

ขอให้ระบบที่ให้คุณและโทษกับคนตามความสามารถของเขาเอง (meritocracy) เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลรูปแบบใหม่ที่จำเป็นจะต้องได้รับการจัดตั้ง

พูดถึงรัฐบาลอเมริกา ผมก็อยากจะเสนออะไรเล็กๆ น้อยๆ ก่อนอื่น ผมอยากชี้ให้เห็นข้อบกพร่องที่ชัดเจนมากๆ นั่นคือ มีคนเสนอร่างกฎกติกาต่อสภาคองเกรสครั้งแล้วครั้งเล่า ในรอบแปดปีที่ผ่านมา ร่างกฎหมายที่จะช่วยล้อมกรอบพฤติกรรมให้กู้โฉด (predatory lending) ของสถาบันการเงินที่ส่วนใหญ่ล้มละลายไปแล้ว

สถาบันการเงินเหล่านี้ หว่านเงินให้กับพรรคการเมืองทั้งสองพรรค แลกกับการโหวตคว่ำกฎหมายที่ถูกออกแบบมาคุ้มครองประชาชนคนเดินดิน นี่เป็นเรื่องที่น่าโมโหมากๆ แต่แล้วก็ดูเหมือน จะไม่มีใครรู้เรื่องหรือแคร์อะไรกับมัน ตั้งแต่ Thomas Jefferson กับ Adam Smith ลาโลกไป ผมจะเถียงว่า เราแทบไม่มีนักปรัชญาที่สูงส่งในประเทศนี้เลย อย่างน้อยก็นักปรัชญาที่พุ่งความสนใจไปที่การปรับปรุงรัฐบาล

ระบบทุนนิยมทำงานมากว่าสองร้อยปี แต่ยุคสมัยได้เปลี่ยนไป และตอนนี้ ระบบก็เต็มไปด้วยคอร์รัปชั่น

George Soros เศรษฐีผู้ร่ำรวยมหาศาล ได้ประกาศว่าเขาอยากให้คนจดจำเขาในฐานะนักปรัชญา ข้อเสนอของผมคือ ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ควรจะริเริ่มและอุดหนุนฟอรัม (forum หมายถึงพื้นที่ที่คนมารวมตัวกันทำงาน-ผู้แปล) ที่นักคิดผู้ปราดเปรื่องทั้งหลายจะได้มารวมตัวกัน เพื่อสร้างระบบการปกครองแบบใหม่ ที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนเดินดินจริงๆ

ในขณะเดียวกันกับที่สร้างผลตอบแทนสูงพอ ที่จะดึงดูดให้มันสมองที่ดีที่สุด และฉลาดที่สุดเข้ารับใช้ชาติในระดับต่างๆ ของระบบราชการโดยไม่ต้องอาศัยการโกงกิน เพื่อตอบสนองความต้องการหรือไลฟ์สไตล์ของตัวเอง ฟอรัมนี้อาจคล้ายกันกับฟอรัมที่สร้างลินุกซ์ [ระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์]ที่แข่งกับอำนาจผูกขาดแทบจะสมบูรณ์ของ ไมโครซอฟท์

ผมเชื่อว่ามีคำตอบ แต่ตอนนี้ระบบพังอย่างชัดเจน

สุดท้ายนี้ ระหว่างที่ผมยังมีผู้ฟัง ผมก็อยากจะเรียกร้องให้คน หันมาสนใจแหล่งอาหารและพลังงานทางเลือก คุณจะไม่เห็นมันบนโฆษณาทีวีของบีพี [British Petroleum] ที่บอกว่า “รู้สึกดีเถอะ เรากำลังหาวิธีแก้ปัญหาที่ยั่งยืน” (Feel good. We are working on sustainable solutions) หรือในโฆษณาคล้ายกันของเอดีเอ็ม

แต่ผมจะบอกว่า มนุษย์ใช้ป่าน (hemp) มาอย่างน้อย 5,000 ปีแล้วในการทำเครื่องนุ่งห่มและอาหารและแทบทุกอย่าง ที่ทำจากผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม ป่านไม่ใช่กัญชา (marijuana) และมาริวานาก็ไม่ใช่ป่านนะครับ ป่านเป็นพืชเพศผู้ที่เติบโตขึ้นมาเหมือนกัญชา (weed) ก็เลยมีคนใช้คำนี้เป็นแสลงของกัญชา

ธงชาติอเมริกาผืนแรกทอจากใยป่าน และรัฐธรรมนูญของเราก็พิมพ์บนกระดาษที่ทำจากป่าน รัฐบาลอเมริกันใช้ป่านจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง แต่หลังสงครามก็ประกาศให้มันเป็นพืชผิดกฎหมาย

ในห้วงเวลาที่เราได้ยินโวหารสวยหรูมากมายเกี่ยวกับการ “พึ่งตนเอง” ในแง่พลังงาน ทำไมการปลูกป่านถึงยังเป็นเรื่องผิดกฎหมายอยู่ในประเทศนี้?

โอ้ มันเป็นเพราะเพศเมียของต้นนี้ เพศเมียชั่วช้าที่เรียกว่ากัญชา มันทำให้คุณรู้สึกเคลิ้ม ทำให้คุณหัวเราะ ไม่ทำให้คุณมีแฮงก์โอเวอร์ ไม่ทำให้ทะเลาะกันในบาร์หรือตบตีเมีย ไม่เหมือนกับเหล้า แล้วทำไมพืชที่ไม่มีอันตรายต้นนี้ถึงผิดกฎหมาย? มันเป็นยาที่สร้างนิสัยเสพติด (gateway drug) หรือเปล่า? เปล่าเลย ของที่ทำอย่างนั้นคือเหล้า ซึ่งโฆษณาหนักเหลือเกินในประเทศนี้

ข้อสรุปเดียวของผมที่อธิบายว่าทำไมป่านถึงได้ผิดกฎหมายคือ ภาคธุรกิจในอเมริกา ซึ่งเป็นเจ้าของสภาคองเกรส อยากขายคุณ Paxil, Zoloft, Xanax และยาเสพติดอื่นๆ มากกว่า จะยอมให้คุณปลูกต้นไม้ในบ้านตัวเอง โดยไม่แบ่งกำไรส่วนหนึ่งให้กับพวกเขา นโยบายนี้ไร้สาระมากมันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราต้องพึ่งพาแหล่งพลังงานต่างชาติ

นโยบายของเราทำให้ประเทศอื่นๆ หัวเราะเยาะความโง่เขลาของเรา โดยเฉพาะแคนาดาและหลายประเทศในยุโรป (ทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก) คุณจะไม่ได้รู้เรื่องนี้จากสื่ออเมริกันหรอก เพราะพวกเขาไม่ค่อยอธิบายว่า อาทิตย์นี้ใครกำลังหัวเราะเยาะอเมริกาอยู่บ้าง ขอเถอะครับ ทุกคน เลิกใช้โวหารสวยหรู เริ่มคิดกันดีกว่าว่าเราจะพึ่งตัวเองจริงๆ ได้อย่างไร

ถึงจุดนี้ผมขอบอกว่า ลาก่อนและขอให้โชคดีครับ.

