crisis

คำถามถึงสยามประชาภิวัฒน์

admin — Tue, 07 Feb 2012 00:43:08 +0700

กลุ่มสยามประชาภิวัฒน์ จะจัดเสวนาทางวิชาการ “วิกฤติประเทศไทย ใครคือตัวการ” บ่ายวันจันทร์นี้ ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

             จัดได้เพราะไม่ใช่เรื่องแก้ไขมาตรา 112 แต่ถ้าเป็นการเสวนาทางวิชาการเรื่อง 112 โดยไม่มีการเข้าชื่อ ก็ไม่เป็นไร แต่...เดี๋ยวก่อน ถ้าตั้งโต๊ะลงชื่อคนสองคนก็ไม่เป็นไร อย่ามาเป็นพันๆ ก็แล้วกัน นั่นคือคำชี้แจงของอธิการบดีสมคิด ซึ่งปรับเปลี่ยนไปรายวัน

             ผมก็สนับสนุนให้จัดนะครับ เพราะควรเปิดกว้างให้ถกเถียงกันด้วยเหตุผล มากกว่าปิดกั้นและให้ร้ายป้ายสี

             แต่ปัญหาของกลุ่มสยามประชาภิวัฒน์ ซึ่งอันที่จริง หลายๆ ท่านก็เป็นผู้หวังดีต่อบ้านเมือง คือที่ผ่านมาท่านไม่ได้พูดด้วยเหตุผล บางคน เช่น บรรเจิด สิงคะเนติ อาจให้สัมภาษณ์ดูดี แต่บางคนใช้วิธีการกล่าวหา ให้ร้าย ว่ามีเบื้องหลัง ทำเพื่อทักษิณ หรือมีเจตนา “ล้มเจ้า”

             เรื่องแบบนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโฆษกพรรคการเมืองดีกว่าไหมครับ คนเป็นดอกเตอร์ คนเป็นนักกฎหมายทำไมต้องพูดเหมือนช่างทาสี

             นักวิชาการควรถือว่าความเห็นต่างเป็นเรื่องปกติ โต้แย้งกันได้ โดยไม่เอากระแสสังคมมาเป็นเครื่องมือเอาชนะคะคาน หรือใช้การกล่าวหาว่ามีเบื้องหน้าเบื้องหลังมากลบเหตุผล ผมจึงยกย่อง กิตติศักดิ์ ปรกติ, ปริญญา เทวานฤมิตรกุล และ ไชยันต์ ไชยพร ซึ่งแม้มีความเห็นต่างแต่ก็ช่วยกันเตือนสติสังคม ไม่ให้ปลุกกระแส 6 ตุลาคม 2519 ขึ้นมาอีกครั้ง

             นักวิชาการเหล่านี้ รวมทั้งผู้ใหญ่อย่าง อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ สื่ออย่าง วีระ ธีรภัทร หรือ อภินันท์ บัวหภักดี ช่วยลดกระแสได้เพราะไม่มีใครกล้าหาว่าเป็นแดง หรือ “รับเงินทักษิณ”

             แต่ไม่แน่เหมือนกัน ไปขวางกระแสมากๆ เข้า ก็อาจโดนเหมือนนิติราษฎร์ และนักวิชาการที่ลงชื่อสนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 อย่าง อ.ชาญวิทย์ เกษตรศิริ, อ.รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์, อ.ผาสุก พงษ์ไพจิตร, อ.เกษียร เตชะพีระ ฯลฯ

ซึ่งก็เคยวิพากษ์วิจารณ์ “ระบอบทักษิณ” (ศัพท์ของเกษียร) กันมาทั้งนั้น แต่สังคมถูกครอบงำความเกลียดชังจนไร้สติ จำกัดเสรีภาพทางความคิด กลายเป็นใครที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐประหารตุลาการภิวัฒน์ คือพวกทักษิณ รับเงินทักษิณ

             ที่จริงผมเห็นหัวข้อเสวนาของสยามประชาภิวัฒน์ก็หัวร่อก๊าก “วิกฤติประเทศไทย ใครคือตัวการ” ไม่ต้องอ้าปากก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ทักษิณ! ชัวร์ป้าด หรือสยามประชาภิวัฒน์อาจเรียกใหม่ว่า "ทุนผูกขาด"

             คำถามคือ สยามประชาภิวัฒน์จะเสนออะไรใหม่ๆ บ้าง นอกจากขัดขวางการแก้ไขรัฐธรรมนูญ กล่าวให้ชัดเจนลงไปคือ สยามประชาภิวัฒน์จะเสนอทฤษฎีอะไร ที่พลิกตำราประชาธิปไตยที่ยึดถือกันตลอดมา

             เพราะเท่าที่ฟังความเห็นกลุ่มสยามประชาภิวัฒน์ ตลอดจนจุดยืน 5 ข้อ ก็ไม่แตกต่างอะไรกับพันธมิตร ที่มีแนวโน้มปฏิเสธการเลือกตั้ง “ขจัดวิกฤติความคิดและความเชื่อที่ว่าสูตรสำเร็จของประชาธิปไตยคือการเลือกตั้งเท่านั้น” (เลือกตั้งทีไรก็แพ้ทักษิณ ฉะนั้น Vote No ดีกว่า)

             แนวคิดของสยามประชาภิวัฒน์ คือการเลือกตั้งทำให้พรรคการเมืองนายทุนเข้ามามีอำนาจเผด็จการ ประชาธิปไตยแบบตะวันตกใช้ไม่ได้กับประเทศไทย ต้องคำนึงถึงคุณค่าของ “สถาบันทางสังคม” แล้วเอามาปรับใช้ ฯลฯ

             วาทกรรมสวยหรูเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งใหม่ พูดกันซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกลายเป็นพูดอีกก็ถูกอีก แต่ไม่มีใครอธิบายเป็นระบบได้ ตกลงคุณไม่เอาประชาธิปไตยตะวันตก แล้วประชาธิปไตยแบบไทยๆ เป็นอย่างไร

คุณบอกว่าเลือกตั้งแล้วพรรคการเมืองนายทุนเข้ามามีอำนาจเผด็จการ คุณจะเปลี่ยนวิธีการเลือกตั้งอย่างไร จะกำหนดความสัมพันธ์ของอำนาจฝ่ายต่างๆ อย่างไรให้อยู่ในหลักการประชาธิปไตยที่ให้เสรีภาพ เสมอภาค และการใช้อำนาจทุกอย่างต้องตรวจสอบได้

             พันธมิตรเคยพูดอย่างนี้ แล้วก็ไปคิด “การเมืองใหม่” 70 : 30 จนเจ๊งไปแล้ว

             ฉะนั้น สยามประชาภิวัฒน์จึงควรคิดสร้างสรรค์รูปแบบใหม่ๆ สมมุติเช่น ให้เลือกตั้งนายกฯ โดยตรง แต่ให้คนเสียภาษีเท่านั้นมีสิทธิเลือก (บางคนบอกว่าให้สิทธิเฉพาะปริญญาตรี) คนทั่วไปให้เลือก ส.ส.อย่างเดียว

             หรือไม่ก็ให้มีสภาพิทักษ์คุณธรรมแบบอิหร่าน ผู้สมัครรับเลือกตั้งต้องผ่านการรับรองจากที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาว่าเป็นคนดีมีคุณธรรม

             หรือจะเอาแบบพรรคคอมมิวนิสต์จีน (เห็นชื่นชมจีนกันนัก) จัดตั้งเครือข่ายปกป้องสถาบันพิทักษ์ความเป็นไทยทุกชุมชน ทุกหมู่บ้าน ไม่ต้องเลือกตั้งทั่วไป เลือกตัวแทนตามลำดับชั้นขึ้นมาเป็นสภาประชาชน

             ลองดูนะครับ ถ้าพวกท่านสามารถคิดระบอบอะไรที่ล้ำเลิศกว่า มีเสรีภาพกว่า เสมอภาคกว่า “ประชาธิปไตยตะวันตก” ผมก็พร้อมจะไชโยโห่ร้องหมอบราบคาบแก้วให้ด้วยความยินดี ฮิฮิ

ใบตองแห้ง

6 กพ. 2555

ที่มา คอลัมน์ : ว่ายทวนอารมณ์ นสพ.คมชัดลึก

เกษียร เตชะพีระ : ปรีดี พนมยงค์ กับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

admin — Sun, 05 Feb 2012 15:42:21 +0700

3 ก.พ. 55 เกษียร เตชะพีระ อภิปรายในงาน “ปรีดี พนมยงค์ กับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" จัดโดย วิทยาลัยนานาชาติปรีดี พนมยงค์ ที่ มธ. ท่าพระจันทร์

เกษียร เตชะพีระ กล่าวถึงความขัดแย้งในสังคมไทยที่หลายฝ่ายกังวลว่า จะเกิดความรุนแรงว่า สิ่งที่น่ากลัวขณะนี้ ไม่ใช่ความรุนแรงจากการจัดตั้ง หากแต่เป็นความรุนแรงที่ไม่ได้จัดตั้ง แต่มาจากการปลุกกระแสความเกลียดชังผู้ที่มีความคิดต่าง

เกษียรกล่าวถึงกรณีที่ นพ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ ที่ระบุว่าคนลาวโง่เหมือนคนไทย ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เขาคิดถึง คำประกาศคณะราษฎรใน 3 ประเด็น คือ ราษฎรโง่หรือไม่ ความเสมอภาคและจิตใจความเป็นเจ้าของชาติ

เกษียรเริ่มต้นด้วยบทกวีที่เขาแต่งให้กับคณะราษฎร ดังนี้

ใช่ที่ว่า จุดหมาย ยังไม่ถึง

ใช่ที่ว่า เป็นฝันซึ่ง ยังต้องสร้าง

รัฐธรรมนูญ ยิ่งใหญ่ ใส่พานวาง

แต่ทวยราษฎร์ เป็นเบี้ยล่าง เสมอมา

แต่หากไร้ คณะราษ ฎรสู้

ราษฎร คงยังอยู่ เป็นไพร่ข้า

ก้าวแรกการ แก้ปม สมบูรณาฯ

เป็นก้าวสั้น แต่ทว่า ยั่งยืนยาว

จากนั้นจึงกล่าวถึงโพสต์ของ นพ.ตุลย์ สิทธิสมวงศ์ ในเฟซบุ๊กเมื่อวันที่ 24 ม.ค. เวลา 8.17 น. ว่า

“คนลาวมันก็โง่เหมือนคนไทย ที่ไม่รู้ว่าเปลือกนอก แม้วที่ดูเก่ง ดูคล่อง ขายฝัน สร้างความเจริญ สุดท้ายทรัพยากรและความมั่งคั่ง จะตกอยู่กับแม้ว ทิ้งให้ลาวจนกรอบ เจริญแต่วัตถุ สังคมฟอนเฟะ ดูพี่ไทยเป็นตัวอย่างก็แล้วกัน น้องลาวที่รัก”

“คือผมก็รู้ หมอตุลย์เขาไม่ชอบคุณทักษิณ แต่ผมติดใจประโยคแรก “คนลาวมันก็โง่เหมือนคนไทย” แล้ว หมอตุลย์เป็นคนชาติอะไร เริ่มจากหมอตุลย์ทำให้เกิดแรงบันดาลใจ คือเรื่องการเปลี่ยนแปลง 2475 มันเกิดจากแนวคิดที่ว่า " ราษฎรโง่ จึงต้องให้เจ้าปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช ”

เกษียรยกคำประกาศคณะราษฎร์ ที่พระยาพหลฯ อ่านในวันเปลี่ยนแปลงการปกครอง ตอนหนึ่งว่า

“ รัฐบาลของกษัตริย์ได้กล่าวหมิ่นประมาทราษฎร ผู้มีบุญคุณเสียภาษีอากรให้พวกเจ้าได้กินว่า ราษฎรยังมีเสียงทางการเมืองไม่ได้ เพราะราษฎรยังโง่ คำพูดของพวกรัฐบาลเช่นนี้ใช้ไม่ได้ ถ้าราษฎรโง่ เจ้าก็โง่ เพราะเป็นคนชาติเดียวกัน ที่ราษฎรรู้ไม่ถึงเจ้านั้น ไม่ใช่เพราะโง่ เป็นเพราะขาดการศึกษาที่พวกเจ้าปกปิดไว้ไม่ให้เรียนเต็มที่ เพราะเกรงว่า เมื่อราษฎรได้มีการศึกษา ก็จะรู้ความชั่วร้ายที่พวกเจ้าทำไว้ และคงจะไม่ยอมให้เจ้าทำนาบนหลังคน”

ซึ่งอาจารย์กุลลดา เกษบุญชู มี้ด ก็ได้ทำการศึกษาหัวข้อการรุ่งเรืองขึ้นและล่มจมลงของระบอบสมบูณาญาสิทธิราชย์ของสยาม มีการกำหนดเช่นนั้จริง ๆ คือในสมัยรัชการที่ 5 มีโรงเรียนฝึกราชการทหาร ปี 2452 มีการออกระเบียบ โรงเรียนนี้

"..ลูกหลานเจ้านายรวมทั้งเจ้านายผู้้ใหญ่บางตระกูล รวมทั้งลุกนายทหารเท่านั้นที่มีสิทธิเข้าเรียนได้ พวกที่เหลือให้เข้าเรียนชั้นปีที่ 4 ยังมีการจัดชั้นเรียนพิเศษสำหรับเจ้านายชั้นพระเยาว์”

สรุปว่า อาจารย์ปรีดี โต้ว่า ถ้าราษฎรโง่ เจ้าก็โง่ เพราะเป็นคนชาติเดียวกัน ข้อความสั้น ๆ นี้ มีนัยยะสามประการ

หนึ่ง คนเราเสมอภาคกัน ถ้าราษฎรโง่ เจ้าก็โง่

ถ้าเราคิดประโยคนี้ดี ๆ น่าสนใจ เพราะเป็นคนชาติเดียวกัน ปัจจัยอะไรที่ทำให้เสมอภาค - คือความเป็นไทยที่เท่าเทียมกัน “เวลาเราบอกวาคนเราเท่ากัน เราให้คำอธิบายเหตุปัจจัยที่ให้คนเท่ากันได้ต่างๆ นานา เช่น ถ้าผมพูดบอกว่า เพราะเป็นคนเหมือนกัน

มันมี Common Unity อีกแบบคือ ถ้าวรเจตน์โง่ สมคิดก็โง่ เพราะเป็นธรรมศาสตร์ หรือเพราะเป็นนิติศาสตร์เหมือนกัน นี่ก็คือข้อเสนอเหมือนเดิม แต่อาจารย์ปรีดีพูดอีกแบบคือ มันมีอะไรบางอย่าง แฝงฝังอยู่ในแก่นแท้ สารัตถะของความเป็นชาติไทยหรือความเป็นไทย

แต่อะไรบางอย่างนั้น ทำให้คนเท่าเทียมเสมอภาคกัน ไม่มีใครดีวิเศษหรือเลวร้ายกว่ากัน ชาติไทยในฝันของอาจารย์ปรีดีคือ ชาติไทยที่เท่าๆ กัน เป็นความป็นไทยที่เสมอภาคเท่าเทียมกัน ซึ่งผมคิดว่าความเป็นไทยแบบนี้ หายไปจากคนไทยปัจจุบันมาก”

สอง เมื่อคนเท่ากันมารวมด้วยกัน ก็ต้องปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย เพราะเมื่อคนเราเท่ากัน อำนาจย่อมเกิดจากตัวเลข ตัวเลขมากกว่ามีอำนาจมากกว่า ตัวเลขน้อยกว่ามีอำนาจน้อยกว่า อันนี้ทำให้ประชาธิปไตยไม่ดีน่ะ (หัวเราะ)

“ผมติ๊งต่างว่า ถ้าเราขึ้นรถเมล์ที่ขับโดยโชเฟอร์ตีนผี ขับแข่งกันไปมา เบรกกระทันหัน จอดก็หวาดเสียว ระหว่างที่ขึ้นรถก็ คิดว่ากูขึ้นรถเมล์หรือรถขนสัตว์ กระเป๋าบอกจะลง ให้รีบเตรียมตัว เวลาเราอยู่กับรถเมล์หรือรถสองแถวไปนาน ๆ เราก็อยากเอาปืนฉีดน้ำไปจ่อสมองโชเฟอร์ เราก็เป็นผู้โดยสาร เราคุมอะไรไม่ได้ เราไม่มีอำนาจห่าเหวอะไรเลย ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ พอนึกภาพออกไหมครับ ฉันท์ใด ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ก็ฉันนั้น “

เกษียรกล่าวว่า ระบอบการเมืองเหล่านั้นคือ ผู้โดยสารที่ไม่มีอำนาจ ในความหมายนี้ ระบอบประชาธิปไตยคือ ระบอบที่ผู้โดยสารน่าจะทำอะไรได้มากกว่านั้น เช่น ดุ ผู้โดยสารไปขับเอง แต่นึกออกไหม ถ้าจะขับรถเองผู้โดยสารก็ต้องขับรถเป็น

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ก็สอนให้คนขับรถเมล์ ก็เลยตั้งเป็นมหาวิทยาลัยเปิด ก็เลยสอนวิชากฎหมายการเมือง วิชาที่จำเป็นสำหรับการปกครองบ้านเมือง ให้ราษฎรที่ไม่เคยมีโอกาส ให้ได้เรียนวิชาขับรถ คุณจะได้สามารถขับรถได้เอง สามารถถือหางเสือรัฐนาวาสยามได้

ในประเด็นเดียวกันนี้ 'อัศวพาหุ' เคยเขียนเรื่องรัฐนาวาว่า เราอยู่ในเรือลำเดียวกัน เพราะฉะนั้นหน้าที่จะต้องช่วยกันพาย ถ้าจะพาย ก็พาย ถ้าไม่พายก็ขึ้นไปจากเรือเสีย อย่าเถียงนายท้าย ถ้าเราต้องการของหนักสำหรักถ่วงเรือ ก็เอาก้อนหินดีกว่า เพราะมันไม่มีเสียง

สาม จิตใจเป็นเจ้าของชาติ "ผมคิดว่า มีความรู้สึกใหม่หลังการเปลี่ยนแปลง 2475 คือจิตใจเป็นเจ้าของชาติ คือชาตินิยมแบบพลเรือนคือ รักชาติเพราะชาติเป็นของเรา รักชาติเพราะชาติเป็นประชาธิปไตย คือบางทีชาติไม่ค่อยน่ารัก ถ้าโดนดุ แต่ถ้าชาติเป็นประชาธิปไตยมันเลยน่ารัก"

บันทึกเนติบัณฑิตหญิงคนแรกของไทย คุณหญิงแร่ม พรมหมโมบล บันทึกว่า

เป็นเรื่องที่ประหลาดจริงๆ หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองการปกครองแล้ว ไม่ทราบว่าอะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้บัณฑิตเนติบัณฑิตรุ่นเดียวกันคือ 2473 และรุ่นถัดไป รวมใจและคบกันได้อย่างสนิทสนมและมีความคิดเป็นอย่างเดียวกันว่า จะช่วยประเทศชาติทุกวิถีทาง “ถามว่าเราเดือดร้อนอะไรในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เราจะตอบทันทีว่า เรารักในหลวง เราไม่เดือนร้อนอะไรเลย แต่การให้ราษฎร มีสิทธิ์เลือกตั้งด้วยนั้น ทำให้เรากระหยิ่มยิ้มย่อง..”

