http://www.arayachon.org/taxonomy/term/292 The taxonomy view with a depth of 0. th http://www.arayachon.org/news/20110718/1997 <p> วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เวลา 15.00 น. ตามเวลาประเทศไทย ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศหรือศาลโลก กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ มีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวให้ไทย-กัมพูชา ถอนทหารออกจากพื้นที่รอบปราสาทพระวิหาร ในระหว่างศาลพิจารณาตีความคำพิพากษาคดีปราสาทพระวิหารเมื่อปี พ.ศ.2505 </p> <p> คำสั่งศาลโลกดังกล่าว สรุปได้ดังนี้ <br /> <br /> ศาลมีมติ 11 ต่อ 5 ให้ทั้งสองประเทศ ออกมาตรการชั่วคราวเพื่อให้ทหารของทั้งสองฝ่าย ออกจากพื้นที่ปลอดทหารโดยรอบปราสาทพระวิหาร เพื่อต้องการให้เกิดสันติภาพ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทับซ้อน 4.6 ตร.กม.<br /> <br /> ศาลมีมติ 15 ต่อ 1 ไม่ให้ไทยขัดขวางกัมพูชา ในการเข้าถึงตัวปราสาทพระวิหาร หรือไม่ให้ไทยขัดขวางการส่งเสบียงไปให้บุคคลของฝ่ายกัมพูชาที่มิได้เป็นเจ้าหน้าที่ทหารในพื้นที่ดังกล่าว </p> <p> ศาลเห็นว่า ไทยและกัมพูชาควรจะดำเนินการร่วมกันภายในขอบเขตของอาเซียนต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการอนุญาตให้คณะผู้สังเกตการณ์ที่ได้รับการแต่งตั้งจากอาเซียนได้เดินทางเข้าไปในเขตปลอดทหารตามมาตรการคุ้มครองชั่วคราวที่ศาลกำหนดขึ้น <br /> <br /> และสุดท้าย ศาลมีมติ 15 ต่อ 1 เสียง ให้ทั้ง 2 ฝ่าย แจ้งผลการปฏิบัติตามคำสั่งต่อศาล โดยศาลจะพิจารณาตีความคำพิพากษากรณีปราสาทพระวิหารเมื่อปี พ.ศ.2505 ต่อไป<br /> <br /> <img src="/files/map.jpg" align="absmiddle" width="496" height="350" /><br />       (พื้นที่เขตปลอดทหารตามมาตรการคุ้มครองชั่วคราวของศาลโลก)<br /> <br /> ทั้งนี้ ศาลโลกวินิจฉัยว่า </p> <p> 1. ศาลไม่เห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์กับไทย ที่ร้องให้ศาลจำหน่ายคดี ที่กัมพูชาร้องให้พิจารณคาคำตัดสินเดิมปี 2505 ทิ้งไป<br /> <br /> 2. ประเทศกัมพูชามีสิทธิในการยื่นคำร้องขอให้ตีความคำพิพากษาคดีปราสาทพระวิหาร ปี 2505 ต่อศาลโลก<br /> <br /> 3.ศาลโลกให้ทั้ง 2 ฝ่ายถอนทหารออกจากพื้นที่พิพาทรอบปราสาทพระวิหาร<br /> <br /> ด้านสำนักข่าวเอพี รายงานว่า ศาลโลกให้ทหารไทย-กัมพูชาถอนออกจากพื้นที่ 4.6 ตร.