ด้วยความปรารถนาดี,

Andrew Lahde

ที่มา - บลอกคนชายขอบ

แนวโน้มเศรษฐกิจปี 2009

ไท — Mon, 20 Oct 2008 20:51:26 +0700

ปกติแล้ว นักเศรษฐศาสตร์จะคาดการณ์อนาคตในเชิงบวก แต่สภาวการณ์ปัจจุบัน ทำให้ต้องยอมรับว่า เศรษฐกิจโลกจะชะลอตัวลงอย่างมากในปีหน้า โดยไอเอ็มเอฟประเมินว่า เศรษฐกิจโลกจะขยายตัว 3% แต่เมอร์ริล ลินช์ ประเมินว่าน่าจะขยายตัวได้เพียง 2.6%

ทั้งนี้ ตามเกณฑ์ไอเอ็มเอฟ หากเศรษฐกิจโลกขยายตัวต่ำกว่า 3% ถือว่าเศรษฐกิจโลกได้เข้าสู่สภาวะถดถอยแล้ว

วิกฤติสถาบันการเงินในสหรัฐและยุโรป ปะทุขึ้นหลังจากรัฐบาลสหรัฐปล่อยให้เลแมนล้มละลาย โดยมิได้ให้ความคุ้มครองกับเจ้าหนี้ที่ซื้อพันธบัตรของเลแมน แตกต่างจากการล้มละลายของแบร์สเตรินส์ และการเข้าควบคุมกิจการของแฟนนี เม และเฟรดดี แมค ซึ่งทำความเสียหายให้กับผู้ถือหุ้นเป็นหลัก

กรณีของเลแมน ทำให้นักลงทุนในตราสารหนี้ทั้งระบบ ขาดความมั่นใจขายตราสารที่มีอยู่และไม่ยอมซื้อตราสารที่ออกใหม่ ทำให้เกิดปัญหาในการต่ออายุหนี้ (roll over) ให้เกิดปัญหาการขาดสภาพคล่องอย่างรุนแรง สถาบันการเงินจึงไม่ยอมปล่อยกู้ระหว่างกัน ซึ่งเป็นการซ้ำเติมปัญหาการตึงตัวของระบบการเงินและพาลทำให้ผู้ฝากเงินเริ่มขาดความเชื่อมั่นตามไปด้วย

(ภาพจาก กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์ )

ผมขอยกตัวอย่างโดยการนำเอางบดุลสมมติ ของสถาบันการเงินของสหรัฐ ดังปรากฏในตาราง ซึ่งด้านซ้ายของงบดุล คือ สินทรัพย์ของธนาคาร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการปล่อยสินเชื่อและการลงทุนประเภทต่างๆ ทั้งการลงทุนระยะสั้นและระยะยาวรวม 80% ที่เหลือจะเป็นสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูง อาทิเช่น เงินสด 10% และสิ่งปลูกสร้างที่เป็นสำนักงานและสาขาของธนาคารอีก 10%

ปัญหาที่ธนาคารสหรัฐประสบอยู่ ตั้งแต่เดือนสิงหาคมปีที่แล้ว คือ ปัญหาหนี้เสียและความเสียหายจากการลงทุนที่เพิ่มขึ้น ทำให้รัฐบาลสหรัฐเห็นว่า ควรแก้ปัญหาโดยการออกกฎหมายอนุมัติเงิน 7 แสนล้านดอลลาร์ให้กระทรวงการคลังซื้อสินทรัพย์ด้อยคุณภาพออกจากสถาบันการเงินมาเก็บไว้ เพื่อให้ไม่เกิดการเทขายสินทรัพย์ จนเป็นเหตุให้ราคาสินทรัพย์ตกต่ำมาก ซึ่งเป็นการลดภาระในการตั้งสำรองของสถาบันการเงิน และเปิดทางให้สถาบันการเงินสามารถปรับโครงสร้างทางการเงินของตนโดยการระดมทุนเพิ่มได้ตามที่จำเป็น

แต่การล่มสลายของเลแมน บราเดอร์ส ทำให้ปัญหาเฉพาะหน้าพลิกไปที่ด้านขวาของงบดุล คือ ผู้ที่เคยกล้าซื้อพันธบัตรของสถาบันการเงินและกล้าฝากเงินในสถาบันการเงิน เริ่มขาดความมั่นใจและเร่งถอนเงินออกจากธนาคาร เมื่อเป็นเช่นนี้ทั้งระบบและลามต่อไปอย่างรวดเร็ว สู่ทวีปยุโรปทั้งทวีป ก็ทำให้เกิดความตื่นตระหนก ว่า ระบบสถาบันการเงินของโลกอาจล่มสลายได้

เพราะสถาบันการเงินของโลกนั้น จะมีทุนประมาณ 1 ส่วนต่อหนี้สิน (เงินฝากและพันธบัตร) ประมาณ 10-12 ส่วน ดังนั้น หากผู้ฝากเงินและผู้ซื้อพันธบัตรของสถาบันการเงินขาดความเชื่อมั่นแล้ว ก็ยากที่สถาบันการเงินใดจะยืนหยัดอยู่ได้

นโยบายของรัฐบาลอเมริกา จึงต้องกลับตัวอย่างเร่งรีบคือ นายพอลสัน รัฐมนตรีคลังของสหรัฐ ออกมาประกาศให้ทราบว่า เงิน 7 แสนล้านดอลลาร์ ที่ได้รับอนุมัติจากรัฐสภานั้น จะถูกนำไปซื้อหุ้นในสถาบันการเงินได้ โดยจัดสรรเงินทั้งสิ้น 250,000 ล้านดอลลาร์ เพื่อซื้อหุ้นบุริมสิทธิของสถาบันการเงิน

นอกจากนั้น ก็ยังให้การค้ำประกันการออกพันธบัตรใหม่ของสถาบันการเงิน และก่อนหน้านั้น ได้เพิ่มการค้ำประกันเงินฝากจาก 1 แสนดอลลาร์ มาเป็น 250,000 ดอลลาร์

ในส่วนของยุโรปนั้นผู้นำของอียูและอังกฤษนัดประชุมฉุกเฉินกันในวันอาทิตย์ ที่ 11 ตุลาคม เพื่อกำหนดท่าทีร่วมกันที่จะทุ่มเงินเข้าเพิ่มทุนให้สถาบันการเงินและค้ำ ประกันเงินฝากอย่างพร้อมเพรียงกัน โดยก่อนหน้านั้น กลุ่มประเทศจี-7 ได้ประกาศยืนยันว่า จะไม่ยินยอมให้สถาบันการเงิน ที่มีนัยสำคัญต่อระบบการเงินต้องล่มสลายลง และธนาคารกลางในยุโรปและอเมริกาได้อัดสภาพคล่องให้กับระบบการเงินโดยไม่จำกัด