แปลว่า เส้นแบ่งระหว่างระบอบเก่าก่อน 2475 กับหลัง หาใช่ความรู้สึกต่อสถาบันกษัตริย์ แต่ความแตกต่างที่แท้ระหว่างก่อนและหลัง คือ ราษฎรมีสิทธิออกสัยง มีส่วนรับผิดชอบในชาติ หรือนัยหนึ่งราษฎรได้มีจิตใจเป็นเจ้าของชาติ ขณะที่ก่อนหน้านั้น ชาติไม่ใช่ของเรา อำนาจอธิปไตยไม่ใช่เป็นของประชาชนหากเป็นของพระเจ้าแผ่นดิน

แต่ความหัศจรรย์ของระบอบประชาธิปไตยปัจจุบันคือ ผู้คนจำนวนมากในสังคมกลับมีความคิดความเข้าใจเสมอเหมือนอยู่ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทำให้เกิดความสับสนปนเประหว่างพื้นที่การเมือง พื้นที่สาธารณะ กับพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์

“อาจารย์อเนก เหล่าธรรมทัศน์ใช้คำว่า สองนคราประชาธิปไตย ผมใช้คำว่า สองนคราประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข แต่สำหรับผม ผู้คนจำนวนไม่น้อยมีความคิดหรือความเข้าใจราวกับว่า อยู่ในระบอบสมบูรณราญาสิทธิราชย์ ทำให้คนพยายามดึงสถาบันอันเหมือนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มาเป็นเครื่องมือแก้ปัญหา ทำให้สถาบันกษัตริย์เข้าไปอยู่ในวังวนของความขัดแย้ง"

“พูดง่าย ๆ คือ คิดว่าพูดถึงสถาบันกษัตริย์ไม่ได้ เพราะยังคิดกับสถาบันกษัตริย์ราวกับอยู่ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทำให้กฎหมายมาตราสามเลขนั้น มีปัญหามาก ดังนั้น เมื่อเขาได้ยินคนใช้สิทธิตามโครงสร้างระบอบประชาธิปไตย เขาโกรธทันที

“เมื่อเกิดความเดือนร้อนหรือความขัดแย้ง ก็เอาพระบารมีเป็นที่พึ่ง ผมเองก็ไม่ปลื้มคุณทักษิณ ผมว่าแกตลก ๆ แต่เมื่อมีความขัดแย้งกับคุณทักษิณ คุณก็เอาพระบารมีเป็นที่พึ่ง เอาสถาบันกษัตริย์มาเกลือกกลั้วกับการเมือง และอันตรายต่อสถาบันกษัตริย์เอง มันไม่ยากนะครับ มันน่าจะเข้าใจได้

แต่ผมงงมากว่า คนจำนวนมากไม่เข้าใจ กลายเป็นว่า คนที่พูดเรื่องนี้ กลายป็นคนที่จะล้มเจ้าไปหมด ท่านคิดได้อย่างไรครับเนี่ย แสดงว่าท่านยังไม่ออกไปจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และทำให้เกิดปัญหากับระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหาษัตริย์เป็นประมุข”

เกษียรกล่าว พร้อมอ่านบทกวีของเฉินซัน เป็นการส่งท้ายการอภิปรายว่า

พ่อนำชาติ ด้วยสมอง และสองแขน

พ่อสร้างแคว้น ธรรมศาสตร์ ประกาศศรี

พ่อของข้า นามระบือ ชื่อปรีดี

แต่คนดี เมืองไทย ไม่ต้องการ

“ทำไมเมืองไทยไม่ต้องการอาจารย์ปรีดี จนท่านต้องลี้ภัยการเมืองไปพำนักอยู่ต่างแดนจนสิ้นชีวิต เพราะเมืองไทยถูกหลอกให้หลงเชื่อคำโจมตีใส่ร้ายป้ายสีว่า ปรีดีฆ่าในหลวง จะเห็นได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ประศาสน์การ หรืออดีตอธิการบดีป๋วย อึ๊งภากรณ์ ล้วนเคยตกเป็นเหยื่อข้อกล่าวหาเลื่อนลอย มีการไปตะโกนในโรงหนัง โดยบุคคลที่เกี่ยวข้องกับพรรคฝ่ายค้านปัจจุบัน

“กรณีอาจารย์ป๋วย ก็มีคนมาพูดในวิทยุยานเกราะว่า ในบรรดามหาวิทยาลัยในเมืองไทย มีแห่งหนึ่งรับแผนโซเวียตมา หรือตอนหกตุลาก็เริมต้นด้วยละครหมิ่นรัชทายาท จนผู้ประศาสน์การและอาจารย์ป๋วยอยู่เมืองไทยไม่ได้ จนมหาวิทยาลัยถูกล้อม เผา ถูกนักเรียนอาชีวะบุก ผมยกเรื่องพวกนี้มาทำไม

นี่เป็นพันธะและความรับผิดชอบทางศีลธรรมและประวัติศาสตร์ ที่ชาวธรรมศาสตร์ทั้งมวลพึงมีเพื่อป้องกัน ใม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ในแผ่นดินไทยอีก

น่าเสียใจที่ผู้บริหารมหาวิทยาลัยในปัจจุบัน ลืมและละทิ้งความรับผิดชอบทางศีลธรรมและประวัติศาสตร์

" ลืมแล้วเหรอ ลืมได้ไง ทั้งหมดมันเกิดมาด้วยกระบวนการเดียวกันเลย วิธีการเดียวกันเลย "

“ไม่ต้องกลัวธรรมศาสตร์ ๆ เท่าที่ผมทราบ ไม่มีใครในธรรมศาสตร์คิดล้มเจ้า ๆ ไม่ แม้แต่ อาจารย์สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

แต่สิ่งที่คนในธรรมศาสตร์ควรมีสำนึกทางศีลธรรมและประวัติศาสตร์ที่จะล้ม คือ ล้มการเมืองที่ใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ ไล่ล้างทำลายคนดีไปจากแผ่นดินไทย “

เกษียร ยังกล่าวถึง ท่าทีต่อความแตกต่างทางความคิดเห็นเกี่ยวกับข้อเสนอให้แก้ ม.112 ว่า

“ อย่างที่ 1. Handle with care ควรเข้าใจว่า เรื่องสถาบันฯ สำหรับคนจำนวนมาก เป็นเรื่องของที่เขารักที่สุด ควรเอาใจเขามาใส่ใจเรา อย่าพูดเอามัน อย่าพูดเอาสะใจ อย่ากร่าง อย่าไปคิดว่า ตัวเองตาสว่าง ก้าวหน้าสุดยอด 2. กรุณาอย่าใช้ Hate Speech อย่าใช้ภาษาที่ทำให้เกิดความเกลียดชัง และ 3. กรุณาอย่าใช้ภาษาสงคราม เช่น นี่เป็นการรบครั้งสุดท้าย"

และผมไม่เห็นด้วยกับผู้บริหารมากๆ ที่ว่า อาจเกิดเหตุร้ายแบบ 6 ตุลา ผมไม่คิดว่า ปัจจุบัน เราอยู่ในสถานการณ์เหมือน 6 ตุลาเลย

เอาเข้าจริง รัฐบาลยิ่งลักษณ์เป็นรัฐบาลที่อ่อนแอ แม้จะมีเสียงเยอะ ความชอบธรรมก็น้อย เพราะพี่ใหญ่แทรกแซงไม่หยุด เดี๋ยวก็มีคำชี้แนะ เดี๋ยวก็มีคนบินไปหา ประสิทธิภาพในการแก้ไขน้ำท่วมที่ผ่านมาก็น้อย เป็นรัฐบาลที่คลอนแคลน

ฉะนั้น เรื่อง ม.112 สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ทำอะไร ผลคือ มีกระแสความไม่พอใจของมวลชนขึ้นมา รัฐบาลที่ต้องอ่อนแอแบบนี้ โดยตัวเองไม่น่าจะใช้กำลังต่อฝ่ายที่เคลื่อนไหวทางการเมือง

เรื่องใหญ่ที่สุดของชนชั้นนำไทยปัจจุบันทุกกลุ่ม คือแก้น้ำท่วม ต้องรวมศูนย์อำนาจรัฐครั้งใหญ่ ชนชั้นนำไทยจำเป็นต้องจับมือกันทุกฝ่าย เพื่อแก้ปัญหาใหญ่ที่สุดที่อาจทำให้ทุนนิยมไทยฉิบหายทั้งประเทศ ในสถานการณ์แบบนี้ คงไม่มีฝ่ายไหนอยากเห็นการฆ่ากันตายกลางเมือง ดังนั้น ถ้าเป็นความรุนแรงที่มีการจัดตั้งจากรัฐ คงน่าจะเกิดขึ้นยาก

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ ความรุนแรงที่ไม่ได้จัดตั้ง ที่เกิดขึ้นอย่างเป็นไปเอง เพราะปลุกความโกรธเกลียดกันมากเกินไปอย่างไม่รับผิดชอบ

เอะอะ ก็ด่าว่า เขาคิดจะล้มเจ้า ๆ คนพูดอาจไม่ได้คิดว่า ได้เพาะพิษแห่งความเกลียดชังขึ้นในใจคนจำนวนมาก เพราะการพูดที่ไม่รับผิดชอบแบบนี้

พวกเขาก็รู้ดีว่า ข้อเสนอให้แก้ไข ม.112 ไม่ใช่การล้มเจ้า ที่กลัว ไม่ใช่ความกลัวว่า จะล้มเจ้า แต่กลัวว่า จะไม่ได้ใช้เจ้าต่อไป กลัวว่า ถ้าปฏิรูปแล้ว จะไม่สามารถใช้ไม้ตะบองอันใหญ่ที่ศักดิ์สิทธิ์ ไปตีหัวกบาลศัตรูทางการเมือง และแพร่เชื้อความเกลียดนี่ออกไป ซึ่งนี่ต่างหากที่น่ากลัว

ที่มา ประชาไท

หมายเหตุ กอง บก.ได้แก้ไขปรับปรุงรายงานข่าวจากต้นฉบับของประชาไทเล็กน้อย เพื่อให้ข้อความตรงกับคลิปวีดีโอ

วรเจตน์ ภาคีรัตน์ : ชี้แจงกรณีคณะผู้บริหาร มธ.ห้ามเคลื่อนไหว แก้ไข ปอ ม.112 ใน มธ.

admin — Sun, 05 Feb 2012 15:28:13 +0700

3 กพ.2555 วรเจตน์ ภาคีรัตน์ ชี้แจงกรณีคณะผู้บริหาร มธ.ห้ามเคลื่อนไหว แก้ไข ปอ. ม.112 ใน มธ.ในรายการคมชัดลึก โดย จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์

อมตภาพของสมบูรณาญาสิทธิราชย์

admin — Sat, 21 Jan 2012 01:08:52 +0700

การปฏิวัติที่ไม่เสียเลือดเนื้อในปี 2475 ทำให้ประเทศสยามสามารถล้มเลิกระบอบการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่มีอายุนับร้อยปี แล้วแทนที่ด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีรัฐธรรมนูญได้สำเร็จ

ในฐานะที่เป็นประเทศเดียวในภูมิภาคนี้ที่ไม่เคยตกเป็นอาณานิคม (อย่างเป็นทางการ) ของมหาอำนาจตะวันตก สิ่งนี้เองที่ทำให้สยามมีความภาคภูมิใจในอิสรภาพเป็นอย่างมาก

นักประวัติศาสตร์ฝ่ายอนุรักษ์นิยมส่วนใหญ่เห็นว่า เกียรติยศของสยามประเทศดังกล่าว ล้วนได้มาด้วยพระปรีชาสามารถและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของบูรพกษัตริย์

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (2411 - 2453) ซึ่งปกครองราชอาณาจักรในช่วงที่กระแสการล่าอาณานิคมในเอเชียตะวันออกเฉียง ใต้ขึ้นสู่จุดสูงสุด กลยุทธ์อันแยบคายในการบริหารความสัมพันธ์กับมหาอำนาจนอกราชอาณาจักรของพระองค์นั้น ได้รับการยกย่องสรรเสริญเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม พระปรีชาสามารถที่ยากจะหาผู้เปรียบได้ของพระองค์ กลับก็ไม่สามารถรับประกันความยั่งยืนของระบอบราชาธิปไตยได้ เพียง 22 ปีหลังการสวรรคตของพระจุลจอมเกล้าฯ ประเทศไทยก็ได้พานพบกับการล่มสลายของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ในสองรัชสมัยถัดมาคือ

พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (2453-2468) และพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (2468-2478) ได้แสดงให้เห็นว่า ไม่สามารถปรับตัวให้เท่าทันกับการเปลี่ยนแปลงของสภาวการณ์ทางการเมืองได้

จนถึงวันนี้เกือบ 80 ปีผ่านไปแล้วนับจากการล่มสลายของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แม้พระมหากษัตริย์ในรัชกาลปัจจุบัน จะทรงประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงในการฟื้นฟูและเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับสถานภาพและพระราชอำนาจของสถาบันกษัตริย์ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา

แต่การแปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่เกิดขึ้น นับตั้งแต่รัฐประหารในปี 2549 นั้น ได้สร้างความสั่นคลอนให้กับสถาบันกษัตริย์ คำถามสำคัญจึงอยู่ที่ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ สถาบันกษัตริย์จะสามารถพิสูจน์ให้เห็นถึงความยืดหยุ่น และที่สำคัญกว่าคือความยึดโยงกับสังคมไทยสมัยใหม่อยู่ต่อไปได้หรือไม่

ทั้งนี้ หากมองไปรอบๆ ตัวเราจะพบว่า ระบบราชาธิปไตยของหลายๆ ประเทศในโลกต่างประสบชะตากรรมในทำนองเดียวกันเพียงเพราะว่าไม่สามารถอยู่ร่วมกับระบอบประชาธิปไตยได้

บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่ออธิบายถึง บทบาทของสถาบันกษัตริย์ไทยต่อบริบททางการเมือง โดยต้องการคลายปมปัญหาสำคัญข้อหนึ่งที่ว่า : อะไรคือมรดกตกทอดของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และสิ่งนี้ได้หล่อหลอมวัฒนธรรมทางการเมืองไทยในหลายปีที่ผ่านมาอย่างไร

เราอาจพูดได้ว่า ถึงแม้ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ จะได้ล่มสลายไปหลายทศวรรษ แล้ว แต่ยังคงมีผลกระทบครอบงำองคาพยพทางการเมืองไทยอย่างยิ่งยวด อาจถึงขนาดที่เป็นอุปสรรคต่อกระบวนการประชาธิปไตย และตอกย้ำให้ความแตกแยกทางการเมืองที่กำลังขยายตัวแตกร้าวหนักยิ่งขึ้น