กม. และให้คณะผู้สังเกตการณ์อินโดนีเซียเข้าไปสังเกตการณ์ในพื้นที่พิพาทได้ทันที<br /> <br /> นายกษิต ภิรมย์ กล่าวแสดงพอใจคำตัดสินศาลโลก โดยแถลงหลังการอ่านคำพิพากษาว่า เขตปลอดทหารชั่วคราว เป็นข้อเสนอของไทย ซึ่งจะไม่ส่งผลกระทบต่อคำพิพากษาศาลโลกเมื่อปี 2505 </p> <p> ไทยยินดีใช้กลไกทวิภาคีแก้ปัญหานี้ และให้ความร่วมมือรัฐมนตรีต่างประเทศอินโดนีเซียที่เป็นประธานอาเซียน โดยระบุว่าพื้นที่พิพาทที่ศาลโลกให้ไทย-กัมพูชา ถอนทหาร มีขนาดเล็กกว่า 4.6 ตร.กม. เป็นพื้นที่ประมาณ 3.5-3.7 ตร.กม.เท่านั้น  <br /> <br /> นายกษิตระบุว่า หลังจากนี้ แนวทางแก้ไขที่เคยเสนอหลังการประชุมอาเซียนครั้งที่แล้ว คงหมดสภาพไปโดยปริยาย และต้องยึดคำสั่งศาลโลกเป็นหลัก เขากล่าวเตือนนายกฯ ฮุนเซน ที่เคยกล่าวหลังการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 3 ก.ค. ที่ว่าจะยึดคำตัดสินศาลโลกวันนี้เป็นหลัก สิ่งที่เขาจะทำต่อไปนี้คือ คุยกับนายกรัฐมนตรี และนำเรื่องดังกล่าวเข้าคณะรัฐมนตรี และเร่งจัดประชุมจีบีซีกับกัมพูชาโดยเร็ว<br /> <br /> ด้านนายวีรชัย พลาศรัย เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงเฮก แสดงความพอใจต่อคำตัดสินศาลโลกยุติธรรมกับไทย<br /> <br /> ขณะที่นายฮอร์ นัมฮง รมว.ต่างประเทศ กัมพูชา ให้สัมภาษณ์กับสื่อต่างประเทศว่า ฝ่ายกัมพูชายอมรับมาตรการคุ้มครองชั่วคราวของศาลโลก โดยเห็นว่าการกำหนดเขตปลอดทหารตามมาตรการของศาล จะช่วยทำให้สันติภาพระหว่างสองประเทศมีโอกาสเกิดขึ้นมาได้<br /> <br /> &quot;การกำหนดแผนที่ดังกล่าว (เขตปลอดทหาร) หมายความว่าจะมีการหยุดยิงชั่วคราว และยังถือเป็นการยุติความก้าวร้าวของฝ่ายไทยที่มีต่อกัมพูชา&quot; รมว.ต่างประเทศกัมพูชากล่าว<br /> <br /> ส่วนราเชล ฮาร์วีย์ ผู้สื่อข่าวบีบีซีประจำกรุงเทพฯ แสดงความเห็นต่อมาตรการคุ้มครองชั่วคราวของศาลโลกว่า คำตัดสินครั้งนี้เป็นเพียง &quot;ยกแรก&quot; ของกระบวนการยุติธรรมที่มีแนวโน้มว่าจะยืดยาวและซับซ้อน<br /> <br /> กระทรวงต่างประเทศได้ทวีตผ่านบัญชี @MFAThai_PR_TH สรุปคำตัดสินของศาลโลก ดังนี้ </p> <p> (1) ให้ทั้งฝ่ายไทยและกัมพูชาควรถอนกำลังทหารออกจากพื้นที่ปลอดทหารชั่วคราวที่กำหนดโดยทันที </p> <p> (2) ให้ทั้งฝ่ายไทยและกัมพูชาหลีกเลี่ยงการเข้าไปของกำลังทหารในพื้นที่ดังกล่าวและหลีกเลี่ยงการมีกิจกรรมทางทหารใดๆในพื้นที่ปลอดทหารดังกล่าว </p> <p> (3) ห้ามให้ฝ่ายไทยขัดขวางการเข้าออกพื้นที่ปราสาทฯและพื้นที่ปลอดทหารของเจ้าหน้าที่ที่ไม่ใช่ทหารของกัมพูชาเพื่อส่งกำลังบำรุง </p> <p> (4) ให้ทั้งฝ่ายไทยและกัมพูชาร่วมมือกับอาเซียนต่อไป และอนุญาตให้คณะผู้สังเกตการณ์ที่ได้รับการแต่งตั้งเข้าไปในพื้นที่ปลอดทหารชั่วคราวดังกล่าว </p> <p> (5) ฝ่ายไทยและกัมพูชาควรหลีกเลี่ยงจากการกระทำใดๆที่อาจทำให้สถานการณ์รุนแรงหรือมีความขัดแย้งมากขึ้นจนทำให้แก้ไขปัญหาได้ยากขึ้น </p> <p> (6) ฝ่ายไทยและกัมพูชาต้องแจ้งผลการปฏิบัติตามคำสั่งของศาลฯต่อศาล/ศาลยังคงอำนาจพิจารณาเรื่องคำสั่งมาตรการชั่วคราวต่อไปจนถึงการพิจารณาตีความ<br /> <br /> อ่านคำแถลงของศาลโลกได้ <a href="http://www3.icj-cij.org/docket/files/151/16582.pdf" target="_blank">ที่นี่ (ภาษาอังกฤษ)</a> </p> <p> เรียบเรียงใหม่จากข่าว <a href="http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1310978154&amp;grpid=01&amp;catid=06&amp;subcatid=0600" target="_blank">มติชน </a> </p> http://www.arayachon.org/news/20110718/1997#comments Cambodia Politics thailand Mon, 18 Jul 2011 22:02:19 +0700 admin 1997 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/article/20100609/1765 <p> การบริหารงานที่ขาดประสิทธิภาพและความผิดพลาด เปลี่ยนให้ดินแดนสวรรค์แห่งประชาธิปไตย ที่ให้ผลตอบแทนการลงทุนที่สูง กลับกลายเป็นเมืองด้อยค่าอันเต็มไปด้วยความรุนแรง เป็นเวลาหลายปี ที่ประเทศไทยมีภาพพจน์ เปรียบดังสวรรค์  มีประชาธิปไตยที่เบ่งบาน พร้อมกับรัฐธรรมนูญปี ๒๕๔๐ ซึ่งให้การปกป้องสิทธิมนุษยชน เป็นประเทศที่มีอำนาจทางเศรษฐกิจทีมีอัตราผลตอบแทน ในการลงทุนสูงที่สุดในโลก เพียงไม่กี่ประเทศในทศวรรษที่ ๘๐ (พ.ศ.๒๕๒๓-๒๕๓๓) และต้นทศวรรษที่ ๙๐ (พ.ศ.๒๕๓๓)<br /> <br /> เป็นประเทศที่ทนทานต่อวิกฤติฟองสบู่แตกของเอเชียในปลายทศวรรษ ๙๐ และเศรษฐกิจเติบโตถึงร้อยละ ๕.๓ ในปี ๒๕๔๕ และเติบโตมากกว่าร้อยละ ๗ ในปีต่อมา เมื่อเริ่มเกิดการฟื้นตัวจากวิกฤติ นักลงทุนและนักท่องเที่ยว ต่างติดใจในภาพลักษณ์ของราชอาณาจักรซึ่งสงบ เต็มได้ด้วยหาดทรายที่ร้อนแรงและภูเขาสูง ผู้คนที่อบอุ่น และการเมืองที่มีเสถียรภาพ<br /> <br /> “<b>ดินแดนแห่งรอยยิ้ม</b>” นี้ สร้างความน่าหลงใหล ดึงดูดนักท่องเที่ยวในแต่ละปีมากกว่า<b> ๑๓ ล้านคน</b> ส่วนหนึ่งที่ต้องขอบคุณคือ การรณรงค์ประชาสัมพันธ์ “อะเมซิ่งไทยแลนด์” – ด้วยภาพวัดที่อลังการและผู้หญิงงามอย่างน่าตะลึง – กรุงเทพถูกเลือกจากผู้อ่านนิตยสารท่องเที่ยวและพักผ่อน (Travel + Leisure) และคอนเดอนาสท์เทร เวิลเลอร์ (Condé Nast Traveler) ให้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองที่ดีที่สุดแห่งเอเชีย<br /> <br /> แล้วเวลานี้ล่ะ ยี่ห้อประเทศไทยกำลังป่นปี้ สองเดือนที่ผ่านมา การปะทะในกรุงเทพระหว่าง กองกำลังฝ่ายความมั่นคงและผู้ประท้วงในชุดเสื้อแดง สังหารผู้คนอย่างน้อย ๘๐ ศพ การทำลายบางองค์กร ซึ่งมีความสำคัญที่สุดทางเศรษฐกิจที่อยู่ในกรุงเทพ รวมถึงตลาดหุ้นและศูนย์การค้าใหญ่ที่สุด <br /> <br /> และทำลายภาพลักษณ์แห่งสันติและความสงบ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่เป็นหัวใจหลัก ทำรายได้มากถึงร้อยละ ๘ ของจีดีพี กำลังจะหมดลมหายใจ ในขณะที่ประเทศคู่แข่งเพื่อนบ้าน อย่างกัมพูชาและสิงคโปร์ กำลังพยายามแย่งนักท่องเที่ยวจากประเทศไทย ชาติซึ่งครั้งหนึ่งเคยผงาดเสมือนเสือแห่งเอเชีย หรือเสือที่กำลังโต รวมถึงเกาหลีใต้ ไต้หวัน สิงคโปร์ และมาเลเซีย <br /> <br /> มีแต่ประเทศไทยเท่านั้น ซึ่งกำลังตกต่ำ ครั้งหนึ่งเคยเป็นชาติที่ประชาธิปไตยเบ่งบาน แต่เวลานี้ถูกมองว่า เป็นประเทศที่ไม่สามารถจะปกครองได้ และ<b>เป็นรัฐที่กำลังล่มสลาย</b> นายกฯ<b> อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ</b> ดูเหมือนกระตือรือร้นที่จะเลื่อนวันเลือกตั้งออกไป และรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งครั้งหลังสุดทั้งสองครั้งนั้น ก็ต้องพับฐานไปจากวิธีการที่ไร้ซึ่งความเป็นประชาธิปไตย<br /> <br /> ในรายงานประจำปี ๒๕๕๓ ของฟรีดอมเฮ้าส์ (Freedom House) ให้ราคาประเทศไทยเพียงแค่ “<b>กึ่งเสรี</b>” และจัดให้อยู่ใน<b>อันดับเดียวกับ รัฐบาลป่าเถื่อนทั้งหลายต่อความเสมอภาคทางการเมือง เช่น พม่า เป็นต้น<br /> </b> <br /> เมื่อปี ๒๕๔๓ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ สดุดีประเทศไทยที่ยอมให้มีการเลือกตั้งอย่างเสรี และการส่งผ่านอำนาจอย่างสันติ แต่เวลานี้<b> มีแต่เหตุการณ์เข่นฆ่ากันโดยไร้กฎหมาย และการจำกัดเสรีภาพในทางการแสดงออกและการชุมนุม<br /> </b> <br /> ส่วนหนึ่งจากเหตุการณ์ไม่สงบที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆนี้ เป็นผลมาจากความคับแค้นใจในทางการเมือง และในทางเศรษฐกิจที่มีมาเนิ่นนาน ถึงขั้นกลายมาเป็นเหตุ ให้เกิดการจลาจลในเมืองหลวง ฝ่ายสนับสนุนอดีตนายกฯ<b>ทักษิณ ชินวัตร</b>ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวชนบท ลุกขึ้นมาต่อต้านชนชาวกรุงเทพ และพวกมั่งคั่งผู้ที่คุมบังเหียนอภิสิทธิ์ <br /> <br /> เกิดการแตกแยกอย่างรุนแรงทั้งทางภูมิภาคและทางชนชั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า จะเกิดการล่มสลายในที่สุด ในทศวรรษที่ผ่านมา ผู้นำไทยทั้งหลาย คล้ายกับผู้บริหารของบริษัท ซึ่งสูญเสียยุทธศาสตร์การค้าให้กับคู่แข่ง ที่กำลังมาแรง มีการตัดสินใจที่ผิดพลาด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนถูกประเทศเพื่อนบ้านอย่างเวียดนาม จีน และแม้กระทั่งอินโดนีเซียทิ้งห่างอย่างไม่เห็นฝุ่น ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเกาะกลุ่มกันมา<br /> <br /> หนึ่งในความผิดพลาดคือ ความล้มเหลวในการวางแผนระยะยาว ในระหว่างปีแห่งความรุ่งเรือง ไม่ว่าจะเป็นพรรคประชาธิปัตย์ของอภิสิทธิ์ หรือ พรรคไทยรักไทยของทักษิณ ซึ่งเข้ามามีอำนาจในปี ๒๕๔๔ ต่างไม่เคยลงทุนทำการยกเครื่องระบบการศึกษาที่ล้าหลัง ซึ่งเน้นแต่เพียงพื้นฐานการเรียนรู้ และการท่องจำอย่างนกแก้วนกขุนทอง<br /> <br /> ไต้หวัน สิงคโปร์ จีนและอินเดีย ต่างมุ่งลงทุนในระดับอุดมศึกษา ใช้ภาษาอังกฤษ สร้างความชำนาญด้วยทักษะขั้นสูง ผลที่ตามมา เกิดการสร้างบริษัทที่มีวัตกรรมยอดเยี่ยมตามแนวโน้มของโลก และเกิดอุตสาหกรรมที่ใช้ภาษาอังกฤษขนาดยักษ์ มีการว่าจ้างงานจากบริษัทภายนอก<br /> <br /> แต่รัฐบาลไทย และกลุ่มธุรกิจหลัก ยังคงรวมกลุ่มเป็นได้แค่เพียง ผู้ผลิตมูลค่าต่ำของบริษัทต่างชาติ รัฐบาลไทยประสบความล้มเหลว ในการสร้างสิทธิประโยชน์ต่างๆ อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อช่วยให้บริษัทไทยปรับปรุงพลังการผลิต เพื่อจะได้มีการขยายตัวออกไปทั่วโลก ซึ่งต่างจากรัฐบาลจีน หรือรัฐบาลสิงคโปร์ <br /> <br /> ตามประวัติแล้ว เครือข่ายบริษัทขนาดใหญ่ของไทย ได้รับการปกป้องจากเส้นสนกลในกับผู้นำรัฐบาลต่าง ๆ และคลานต้วมเตี้ยม กว่าจะรับรู้ถึงคู่แข่งระหว่างชาติที่เป็นของจริง แม้ประเทศไทยจะลงนามในข้อตกลงการค้าเสรีกับจีน และประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อื่น ๆ ก็ตาม<br /> <br /> ความผิดพลาดที่เห็นได้ชัด ในขณะนี้<b> คะแนนในการสอบโทเฟลของประเทศไทย ซึ่งเป็นการสอบทักษะภาษาอังกฤษของนักเรียน ก่อนที่จะมุ่งหน้าเข้าสู่มหาวิทยาลัย