จะเห็นได้ว่ามาตรการซึ่งในที่สุดทำให้ระบบสถาบันการเงินสงบนิ่งได้นั้น เป็นมาตรการที่ช่วยด้านขวาของงบดุล คือ การยึดเหนี่ยวเงินฝากและการใส่เงินเพิ่มทุนโดยภาครัฐ ซึ่งถือได้ว่า เป็นการที่ผู้เสียภาษีต้องเพิ่มความเสี่ยง โดยกลายเป็นผู้ถือหุ้นในสถาบันการเงิน สำหรับผู้ถือหุ้นเดิมของสถาบันการเงินนั้น ก็ได้รับผลกระทบเพราะความเป็นเจ้าของส่วนหนึ่งถูกโอนมาเป็นรัฐบาล

แม้ว่ารัฐบาลในฐานะผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิสัญญาว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายในการ บริหารเพียงต้องการผลตอบแทนในรูปของเงินปันผลตายตัว 5% เป็นต้น (ยกเว้นกรณีของประเทศเยอรมนี ที่รัฐบาลสงวนสิทธิ์ที่จะร่วมตัดสินใจในเรื่องสำคัญๆ และต้องการให้สถาบันการเงินปล่อยสินเชื่อเพิ่มให้กับวิสาหกิจขนาดกลางและ ขนาดย่อม)

การที่รัฐบาลสหรัฐและยุโรป สามารถหยุดยั้งการล่มสลายของสถาบันการเงินของตนนั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการปรับตัวของเศรษฐกิจ เพราะการปรับลดลงของอสังหาริมทรัพย์ การด้อยคุณภาพของสินเชื่อ ตราสารหนี้และอนุพันธ์ประเภทต่างๆ จะยังต้องเกิดขึ้นในอนาคต และการจัดสรรความเสียหายทางการเงินเป็นกระบวนการที่จะต้องใช้เวลาอีกยาวนานเป็นปี

ในขณะเดียวกัน ภาคเศรษฐกิจจริงจะต้องหดตัวลงอย่างมาก เพราะเดิมทีเคยคาดว่า จะผลิตเพื่อรองรับความต้องการที่เกิดขึ้นจากรายได้ และความมั่งคั่งที่เป็นภาพลวงตา เมื่อพบว่าแท้จริงแล้ว ไม่ได้มีกำลังซื้อดังที่เข้าใจก็จะต้องลดการใช้จ่ายลงอย่างมาก

ตัวอย่างเช่น ครอบครัวหนึ่งในอเมริกาเดิมทีรายได้ปีละ 150,000 ดอลลาร์ มีบ้านคิดเป็นมูลค่า 400,000 ดอลลาร์ เป็นหนี้ธนาคาร 300,000 ดอลลาร์ แปลว่ามีทรัพย์สินสุทธิ 100,000 ดอลลาร์ ในช่วงฟองสบู่ที่ราคาบ้านปรับขึ้นปีละ 10% ก็เสมือนว่าความมั่งคั่งเพิ่มขึ้นปีละ 40,000 ดอลลาร์ ซึ่งส่วนที่เพิ่มขึ้นนี้สามารถนำเอาไปใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันเงินกู้ได้ 30,000 ดอลลาร์ ทำให้ไม่ต้องออมและสามารถบริโภคได้ปีละ 80,000 ดอลลาร์ (แม้ว่ามีรายได้เพียงปีละ 50,000 ดอลลาร์)

แต่เมื่อฟองสบู่แตก ราคาบ้านแทนที่จะเพิ่มขึ้นกลับลดลง 15% จาก 400,000 ดอลลาร์ เหลือ 340,000 ดอลลาร์ แปลว่าทรัพย์สินสุทธิลดเหลือเพียง 60,000 ดอลลาร์ และไม่สามารถกู้หนี้ยืมสินได้ จึงจำเป็นต้องลดการบริโภคลงจากเดิม 80,000 ดอลลาร์ต่อปี เหลือเพียง 40,000 ดอลลาร์ต่อปี เพราะต้องเริ่มออมเพื่อให้สินทรัพย์สุทธิกลับไปอยู่ที่ระดับเดิม ตัวอย่างนี้ สะท้อนให้เห็นความกังวลของนักเศรษฐศาสตร์สหรัฐ ที่เชื่อว่าจะเกิดภาวะถดถอยในการบริโภคที่ยาวนาน

จากการสำรวจการคาดการณ์ของนักเศรษฐ ศาสตร์โดยบลูมเบิร์ก คาดว่าจีดีพีสหรัฐจะติดลบ 0.2% ในไตรมาส 3 และติดลบอีก 0.5% ในไตรมาส 4 แต่ยังคาดการณ์ว่าจีดีพีสหรัฐจะขยายตัว 1.2% ในปีหน้า อย่างไรก็ดี เมอร์ริล ลินช์ มองว่าเศรษฐกิจสหรัฐจะหดตัวลง 1.7% ในปี 2009 ในขณะที่ไอเอ็มเอฟคาดการณ์ว่า เศรษฐกิจของประเทศพัฒนาแล้ว จะขยายตัวเพียง 0.5% ในปี 2009

แปลว่าเมื่อแก้ปัญหาทำให้สถาบันการเงินอยู่รอดไปแล้ว ก็ยังต้องเผชิญกับการชะลอตัวลงของเศรษฐกิจจริงตลอดปีหน้าครับ

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

รัฐสภาเยอรมนีและฝรั่งเศส ผ่านความเห็นชอบแผนกู้วิกฤติการเงิน

ไท — Sun, 19 Oct 2008 01:20:55 +0700

เดลินิวส์ รายงานว่า สภาผู้แทนราษฎรของเยอรมนี หรือบุนเดสแทก ลงมติผ่านความเห็นชอบแผนกอบกู้ภาคการเงินมูลค่า 480 พันล้านยูโร หรือ 650 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นการดำเนินการอย่างรวดเร็วเพื่อบังคับใช้เป็นกฎหมายภายในวันศุกร์ที่ 17 ต.ค.2551

โดยมีผู้เห็นชอบ 476 เสียงจาก ส.ส.ทั้งหมด 576 คน ออกเสียงคัดค้าน 99 คน และงดออกเสียง 1 คน แผนการกู้วิกฤติธนาคารดังกล่าว ซึ่งเป็นแผนการช่วยเหลือภาคการเงินครั้งใหญ่ที่สุด ในเยอรมนีหลังสงครามโลก ครั้งที่ 2 ผ่านความเห็นชอบในสภาผู้แทนราษฎร ขั้นตอนต่อไป คือต้องผ่านความเห็นชอบจากสภาสูง หรือวุฒิสภา

ด้านรัฐบาลฝรั่งเศสก็อนุมัติแผนกอบกู้วิกฤติการเงินมูลค่า 360 พันล้านยูโรหรือ 491 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อคุ้มครองธนาคารไม่ให้ล้มละลายและเพื่อผ่อนคลายตลาดสินเชื่อ โดยแผนการดังกล่าว ซึ่งลงทะเบียนอย่างเป็นทางการเมื่อวันศุกร์ จะบังคับใช้เป็นกฎหมายทันที

แผนกอบกู้วิกฤติการเงินของฝรั่งเศส เป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ ที่ไม่เคยมีมาก่อนเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว โดย 15 ประเทศ ที่ใช้สกุลเงินยูโร เพื่อผ่อนคลายตลาดสินเชื่อหลังจากตลาดหุ้นทั่วโลกดิ่งลงอย่างหนัก