นี่คือหนึ่งในมูลเหตุเบื้องหลังความรุนแรงทางการเมือง ที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ การก้าวขึ้นสู่อำนาจของ พตท ทักษิณ ชินวัตร ในปี 2544 ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่ออมาตยชน วิธีหนึ่งที่ใช้จัดการกับภัยคุกคามนี้ได้คือการกล่าวหาว่าทักษิณกำเริบเสิบสาน และไม่จงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์

ในกระบวนการนี้ กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพได้กลายเป็นเครื่องมือสำคัญเพื่อจัดการกับฝ่ายตรงข้ามและผู้มีความเห็นต่างทางการเมือง แต่การใช้สถาบันกษัตริย์เป็นเครื่องมือทางการเมืองนั้นกลับส่งผลในทางตรงกันข้าม กล่าวคือ ได้ส่งผลให้สถาบันกษัตริย์อ่อนแอลงอย่างมาก

บทความนี้เสนอแนะว่า การจะรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ให้ยืนยงสืบไปได้นั้น ฝ่ายราชานิยมต้องยินยอมพร้อมใจให้มีการปฏิรูปสถาบันกษัตริย์อย่างแท้จริง รวมถึงกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพที่มีความล้าหลัง

กลุ่มราชานิยมจะต้องเลิกสมมติอย่างทึกทักไปเองฝ่ายเดียวว่า สถาบันกษัตริย์ยังได้รับความจงรักภักดี (โดยปราศจากคำถาม) จากคน ไทยทุกคน—ซึ่งนี่อาจจะไม่เป็นความจริงอีกต่อไปแล้ว

วิญญาณหลอนของสมบูรณาญาสิทธิราชย์

แม้ว่าระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จะจบสิ้นไปนานแล้ว แต่อิทธิพลของระบอบนี้ยังคงมีอยู่อย่างท่วมท้นและทรงพลานุภาพยิ่ง หากมองย้อนกลับไป จุดประสงค์ดั้งเดิมของการเลิกล้มระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น ก็เพื่อยกเลิกรูปแบบการปกครองที่ถือว่าไม่มีอารยะ และเพื่อให้สยามรับแนวคิดการปกครองแบบประชาธิปไตย

แต่ฝ่ายราชานิยมกลับตระหนักถึงความจำเป็นที่จะรักษาไว้ ซึ่งลักษณะบางประการของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เพื่อช่วยปกป้องสถานะทางอำนาจที่พวกเขาเคยมี

ปัจจุบัน มีมุมมอง 2 ด้านของสถาบันกษัตริย์ที่ขัดแย้งกันอยู่ –ซึ่งมุมมองเหล่านี้เป็นตัวกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์กับพสกนิกร ในด้านหนึ่งเป็นมุมมองแบบมาตรฐานทั่วไปต่อสถาบันกษัตริย์ ในด้านนี้จะเน้นให้เห็นถึงคุโณปการของสถาบันกษัตริย์ที่มีต่อประเทศ

โดยหลักก็คือ การเป็นศูนย์รวมใจชาวไทยทั้งชาติและเป็นผู้ปกป้องบูรณภาพของแผ่นดิน จากงานวิจัยที่ชื่อ Saying the Unsayable: Monarchy and Democracy in Thailand (2010) ของ Soren Ivarsson และ Lotte Isager อธิบายว่า

ในมุมมองแบบปกติทั่วไปนั้น กษัตริย์คือผู้ปกปักษ์รักษาทั้งจารีตประเพณี ชาติ และ ประชาธิปไตย;

คือนักพัฒนาของคนไทยทุกหมู่เหล่าที่ทรงมีความเป็นสมัยใหม่ คอยให้คำแนะนำแก่รัฐบาล ให้ความดูแลทุกข์สุขแก่พสกนิกรของพระองค์ และเป็นสถาบันที่หล่อหลอมวัฒนธรรมการเมืองและสังคมไทย เฉกเช่นเดียวกับที่ “ข้าว”เป็นอาหารหลักของคนไทยมาช้านาน

แต่ในขณะเดียวกัน พระราชอำนาจอันทรงพลานุภาพที่ถูกปกป้องไว้ด้วยเกราะกำบังของกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพนั้น ก่อให้เกิดมุมมองอีกด้านหนึ่งต่อสถาบันกษัตริย์

ด้านนี้สะท้อนถึงความเชื่อที่ว่า พระราชอำนาจที่ยิ่งใหญ่อาจเป็นอุปสรรคต่อพัฒนาการทางประชาธิปไตย การยกย่องสรรเสริญพระราชอำนาจของฝ่ายราชานิยมอย่างล้นเกินนั้น ถูกมองว่า อาจเป็นการลดความสำคัญของสถาบันการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง

กลุ่มราชานิยมได้ร่วมมือจากนักประวัติศาสตร์อนุรักษ์นิยมและสื่อที่ทรงอิทธิพล ในการสร้างภาพด้านลบต่อสภาพการเมืองของไทย ซึ่งแปดเปื้อนไปด้วยนักการเมืองเลวร้ายและไร้ศีลธรรม

สำหรับพวกเขาแล้ว ข้อบกพร่องของระบบการเมืองไทย ไม่ได้เกิดจากการเข้ามาแทรงแซงของสถาบันอำนาจนอกระบบรัฐสภา แต่เกิดจากการบรรดานักการเมืองที่ไร้ความรับผิดชอบและไร้จริยธรรมต่างหาก

จากทัศนคติที่เชิดชูสถาบันกษัตริย์นี้ จุดจบของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จึงไม่ได้หมายถึง การจบสิ้นของพระราชอำนาจของสถาบันกษัตริย์ ในทางตรงข้าม กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของวัฒนธรรมการเมืองแบบใหม่ ซึ่งฝ่ายราชานิยมได้อ้างสิทธิโดยธรรม ในการเข้าแทรกแซงทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเห็นว่ามีความจำเป็น

แม้ว่าสิ่งที่พวกทำ (อาทิ การปกป้องผลประโยชน์ทางการเมืองของตน) นั้นอาจจะมีความเลวร้าย ไม่น้อยไปกว่าสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาทำก็ตาม วิญญาณของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ จึงยังคงตามหลอกหลอนการเมืองไทยตราบจนทุกวันนี้

ก่อนอื่น มีความจำเป็นอย่างมากที่จะต้องอธิบายให้กระจ่าง ณ จุดนี้ว่า เมื่อพูดถึง “สถาบันกษัตริย์” คำนี้ไม่ได้หมายความถึงพระมหากษัตริย์ พระราชินี หรือพระบรมวงศานุวงศ์ ในเชิงบุคคลแต่อย่างเดียว

แต่คำนี้มีหมายความถึงองคาพยพทั้งหมดที่เกาะเกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งหมายรวมถึง ราชนิกุล องคมนตรี (ที่ปรึกษาและผู้ปฏิบัติงานรับใช้เบื้องพระยุคลบาท) รวมถึงฝ่ายราชานิยม ซึ่งได้ปวารณาตัวที่จะปกป้องสถาบันกษัตริย์ในทุกภาคส่วนของสังคม เช่น กองทัพ หน่วยงานราชการ พรรคการฝ่ายเมืองฝ่ายราชานิยม และกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ด้วย

กลุ่มราชานิยมนี้ แม้ว่าจะมีจุดยืนร่วมกันในการรักษาไว้ซึ่งพลานุภาพของพระราชอำนาจ แต่ก็ไม่ได้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน พวกเขามีผลประโยชน์ มีแนวคิด มีมุมมองทางการเมืองที่แตกต่างกันออกไป

ในงานวิจัยที่ชื่อ “Network Monarchy and Legitimacy Crisis in Thailand” ซึ่งจัดพิมพ์โดย Pacific Review ในปี 2548 ศ. Duncan McCargo นักวิชาการชาวอังกฤษได้เรียกองคาพยพทั้งหมดนี้ว่า “Network Monarchy” หรือ “เครือข่ายสถาบันกษัตริย์”

McCargo เสนอว่า วิธีที่ดีที่สุดที่จะเข้าใจการเมืองไทยก็คือ การมองผ่านมุมมองของเครือข่ายอำนาจหลากหลายที่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน มีการต่อรองอำนาจกัน หรือแม้แต่มีการขัดแย้งกันต่อกัน

ซึ่งสำหรับเขาแล้ว ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมานี้ เครือข่ายอำนาจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศไทยคือ เครือข่ายสถาบันกษัตริย์ ซึ่งมีพระมหากษัตริย์อยู่บนส่วนยอดของเครือข่าย มีฝ่ายบริหารที่นำโดยพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อดีตผู้บัญชาการกองทัพและอดีตนายกรัฐมนตรี ซึ่งในปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานองคมนตรี

อย่างไรก็ดี แม้แต่ก่อนที่จะมีการก่อตั้งเครือข่ายสถาบันกษัตริย์นี้ กลุ่มกษัตริย์นิยมในรุ่นก่อน ได้มีความพยายามรักษาไว้ซึ่งมรดกของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ควบคู่ไปกับความต้องการสถาปนาระบอบประชาธิปไตยรูปแบบใหม่ หรือที่เรียกว่าเป็นประชาธิปไตยแบบไทย (Thai-style democracy) ที่ยังวนเวียนอยู่รอบพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์

หรือพูดให้ง่ายก็คือ แม้ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จะสิ้นชีพไปแล้ว แต่คุณลักษณะหลายด้านของระบอบนี้ยังคงอยู่รอดปลอดภัย และได้รับการปกป้องรักษาไว้เป็นอย่างดี

จากบทความเรื่อง “มรดกของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์” ของ ศ. ดร. ธงชัย วินิจจะกูล ที่ปรากฏในวารสารฟ้าเดียวกัน ได้กล่าวไว้ว่า จนถึงปัจจุบัน คตินิยมทางสังคมและทางการเมือง ความรู้ทางประวัติศาสตร์ ภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ชุดความคิด และสถาบันพระมหากษัตริย์เองนั้น

ต่างก็ฝังรากยึดโยงอยู่กับระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม การสนับสนุนให้ สถาบันกษัตริย์มีบทบาทเป็นแบบอย่างของวิถีชีวิตคนไทยนั้น เปรียบเสมือนดาบสองคมที่ส่งผลทางลบต่อพัฒนาการการเมืองของประเทศไทย

เนื่องจากการสรรเสริญเยินยอพระเกียรติและกระบวนการยกสถาบันให้มีความศักดิ์สิทธิ์เยี่ยงเทวราชอย่างไม่หยุดหย่อน ตลอดรัชสมัยของรัชกาลปัจจุบัน ส่งผลให้เกิดสายใยที่แนบแน่นระหว่างสถาบันกษัตริย์กับสังคมและการเมือง ทำหน้าที่เสมือนราวกับว่าเป็น “เรือนจำ” ที่กักขังไม่ให้คนไทยสามารถแสดงความคิดเห็นที่ต่างไปจากกรอบคิดกระแสหลัก

“การคิดนอกกรอบ” กลายเป็นสิ่งต้องห้ามเนื่องจาก มันอาจคุกคามต่อสถานะของเครือข่ายสถาบันกษัตริย์ คนที่ละเมิดข้อห้ามดังกล่าวมากมาย ถูกลงทัณฑ์ที่มีโทษจำคุกสูงสุดถึง 15 ปีตามกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพซึ่งมีบทลงโทษรุนแรงที่สุดในโลก

ซึ่งเป็นเรื่องน่าขันที่คุณจะพบการลงโทษแบบนี้เฉพาะในประเทศที่อ้างตัวเองว่าเป็นดินแดนแห่งเสรีภาพ (“ประเทศไทย”มีความหมายตามตัวอักษรว่า “ดินแดนแห่งเสรีภาพ”) เท่านั้น

กรอบดังกล่าวครอบคลุมตั้งแต่เรื่องสัพเพเหระไปจนถึงกฎเกณฑ์สำคัญ จากต้องยืนตรงในโรงภาพยนตร์เมื่อเพลงสรรเสริญพระบารมีบรรเลงขึ้น จนถึงการยืนตรงเคารพธงชาติทุกๆ 8 โมงเช้า และ 6 โมงเย็นเมื่อเพลงชาติถูกบรรเลงออกอากาศ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ประชาชนจักต้องไม่แสดงการขัดขืนหรือต่อต้านเมื่อต้องเผชิญกับการแทรกแซงทางการเมืองอย่างโจ่งแจ้งของฝ่ายราชานิยมที่ได้รับการสนับสนุนจากกองทัพ

ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ล่มสลายลงแล้ว แต่กลุ่มราชานิยมและกลุ่มชนชั้นสูงสามารถเอาตัวรอดได้อย่างปลอดภัย ซึ่งหนึ่งในกลยุทธ์การเอาตัวรอดของคนกลุ่มนี้คือ การสร้างความเชื่อที่ว่า ประเทศชาติจำเป็นต้องเลือกรับเฉพาะแนวคิดที่เหมาะสมกับประเทศเท่านั้น

โดยเฉพาะแนวคิดที่มีต้นกำเนิดจากต่างชาติ แนวคิดจากชาติตะวันตก เช่นว่า ประชาธิปไตยนั้น จะต้องถูกนำมาปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความเชื่อ วัฒนธรรม ชุดความคิด และขนบธรรมเนียมประเพณีของท้องถิ่นดั้งเดิม ไม่อย่างนั้นแล้วประเทศไทยจะสูญเสียเอกลักษณ์ที่เรียกว่า “ความเป็นไทย”

แต่เราต้องตั้งข้อสังเกตว่า หลักการเรื่องความเป็นไทยนี้ที่เป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบหลักของประเทศไทย ได้แก่ ชาติ ศาสนาพุทธ และพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นวาทกรรมที่ได้รับการสร้างขึ้นครั้งแรกในรัชกาลพระมงกุฎเกล้าฯ นั้น ก็ถูกใช้เพื่อประโยชน์ทางการเมืองมาตลอด โดยเฉพาะในการอนุรักษ์ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ให้ยืนนานต่อไป

เหล้าเก่าในขวดใหม่

หลังจากยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์มานั้น ไทยประกาศใช้การปกครองแบบประชาธิปไตย แต่ก็เป็นประชาธิปไตยแค่เปลือกนอกเท่านั้น แก่นแท้ในนั้นยังคงมีอุดมการณ์แบบกษัตริย์นิยม ฝังไว้ต่างจากภาพที่เห็นจากภายนอก

นี่คือสิ่งที่คนไทยส่วนมากเรียกว่า “ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข” กล่าวคือ แม้จะมีรูปแบบที่เป็นประชาธิปไตย แต่ฝ่ายราชานิยม ก็ยังคงมีบทบาทสำคัญในทางการเมือง

ประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขนั้น ได้ถูกนฤมิตขึ้นให้สอดรับกับทัศนะของคนกรุงเทพฯ เป็นหลัก รวมถึงการสร้างประวัติศาสตร์ราชาชาตินิยม และความเชื่อที่ว่า พุทธศาสนาคือศาสนาประจำชาติ โดยความเชื่อเหล่านี้ ล้วนมีสถาบันกษัตริย์เป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ ทำหน้าที่ผูกโยงชุด ความคิดที่ต้องการให้ประชาชนยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไข

ผลที่ตามมาก็คือ ฝ่ายราชานิยมประสบความสำเร็จเบื้องต้น ในการสร้างรัฐไทยที่เป็นหนึ่งเดียว (unitary state) ซึ่งให้ความสำคัญกับสถาบันกษัตริย์อย่างท่วมท้น ยกตัวอย่างเช่น บทบาทของกษัตริย์ในการปกป้องอิสรภาพและอธิปไตยของชาติ ที่ได้ถูกปลูกฝังในจิตสำนึกของประชาชน

มีการสรรเสริญบูรพกษัตริย์ในอดีตอย่างไม่หยุดหย่อนในเรื่องพระปรีชาสามารถในการปกป้องผืนแผ่นดินไทย (และมักใช้เป็นข้ออ้างในการขับไล่ผู้ไม่เห็นด้วยทางการเมืองออกจากประเทศ ด้วยเหตุของการ “เนรคุณ” บูรพกษัตริย์)

ดังนั้น บ่อยครั้งที่กลุ่มราชkนิยมได้กระตุ้นให้เกิดกระแสชาตินิยม โดยการเน้นย้ำถึงก ารสูญเสียในดินแดนบางส่วน ที่เชื่อว่าเคยเป็นผืนแผ่นดินไทย ทั้ง ๆ ที่ในความจริงนั้น วาทกรรมเรื่องการเสียดินแดน จะเป็นเพียงมายาคติ

ชุดความคิดนี้ไม่เพียงแต่กระตุ้นให้เกิดกระแสชาตินิยมอย่างรุนแรง แต่ยังรวมถึงกระแสราชานิยมด้วย ถึงระดับที่ว่า ประชาชนต้องพร้อมที่จะยอมสละชีพ เพื่อปกป้องชาติและสถาบันพระมหากษัตริย์