ส่วนเจ้าหน้าที่รัฐบาลญี่ปุ่น แถลงเมื่อวันศุกร์ว่า ญี่ปุ่นอาจอัดฉีดเงินเข้าอุ้มธนาคารยักษ์ใหญ่ของประเทศ และเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบด้านบัญชี เพื่อช่วยเหลือเศรษฐกิจของประเทศให้รอดพ้นจากวิกฤติการเงินโลก

โดยรัฐบาลแถลงว่าในสัปดาห์นี้ จะพิจารณารื้อฟื้นกฎหมาย ที่จะทำให้สามารถอัดฉีดเงินเข้าช่วยเหลือธนาคารที่มีปัญหาได้ อย่างไรก็ตามธนาคารของญี่ปุ่น ไม่ได้รับความเสียหายจากวิกฤติการเงินโลก

การประท้วงที่เมืองไทย : ความแตกแยกระหว่างเมืองกับชนบท

ไท — Thu, 16 Oct 2008 04:53:26 +0700

ที่มา - แปลและเรียบเรียงจาก เรื่อง In Thai protests, a divide between urban and rural โดย เซด มายแดนส์( Seth Mydans ) ใน นสพ.อินเตอร์เนชั่นแนล เฮรัล ทรีบูน ฉบับวันจันทร์ที่ 13 ตุลาคม 2551

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

(ภาพจาก International Herald Tribune)

เมื่อตอนที่เขาเป็นหนุ่ม ดำเนิน พังโสภา เคยทำงานที่โรงงานตุ๊กตาในกรุงเทพฯ อยู่พักหนึ่ง และเขารู้สึกไม่ชอบมัน ดำเนินพูดว่า “ คนกรุงเทพฯ คิดไม่เหมือนกับคนอีสาน ”

“ ในกรุงเทพฯ ทุกอย่างคือการทำงานและการถูกกดดัน ทำงานและถูกกดดัน ไม่เหมือนกับที่นี่ ซึ่งการใช้ชีวิต เป็นไปอย่างช้าๆ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว”

ข้าวกำลังออกรวงที่บ้านห้วยจันทร์ ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 400 กิโลเมตร ชาวนาที่รอการเก็บเกี่ยว กำลังรวมตัวกันในตอนเช้า และพวกเขากำลังโกรธ

ดำเนิน อายุ 48 ปี ซึ่งเป็นชาวนาเช่นเดียวกันกับคนส่วนใหญ่ที่นี่ กล่าวว่า

“ คนอีสานก็เป็นคนเหมือนกัน เราก็กินข้าวและก็มีการศึกษา พวกเขาไม่อาจดูหมิ่นพวกเรา เช่นนี้ ”

การดูหมิ่นเหยียดหยาม มาจากแกนนำของกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงต่อต้านรัฐบาลในกรุงเทพฯ ที่พูดว่า ชาวชนบทที่มีสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง ถูกหลอกลวงและไม่มีการศึกษา

กลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงเสนอ การเมืองใหม่ ที่ทำให้เสียงของชาวชนบท มีน้ำหนักน้อยลง เพื่อเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอำนาจทางการเมืองเสียใหม่

ประชาชนกลุ่มใหญ่ สร้างด่านเครื่องกีดขวางและเข้าปักหลักพักแรมอยู่ในทำเนียบรัฐบาล ที่กรุงเทพฯเป็นเวลาเกือบ 7 สัปดาห์แล้ว เนื่องจากความขัดแย้งที่ได้กลายเป็นวิกฤติที่รุนแรงที่สุดในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ก่อความแตกแยกไปทั่ว ทั้งในด้านสังคม เศรษฐกิจและการเมืองในประเทศไทย

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 7 ตุลาคม 2551 กลุ่มผู้เดินขบวนได้ปะทะกันกับเจ้าหน้าที่ตำรวจท่ามกลางแก๊สน้ำตา ทำให้มีประชาชนคนหนึ่งถูกฆ่าและมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 400 คน

กลุ่มผู้ประท้วงเห็นว่า ดำเนินและประชาชนแบบเขาในชนบท คือ รากเหง้าปัญหาของประเทศ
พวกเขาเป็นกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ที่มีจำนวนมากที่สุดในประเทศไทย การลงคะแนนเสียงเลือกตั้งของพวกเขา ทำให้พรรคฝ่ายค้านพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งที่ผ่านมา

วิธีแก้ปัญหาที่เสนอคือ ให้ลดจำนวนสส.ที่มาจากการเลือกตั้งของคนชนบทลง ให้ สส.ส่วนใหญ่ มาจากการแต่งตั้ง ซึ่งทำให้สภาผู้แทนราษฎร สามารถตอบสนองความปราถนาและความต้องการของชนชั้นกลางและชนชั้นสูงในเมืองได้ดีกว่า

ไสว มะโรงฤทธิ์ ชาวนาอายุ 56 ปี กล่าวว่า

“ นั่นไม่ใช่ ประชาธิปไตย พวกเขาไม่ชนะ ดังนั้น พวกเขาจึงพยายามหาทางอื่นมาต่อสู้ เพราะถ้ามีการเลือกตั้ง พวกเขาก็จะแพ้อีก”

บรรดาชาวนาที่มารวมตัวกันที่จังหวัดขอนแก่น พูดจาโอ้อวดเล็กน้อย เมื่อคุยถึงเรื่องอิทธิพลทางการเมืองของพวกเขา ในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมาในเดือนธันวาคม พรรคพลังประชาชน เป็นพรรคที่ได้คะแนนเสียงมากที่สุดจากคนชนบท คือ ได้สส.ถึง 233 คนจากจำนวนสส.ทั้งหมด 480 คนในสภาผู้แทนราษฎร

ไสวกล่าวถึงพรรคฝ่ายค้านและกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย หรือ PAD ว่า

“ถ้าประชาชนชาวอีสาน ไม่ลงคะแนนให้ พรรคประชาธิปัตย์ จะไม่มีโอกาสชนะการเลือกตั้งทั่วไปได้เลย ”

ดำเนิน กล่าวต่อไปว่า พูดอีกอย่างหนึ่ง “ ทางเดียวที่พรรคประชาธิปัตย์ จะชนะการเลือกตั้งทั่วไปได้ คือ ต้องให้ประชาชนชาวอีสานทั้งหมด ตายไปพร้อมกัน ”

บางคนอธิบายว่า ไทยเหมือนมีสองประเทศอยู่ด้วยกันคือ กรุงเทพฯกับพื้นที่อื่นที่เหลือ มีคนประมาณร้อยละ 10 ของประชากรทั้งหมด 65 ล้านคนอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นเมืองหลวง ตัวเลขนี้ ยังไม่นับรวมคนต่างถิ่นที่เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯอีกหลายล้านคน

ประชากรเกือบหนึ่งในสามของประเทศ อยู่ที่ อีสาน ในวันเลือกตั้งทั่วไป คนขับแท๊กซี่ ผู้ใช้แรงงาน คนทำงานบ้าน พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ แผงลอย และคนงานในโรงงาน ซึ่งทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ จะเดินทางกลับบ้านที่อีสาน เพื่อลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง ทำให้ถนนในกรุงเทพฯ โล่งอย่างเห็นได้ชัด

โครงการประชานิยม ที่ได้รับการยอมรับอย่างมาก เช่น โครงการดูแลรักษาสุขภาพราคาถูกและสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำ ทำให้คนจนในชนบท รวมตัวกันเพื่อสนับสนุน ทักษิณ ชินวัตร ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของการเมืองไทย ในช่วง 6 ปีที่เขาเป็นนายกรัฐมนตรี

ทักษิณพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารเมื่อปี 2549 และตอนนี้เขาอยู่ที่กรุงลอนดอน เพื่อหลบหนีคดีฉ้อราษฎร์บังหลวง แต่ฐานที่มั่นในชนบทที่เขาได้สร้างขึ้น ยังคงเข้มแข็งมั่นคง และผู้สนับสนุนของเขา ยังมีอำนาจในรัฐบาล

ประสาท พังโสภา อายุ 54 ปี อาชีพเลี้ยงวัว ปลูกถั่วฝักยาว พริกแดงและปลูกข้าว กล่าวว่า

“ ประชาชนชาวอีสานและประชาชนคนยากจนทุกหนแห่ง ล้วนชอบคุณทักษิณ”

ชาวนาที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของความไม่มั่นคงทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคมของไทย ซึ่งกำลังขัดแย้งแตกแยกกันอย่างแหลมคมและมีการใช้อารมณ์กันมากขึ้นเรื่อยๆ ตราบที่การประท้วงในกรุงเทพฯ ยังคงดำเนินต่อไป

กลุ่มผู้ชุมนุมประท้วง ประกอบด้วยกลุ่มนิยมเจ้า กลุ่มทหาร เจ้าของธุรกิจ นักเคลื่อนไหวทางสังคม นักเรียน นักศึกษาและแม่บ้านชนชั้นกลาง ซึ่งส่วนมากมีสาเหตุพื้นฐานร่วมกัน คือความไม่พอใจอย่างรุนแรงต่อสถานการณ์ของประเทศ

ความไม่พอใจอย่างรุนแรงดังกล่าว แสดงออกมาให้เห็นในสัปดาห์ที่แล้ว เมื่อนายแพทย์หลายคนที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ กล่าวว่า พวกเขาจะไม่รักษาตำรวจที่ได้รับบาดเจ็บจากการปะทะกับกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วง

อีกกรณีหนึ่ง คือนักบินของสายการบินไทย ได้ปฏิเสธผู้โดยสาร 3 คนที่เป็นสส.ของพรรครัฐบาล ไม่ให้ขึ้นเครื่องบินเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยอ้างว่า เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติ

ประชาชนที่บ้านห้วยจันทร์ กำลังโกรธแค้นกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงเช่นกัน ชาวนาเหล่านี้ ได้ร่วมกันวางแผนใช้ความรุนแรงจัดการกับกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงด้วย

“ ถ้าพวกมันมาที่นี่ ฉันจะตีพวกมันให้ตาย และโยนพวกมันลงแม่น้ำไปเลย ”

หนูเชน สินขาม วัย 67 ปี ตะโกนออกมาในขณะที่นั่งยองๆ เอามีดฟันไปที่ไม้ไผ่ ทุกคนหัวเราะลั่นและ ไสวซึ่งเป็นชาวนา ก็ประกาศว่า

“ ฉันอยากให้ตำรวจขว้างระเบิดใส่พวกเดินขบวน ให้พวกมันตายไปซะ ”

การแบ่งพรรค แบ่งพวกระหว่างคนเมืองกับคนชนบท เห็นได้อย่างชัดเจนที่อีสาน ที่ซึ่งประชาชน จำนวนมากในตัวเมืองขอนแก่น สนับสนุนกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยและดูถูกเหยียดหยามประชาชน อย่างพวกชาวนาในบ้านห้วยจันทร์ ซึ่งอยู่ไปทางทิศเหนือเพียงสิบกว่ากิโลเมตร

อัจฉรา จันทสุวรรณ อายุ 53 ปี อาชีพบรรณารักษ์ ซึ่งได้เข้าร่วมชมการถ่ายทอดสดการเดินขบวนประท้วงในกรุงเทพ ที่สนามกลางเมืองขอนแก่น กล่าวว่า

“ มันเป็นไปไม่ได้ ที่จะเปลี่ยนแปลงการลงคะแนนเสียงของคนชนบท”

“ นั่นคือเหตุผลว่า ทำไมกลุ่มพันธมิตรฯ จึงต้องเสนอให้มีการเมืองใหม่ ”

เธอกล่าวถึงแผนการของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่ต้องการแก้ไขที่มาของสส.ใหม่ โดยสส.ในสภาผู้แทนราษฎร ร้อยละ 70 มาจากการแต่งตั้งโดยกลุ่มสาขาอาชีพ และ สส.เพียงร้อยละ 30 มาจากการเลือกตั้ง

เธอกล่าวต่อไปว่า “ พวกเขา ยังคงมีสิทธิในการลงคะแนนเสียง แต่คะแนนเสียงของพวกเขา จะไม่อาจกำหนดทิศทางประเทศของเราได้อีกต่อไป ”

“ ถ้าเรายอมให้ประชาชนลงคะแนนเสียงได้เหมือนเดิม เราจะไม่สามารถพัฒนาประเทศของเราให้ก้าวหน้าไปได้ ”

เธอกล่าวว่า ความแตกแยก ได้หยั่งรากลงลึกไปทั่วทุกหัวระแหง มันขยายไปมากกว่าความขัดแย้งระหว่างคนเมืองกับคนชนบท มันกำลังทำให้เพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงาน และครอบครัว แตกแยกกันไปหมดแล้ว

“บางครั้ง เมื่อพวกเราประณามการกระทำของรัฐบาล กลุ่มประชาชนที่สนับสนุนทักษิณ ก็จะโกรธมากๆ ” เธอพูดถึงเพื่อนร่วมงานของเธอคนหนึ่งที่ห้องสมุด

“พวกเขาจะบอกว่า ไม่...ไม่..ไม่ และพยายามบอกว่า พวกเราผิดพลาด เพื่อนของฉัน เกือบตีฉัน เธอโกรธมากๆ ”

สมภาพ บุญนาค อายุ 62 ปี นักสังคมสงเคราะห์ เดินทางไปกรุงเทพฯ เพื่อเข้าร่วมการเดินขบวนของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

เขาพูดว่า เขานั่งรถโดยสารประจำทางตลอดทั้งคืน เพื่อเข้าร่วมการประท้วงในตอนเช้า ในมือของเขาถือแว่นว่ายน้ำที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เพื่อใช้ป้องกันดวงตาของเขา ในกรณีที่ตำรวจใช้แก๊สน้ำตาอีก

“ ผมไม่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้น” สมภาพบอก “ผมหวังว่า มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ”