ด้วยปรัชญาเหล่านี้เอง จึงทำให้ไม่เหลือพื้นที่ให้กับประชาชนที่มีความคิดต่าง โดยเฉพาะกลุ่มที่ตั้งคำถามถึงบทบาทที่แท้จริงของสถาบันกษัตริย์ในการเมืองไทย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กระบวนการยกย่องสรรเสริญสถาบันพระมหากษัตริย์ได้เพิ่มความเข้มข้นขึ้น จนถึงระดับที่น่าเป็นกังวลใจ พระมหากษัตริย์ได้กลายเป็นมากกว่าประมุขของประเทศ โดยถูกยกให้กลายเป็นเสมือนเทพเจ้าที่ใครจะล่วงละเมิดมิได้

ในขณะเดียวกัน ก็มีภาพลักษณ์อีกด้านหนึ่งของของการเป็น “พ่อของแผ่นดิน” ภาพลักษณ์ในด้านนี้ได้ปรากฏอย่างชัดเจนในช่วงต้นของรัชสมัยปัจจุบัน เมื่อพระมหากษัตริย์เสด็จฯ เยือนเกือบทุกแห่งหนตำบลในประเทศนับครั้งไม่ถ้วน โดยทรงมุ่งหวังจะสร้างความผูกพันกับพสกนิกรของพระองค์

อาจเรียกได้ว่า ไม่มีรัฐบาลไหนที่จะสามารถเทียบทันสถาบันกษัตริย์ได้ในการเอาชนะใจปวงชน พิสูจน์ได้จากการที่ประชาชนส่วนใหญ่ เชื่อมั่นเสมอว่า พระมหากษัตริย์ทรงเป็นคำตอบสุดท้ายในทุกวิกฤติการณ์ของชาติ แต่ความขัดแย้งระหว่างภาพลักษณ์สองด้านข้างต้นทำให้เกิดความสับสนยิ่ง

แม้ว่าพระมหากษัตริย์จะมีพระราชประสงค์ ในการสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพสกนิกรมากเท่าใด แต่ภาพลักษณ์ด้านที่เป็นเสมือนเทวราชา กลายมาเป็นกำแพงกั้นกลางระหว่างกษัตริย์กับพสกนิกรอยู่เสมอ

ธรรมเนียมปฏิบัติเก่าแก่ไร้อารยะมากมายได้ถูกรื้อฟื้นขึ้น อาทิ การหมอบคลาน เป็นต้น เป็นเรื่องน่าคิดที่ว่า การหมอบคลานนี้ได้ถูกยกเลิกมาตั้งแต่ปี 2416 ในสมัยพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ พระอัยกาของรัชกาลปัจจุบัน ซึ่งทรงเห็นว่าการปฏิบัติดังกล่าวเป็นเรื่องป่าเถื่อนและล้าสมัย

การฟื้นฟูธรรมเนียมเหล่านี้ นับว่าเป็นความประสงค์ให้มีการยกสถานะของพระมหากษัติรย์ในลักษณะของการเป็นเทวาธิราช มากกว่าการเป็นธรรมราชาธิราช สถานะที่แตกต่างนี้มีความซับซ้อนยิ่ง เมื่อมีการพิจารณาถึงบทบาทของกษัตริย์ในบริบททางการเมือง

เกี่ยวกับเรื่องนี้ นาย Paul Handley ผู้เขียนหนังสือเรื่อง The King Never Smiles ได้ตั้งข้อสังเกตว่า การที่ฝ่ายราชานิยมมีบทบาทเด่นในประวัติศาสตร์การเมืองไทยอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ทำให้ดูเสมือนราวกับว่า พระมหากษัตริย์ลงมาเป็นผู้เล่นในเกมการเมืองเสียเอง

และก่อให้เกิดคำถามต่อความเข้าใจที่ว่า สถาบันกษัตริย์อยู่เหนือการเมืองจริงหรือไม่ เมื่อใดก็ตามที่สถาบันกษัตริย์ถูกดึงเข้ามาสู่พื้นที่สาธารณะในบทบาทของการเป็นตัวแสดงทางการเมือง ก็ย่อมนำไปสู่ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งทางอำนาจ (conflict of interest)

หากมองเช่นนี้ เมื่อใดก็ตามที่ไทยมีรัฐบาลที่เข้มแข็ง ก็มักถูกมองว่าเป็นภัยต่อสถาบันกษัตริย์ นับตั้งแต่ทักษิณ สมัคร สมชาย และอาจรวมถึงยิ่งลักษณ์ ดังที่กล่าวข้างต้น หนทางหนึ่งของการกำจัดภัยเหล่านี้คือ การใช้มาตรา 112 ในการห้ำหั่นคู่ต่อสู้

ตามสถิตินั้น ในปี 2548 มีคดีที่เกี่ยวกับกฏหมายหมิ่นฯ ขึ้นสู่ศาลชั้นต้นทั้งสิ้น 33 คดี ซึ่งได้รับการยกฟ้องในเวลาต่อมา 18 คดี ในปี 2550 จำนวนคดีเพิ่มขึ้นเกือบ 4 เท่าเป็น 126 คดี และยังเพิ่มขึ้นเป็น 164 คดีในปี 2552 ก่อนจะเพิ่มขึ้นอีกสามเท่าตัวเป็น 478 คดีในปี 2553

ช่วงเวลาที่จำนวนคดีดังกล่าวเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ อยู่ภายใต้รัฐบาลของพรรคประชาธิปัตย์ภายใต้การนำของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ(2551-2554) จากการศึกษาของ ดร. David Streckfuss นักวิชาการชาวอเมริกันพบว่า อาจมีผู้ถูกจำคุกเนื่องจากคดีหมิ่นฯ เหล่านี้รวมแล้วนับหลายราย

ความพยายามที่จะสร้างความมั่นคงเข้มแข็งให้กับสถาบันกษัตริย์ ส่วนมากนับเป็นผลงานของฝ่ายราชานิยม แต่จำนวนไม่น้อยก็เป็นผลอันเนื่องมาจากพระราชกรณียกิจของพระองค์เอง โดยเฉพาะในฐานะของกษัตริย์นักพัฒนาผู้มีบทบาทอย่างสูงกับสังคมไทย

ในงานวิจัยล่าสุดเกี่ยวกับราชานิยมล้นเกิน (hyper-royalists) ที่ชื่อ “The Monarchy and Anti-Monarchy: Two Elephants in the Room of Thai Politics” ดร. ธงชัยได้กล่าวถึงการกลับมาของลัทธิราชานิยมในฐานะวัฒนธรรมสาธารณะว่า การเพิ่มขึ้นของความนิยมต่อพระมหากษัตริย์จะเห็นได้ชัดในช่วงหลังการจราจลในปี 2516

โดยความนิยมนี้ตั้งอยู่บนความเชื่อที่ว่า สถาบันกษัตริย์ได้มีส่วนเข้ามายุติวิกฤตการณ์ทางการเมืองในครั้งนั้น รวมถึงครั้งต่อมาในปี 2535 ด้วย นอกจากนี้ สถานการณ์การเมืองในภูมิภาค ก็เป็นอีกส่วนหนึ่งที่ทำให้สถาบันกษัตริย์เข้ามามีบทบาทสำคัญทางการเมือง

โดยในช่วงที่แนวคิดระบอบคอมมิวนิสต์กำลังแพร่กระจาย ทั้งในและนอกเขตแดนไทย สถาบันกษัตริย์ได้เข้ามามีส่วนสำคัญ ในการกำหนดยุทธศาสตร์การต่อสู้กับขบวนการคอมมิวนิสต์ แม้กระทั่งหลังจากที่สงครามเย็นจบสิ้นลงแล้ว ขณะที่รัฐบาลหลายชุดถูกโค่นล้มจากกระดานการเมือง

แต่ตำแหน่งและสถานะของสถาบันกษัตริย์ กลับมีความแข็งแกร่งยิ่งขึ้นมาโดยตลอด การเข้ายุติจลาจลในปี 2535 เปรียบเสมือน “trophy” อีกชิ้นหนึ่งของสถาบันกษัตริย์ ในฐานะของผู้รักษาเสถียรภาพให้กับระบบการเมืองไทย

จึงเห็นได้ชัดว่า เป้าหมายของฝ่ายราชานิยมนั้น ยากที่แยกออกจากการเมือง แต่คำถามสำคัญก็คือ ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขนี้ เหมาะสมกับประเทศไทยมากน้อยเพียงใด (Does it really work?)

จากที่ได้ย้ำไปข้างต้นว่า มีลักษณะหลายด้านของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ที่ได้รับการปลูกฝังให้เข้ากับระเบียบการเมืองแบบใหม่ในปัจจุบัน แต่ในความเป็นจริง ลักษณะเหล่านั้นไม่สามารถอยู่ร่วมกับคุณค่าสมัยใหม่ของระบอบประชาธิปไตย นำไปสุ่ความขัดแย้งทางด้านกรอบความคิด อาทิ ความขัดแย้งระหว่างอำนาจของพระมหากษัตริย์และอำนาจที่มาจากเสียงข้างมากของประชาชน (Royal power VS Popular mandate)

ดร. ธงชัยเห็นว่า ที่จริงแล้ว คำว่าประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขนี้มันเป็นคำปฏิพจน์ที่มีความหมายขัดแย้งในตัวเอง (oxymoron) เหมือนกับหลุมดำขนาดใหญ่ที่จะดูดกลืนระบบการเมืองทั้งหมดเข้าไปในตัวมัน

ปรากฏการณ์ “ตาสว่าง”

ช่วงก่อนและหลังรัฐประหารในปี 2549 ได้เกิดปรากฏการณ์บางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อมรดกของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ทางการเมือง และได้เริ่มส่งสัญญาณของ “การเสื่อมความนิยมของแนวคิดราชนิยม” ออกมา ความเสื่อมนี้เกิดมาจากน้ำมือของกลุ่มราชานิยมเอง

ตัวอย่างเช่น กรณีที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.) หรือกลุ่มเสื้อเหลืองนิยมเจ้า ออกมาเคลื่อนไหวบนท้องถนนและใช้สัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับสถาบันกษัตริย์ มาเป็นเครื่องมือในการโค่นระบอบทักษิณ คำขวัญอย่างเช่น “สู้เพื่อในหลวง” ได้ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับเป้าหมายทางการเมืองของกลุ่มพันธมิตรฯ

เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่า ความท้าทายที่แท้จริงต่อมรดกตกทอดของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไม่ใช่การเคลื่อนไหวของทักษิณ หรือจากฝ่ายที่ถูกเรียกว่าเป็นพวกต่อต้านสถาบันแต่อย่างไร แต่กลับกลายเป็นกลุ่มพวกราชาชาตินิยมล้นเกิน (Hyper-Royalists) เสียเองต่างหาก

พวกเขายังคงปฏิเสธที่จะเผชิญหน้ากับความจริงใหม่ ๆ ทางการเมือง ฤาประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกครั้ง ?

ความไม่สามารถของสถาบันพระมหากษัตริย์ (และเครือข่ายพระมหากษัตริย์) ที่จะปรับตัวให้ทันกับกับความเปลี่ยนแปลงของสภาวการณ์ทางการเมือง เป็นสาเหตุเดียวกันของการล่มสลายของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในปี 2475 จะต่างกันบ้างก็ที่ การเสื่อมถอยในวันนี้ถูกเร่งเครื่องด้วยปรากฏการณ์ล่าสุดทางการเมืองไทยที่เรียกว่า ปรากฏการณ์ “ตาสว่าง”

สรุปโดยสั้น “ตาสว่าง” เป็นปรากฏการณ์ที่คนไทยจำนวนมาก ตระหนักและเข้าใจว่า ประเทศไทยไม่เคยก้าวข้ามระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อย่างแท้จริง ในขณะเดียวกันระบอบประชาธิปไตยของเราก็ได้ถูกตีรวนมาโดยตลอด

หากสถาบันกษัตริย์ต้องการแสดงบทบาททางกาเมือง ประชาชนก็ควรจะมีสิทธิ์ในการวิพากษ์วิจารณ์และตรวจสอบบทบาทเหล่านั้น

การขยายตัวของกระแส “ตาสว่าง” ดังกล่าว ไม่ว่าจะในที่ลับหรือที่แจ้ง จะชักนำให้มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์มากขึ้น เสียงของผู้วิจารณ์สถาบันกษัตริย์ดังกึกก้องขึ้น ชัดเจนขึ้น ยิ่งกว่าช่วงเวลาใดในประวัติศาสตร์ไทยในอดีต

ในการวิเคราะห์เรื่องบทบาทของสถาบันกษัตริย์นั้น การสืบสันตติวงศ์ย่อมเป็นประเด็นสำคัญที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้ บทความนี้ขอกล่าวส่งท้ายว่า

กระบวนการยกย่องสรรเสริญพระเกียรติที่ขาดความพอเพียงในขณะนี้นั้น ไม่เพียงแต่จะเผยให้เห็นถึงความกังวลใจ (anxiety) ของกลุ่มราชานิยมที่พยายามจะยึดติดกับอดีตอันรุ่งโรจน์แล้ว ยังมีผลข้างเคียงต่อรัชกาลถัดไปที่จะต้องแบกรับความกดดันอันยิ่งใหญ่

ทางออกของวิกฤตการณ์นี้ จึงขึ้นอยู่กับ ความเข้าใจของบุคคลในเครือข่ายสถาบันกษัตริย์ ต่อสถานการณ์การเมืองที่เป็นจริง และความยินยอมพร้อมใจที่จะปฏิรูปตัวเอง โดยการยอมสละซึ่งมรดกตกยุคที่ตกทอดมาจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปให้ได้ในที่สุด

หมายเหตุ : บทความนี้แปลจากบทความภาษาอังกฤษของผู้เขียน: Pavin Chachavalpongpun, “Thailand: The Die-Hard Absolute Monarchy?”, Harvard International Review, Vol. 23, Issue 3 (24 December 2011)

โดย ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์

ที่มา ประชาไท

"กม.หมิ่นฯ" ของ "สยาม" vs "ไทย" ถอยหลัง หรือ เดินหน้า

admin — Thu, 19 Jan 2012 20:53:34 +0700

กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ กับ กฎหมายหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย ของ "สยาม" vs "ไทย" "ถอยหลัง หรือ เดินหน้า เข้าคลอง"

------------------------------------------------------

ปัจจุบันนี้ ถ้ากล่าวตามกฎหมายลายลักษณ์อักษรแล้ว ราชอาณาจักรไทยไม่มี "กฎหมายเกี่ยวกับการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" แต่อย่างใด ทั้งนี้ เพราะมาตรา 112 ของกฎหมายอาญา (ปัจจุบัน) กำหนดไว้ว่า

"ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์
พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปี ถึงสิบห้าปี"

--------------------------------------------------------

ดังนั้น "ราชอาณาจักรไทย" จึงมีแต่ "กฎหมายหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย"

---------------------------------------------------

ส่วนที่เรียกกันว่า "กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" (สมัยโบราณ) นั้น
ก็มีแต่เพียงในสมัย "ระบอบราชาธิปไตย" หรือ "ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์" และได้ยกเลิกไปเมื่อเกิด "การปฏิวัติ 24 มิถุนายน 2475" ให้เป็น "ระบอบประชาธิปไตย" (สมัยใหม่)

--------------------------------

สรุป ดังนั้น แต่เดิม "ราชอาณาจักรสยาม" (สมัยโบราณ) จึงเคยมี "กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ" ที่มีโทษจำคุกระหว่าง 3 ถึง 7 ปี

--------------------------------------------

ส่วน "ราชอาณาจักรไทย" (สมัยใหม่) ต่อมา มี "กฎหมายหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย" ขึ้นมาแทน และก็มีโทษจำคุกสูงกว่า คือ ระหว่าง 3 ถึง 15 ปี

(นับได้ว่าสูงสุดในมาตรฐานสากล และนานาอารยประเทศโลก และ "ราชอาณาจักรไทย" สมัยใหม่ของเรา ก็มีคดีขึ้นโรงศาล มากที่สุดเป็นประวัติการในระดับมาตรฐานสากลของนานาอารยประเทศ เช่นกัน)

---------------------------------------------------------------------------------------------------

หมายเหตุ

หนึ่ง)

ในหนังสือเล่มใหม่สุด King Bhumibol Adulyadej: A Life′s Work,

หนา 383 หน้า ราคา 1, 235 บาท 40 US$

มี ฯพณฯ อานันท์ ปันยารชุน เป็นประธานที่ปรึกษา

มีนักเขียนดัง 9 ท่าน เช่น คริส เบเกอร์ พอพันธุ์ อุยยานนท์ เดวิด สเตร็กฟุส ฯลฯ

---------------------------------------------------------------------------

สอง)

ในหนังสือเล่มนี้ บทว่าด้วย "กฏหมายหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย"

หน้า 303-313 The Law of Lese Majeste

มีข้อความ ถอดเป็นภาษาไทย (ไม่เป็นทางการ) ดังนี้

-------------------------------------------------------------------

สาม)

จากปี 2536/1993 ถึงปี 2547/2004

โดยเฉลี่ยแล้ว จำนวนคดีหมิ่นฯ ใหม่ๆ ลดลงครึ่งหนึ่ง

ไม่มีคดีหมิ่นฯ เลยในปี 2545/2002.......

อย่างไรก็ตาม ในปีที่ผ่านมาเร็วๆ นี้

จำนวนคดีหมิ่นฯ ที่ผ่านเข้ามาในระบบศาลของไทยนั้น เพิ่มขึ้นอย่างน่าสังเกต

-------------------------------------------------------------------------

ในปี 2552/2009 มีคดีฟ้องร้องที่ส่งไปยังศาลชั้นต้น สูงเป็นประวัติการณ์ถึง 165.....

------------------------------------------------------------------------------

ขณะนี้ ประเทศไทย มีกฎหมายหมิ่นฯ ที่มีโทษรุนแรงที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปี

เทียบได้ก็แต่ระบบกฎหมายของญี่ปุ่นในยามสงคราม (โลก) เท่านั้น

โทษขั้นต่ำสุด (ของไทย) เท่ากับโทษสูงสุดของจอร์แดน

และเป็นสามเท่าของโทษในประเทศระบอบกษัตริย์โดยรัฐธรรมนูญ ในยุโรป....

-------------------------------------------------------------

(นับได้ว่าสูงสุดในมาตรฐานสากล และนานาอารยประเทศโลก

และ "ราชอาณาจักรไทย" สมัยใหม่ของเรา

ก็มีคดีขึ้นโรงศาล มากที่สุดเป็นประวัติการในระดับมาตรฐานสากล ของนานาอารยประเทศ เช่นกัน)

โดย ชาญวิทย์ เกษตรศิริ

ที่มา มติชน

เงิน 7.5 ล้าน มีค่าน้อยกว่าชีวิตของคนหนึ่งคน

admin — Wed, 18 Jan 2012 21:36:30 +0700

" กูจ่ายภาษีเพื่อพัฒนาชาติ ไม่ใช่เพื่อสนับสนุนโจรเสื้อแดงเผาเมือง"

"ธุรกิจประเภทใหม่ รายได้ดี...ธุรกิจการเรียกร้องประชาธิปไตย"

"ใครไม่ตายหรือบาดเจ็บ ยังเหลือวิธีสุดท้ายคือ แกล้งบ้า ให้ญาติไปขอรับเงินได้นะคะ"

"ถ้ารู้สึกผิดที่เหยียบศพเขาขึ้นมา ก็ใช้เงินตัวเองจ่ายสิคะ"

"เคยได้ยินแต่ปล้นแล้วเผา แต่เผาแล้วปล้นต่อ เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ"

ภาพและคำพูดข้างต้นใน facebook ของ วรกร จาติกวณิช ได้รับการกดไลค์นับพันครั้ง เป็นปฏิกิริยาฉับพลัน ต่อมติ ครม.ที่อนุมัติการเยียวยาผู้เสียหายจากเหตุการณ์รุนแรงทางการเมืองตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน 2549-พฤษภาคม 2553

เป็นสิ่งที่ชี้ว่า ผู้คนจำนวนมากในสังคมนี้ ยังมองความตายของคนเสื้อแดงอย่างหยามเหยียด เป็นเสมือนยาพิษที่สาดซัดไปยังบาดแผลสด ๆ ของครอบครัวของผู้เสียชีวิต 92 คน และบาดเจ็บสาหัสอีกจำนวนมากจากการสลายการชุมนุมคนเสื้อแดงเมื่อปี 2553

และวันจันทร์ที่ผ่านมา (16 ม.ค.) ตัวแทนพรรค ปชป.ได้ไปยื่นคำร้องต่อศาลปกครอง ขอให้มีคำสั่งเพิกถอน มติ ครม. เรื่องการเยียวยา และสั่งให้รัฐบาลมีมติกำหนดหลักเกณฑ์เยียวยาความเสียหายให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ความรุนแรงในครั้งต่างๆ อย่างเป็นธรรมเท่าเทียมกัน

ช่างเป็นตลกที่ขำไม่ออก เพราะมติ ครม.ดังกล่าว เป็นข้อแนะนำของ คอป.ที่แต่งตั้งโดยรัฐบาลอภิสิทธิ์นั่นเอง คอป.ระบุชัดว่า การชดเชยเยียวยาและฟื้นฟูเป็นเงื่อนไขสำคัญในการสร้างความปรองดองในชาติ ที่จริง ปชป. น่าจะยื่นต่อศาลปกครอง ให้สั่งยุบ คอป. ไปเสียด้วยเลย

คนตาย คนเจ็บ ถูกกล่าวหาว่า เป็นผู้ก่อการร้าย แต่จนบัดนี้ เราก็ยังไม่เคยเห็นหลักฐานว่า คนที่ตาย มีอาวุธร้ายแรงอยู่ข้างกาย ถ้ามีหลักฐานรูปถ่ายใด ๆ รัฐบาล ปชป.ในขณะนั้น คงเอามาป่าวประกาศเป็นล้าน ๆ ครั้งแล้ว ในทางตรงกันข้าม คลิปวีดีโอและรูปถ่ายจำนวนมาก ชี้ว่า พวกเขาถูกยิงตายเหมือนหมาข้างถนน โดยไม่มีอาวุธอยู่ข้างกาย

หลายคนตายเพราะถูกลูกหลง เพราะทหารกราดกระสุนใส่ประชาชน หลายคนตายขณะกำลังเดินข้ามถนน การตายในลักษณะนี้เป็นผลจากการใช้กำลังอย่างเกินขอบเขตของฝ่ายรัฐนั่นเอง

ถ้าใครแน่ใจว่า คนตาย คนเจ็บคนไหนเป็นผู้ก่อการร้าย ก็ชี้ตัวออกมาเลย อย่ามาปูพรมข้อหามั่วๆ กับคนที่เขาเจ็บปวดมามากแล้ว

พวกคุณก็มีลูกไม่ใช่หรือ เงิน 7.5 ล้านแลกกับชีวิตลูกของคุณจะเอาไหม หรือคุณคิดว่าความเป็นคนชั้นสูงของคุณ ทำให้คุณรักลูกมากกว่าเงิน แต่คนจนเห็นแก่เงินมากกว่าลูก จึงปล่อยลูกไปตาย

กล้าไปถามพ่อแม่น้องเฌอ แม่น้องเกด และอีกหลายๆ พ่อแม่ไหมว่า ระหว่างเงิน 7.5 ล้านกับลูกของเขา อะไรสำคัญกว่ากัน

เคยใช้จินตนาการบ้างไหมว่า สำหรับพวกเขาวันพ่อวันแม่ จะมีความหมายอะไร เมื่อไม่มีลูกให้ชื่นชมความเป็นพ่อเป็นแม่ของพวกเขาอีกต่อไป

กล้าไปถามเมียและลูก 2 คนในวัยเรียนของครอบครัวอัศวศิริมั่นคงไหมว่า ชีวิตพวกเขาลำบากแค่ไหน เมื่อหัวหน้าครอบครัวต้องกลายมาเป็นคนพิการ ระหว่างเงิน 7.5 ล้านกับพ่อที่ไม่พิการ พวกเขาอยากได้อะไร

ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ

เคยคิดจะเปิดสมอง เปิดใจ รับฟังความทุกข์ของพวกเขาบ้างไหม

บอกว่า เป็นเงินภาษีของประชาชน..ก็ในเมื่อชนชั้นกลางในเมืองทั้งหลาย ช่วยกันเชียร์ให้รัฐบาล ปชป.ใช้กำลังปราบปรามเสื้อแดงอย่างเด็ดขาด นี่ก็คือความรับผิดชอบทางสังคมที่พวกคุณต้องจ่ายเพื่อแลกกับความสุขความสบายใจที่ได้รับ ยังไงล่ะ แล้วขอโทษที ไม่ได้มีแต่พวกคุณที่จ่ายภาษี คนเสื้อแดงเขาก็จ่ายภาษีเช่นกัน

เวลารัฐบาลเอาเงินเป็นแสนล้านไปสนับสนุนธุรกิจขนาดใหญ่ ไม่เห็นมีคนจนออกมาค้านเลย แต่ถ้ารัฐบาลทำอะไรเพื่อคนจนหรือคนเสื้อแดง พวกนี้ต้องอ้างเรื่องภาษีของกูทุกที

เงิน 7.5 ล้านนี่มันเกินค่าความเป็นมนุษย์ของพวกเขากระนั้นหรือ? ถ้าฉันมีอำนาจอนุมัติจ่ายเงิน ฉันจะจ่ายให้พวกเขามากกว่านี้แน่นอน

เงินชดเชย 4.5 ล้านบาท คำนวนจากการใช้รายได้ประชาชาติ GDP) ของปี 2553 หรือ 150,177 บาท/ปี คูณ 30 ปี แต่อันที่จริง รัฐบาลควรคำนวณจากรายได้ที่พวกเขาเคยได้รับจริงก่อนที่จะเสียชิวิตหรือทุพพลภาพ คูณจำนวนปีจนถึงอายุ 65 ปี จึงจะนับว่าเป็นความเหมาะสมขั้นต่ำ

เพราะ เมื่อใช้ GDP ปี 2553 เป็นฐานในการคำนวณ เท่ากับว่าแต่ละคนมีรายได้แค่ เดือนละ 12,514 บาทเท่านั้น ต่ำกว่าเงินเดือนปริญญาตรีขั้นต่ำที่เขาพึงได้หากยังมีชีวิตอยู่เสียอีก หลายคนมีรายได้มากกว่านี้แน่นอน

หรือแม้แต่เยาวชนที่เสียชีวิต ก็ต้องคิดด้วยว่า หากเขามีชีวิตอยู่ เขาจะทำรายได้อย่างน้อยเท่าไร พ่อแม่เขาจะพึ่งพาเขาในยามแก่เฒ่าได้ต่อไป นี่เป็นความสูญเสียที่ประเมินค่าไม่ได้

ส่วนเงินค่าเยียวยาทางจิตใจอีก 3 ล้านบาท สำหรับความสูญเสียตลอดชีวิต มากเกินไปอย่างนั้นหรือ กรุณาถามตัวเองว่า มันมีค่าสูงกว่าคนที่คุณรักจริงๆ หรือ?

ขอเตือนความจำอีกครั้งว่า คนเสื้อแดงมาเรียกร้องการยุบสภา มาขอแสดงสิทธิทางการเมืองให้เป็นที่ประจักษ์อีกครั้งว่า คนส่วนใหญ่ในประเทศนี้ต้องการให้ใครเป็นรัฐบาล มายืนยันว่าเขาไม่ต้องการรัฐบาลที่เกิดจากค่ายทหาร พวกเขาไม่ได้มาเพื่อใช้ชีวิตแลกเงิน 7.5 ล้าน โปรดเลิกใช้เหตุผลวิปลาสกันเสียที

ปชป.บอกว่า ต้องรวมคนที่ตายในตากใบ-กรือเซะ ใน 3 จว.ภาคใต้ ใน 14 ตุลา 6 ตุลา พฤษภา 35 แล้ว ทำไมตอนตัวเองเป็นรัฐบาล ไม่คิดจะทำอะไรให้กับพวกเขาบ้าง จะได้เป็นบรรทัดฐานทางการเมืองต่อไป

ทำไมตอนนั้นไม่เคยคิดทำอะไรที่สร้างสรรค์บ้าง แต่พอคนอื่นทำ กลับหาว่ามุ่งหาคะแนนเสียงกับคนเสื้อแดง อ้าว ! ก็นี่เป็นธรรมชาติของพรรคการเมืองไม่ใช่หรือ แล้วที่ปชป.ทำมาตลอด และทำอยู่นี่ ไม่ได้สนใจฐานเสียงชนชั้นกลางของพรรคเลยอย่างนั้นหรือ?

ในทางกลับกัน การชดเชยเยียวยาจากเหตุการณ์ความรุนแรงทางการเมือง นับแต่รัฐประหาร 2549 เป็นต้นมา หากทำได้จริง ก็จะกลายเป็นบรรทัดฐานทางการเมืองต่อไป และจะช่วยให้การเรียกร้องให้มีการเยียวยาแก่คนกลุ่มอื่นๆ กระทำได้ง่ายยิ่งขึ้น

ขอแต่เพียงว่า เมื่อถึงคราวที่คนในจังหวัดภาคใต้ได้รับการเยียวยาบ้าง คนกลุ่มเดียวกันนี้จะไม่ออกมาตะโกนว่า “กูจ่ายภาษีเพื่อพัฒนาชาติ ไม่ใช่เพื่อสนับสนุน 'โจรใต้' แยกดินแดน”

ทั้งนี้ทั้งนั้น โปรดเข้าใจด้วยว่า การเยียวยาด้วยตัวเงิน เป็นแค่การผ่อนความทุกข์ของครอบครัวที่ได้รับผลกระทบให้เบาบางลงเท่านั้น การเยียวยาไม่ได้เป็นทั้งหมดของความยุติธรรม

สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือ การนำผู้ที่เกี่ยวข้องกับความตาย-บาดเจ็บเมื่อ เม.ย.-พ.ค. 53 มาลงโทษ ประชาธิปัตย์ยินดีคืนความยุติธรรมให้เขาหรือไม่ ?

ที่มา ประชาไท

ทำไมจึงต้องแก้ไขมาตรา 112 ? โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์ (คลิปวีดีโอ)

admin — Tue, 17 Jan 2012 23:48:51 +0700

คณะกรรมการรณรงค์แก้ไขเพิ่มเติม ม.112 หรือ "ครก.112"ได้จัดงานสัมนาทางวิชาการเรื่อง "แก้ไขมาตรา 112" เมื่อวันที่ 15 ม.ค. 2555 ที่ห้องประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ผู้จัดงานได้นำเทปบันทึกปาฐกถาหัวข้อ "ทำไมจึงต้องแก้ไขมาตรา 112" โดยนิธิ เอียวศรีวงศ์ นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ นำเสนอต่อผู้เข้าร่วมสัมนาในช่วงแรกของงาน

ที่มา ประชาไท

รายงานข่าวพิเศษ ยึดวอลล์สตรีท : หน่อปฏิวัติในป่าคอนกรีต ? ! โดย ปิยะมิตร ปัญญา

admin — Sun, 16 Oct 2011 16:44:31 +0700

กลุ่มยึดวอลล์สตรีท นอนประท้วงที่ ฟรีดอม พลาซา วอชิงตัน ดี.ซี. พร้อมป้ายประท้วงแสดงข้อความ "นักการเมืองจะเป็นตัวแทนท่านได้อย่างไร ในเมื่อพวกเขารับเงินเรือนล้านจากใครบางคน"

เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับกันละครับว่า ยากเย็นไม่น้อยที่จะอธิบายให้ได้ภาพกระจ่างชัดว่า กลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า "ออคคิวพาย วอลล์สตรีท" คือใคร ? มาจากไหน ? ต้องการอะไร? ซึ่งทำให้การที่จะบอกว่า ขบวนการ "ยึดวอลล์สตรีท" นี้จะนำไปสู่อะไร? เป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญมากยิ่งขึ้นเป็นทวีคูณ

แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ยากที่จะละเลย ไม่ไยดีกับขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมของคนอเมริกันขบวนการนี้ ไม่ใช่เพราะประธานาธิบดีบารัค โอบามา อ้างอิงถึงการคงอยู่ของขบวนการนี้ในเชิงเห็นอกเห็นใจและเข้าใจ ไม่เพียงเพราะ เบน เบอร์แนงคี ประธานธนาคารกลางแห่งสหรัฐอเมริกา (เฟด) ก็ต้องออกมาพูดถึงในเชิงยอมรับเท่านั้น

แต่เป็นเพราะขบวนการยึดวอลล์สตรีท เกิดขึ้น ดำรงอยู่ แล้วยังสามารถคลี่คลายขยายตัวเติบโตในทางกว้างออกไป ไม่เพียงในหลายเมืองใหญ่ในสหรัฐอเมริกา แต่ยังมีเสียงขานรับจากหลายเมืองใหญ่ทั่วโลก

ตอนนี้ไม่ได้มีเพียง "ออคคิวพาย นิวยอร์ก" แต่ยังมี "ออคคิวพาย บอสตัน", "ออคคิวพาย ลอสแองเจลิส", "ออคคิวพาย น็อกซ์วิลล์", "ออคคิวพาย เมมฟิส", "ออคคิวพาย คลาร์กส์วิลล์", "ออคคิวพาย แชทตานูกา", "ออคคิวพาย เมอร์ฟรีส์โบโร่" และ "ออคคิวพาย แนชวิลล์" ฯลฯ เท่านั้น

แต่ยังมี "ออคคิวพาย ลอนดอน" ด้วยอีกต่างหาก เพียงแค่ยังไม่ทันครบรอบ 1 เดือนเต็มดี ขบวนการ "ยึด" สารพัดก็ผุดพราวขึ้นมามากกว่า 1,300 ขบวนการทั่วโลก และนับวันมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยอาศัยหลักการเดียวกันและแนวความคิดคลุมเครือคล้ายๆ กัน

ยังไม่มีเหตุการณ์การปะทะกับเจ้าหน้าที่ใหญ่ๆ เกิดขึ้นมา หลังจากที่เคยมีปัญหาอยู่บ้างครั้งสองครั้ง ยังไม่มี "ข้อเรียกร้อง" อย่างเป็นทางการออกมาจากขบวนการออคคิวพายทั้งหลายในตอนนี้ เป้าหมายของพวกเขายังคงไม่เป็นรูปเป็นร่าง ไม่มีความชัดเจน

ตัวขบวนการประท้วงเองก็ยังไม่มีแม้แต่กระทั่ง "ผู้นำ" หรือ "แกนนำ" กระนั้นเสียงของพวกเขาก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ได้รับความสนใจจากหลายๆ ฝ่ายทั้งที่เกี่ยวข้องโดยตรงและโดยอ้อมมากขึ้นเรื่อยๆ และทรงอิทธิพลมากขึ้นเรื่อยๆ ชนิดที่ไม่สนใจก็ไม่ได้แล้ว!