ฉากรื้อประชาธิปไตย

ไท — Wed, 15 Oct 2008 16:23:38 +0700

การวัดกำลังในสงครามศักดิ์สิทธิ์กู้ชาติ เพื่อการเมืองใหม่ ฉากขัดขวางการแถลงนโยบายรัฐบาล ปิดล้อมสภา และสำนักงานตำรวจนครบาล ถูกสร้างให้เกิดความรุนแรง ชนิดตายเป็นตาย พิการเป็นพิการ ยอมสละมวลชน นักรบอาสา เพื่อความได้เปรียบในเกม

ถ้ากองยางรถยนต์ที่ถูกราดน้ำมันแล้ว ติดไฟอาวุธระเบิดถูกนำมาใช้ การเผาบ้านเผาเมือง อีกครั้งคงดับไม่ง่ายแน่

ความคิดต่างในสังคมเป็นสิ่งต้องมีอยู่ ไม่มีใครทำให้ทุกคนคิดเหมือนกันได้

ความเป็นจริงของสังคม จะเป็นเสียงข้างมากหรือเสียงข้างน้อย ล้วนรับฟังได้ เพื่อเป็นข้อมูลฉุดรั้งตัวเองไม่ให้สุดโต่งไปด้านใดด้านหนึ่ง ไม่ปิดหู ปิดตา ปิดปากทั้งตัวเองและผู้อื่น

ไม่ว่าจะเป็น นปช. พธม. หรือตำรวจ ทุกชีวิตที่สิ้นไปหรือกลายเป็นผู้พิการ ล้วนมีค่าเกินกว่าคำสดุดีใดๆ ความถูกต้องชั่วดี ล้วนเป็นหลักการที่สร้างขึ้น เพื่อทำลายกันนั้น แปรไปตามประโยชนที่ได้

ฉะนั้น ความเสียหายที่เกิดขึ้น ต้องได้รับการตรวจสอบ แก้ไข ทั้งผู้อยู่ข้างหน้า และข้างหลัง แต่ละฝ่ายใช้และมีอาวุธใดบ้าง ความรุนแรงที่เกิดขึ้น ถูกสร้างขึ้น เพื่อวัตถุประสงค์ใด

คราวพฤษภาทมิฬ ผู้คนสูญเสียจากการขับไล่นายกฯ ที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง หลังแกนนำถูกจับ เกิดการเผาบ้าน ป่วนเมือง ใช่ทำให้เกมโอเวอร์ หรือตัดตอนอำนาจรัฐประหาร

14 ตุลาคม 2516 นักศึกษา บาดเจ็บ ล้มตายจากอาวุธสงคราม ทั้งๆ ที่ต่อสู้ด้วยสองมือเปล่า เพื่อประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการทหาร

6 ตุลาคม 2519 ผู้อยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลัง การทุบตี ลากคอแขวน ตอกอก เผายางคนที่ยังไม่ตาย จากธรรมศาสตร์ และสนามหลวง ผู้เป็นต้นเหตุและบัญชาการให้เกิดบาดแผลและมลทินของแผ่นดินยังลอยนวล เชิดหน้าสูงเกียรติอยู่ในสังคมได้อย่างไร ตัวละครเก่าๆ ยุคนั้น ได้คืนกลับมาแสดงบทนำ จนใกล้เป็นสงครามศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนถูกบังคับเข้าร่วม ความแตกแยก เลือกข้างไปทั้งเมืองแล้ว

การต่อสู้ครั้งนี้ แม้เพื่อสร้างสังคมตามลำดับชั้น คืนสู่ความเชื่อ "แต่ละคนไม่เท่ากัน" สังคมที่ดีงาม ชนชั้นนำต้องทำหน้าที่ปกครอง เป็นเจ้าของอำนาจอธิปไตยเท่านั้น อำนาจสูงสุดจากการเลือกตั้งตัวแทนในระบอบประชาธิปไตย ที่แต่ละคนมีหนึ่งเสียงเท่ากัน เป็นภัยคุกคามประเทศชาติ ผู้ที่ดีกว่า ไม่สามารถแข่งขันเอาชนะได้

เมื่อจะล้มการเมืองปัจจุบัน โดยถือเป็นสงคราม ย่อมใช้ทุกวิธีการ ทั้งปลุกเร้าให้เกิดความรุนแรง ลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ จัดตั้งกองกำลังของกลุ่มตน ติดอาวุธ ทุบตี ถอยรถทับซ้ำผู้ที่ยังไม่ตาย จุดยืนแห่งการร่วมสู้ เป็นความดีเหนือจรรยาบรรณ เมื่อกลไกรัฐ ถูกทำให้เป็นอัมพาต เจ้าหน้าที่ไม่มีความชอบธรรมที่จะควบคุมฝูงชน

เมื่อกลไกรัฐไม่สามารถควบคุมสังคม ใช้อำนาจบริหารประเทศได้ ประชาชนไม่ได้มีกลุ่มเดียว กลุ่มที่เห็นตรงข้าม ซึ่งมีผู้คนเข้าร่วมไม่น้อยกว่า พร้อมจะอุทิศตัวสู้

การอยู่ร่วมกันด้วยความแตกต่างขาดมาตรฐานยึดเหนี่ยว การปะทะเข่นฆ่ากันแบบถอนรากถอนโคนของฝูงชนต่างกลุ่ม คงหลีกเลี่ยงยาก

ดังนั้น ผู้เข้าร่วมทำสงคราม ต้องยอมรับความสูญเสียที่จะเกิดขึ้น แต่ต้องยึดหลักสากล ไม่ใช้เด็ก ผู้หญิง คนแก่ และนักบวชออกรบแทน หรือเป็นโล่คุ้มกันตัวเอง

โปรดหลีกเลี่ยงสงคราม ชีวิตของประชาชนสูงค่า เกินกว่าเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลที่ยอมสละได้

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

พันธมิตร จะชนะจริงหรือ ?

ไท — Tue, 14 Oct 2008 02:44:38 +0700

คนที่ศึกษาติดตามการเมืองไทยอย่างใกล้ชิด โดยทั่วไป รู้ดีว่า รัฐบาลสมชาย เป็นรัฐบาลอายุสั้น-เฉพาะกาล-ชั่วคราว เนื่องเพราะคดียุบพรรคพลังประชาชน กำลังจ่อเข้ามาแล้ว ทั้งตามกฎหมายของคณะรัฐประหารที่ใช้บังคับอยู่ตอนนี้ เมื่อคำร้องของอัยการถึงศาลรัฐธรรมนูญ พรรคพลังประชาชน ก็คงจะถูกยุบ"ร้อยเปอร์เซ็นต์" ตามคำของจาตุรนต์ ฉายแสง

ผลจากคำสั่งยุบพรรค น่าจะนำไปสู่การตัดสิทธิในการดำรงตำแหน่งทางการเมืองของ กรรมการบริหารพรรคพลังประชาชนทั้งหมด ทำให้นายกฯสมชายต้องพ้นตำแหน่ง คณะรัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะ และกรรมการบริหารที่เป็นสส.พ้นจากการเป็นสส.ทั้งหมดด้วย ( ดู รายชื่อกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชนทั้งหมด )