หลายคนให้นิยามของขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมอย่าง "ออคคิวพาย วอลล์สตรีท" แตกต่างกันออกไป แล้วแต่พื้นฐานและมุมมอง นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์ มองลงไปโดยอาศัยพื้นฐานทางเศรษฐศาสตร์ แล้วให้นิยามการเกิดขึ้นและดำรงอยู่ของขบวนการนี้ว่าเป็น "อาการแสดงออก" อันเนื่องมาจากความป่วยไข้ของระบบเศรษฐกิจอเมริกัน

นูรีล รูบินี เจ้าของฉายา "ดอกเตอร์ ดูม" จากการทำนายถึงวิกฤตเลห์แมนฯ เอาไว้อย่างแม่นยำ บอกว่า นี่เป็นการแสดงถึง "ความโกรธ" ของสังคม "สังคมอเมริกันมีความกราดเกรี้ยวอยู่มากมายเหลือเกิน" เขาบอก

นักสังเกตการณ์ทางการเมืองบอกว่า "ขบวนการยึดวอลล์สตรีท" เกิดขึ้นมาเพื่อทดแทน "ที ปาร์ตี้ มูฟเมนท์" ที่ถูกการเมืองในระบบดูดกลืนจนแทบหมดพลังของการเป็นขบวนการทางสังคมไปแล้ว

บางคนบอกว่า ถ้าหาก "ที ปาร์ตี้" เป็นการแสดงความไม่พอใจของผู้คนในซีก "อนุรักษนิยม" ในสังคม "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" ก็เป็นการแสดงความกราดเกรี้ยวของผู้คนในอีกซีกหนึ่ง ซีกเสรีนิยม สังคมนิยม

ถ้า ที ปาร์ตี้ เป็นปีกขวา ออคคิวพาย ก็เป็นปีกซ้าย นักรัฐศาสตร์ ใช้พื้นฐานทางวิชาการของตนเอง มองขบวนการที่เกิดขึ้นว่า เป็นการแสดงออกถึงประชาธิปไตยในรูปแบบของประชาธิปไตย "โดยตรง" ที่จะมีให้เห็น ก็ต่อเมื่อย้อนหลังไปเนิ่นนานในประวัติศาสตร์การเมืองของมนุษยชาติ

"ธนาคารถูกอุ้ม แต่ประชาชนถูกขาย" ของ "ออคคิวพาย นิวยอร์ก"

นักคิดร่วมสมัยอีกลางคน ชี้ว่า การบังเกิดขึ้นของ "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" เป็นการสานต่อปรัชญาการต่อสู้ของขบวนการชนชั้นกลางในโลกอาหรับ ที่เรียกกันในเวลานี้ว่า "อาหรับ สปริง" พวกเขาชี้ให้เห็นถึงหลากคุณลักษณะที่คล้ายคลึงกัน ไม่มีผู้นำที่เด่นชัด อาศัยอินเตอร์เน็ต และ "สื่อใหม่" เป็นแกนหลัก ฯลฯ

แต่ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็ยอมรับในความต่างที่เกิดขึ้นอย่างสุดกู่ "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" ไม่แหลมคมชัดเจนเท่า ไม่กราดเกรี้ยวโกรธามากเท่า ที่สำคัญก็คือ พวกเขาไม่ได้พุ่งเป้าไปที่รัฐบาล ผู้ปกครอง และปัจเจกบุคคลที่ครอบงำพวกเขาอยู่โดยตรง

เป้าโจมตีของ "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" เป็นนามธรรมอย่างยิ่ง คลุมเครืออย่างยิ่ง และไม่ได้รวมศูนย์อยู่ที่ใดที่หนึ่ง นอกเหนือจากระบอบและแบบแผนปฏิบัติที่ครอบพวกเขาทั้งหมดอยู่ภายใน

ไม่ว่าใครจะนิยามพวกเขาอย่างไร "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" ณ เวลานี้ ยังคงเป็นเพียง "ขบวนการ" แสดงออกถึงความไม่พอใจ ความคับข้องใจ และความรู้สึกไม่เป็นธรรม

ทุกคนใช้ที่นี่เป็นที่ "ระบาย" ได้ ทุกคนจากไปเมื่อใดก็ได้ ทุกคนแสดงออกอะไรก็ได้ และสามารถยืนยันได้เพียงว่า พวกเขาแค่พูดความรู้สึกนึกคิดของตัวเองออกมาเท่านั้น

แนวความคิดเรื่อง "ออคคิวพาย วอลล์สตรีท" ก่อรูปขึ้นมาแรกสุดจากแนวความคิดใน "แอดบัสเตอร์ส์ ดอทคอม" นิตยสารออนไลน์ในนิวยอร์กเมื่อราวเดือนกรกฎาคม ตอนนั้นเป้าหมายยังเป็นเพียงแค่การจัดตั้ง "เครือข่ายระดับโลกของการผสมผสานทางวัฒนธรรมและการสร้างสรรค์" นำวัฒนธรรมที่ตนเองมีอยู่ออกมาแสดงร่วมกันในยาม "ว่าง-ไม่มีงานทำ" เพื่อใช้มันเป็นการ "ประท้วง" ให้เห็นถึงความ "ไม่เป็นธรรม" ในสังคม

"เกินกว่าคับข้องใจ" ของกลุ่ม "ออคคิวพาย ฮาร์ทฟอร์ด"

เดิมที พวกเขากะเก็งกันว่า จะรวมตัวกันที่ "โบว์ลิ่ง กรีน ปาร์ค" เริ่มขบวนการจากการเล่น "โยคะ" แล้วต่อด้วย "สงครามหมอน" ลงเอยด้วยการ "เพนต์ใบหน้า"

การกำเนิดขึ้นของความคิดประท้วงในเดือนกรกฎาคม ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

หากย้อนกลับไปดูสภาวการณ์ในเวลานั้น เราจะพบว่า อาการ "หน่าย" นักการเมือง พรรคการเมือง และระบบการบริหารจัดการประเทศของสหรัฐอเมริกา กำลังตกต่ำถึงขีดสุด อันเนื่องมาจากการต่อสู้ทางการเมืองที่ยืดเยื้อ เกินงาม จน "น่ารำคาญ" และ "ชวนหงุดหงิด" เรื่องการเพิ่มเพดานหนี้

แม้สำนักงานตำรวจนิวยอร์กไม่อนุญาตให้เหตุการณ์ต่างๆ เหล่านั้นเกิดขึ้น แต่แนวความคิดนี้ยังดำรงอยู่ และเริ่มแตกหน่อออกไปเป็นการแสดงออกถึงการประท้วงด้วยการ "ยึด" นั่นทำให้เวทีของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม กลายเป็น "ซัคคอตติ ปาร์ค" ในย่านโลว์เวอร์ แมนฮัตตัน ที่ด้านหนึ่งเป็นตลาดหุ้นวอลล์สตรีท อีกด้านหนึ่งเป็น "กราวด์ ซีโร่"

17 กันยายน พวกเขาเริ่มต้นด้วยจำนวนผู้ประท้วงเพียงไม่กี่สิบคน พยายามกางเต็นท์ของพวกเขาตรงหน้าตลาดหุ้นวอลล์สตรีท หรือที่เรียกกันเป็นทางการว่า ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก หลังจากนั้น จำนวนเต็นท์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บริเวณ ซัคคอตติ ปาร์ค ที่อยู่ใกล้เคียง

24 กันยายน ผู้ประท้วงราว 100 คนถูกจับกุม อีกหลายคนถูกสเปรย์พริกไทยของเจ้าหน้าที่ฉีดใส่หน้า โดยอาศัยข้ออ้างที่ว่าการเดินขบวนของพวกเขาขัดขวางการจราจร ก่อให้เกิดความไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย

1 ตุลาคม เอ็นวายพีดี จับกุมผู้ประท้วงกลุ่มใหญ่ที่สุดคือราว 700 คน หลังจากเกิดการปะทะกันชุลมุน เมื่อขบวนของผู้ประท้วงพยายามเคลื่อนออกจาก ซัคคอตติ เพื่อไปยังสะพานบรู้คลิน

อีกสัปดาห์ต่อมา "ออคคิวพาย มูฟเมนท์" ระบาดออกไปทั่วประเทศ ยิ่งนับวันยิ่งเป็นกลุ่มก้อน มีการบริหารจัดการ ลดการเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ แต่หันมา "ให้ความร่วมมือ" ซึ่งกันและกันแทน

พวกเขาแสดงพลังครั้งใหญ่เมื่อ 7 ตุลาคม ด้วยการประกาศ "มิลเลียนแนร์ มาร์ช" ทั่วประเทศ ทำให้คนอเมริกันได้เห็นการบุกเข้าไปชูป้ายประท้วงถึงในสำนักงานสาขาลอสแองเจลิส ของ "ออคคิวพาย แอลเอ" และการ "ปิดล้อม" คฤหาสน์ของคนอย่าง รูเพิร์ต เมอร์ด็อค ราชาสื่ออเมริกัน-ออสเตรเลียน

มีผู้ถูกจับกุมไปอีกจำนวนหนึ่งในหลาย ๆ จุดทั่วประเทศ ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนัดหมายเคลื่อนไหวครั้งใหญ่อีก 2 ครั้งหลังจากนี้ หนึ่งในวันที่ 15 ตุลาคม อีกหนึ่งในวันที่ 5 พฤศจิกายน

ขบวนการ ออคคิวพาย วอลล์สตรีท เป็นการรวมตัวกันหลวมๆ ของ "คนว่างงาน" กับ "คนไร้ที่อยู่อาศัย" มากพอๆ กับ "แม่บ้าน" และ "พ่อบ้าน" หรือนักศึกษา ที่มองไม่เห็นถึงความหวังว่า สิ่งที่เป็นอยู่ในเวลานี้จะทำให้อนาคตของพวกเขาสุขสดใสได้อย่างไร

พวกเขาขับเคลื่อนด้วย "การประชุม" ที่เกิดขึ้นทุกๆ เวลาย่ำค่ำ ยิ่งนับวัน พวกเขายิ่งเป็นกลุ่มเป็นก้อนกันมากขึ้น แบ่งงานกันรับผิดชอบชัดเจนขึ้น กลุ่มหนึ่งอาจรับผิดชอบจัดการเรื่องขยะ อีกกลุ่มรับผิดชอบ แอ๊กเคานท์ทวิตเตอร์ อีกคนรับผิดชอบเรื่องครัวเคลื่อนที่ ที่จะเดินทางมาถึงในตอนเย็น

ยามว่าง พวกเขาอาจตีเกราะเคาะกลอง นั่งสมาธิ เล่นทวิตเตอร์ อัพเดตหน้าเฟซบุ๊ก ฯลฯ ตามแต่ใจปรารถนา แนวความคิดของพวกเขาหลากหลาย บางคนชูป้าย "ยึดแบงก์เป็นของรัฐ" อีกคนใช้กระดาษลัง เขียนข้อความด้วยลายมือพออ่านออก "เดอะ วอลล์ มัสท์ ฟอล" สะท้อนถึงความไม่พอใจในบรรดา "ผู้ละโมบ" ในตลาดหุ้นวอลล์สตรีท

แนวความคิดหลักที่ร้อยรัดพวกเขาไว้ และดูเหมือนจะเป็นที่เข้าใจได้และยอมรับได้ของทุกคนก็คือ พวกเขาเป็น 99 เปอร์เซ็นต์ของคนทั้งประเทศ ที่ถูกครอบงำและเอารัดเอาเปรียบจากคนมั่งคั่งเพียง 1 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ซึ่งร่ำรวยมหาศาลคิดเป็น 40 เปอร์เซ็นต์ของความมั่งคั่งที่สหรัฐอเมริกามี

พวกเขาพยายามแสดงออกถึงความไม่พอใจต่อความไม่เสมอภาคทางเศรษฐกิจ แสดงความกราดเกรี้ยวต่อการที่ธนาคารและสถาบันการเงินต่างๆ ได้รับความช่วยเหลือเป็นเงินมหาศาลจากรัฐบาล ทั้งๆ ที่เป็นต้นเหตุ เป็นที่มาของความฉิบหายทั้งหลายที่เกิดขึ้น

พวกเขาไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีอนาคต พวกเขาจึงต้องกบฏ

ย้อนกลับไปในยุคสงครามเย็น รัฐบาลสหรัฐอเมริกาในเวลานั้นอยากรู้ว่าอะไรคือปัจจัยที่ขับเคลื่อนให้เกิดการปฏิวัติขึ้นในประเทศสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์ สำนักงานข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ) ได้รับมอบหมายให้หาคำตอบนี้มาให้

ซีไอเอ ตรวจสอบแล้วจัดทำเป็นรายงานนำเสนอขึ้นมาว่า ประเทศที่จะเกิดการ "ปฏิวัติ" ขึ้นได้นั้น จำต้องมีบุคลิก 3 ประการ

หนึ่งนั้น ต้องมีช่องว่างทางรายได้ขนาดใหญ่ระหว่างคนรวยและคนจน

หนึ่งนั้น ชนชั้นกลางในประเทศนั้นจะต้องถูกทำให้หายไป หรือไม่ก็ ไม่มีชนชั้นกลางตั้งแต่แรก

หนึ่งนั้น ต้องมีคนที่ขุ่นแค้นคับข้องใจเป็นมากมายมหาศาลในประเทศนั้น

มีบางคนบอกว่า ตอนนี้ ในสหรัฐอเมริกามีเหตุปัจจัยทั้ง 3 ประการครบถ้วนแล้วครับ !!

โดย ปิยะมิตร ปัญญา(piyamitara@gmail.com) มติชนรายวัน ฉบับวันที่ 16 ตค. 2554

ที่มา มติชน

สัมภาษณ์พิเศษ ดร.สมิทธ ธรรมสโรช : น้ำท่วม...บริหารจัดการไม่เป็น

admin — Sun, 16 Oct 2011 00:45:17 +0700

ไม่ใช่ภัยพิบัติลงโทษแต่...บริหารน้ำผิดพลาด รุนแรงจนรัฐบาลต้องประกาศเป็น "วาระแห่งชาติ" ระดมความร่วมมือจากทุกสรรพกำลังมาร่วมแก้ปัญหาน้ำท่วมครั้งใหญ่ของประเทศ

(ภาพจาก บลอก porzaakub )

ที่จนถึงเวลานี้ 26 จังหวัด กำลังจมน้ำ ประชาชนกว่า 2.2 ล้านครัวเรือนกำลังเดือดร้อนอย่างหนัก นอกจากบ้านเรือน พื้นที่การเกษตรที่เสียหายไปแล้วกว่า 9.6 ล้านไร่ มวลน้ำก้อนมหึมายังรุกคืบสร้างความเสียหายต่อเนื่องฝ่าปราการป้องกันเบื้องต้นรุกล้ำไปยังนิคมอุตสาหกรรม จนมูลค่าความเสียหายพุ่งสูงหลายแสนล้านบาท ยังไม่รวมยอดผู้เสียชีวิตที่สูงถึง 281 ราย

ดร.สมิทธ ธรรมสโรช อดีตอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา ประธานกรรมการมูลนิธิสภาเตือนภัยพิบัติแห่งชาติ ในฐานะผู้คร่ำหวอดในแวดวงอุตุนิยมวิทยา มายาวนาน ฟันธงว่าวิกฤตน้ำท่วมครั้งนี้ไม่ใช่เป็นผลพวงจาก "ภัยพิบัติ" แต่เป็นเรื่องการบริหารจัดการน้ำไม่เป็น!!!

"คือไม่สามารถจะบริหารน้ำได้ ไม่มีการติดตามข้อมูลตั้งแต่ต้นฤดูฝนว่าจะตกเยอะไหม ควรเก็บน้ำในเขื่อนไว้เท่าไหร่ ปรากฏว่าทุกคนเก็บน้ำไว้ในเขื่อนใหญ่หมด ทั้งกรมชลประทาน การไฟฟ้าฯ ซึ่งกลัวว่าจะไม่มีน้ำใช้ในหน้าแล้งซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ผิด

...ถ้าฝนตกต่อเนื่องทั้งกลางฤดู ปลายฤดู ยังตกอยู่ ปริมาณช่องว่างน้ำในเขื่อนจะไม่สามารถเก็บน้ำฝนกลางฤดูได้ ตอนนี้เขื่อนใหญ่เต็มหมดแล้วปัญหาคือ เมื่อเขื่อนใหญ่เต็มหมดแล้ว ก็ปล่อยน้ำในเขื่อนออกมาพร้อมกัน ปริมาณน้ำที่ปล่อยมามากกว่าปริมาณน้ำฝนที่ตกใส่เขื่อน"

ดร.สมิทธ อธิบายว่า การปล่อยน้ำจากเขื่อนใหญ่ทั้ง เขื่อนภูมิพล เขื่อนสิริกิติ์ เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ทำให้น้ำมารวมตัวในภาคกลางตอนบนไล่มาตอนล่าง ขณะที่ภาคกลางก็มีน้ำฝนที่ตกมาอยู่ท้ายเขื่อนอยู่ในที่ลุ่มอยู่แล้ว

ดังนั้น น้ำในขณะนี้จึงมหาศาลมาก หลายคนบอกน้ำปล่อยมานิดเดียวแต่เพราะน้ำมีอยู่แล้วในที่ลุ่ม ในนา เมื่อปล่อยมาพร้อมกันปริมาณน้ำจึงมาก ทำให้หลายพื้นที่เกิดน้ำท่วมพร้อมกัน ตั้งแต่ จ.นครสวรรค์ พระนครศรีอยุธยา

"เป็นวิกฤตบริหารน้ำโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์หรือไม่มีการวางแผนไว้ก่อน อันที่จริงเราควรเก็บน้ำไว้ครึ่งหนึ่ง และถ้ามีฝนกลางฤดูที่แล้วก็สามารถเก็บน้ำไว้อีกได้"

ทั้งนี้ ที่ผ่านมานักวิชาการหลายคนบอกว่าน้ำไม่เคยสูงเช่นนี้ บางคนบอกน้ำเยอะแต่ไม่เคยท่วม ทุกคนต่างคนต่างมีข้อมูลของตัวเอง แต่ขณะนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกันเรื่องข้อมูล เพราะข้อมูลที่แท้จริงกรมอุตุนิยมวิทยามีอยู่แล้ว เรามีสถานีวัดปริมาณน้ำฝนในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง ภาคกลางตอนบน กว่า 200 แห่งที่วัดปริมาณฝนได้

สำหรับแนวทางการแก้ไขในเวลานี้ ดร.สมิทธเห็นว่า จำเป็นที่จะต้องหยุดปล่อยน้ำจากเขื่อนเพราะช่วงนี้ไม่มีปริมาณน้ำฝนที่จะตกเข้าเขื่อนแล้วทั้งภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตอนนี้ 3 เขื่อนใหญ่ก็จะไม่มีน้ำเข้าแล้ว ดังนั้นถ้าเรายังปล่อยน้ำมหาศาลซ้ำเติมระบบน้ำท่วมที่อยู่ในภาคกลาง น้ำจะท่วมหมด

"ความเสียหายเป็นแสนล้านบาท ประเทศไทยมีหน่วยงานที่ดูแลปัญหาเกี่ยวกับน้ำภายใต้สังกัดกระทรวงต่างๆ กว่า 20 หน่วยงาน แต่เราไม่มีดาตาเบส ต่างฝ่ายต่างทำไม่เอาข้อมูลมาแชร์กัน จึงทำให้ขาดผลวิเคราะห์ในการตัดสินใจ

...การบริหารน้ำถ้าไม่มีการประสานงานกันทั้งกรมอุตุฯ กรมชลฯ การไฟฟ้าฯ ว่าควรจะเก็บหรือปล่อยน้ำแค่ไหนมันก็ไม่มีฐานข้อมูลที่นำมาคำนวณปริมาณน้ำว่าควรจะปล่อยหรือพร่องน้ำในระดับใดจึงจะทำให้พื้นที่ไม่เดือดร้อน"

นอกจากนี้ ต้องยอมรับว่าการไม่มีเอกภาพในการทำงาน การที่นักวิชาการทะเลาะกันเอง ไม่มีความรู้อย่างแท้จริงนำไปเสนอรัฐบาล จึงทำให้ระบบรวนทั้งหมด สุดท้ายก็นำไปสู่ปัญหาอุทกภัยทั้งๆ ที่น้ำมวลใหญ่ที่ปล่อยออกมาจากเขื่อนใหญ่ๆนั้นบริหารจัดการได้

"ฝนปีนี้อาจจะมากกว่าปีที่แล้ว แต่การบริหารน้ำที่เราเก็บไว้มากไป แล้วปล่อยมาทีเดียว ไม่ปล่อยให้น้ำไหลไปตามธรรมชาติ หากปล่อยมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ต้นฤดูตามธรรมชาติ กลางฤดูพอฝนตกก็เก็บบ้างปล่อยบ้าง

ปลายฤดูก็ไม่จำเป็นต้องปล่อยทีเดียวเยอะๆ น้ำก็จะไม่ท่วม ถ้าเราไม่ปล่อยน้ำก้อนใหญ่จากเขื่อน 3 แห่ง รับรองว่าน้ำไม่ท่วม กทม.ปริมณฑล พระนครศรีอยุธยา และอีกหลายจังหวัดอย่างที่เห็นกันอยู่"

มาตรการบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าเวลานี้ ดร.สมิทธ มองว่า อันดับแรกเขื่อนใหญ่ควรหยุดปล่อยน้ำและหาทางระบายน้ำที่อยู่ในแม่น้ำใหญ่ๆ ทั้งแม่น้ำท่าจีน แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำบางปะกงให้ลงทะเลเร็วที่สุด

ด้วยการติดตั้งเครื่องสูบน้ำขนาดใหญ่ที่บริเวณปากแม่น้ำทั้งสามสาย เพราะช่วงนี้น้ำทะเลหนุนสูง น้ำเหนือไหลมาสมทบจะทำให้น้ำนิ่ง ไหลช้าลง ก็ต้องเร่งระบายน้ำออกสู่ทะเลก็จะช่วยบรรเทาปัญหาน้ำท่วม กทม.ได้

"แต่เพราะหลายเขื่อนยังปล่อยมาหลาย100 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อวัน แต่แม่น้ำต่างๆระบายต่อวันได้ไม่ถึง 50 ล้านลูกบาศก์เมตรทุกเขื่อนพร้อมใจกันปล่อย มันก็มารวมกันที่ภาคกลาง เหมือนเราเทน้ำลงมาพร้อมกัน น้ำที่เต็มแก้วเมื่อเติมไปอีกมันก็ล้น

...เรื่องนี้ไม่ใช่ภัยพิบัติลงโทษ แต่เป็นเพราะการบริหารน้ำที่ผิดพลาด หากเราบริหารไม่ดีท่วมแน่ ถ้าไม่รู้จักเก็บน้ำในเขื่อนไว้ให้เหมาะสม นอกจากนี้การบริหารในเขื่อนเล็กๆแต่ละเขื่อนไม่สามารถระบายออกทะเลได้รวดเร็วพอ มันก็เอ่อในที่ลุ่มภาคกลาง"

ประเมินมาตรการแก้ปัญหาของรัฐบาลที่ออกมาถูกทางหรือไม่นั้น ดร.สมิทธ มองว่าจริงๆ รัฐบาลควรตั้งศูนย์เฉพาะกิจแต่แรกเพราะการบริหารภัยพิบัติใหญ่ๆ ต้องตั้งศูนย์เฉพาะ ต้องมีผู้บริหารใหญ่และผู้ควบคุมศูนย์คนเดียว จะเป็น พล.ต.อ.ประชา พรหมนอกหรือนายกรัฐมนตรี ก็ได้

แต่ต้องตัดสินใจคนเดียว ทว่าตั้งช้าไปหน่อย แม้ตอนนี้จะเริ่มมีการตัดสินใจเดินหน้าแก้ไขหลายเรื่องแล้วแต่มาเริ่มตอนวิกฤตน้ำใกล้ท่วม กทม.ที่เป็นพื้นที่เศรษฐกิจและมีประชาชนอยู่มาก ทำให้ผลกระทบเยอะ

ส่วนความตื่นตระหนกของชาวบ้านที่ไม่มั่นใจสถานการณ์ และแก้ปัญหาด้วยการสร้างพนังกั้นน้ำหน้าบ้านตนเองจนวัตถุดิบขาดตลาดนั้น ดร.สมิทธ เห็นว่าอาจไม่ถูกต้องตามวิธีการ เพราะเป็นการสร้างที่ไม่มีหลักวิชาการการเอาดินวาง เอากระสอบทรายมาวาง มันสู้แรงดันน้ำไม่ได้

ทั้งนี้ น้ำ 1 ลูกบาศก์เมตร หนักถึง 1 ตันถ้าสร้างเขื่อนสูง 2 เมตร แสดงว่ามีแรงดันน้ำถึง 2 ตัน ดังนั้นหากเขื่อนสร้างไม่แข็งแรงน้ำจะซึม กระสอบทรายไม่หนักพอก็ทลาย น้ำก็จะไหลอย่างรวดเร็วและแรงจนเอาไม่อยู่

ดร.สมิทธ อธิบายถึงแนวคิดที่ในอดีตเคยเสนอให้ตั้ง "กระทรวงน้ำ" ขึ้นมารับผิดชอบดูแลเรื่องนี้โดยตรง ว่าเป็นเพียงข้อเสนอของนักการเมืองที่จะทำให้มีตำแหน่งทางการเมืองเพิ่มขึ้นทั้งรัฐมนตรี ที่ปรึกษาและข้าราชการการเมือง เป็นการสร้างตำแหน่งเปล่าๆ

"ผมว่าทำอย่างที่เป็นอยู่ปัจจุบันก็เหมาะสมแล้ว คือการตั้งศูนย์เฉพาะแล้วรวมเอานักวิชาการผู้มีความเชี่ยวชาญด้านน้ำมารวมกัน แต่ว่าการบริหารต้องการคนที่รู้เรื่องมาคุยกัน อย่าให้มานั่งเถียงกัน และการตัดสินใจก็ให้นายกฯ เป็นผู้ชี้ขาด"

เขื่อนใหญ่ต้องหยุดปล่อยน้ำ

ยังต้องลุ้นระทึกกับมวลน้ำก้อนใหญ่ ที่คาดว่าจะถึง กทม.ในวันสองวันนี้ ดร.สมิทธ ธรรมสโรช ยังอดเป็นห่วงฝีมือ กทม. กับการผันน้ำ กทม. หากเกิดน้ำทะลักเข้าพื้นที่เข้ามาจริงๆ

"ผมไม่เชื่อฝีมือ กทม. เพราะไม่เคยศึกษาหรือไปดูเขื่อน เช่น เขื่อน จ.ปทุมธานี ที่เพิ่งแตกไป กทม.ก็ไม่ดูแลบอกว่าท้องถิ่นสร้างขึ้นเอง ทั้งที่จริงแล้ว กทม.ควรมีหน้าที่ไปดูแลพื้นที่ด้วย เพราะน้ำที่จะแตกจากปทุมฯ จะเข้า กทม.กทม.อยู่ติดจังหวัดต้นน้ำ ถ้าเถียงกันอย่างนี้ กทม.จมแน่"

ทั้งนี้ ไม่แน่ใจว่าเขื่อนรอบๆ กทม.จะมีความแข็งแรงพอหรือไม่ เพราะเขื่อนกั้นน้ำของ กทม.มีทั้งเขื่อนดินและเขื่อนคอนกรีต กระสอบทรายโดยเฉพาะในพื้นที่รอบนอก ทาง อบต. และอบจ. จะเป็นคนดูแล โดยใช้ผู้รับเหมาก่อสร้าง ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ อาจทำให้มีปัญหาเรื่องความแข็งแรง

"อันนี้ถือเป็นจุดอ่อนจะทำให้เกิดวิกฤตน้ำในกทม.ได้ ขณะนี้น้ำล็อตใหญ่ที่มาจากเขื่อนภูมิพลสิริกิติ์ ป่าสักชลสิทธิ์ กำลังผ่านเข้ามาใน 3-4 จังหวัดที่ท่วมอยู่แล้ว กทม.จึงต้องระวังเพราะเป็นช่วงน้ำทะเลหนุน ตอนนี้ดูแล้ว กทม.คงรอดยาก"

ดร.สมิทธ ประเมินว่า วิธีการแก้ไขให้ได้ผลเร็วคือ ต้องหยุดปล่อยน้ำจากเขื่อนใหญ่ จากนั้นตั้งเครื่องสูบน้ำที่ปลายแม่น้ำที่จะลงสู่ทะเลให้มากที่สุดเพื่อสูบน้ำออกปากอ่าว นี่คือวิธีเดียวที่จะระบายน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ

"การเอาเรือไปดันน้ำจะดันได้เฉพาะผิวน้ำเท่านั้น ไม่สามารถดันน้ำที่อยู่ลึกไปข้างล่างได้พระราชดำรัสของในหลวงเรื่องการสร้างคลองลัดโพธิ์ การที่เป็นคลองแคบจะทำให้การดันน้ำไหลออกจากคลองได้เร็ว

แต่ถ้าเอาเรือหลายลำไปผูกแล้วดันน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาที่กว้าง เป็นการเสียน้ำมันเปล่า เพราะดันได้แค่ผิวน้ำเท่านั้นเรื่องนี้ต้องคิดต้องรู้ลักษณะของน้ำ ดังนั้นที่ถูกต้องคือการตั้งระบบสูบน้ำที่ปลายคลองหรือปลายแม่น้ำออกสู่ทะเลเลย"

สำหรับแนวคิดที่ กทม.ลงทุนทำอุโมงค์ยักษ์มีการระบายน้ำจากที่ลุ่มของกทม. เช่น รามคำแหงหนองจอก แทนที่จะระบายออกอ่าวไทย แต่กลับเอามาออกที่แม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งไม่ช่วยอะไรเลยเพราะจะทำให้เจ้าพระยาล้นตลิ่งอีก หมุนเวียน

ถ้าจะลงทุนให้มากหน่อย วางท่อให้ยาวแล้วไปลงที่อ่าวไทยจะดีกว่า และทำให้ กทม.ปลอดภัยจากน้ำท่วมด้วย ไม่รู้ทำไมถึงคิดกันแค่นี้ เห็นว่าผู้ว่าฯกทม.จะทำอีกหลายอุโมงค์แต่ไม่รู้จะไปออกที่ไหน

ดร.สมิทธ ประเมินถึงสถานการณ์พายุบันยันที่วิเคราะห์แล้วเชื่อว่าไม่เข้าไทย แต่การที่นักวิชาการไม่มีความรู้แล้วไปให้ข้อมูลกับ ศปภ.และนายกฯ ว่าพายุจะสร้างผลกระทบต่อประเทศทำให้เกิดความตื่นกลัวกันหมด คนไม่รู้มาพูดทำให้ตกใจและประเมินพลาด

"พายุลูกนี้จะเข้าที่อ่าวตังเกี๋ย ประเทศจีนจากนั้นก็จะไปเวียดนามเข้ามาทางเหนือบ้านเราก็จะทำให้มีฝนตกนิดหน่อยที่เชียงใหม่ เชียงรายจากนั้นจะทำให้อากาศหนาวเย็นลง ผมอยากขอให้คนที่ไม่มีความรู้เรื่องอุตุนิยมวิทยา หรืออุทกวิทยา หยุดให้ข้อมูล เพราะจะให้เกิดความตระหนก แตกตื่นกันไปหมด"

ดร.สมิทธ วิเคราะห์ต่อไปว่า หลังจากนี้ทางภาคเหนือ ภาคอีสาน จะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วหากมีพายุเข้ามาจะไม่ส่งผลให้มีฝนตก หรือถ้าตกก็จะไม่มาก สิ่งที่กรมอุตุฯ และรัฐบาลต้องระวังต่อไป คือ ร่องลมมรสุมที่จะเลื่อนจากภาคกลางตอนล่างไปยังตอนใต้ ผ่านสุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สงขลา

ซึ่งปีที่แล้วช่วงเดือนเดียวกันก็มีพายุดีเปรสชันก่อตัวทางทะเลจีนตอนล่างพัดเข้าสู่อ่าวไทย คลื่นลมที่พัดมาจะทำให้เกิดคลื่นพายุหมุนซัดชายฝั่ง(สตอร์ม เซิร์จ) สูง 4-5 เมตร และจะส่งผลกระทบให้ภาคใต้ เช่น ปัตตานี ยะลา

ดังนั้น ข้อมูลในการเตือนภัยพิบัติของกรมอุตุฯ จะต้องแม่น และหากสภาวะลมแรงจะทำให้สตอร์ม เซิร์จ สูงถึง 5-6 เมตร ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อประชาชนที่อาศัยอยู่บริเวณแนวฝั่งและรัฐบาลต้องเตือนให้เขาอพยพไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัย

ที่มา โพสต์ทูเดย์

ข้อเสนอคณะนิติราษฎร์ ทำลายกล่องดวงใจคณะรัฐประหาร ทำให้ต่อไปพวกเขาจะไม่มีที่ยืน

admin — Sun, 25 Sep 2011 21:14:56 +0700

หลังจาก คณะนิติราษฎร์ ได้จัดแถลงข้อเสนอทางวิชาการ " 5 ปี รัฐประหาร 1 ปี นิติราษฎร์ " เมื่อวันอาทิตย์ที่18ก.ย.ที่ผ่านมา ปรากฏว่า แถลงการณ์ดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง

ซึ่งคณะนิติราษฎร์ เห็นว่า คำวิจารณ์มีความผิดพลาดคลาดเคลื่อนไปจากข้อเสนอของคณะนิติราษฏร์ จนสร้างความเข้าใจผิดแก่สาธารณะชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อเสนอให้ "ลบล้างผลพวงจากรัฐประหาร 19 กันยายน 2549" ประกอบกับมีผู้ตั้งคำถามและวิพากษ์วิจารณ์โดยไม่ได้ศึกษารายละเอียดของข้อเสนอดังกล่าวให้เข้าใจอย่างแท้จริง

ล่าสุด วันที่ 25ก.ย. ที่ห้องประชุม LT 1. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ นักวิชาการกลุ่มนิติราษฎร์แถลงข่าว กรณี "ข้อเสนอให้ลบล้างผลพวงจากการรัฐประหาร" ประกอบไปด้วย

อ.วรเจตน์ ภาคีรัตน์, อ.จันทจิรา เอี่ยมมยุรา, อ.สาวตรี สุขศรี, อ.ปิยบุตร แสงกนกกุล, อ.ธีระ สุธีวรางกูร, อ.ปูนเทพ ศิรินุพงศ์ และ อ.ฐาปนันท์ นิพิฏกุล ได้ชี้แจงเพิ่มเติมกรณีข้อเสนอให้ลบล้างผลพวงจากการรัฐประหาร หลังข้อเสนอถูกบิดเบือนจากสื่อและนักการเมืองตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

อ.จันทจิรา เอี่ยมมยุรา กล่าวเปิดว่า คณะนิติราษฎร์ไม่มีความสามารถทางอื่นเลย นอกจากสู้กันด้วยเหตุด้วยผลทางวิชาการ อืกทั้งเรื่องสำนวนโวหารนั้นเราสู้ไม่ได้ ขณะเดียวกัน เมื่อข้อเสนอของนิติราษฎร์ออกสู่สาธาณชน ก็มีคนสนใจอย่างกว้างขวาง ได้รับกำลังใจ ข้อเสนอแนะมากมาย

แต่ก็พบว่า ข้อเสนอของนิติราษฎร์มีผู้ที่ยังสงสัย ตั้งคำถาม วิพากษ์วิจารณ์ และส่วนหนึ่ง ก็เป็นไปในทิศทางที่เสนอภาพลบอย่างยิ่ง ทำนองว่า ข้อเสนอของนิติราษฎร์จะทำให้เกิดกลียุคในบ้านเมือง ระส่ำระสายวุ่นวายนองเลือด จึงเห็นว่าจำเป็นต้องมาถกแถลงอีกครั้ง

นอกจากนี้ เมื่อผู้อ่านเป็นสุจริตชนที่อ่านข้อเสนอแนะของคณะนิติราษฎร์อย่างละเอียดพอสมควร และถ้ามีใจเป็นกลาง ไม่มีอคติ ไม่มีประโยชน์เกี่ยวเนื่องกับรัฐประหาร ก็จะเห็นว่า ข้อเสนอดังกล่าวเป็นการผ่าทางตันข้อขัดแย้งที่ฝังรากลึกในสังคมไทย ที่ไม่ยอมรับผลพวงของรัฐประหาร มุ่งหมายให้เปลี่ยนผ่านทางการเมืองอย่างสันติ ไม่อยากให้มีการเสียเลือดเนื้อต่อไป

ด้วยการเสนอให้ทำประชามติ เพื่อให้ไทยพ้นจากวังวนของรัฐประหาร ด้วยการไม่ยอมรับการนิรโทษกรรมจากการรัฐประหาร และเป็นการเสนอโดยไม่มองหน้าคน แต่ให้ทุกคนที่ถูกกล่าวหาได้เข้าสู่กระบวนการการพิสูจน์ตัวเองตามกระบวนการตามปกติ

อ.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ กล่าวว่า หลังจากที่ได้ออกแถลงการณ์ไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาอธิบายขยายความเพิ่มเติม ซึ่งก็รู้ดีว่าการเสนอประเด็นนี้ จะมีความสั่นสะเทือนสังคมอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ไม่คาดคิดว่าจะส่งผลต่อเนื่องหลายวงการ และในแถลงการณ์ของคณะนิติราษฎร์นั้น ก็ชัดเจนว่าไม่ใช่การนิรโทษกรรม ไม่ใช่การล้างมลทิน

แม้แต่การพูดอย่างนี้ สื่อบางสำนักก็ยังบอกว่าเป็นการล้างความผิด ซึ่งไม่เข้าใจว่าทำไมไม่เสนอให้ตรงไปตรงมาในเบื้องต้นก่อน แล้วค่อยมาวิจารณ์กันภายหลัง โดยเข้าใจว่า การนำเสนอเช่นนั้นอาจะเป็นไปได้ว่า เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การปกครองระบอบประชาธิปไตย 2475

ซึ่งไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน สื่อจึงไม่สามารถเสนอตามความเป็นจริง มากกว่านั้น เหตุผลของคณะนิติราษฎร์มีน้ำหนักมากจนกระทั่งการเสนอข่าวตามความเป็นจริงจะทำให้สังคมคล้อยตาม

เหตุผลที่ต้องลบล้างคำวินิจฉัยนั้น ถ้าปฏิเสธการรัฐประหารต้องปฏิเสธผลของรัฐประหารนั้นด้วย เมื่อถามว่าการประกาศลบล้างคือการไม่เคารพอำนาจศาลหรือศาลจะขุ่นเคืองใจหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าผู้พิพากษาท่านนั้นเป็นคนอย่างไร ถ้าผู้พิพากษาท่านนั้นมีจิตใจฝักใฝ่เผด็จการรับเผด็จการทหาร เขาย่อมขุ่นเคืองใจ

แต่ถ้าเกิดผู้พิพากษาจำนวนหนึ่งมีจิตใจฝักใฝ่ประชาธิปไตย และสถานการณ์ขณะรัฐประหาร ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรเป็นอย่างอื่นได้ นอกจากต้องตัดสินไปตามคำสั่งนั้น ผู้พิพากษานั้นต้องขอบใจกลุ่มนิติราษฎร์ เพราะสิ่งที่เราทำอยู่คือการช่วยศาล

ประเด็นสำคัญอีกประการหนึ่ง คือการลงโทษผู้ที่กระทำรัฐประหาร ซึ่งป็นประเด็นที่สื่อมวลชนส่วนใหญ่ไม่พูดถึง ทั้งๆ ที่มีการพูดแล้วในการแถลงข่าวครั้งที่ผ่านมา เพราะข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ มีข้อเสนอที่น่าสนใจคือ การเสนอให้ลบล้างมาตรา 36-37 ของ รัฐธรรมนูญปี 2549(ฉบับชั่วคราว)

เพราะเป็นบทบัญญัตินิรโทษกรรมให้กับการรัฐประหาร ซึ่งประเทศไทยมักมีการนิรโทษกรรมให้กับการรัฐประหารทุกครั้ง และนวัตกรรมการรับรองรัฐประหารในสังคมไทยนั้น ได้สร้างให้เกิดการพัฒนาการเขียนกฎหมายสนับสนุนรัฐประหาร ขณะเดียวกัน ก็พอจะทราบว่าทำไมสื่อมวลชนไม่เสนอประเด็นนี้

เพราะมองว่า มาตรา 37 เป็นกล่องดวงใจของคณะรัฐประหาร ข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์นั้น เป็นการทำลายกล่องดวงใจของคณะรัฐประหาร และจึงเป็นที่เข้าใจว่า ทำไมข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ จึงถูกทำให้กลายเป็นการช่วยคนๆ เดียวให้พ้นผิด

" นิติราษฎร์ดูไม่มีความหมาย เพราะเขากลัวอำนาจประชาชน "

การที่มีคนบอกว่า ข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์เป็นข้อเสนอที่สุดโต่ง เป็นบุคคลอันตรายแน่ต่อคนที่ทำรัฐประหาร จริงๆ แล้วคณะนิติราษฎร์เป็นการลบล้างประกาศ คปค. ตั้งแต่ 19 ก.ย. 2549 ซึ่งไม่ได้ลบล้างรัฐธรรมนูญ 2549 หรือ รัฐธรรมนูญ 2550 ด้วย

แปลว่า ถ้าไม่เข้าใจเพียงพอ เขาก็อาจจะแกล้งไม่เข้าใจ เพราะรัฐธรรมนูญ 2549 คณะนิติราษฎร์ก็ไม่ได้เสนอให้ลบทั้งหมด แต่ลบเฉพาะมาตราที่เกี่ยวกับผู้ทำรัฐประหาร เพราะถ้าลบทั้งหมดจะเกิดความวุ่นวายทางกฎหมายที่ตามมา

ทั้งนี้ คณะนิติราษฎร์ได้ไตร่ตรองข้อเสนอนี้แล้วอย่างรอบคอบ และมีการกระทำกันแล้วในต่างประเทศ แต่จะเป็นของใหม่มาก ในระบบกฎหมายของไทย และถ้ามันทำได้สำเร็จ ก็เชื่อว่าการทำรัฐประหารจะเกิดขึ้นได้ยากมาหรืออาจจะไม่เกิดขึ้นอีกเลย

ประเด็นสุดท้ายคือ ทำไมข้อเสนอของคณะนิติราษฏร์ จึงถูกมุ่งไปที่คดีของทักษิณ กลายการเป็นชวนทะเลาะ เหตุที่เป็นเช่นนี้เ พราะฝ่ายที่ทำให้ข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ดูไม่มีความหมายไม่มีคุณค่า เพราะเขากลัวอำนาจประชาชน เขากลัวว่าวันหนึ่งข้อเสนอนี้ถูกผลักดันเกิดเป็นจริงขึ้นมา

และประชาชนส่วนใหญ่ในประเทศนี้เห็นด้วยกับคณะนิติราษฎร์ เขาจะไม่มีที่ยืน และการที่มีคนบอกว่า ข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ไม่ต่างกับเผด็จการที่ได้อำนาจแล้วออกกฎหมายตามใจชอบ

ตรงนี้อธิบายได้ว่ามันต่างกันมากราวสวรรค์กับนรก เพราะคณะนิติราษฎร์ไม่มีอำนาจอะไรที่จะล้มล้างอำนาจรฐัประหาร มีแค่กำลังความคิดและกำลังสติปัญญา แต่สิ่งที่เป็นไปได้ก็คือ ถูกเอาไปให้ประชาชนตัดสิน

"ท้ายที่สุดถ้าท่านยังเข้าใจไม่ชัด ผมจะอธิบายจนกว่าจะสิ้นลม จนกว่าท่านจะเข้าใจ คนเราถ้าไม่รู้ต้องถาม อย่าไปคิดเอาเอง อย่าไปตีความบิดเบือน" อ.วรเจตน์ย้ำ

" ต่อไปนี้รัฐประหารจะไม่หมูอย่างที่คิด "

อ.ปิยบุตร แสงกนกกุล กล่าวว่า จากการสำรวจพบว่า หลังคณะนิติราษฎร์แถลงข่าวเมื่อวันที่ 18 ก.ย. ที่ผ่านมา มีคนพูดประเด็นกฎหมายและหลักการน้อยมาก แต่ถูกบิดเบือนเป็นเรื่องการช่วยทักษิณเป็นส่วนใหญ่ ในที่นี้ขอยืนยันว่า สิ่งที่คณะนิติราษฎร์กำลังทำเป็นสิ่งที่ประเทศอื่นทำมาแล้ว และทำด้วยวิธีแตกต่างไป เช่น

ในเยอรมัน ฝรั่งเศส โดยเฉพาะประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ที่ได้ตราพ.ร.บ.เพิกถอนคำพิพากษาของศาลที่ลงโทษบุคคลที่ให้ความช่วยเหลือผู้ลี้ภัยจากนาซี ให้ประกาศความเสียเปล่าของคำพิพากษาเหล่านั้นทั้งหมดและตั้งคณะกรรมการเยียวยาขึ้นมาชุดหนึ่ง หรือประเทศสเปน

หลังนายพลฟรังโกออกจากอำนาจและเข้าสู่ประชาธิปไตย แม้รัฐสภาสเปนก็พยายามปรองดองและนิรโทษกรรมให้นายพลฟรังโกไป แต่มีกลุ่มนักสิทธิมนุษยชนและนักกฎหมายบางส่วนรวมทั้งเครือญาติผู้ได้รับผลกระทบ มีความพยายามผลักดันกันในระดับสภาให้มีการเอาโทษผู้ทำการรัฐประหาร เป็นต้น

จากกรณีที่กลุ่มนิติราษฎร์เรียกร้องให้ยกเลิกผลทางกฎหมาย เฉพาะการรัฐประหาร 19 ก.ย. ก็เพราะว่าผลพวงความเลวร้ายยังเกิดอยู่ในปัจจุบันเต็มไปหมด ในเบื้องต้นต้องจัดการกับผลของการรัฐประหารครั้งนี้ก่อน ส่วนการที่บางคนบอกว่าให้ถอยไปเมื่อ 24 มิ.ย. 2475 นั้น คงเข้าใจผิด

นั่นคือการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง เปลี่ยนอำนาจสูงสุดมาเป็นของราษฎรทั้งหลาย เขาเรียก"ปฏิวัติ" และจากการโยงไปที่ศาล แม้จะไม่เกี่ยวกับการรัฐประหารเลย ในเบื้องต้นไม่มีอะไรเกี่ยวอยู่แล้ว แต่บังเอิญว่าเรื่องที่ชงเข้ามาเริ่มจาก คตส. ถึง 2 ชุด

ชุดแรก มีนายสวัสดิ์ โชติพานิชย์ เป็นประธาน ก่อนตั้ง คตส. ชุดใหม่ พอเรื่องเหล่านี้มาถึงศาล ศาลก็ตัดสินจากคดีที่เริ่มมาจากตรงนั้น เราจึงต้องไปลบล้างคำพิพากษาซึ่งมีความสัมพันธ์โดยตรงต่อเนื่องมาจากรัฐประหาร 19 กันยา

อีกประเด็นคือ กรณีที่มีนักกฎหมายตั้งข้อสงสัยว่า สิ่งที่คณะนิติราษฎร์ทำ ไม่ต่างกับรัฐประหารนั้น ต้องขอยืนยันว่าต่างกันชัดเจน แม้กระทั่งเด็กอมมือก็เห็นว่าสิ่งที่มาจากรัฐประหารมาจากคนไม่กี่คน เอามาเทียบกับประชามติของคนทั้งประเทศ ถ้าท่านยืนยันว่าเหมือนกันแปลว่าท่านไม่ให้น้ำหนักของประชาชน

เพราะเขาคิดไม่เหมือนท่าน จึงฝากไปยังบรรดาสื่อ นักวิชาการว่า อย่าความจำสั้นเกินไป ก่อนจะวิจารณ์คนอื่น ก็ช่วยพิจารณาการกระทำของตัวเองก่อน เนื่องจากข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์มีคนมาถกเถียงในเนื้อหาน้อยมาก

เพราะอะไร เพราะข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ มันบีบพวกท่านไม่เห็นด้วยแบบอัตโนมัติ ทำให้คิดไปโดยปริยายว่า ท่านสนับสนุนรัฐประหาร

อย่างไรก็ตาม ตลอดเวลาสัปดาห์ที่ผ่านมา ขอบคุณสื่อมวลชนที่ช่วยกันขยายผลให้เป็นประเด็นร้อนในสังคม อย่างน้อยสังคมไทยได้หันมาฉุกคิดว่ามีวิธีการลบล้างผลพวงการรัฐประหารจริง เป็นผลพลอยได้ ต่อไปนี้รัฐประหารไม่หมูอย่างที่คิด เพราะบรรดานักกฎหมายที่เข้าไปรับใช้กลุ่มที่ฝักใฝ่รัฐประหารก็ทำงานไม่หมูอย่างที่คิด

จากคำกล่าวของ ฌอง ปอล ซาร์ต ตอนหนึ่งว่า ปัญญาชนต้องผูกมัด (engage) กับสิ่งที่ไม่เป็นธรรมกับการกดขี่ เราก็ผูกมัดตัวเองกับประชาธิปไตยและประชาชน เราไม่ผูกพันตัวเองกับรัฐประหารและวิถีทางที่ไม่เป็นประชาธิปไตย

นี่คือการขับเคลื่อนทางความคิด เพื่อให้อุดมการณ์แบบประชาธิปไตยและนิติรัฐได้ลงหลักปักฐาน จนกว่าวันหนึ่งอำนาจสูงสุดจะเป็นของราษฎรทั้งหลายอย่างแท้จริง" อ.ปิยบุตร กล่าว

ที่มา มติชน

ฟังคลิปการแถลงข่าวทั้งหมดได้ ที่นี่