กรรมการบริหารที่เป็นสส.สัดส่วนและพ้นตำแหน่งไป ก็เลื่อนลำดับถัดๆไปขึ้นมาได้ ที่เป็นสส.จากเขต ก็ต้องจัดให้มีการเลือกตั้งรายเขตใหม่ จำนวนเสียงสส.ที่ขาดไป สมทบกับความแตกแยกภายในจากการจัดรัฐมนตรีของรัฐบาลสมชาย น่าจะทำให้รัฐบาลยุบสภา เพื่อให้มีการเลือกตั้งทั่วไปใหม่ ถ้าไม่ต้องการให้ประชาธิปัตย์เป็นรัฐบาล

ยังไม่นับ กรณีที่รัฐบาลนี้ อาจพ้นไปด้วยสาเหตุอื่นๆ

ดังนั้น ที่คุณสมศักดิ์ เจียมธีระสกุล กล่าวใน กระทู้ที่ฟ้าเดียวกัน ว่า

" ในที่สุด ฝ่ายรัฐบาลคงแพ้ "

ถ้าคำว่าแพ้ แปลว่า รัฐบาลสมชาย พ้นจากตำแหน่ง ก็คงจะจริง ด้วยเหตุผลข้างต้น
แต่ถ้าคำว่า "รัฐบาลแพ้ " หมายถึง " ฝ่ายพันธมิตรฯชนะ " ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

3 ปีที่ผ่านมา พันธมิตรได้รับชัยชนะเล็กๆหลายครั้ง แต่ไม่เคยได้รับชัยชนะใหญ่ ที่หมายถึงการเข้าครองอำนาจรัฐ เพราะอะไร ?

สาเหตุไม่ใช่เพราะพวกเขาคิดรูปแบบวิธีการหรือข้ออ้างไม่ออก
ไม่ใช่เพราะพวกเขาหา"คน"เข้ามาเป็นรัฐบาลไม่ได้
ไม่ใช่เพราะพวกเขายังคิดไม่ออกว่า ควรจะเอา "ประชาธิปัตย์ - อภิสิทธิ์ จะไว้ตรงไหน"

สรุปคือ ไม่ใช่เพราะพวกเขา ติดปัญหา 3 ข้อ ที่คุณสมศักดิ์อ้างในกระทู้ดังกล่าว
ที่พันธมิตรฯ ไม่เคยชนะใหญ่ สาเหตุพื้นฐานคือ
ประชาชนไทยส่วนใหญ่ ไม่สนับสนุนพวกเขา

ตัวเลขโพลล่าสุดในกทม.ซึ่งเป็นพื้นที่ฐานกำลังสำคัญ หลังกรณี 7 ตุลา คนที่ไม่เห็นด้วยกับพันธมิตร ก็ยังมากกว่าร้อยละ 40 เสียดายที่ไม่มีข้อมูลโพลจากทั่วประเทศ

แต่ประชาชนส่วนใหญ่ ที่ลงคะแนนให้พรรคพลังประชาชนในการเลือกตั้งทั่วไป ที่ผ่านมา
ก็เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่า พวกเขาไม่เอาพันธมิตร

สาเหตุสำคัญข้อที่ 2 คือ พวกจารีต ทุนใหญ่และขุนนางใหญ่ ที่ร่วมกันก่อรัฐประหาร 19 กย. 49 ก็ไม่ไว้วางใจพันธมิตรฯ หลักฐานคือ หลังรัฐประหาร 19 กย. 49 พันธมิตรฯแทบไม่มีส่วนแบ่งในอำนาจรัฐ

สาเหตุสำคัญข้อที่ 3 คือ ในแกนนำและกลุ่มที่เข้าร่วมสนับสนุนพันธมิตรฯ ขาดเอกภาพอย่างยิ่ง
พวกเขาสามารถหาจุดร่วมได้เพียงข้อเดียว คือ " ขับไล่ทักษิณ-หุ่นเชิดและทุนสามานย์ "

พ้นจากนี้ ต่างกลุ่มก็ว่ากันไปคนละทาง แทบหาข้อยุติไม่ได้
หลักฐานคือ เรื่องการเมืองใหม่ ที่ถึงทุกวันนี้ ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่มีข้อยุติ

เรื่องการเมืองใหม่ของพันธมิตร ไม่มีทางเป็นจริงได้ ตามวิถีทางของประชาธิปไตยและกฎหมาย
นี่คือเหตุที่พันธมิตรฯด่าทอ บีบคั้นอนุพงษ์และกองทัพอย่างหนักในเร็วๆนี้

การเมืองใหม่ของพันธมิตร เป็นจริงได้ด้วยเส้นทางเดียว คือรัฐประหาร
ซึ่งถ้าทหารทำจริง ครั้งนี้ จะไม่มีวันเรียบร้อยแบบ 19 กย.49 แน่นอน

ผลที่ตามมา อาจจะพังกันเป็นแถบๆ แบบล้มกันทั้งยวง ก็ได้
นี่คือเหตุที่ทำให้ "กลุ่มที่สามารถทำได้" ต้องชั่งใจแล้ว ชั่งใจอีก
และยังไม่กล้าทำ ในเวลาที่ผ่านมา

แบล็คฟรายเดย์ ตลาดหุ้นทั่วโลกร่วงระนาว

ไท — Fri, 10 Oct 2008 15:46:28 +0700

ศุกร์ทมิฬ ! ตลาดหุ้นทั่วโลกร่วงระนาว ผวาวิกฤติการเงินครั้งใหญ่ ฉุดภาวะเศรษฐกิจโลกเข้าสู่ภาวะถดถอย นักลงทุนขวัญกระเจิงเทขายหุ้นทั่วกระดาน หาแนวรับไม่เจอ

ตลาดหุ้นไทยเปิดร่วง 10.09% เมื่อเวลา 15.05 น. หลังจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ใช้เซอร์กิตเบรกเกอร์ สั่งพักการซื้อขายหุ้นเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้ว

ล่าสุด ดัชนีหุ้นไทยฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย มาลบ 46.48 จุด หรือ 9.3% มาที่ 453.51 จุด หลังลงต่ำสุดที่ 449.53 ด้วยมูลค่าการซื้อขาย 1.15 หมื่นล้านบาท

ตามเกณฑ์การหยุดทำการซื้อขายหลักทรัพย์เป็นการชั่วคราวนั้น ในระดับที่ 1 เมื่อดัชนีหุ้นลดลงเท่ากับหรือมากกว่า 10% จะหยุดทำการซื้อขายหลักทรัพย์ทั้งหมด เป็นการชั่วคราวเป็นเวลา 30 นาที

และระดับที่ 2 เมื่อดัชนีหุ้นยังคงลดลงจนถึงเท่ากับหรือมากกว่า 20% ของดัชนีราคาวันทำการก่อนหน้า จะหยุดทำการซื้อขายอีกครั้งหนึ่งเป็นเวลา 1 ชั่วโมง

ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ตลท.) ใช้ เซอร์กิตเบรกเกอร์เป็นครั้งที่ 2 นับตั้งแต่เปิดดำเนินการปี 2518 โดยครั้งแรกใช้เมื่อวันที่ 19 ธ.ค.49 ซึ่งดัชนีลดลง 74.06 จุด หรือ 10.14% เป็นผลจากความกังวลที่ธนาคารแห่งประเทศไทย ประกาศใช้มาตรการสำรอง 30% สำหรับการนำเข้าเงินทุนระยะสั้น

โฆษกของ Wiener Boerse ซึ่งเป็นผู้ประกอบการตลาดหุ้นเวียนนา กล่าวว่า ทางตลาดหุ้นจะระงับการซื้อขายหุ้นทั้งหมด ในวันนี้จนถึงเวลาเที่ยงตามเวลาท้องถิ่น หรือ 17.00 น.ตามเวลาไทย ขณะที่ไม่มีการระบุเหตุผลแต่อย่างใด

ตลาดหุ้นยุโรปเปิดตลาด ดิ่งลงในวันนี้ตามตลาดหุ้นเอเชียและสหรัฐ ขณะที่นักลงทุนวิตกว่า ความพยายามของรัฐบาลทั่วโลกเพื่อผ่อนคลายภาวะตึงตัวในตลาดสินเชื่อนั้น จะไม่เพียงพอต่อการป้องกันภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลกได้

ณ เวลา 14.13 น.ตามเวลาไทย ดัชนี FTSEurofirst 300 ของหุ้นบลูชิพทั่วยุโรป ดิ่งลง 8 % มาที่ 847.8 หลังจากร่วงแตะระดับต่ำสุดตั้งแต่เดือนก.ค.2003

ดัชนีดิ่งลงกว่า 22 % แล้วในสัปดาห์นี้ โดยมีแนวโน้มว่าจะร่วงลงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์เมื่อเทียบรายสัปดาห์

ส่วนดัชนี FTSE 100 ของตลาดหุ้นลอนดอน, ดัชนี DAX ของตลาดหุ้นเยอรมนีและดัชนี CAC 40 ของตลาดหุ้นฝรั่งเศสร่วงลง 8 % หลังจากทรุดลงถึง 10 % ในช่วงเปิดตลาด

ตลาดหุ้นเกาหลีใต้ปิดร่วงลง 4.13 % ในวันนี้ แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นหลังจากดิ่งลง 9 % ในช่วงเช้า หลังจากบรรดาประธานของบริษัทหลักทรัพย์ในเกาหลีใต้ได้ประชุมกันเพื่อเสนอ ตั้งกองทุนเสถียรภาพตลาด และค่าเงินวอนฟื้นตัวขึ้น

ดัชนีคอมโพสิตปิดร่วงลง 53.42 จุด อยู่ที่ 1,241.47 ซึ่งเป็นระดับปิดต่ำสุดตั้งแต่เดือนก.ค.2006 แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นหลังจากร่วงแตะระดับต่ำสุดในรอบเกือบ 3 ปีที่ 1,178.51

แต่ดัชนีก็ยังคงดิ่งลง 12.6 % ในสัปดาห์นี้ ซึ่งเป็นการร่วงลงมากที่สุดในรายสัปดาห์นับตั้งแต่เดือนก.ย.2001 เมื่อตลาดดิ่งลงหลังเหตุวินาศกรรมสหรัฐ

ตลาดหุ้นโตเกียวปิดตลาดดิ่งลงมากที่สุด ภายในวันเดียวนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์แบล็คมันเดย์ในปี 1987 ขณะที่ตลาดวิตกมากขึ้นว่าวิกฤติการเงินจะทำให้เศรษฐกิจโลกถดถอย

ดัชนีนิกเกอิปิดตลาดทรุดลง 881.06 จุดหรือ 9.6 % สู่ระดับ 8,276.43 ซึ่งเป็นระดับปิดต่ำสุดตั้งแต่เดือนพ.ค.2003 โดยในระหว่างวันดัชนีทรุดลงกว่า 1,000 จุด

ตลาดดิ่งลงรวม 24 % ในสัปดาห์นี้ ซึ่งมากกว่าการร่วงลงของสัปดาห์หลังเหตุการณ์ปี 1987 ถึงกว่า 2 เท่า

บรรยากาศซื้อขายในตลาดซบเซาลงหลังจาก ตลาดหุ้นนิวยอร์คดิ่งลงและมีข่าวว่ากองทุนทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริม ทรัพย์ของญี่ปุ่นแห่งหนึ่งประสบภาวะล้มละลาย และต่อมาภาวะตลาดยิ่งมืดมนมากขึ้นหลังจากบริษัทยามาโตะ ไลฟ์ อินชัวรันซ์ยื่นล้มละลาย

เจ้าหน้าที่กำกับตลาดหลักทรัพย์กล่าวใน วันนี้ว่า ตลาดหุ้นอินโดนีเซียจะปิดทำการซื้อขายในช่วงบ่ายวันนี้ หลังจากระงับการซื้อขายเช้านี้ ขณะที่ตลาดหุ้นวอลล์สตรีทร่วงลงอย่างหนักอีกครั้งเมื่อคืนนี้ และตลาดหุ้นเอเชียดิ่งลงอีกในวันนี้

ทั้งนี้ ดัชนีคอมโพสิตตลาดหุ้นอินโดนีเซียร่วงลงกว่า 20 % ในสัปดาห์นี้ส่งผลให้ตลาดต้องสั่งพักการซื้อขายเมื่อวันพุธและพฤหัสบดี

ด้านนายยูซุฟ คัลลา รองประธานาธิบดีอินโดนีเซีย กล่าวกับผู้สื่อข่าวว่าตลาดหุ้นจะสามารถเปิดทำการซื้อขายได้ในสัปดาห์หน้า

โบรกเกอร์เปิดเผยก่อนหน้านี้ว่า คาดว่าตลาดหุ้นจะร่วงลงอย่างหนักหากมีการเปิดทำการซื้อขายในช่วงเช้าวันนี้

นายจอห์น เทจา หัวหน้าฝ่ายขายหุ้นจากบล.ซิปทาดานากล่าวว่าตลาดอาจเปิดตลาดร่วงลงถึง 10 %

ที่มา - กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

ความเห็น

ในยามนี้ เงินสดหรือสินทรัพย์ที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้โดยเร็วและง่าย(liquid asset) คือสุดยอดของทรัพย์สินทั้งปวง

ใครมีเงินสดเหลือเพียงพอ ก็รวบรวมรอไว้ให้ดีนะ โอกาสทองแห่งการซื้อของถูก ที่เรียกว่า

ยากจะพบพานในช่วงชีวิต (once,in a life time) ตามคำของวอร์เร็น บัพเฟ็ต กำลังใกล้มาถึงแล้ว

สำหรับคนที่มีเงินสดเหลือไม่มาก ขอให้ลดและเลื่อนการใช้เงินสดทุกชนิด ที่ไม่สำคัญเร่งด่วน จริงๆ ออกไปก่อน

เมื่อพายุตั้งเค้า โบราณว่า ควรต้องเตรียมตัวให้พร้อม ซึ่งในทางการค้า การลงทุนหรือการดำรงชีวิต

คือ เก็บรวบรวม รักษาและใช้เงินสด ครับ