ถูกจัดอยู่ในกลุ่มอันดับต่ำสุดของเอเชีย</b> ไม่มีบริษัทเจ้าของคนไทยใด ๆ จะโดดเด่นขึ้นมาเมื่อเปรียบเทียบกับ บริษัทคอมพิวเตอร์ยักษ์ใหญ่อย่าง เอเซอร์ ของชาวไต้หวัน หรือบริษัทไอทียักษ์ใหญ่อย่าง อินโฟซิสของคนอินเดีย<br /> <br /> และในขณะที่จีน เขมือบความเป็นผู้ผลิตสำหรับตลาดล่าง บริษัทไฮเทคต่างมองผ่านประเทศไทย อินเทลสร้างโรงงานประกอบชิปมูลค่า ๓,๕๐๐ ล้านบาทในเวียดนาม ประเทศ ซึ่งครั้งหนึ่งในทศวรรษที่ ๘๐ (พ.ศ.๒๕๒๓) และทศวรรษที่ ๙๐ (พ.ศ.๒๕๓๓) เคยตามหลังประเทศไทยอย่างไม่เห็นฝุ่น <br /> <br /> เมื่อปีที่แล้ว ข่าวจากเอพีรายงานว่า ผู้ผลิตชาวไต้หวันสัญญาที่จะลงทุนหลายหมื่นล้านบาทในเวียดนาม เปรียบเทียบกับสัญญาที่จะลงทุนเพียง ๗,๐๐๐ ล้านบาทในประเทศไทย เนื่องจากประเทศไทยไม่สามารถที่จะ ขับเคลื่อนตัวเองให้เป็นอุตสาหกรรมที่สร้างมูลค่าสูงได้ และขาดความสามารถที่จะใช้งบประมาณของรัฐ เพื่อนำมากระตุ้นเศรษฐกิจให้เติบโตในช่วงที่เกิดวิกฤติการเงินของโลกได้<br /> <br /> อัตราการเติบโตในสี่ปีที่ผ่านมาได้ตกต่ำลงอย่างน่าใจหาย จากร้อยละ ๕.๒ ในปี ๒๕๔๙ เหลือเพียงร้อยละ ๒.๕ ในปี ๒๕๕๑ และเมื่อปีที่แล้ว ถึงขั้นติดลบร้อยละ ๒.๓ ในขณะเดียวกัน ผู้นำไทยไม่เลือกคิดที่จะสงวนสถานที่สำคัญ ซึ่งเป็นแรงดึงดูดใจของนักท่องเที่ยว<br /> <br /> ประเทศเพื่อนบ้านอย่างสิงคโปร์ กลับออกกฎหมายปกป้องสิ่งแวดล้อมที่เข้มงวด และแม้กระทั่งในประเทศอุตสาหกรรมหนักอย่างเกาหลีใต้ ลี เมียง บัค อดีตนายกเทศมนตรีกรุงโซล และประธานาธิบดีคนปัจจุบัน ยังควบคุมการปลูกต้นไม้หลายล้านต้นรอบเมืองหลวง และการชะล้างแม่น้ำสายหลักในนครหลวง <br /> <br /> ประเทศไทยยอมให้แหล่งมหัศจรรย์ตามธรรมชาติ แหล่งแล้ว แหล่งเล่า ถูกพัฒนาจนเกินเลย เต็มไปด้วยสถานที่พักตากอากาศและคอนโดสูง ลดค่าองค์ประกอบสำคัญของยี่ห้อประเทศไทยเสียสิ้น <br /> <br /> ในรายงานปี ๒๕๕๑ จากนิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก สำนักงานใหญ่วอชิงตัน มอง<b>เกาะภูเก็ต</b>ของประเทศไทย ซึ่งในอดีตเคยเป็นสถานที่ตากอากาศระดับหรู และพบว่า “เสน่ห์ดั้งเดิม ที่ว่าเป็นเกาะปลายทาง ซึ่งงามอย่างน่าประทับใจ พร้อมด้วยธรรมชาติ และเปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรม <b>ได้อันตรธานหมดสิ้นไปเสียแล้ว</b><br /> <br /> ทศวรรษที่ผ่านมา ผู้นำไทยทั้งหลาย ต่างประสบความล้มเหลวอย่างน่าสังเวช ที่จะรักษาไว้ซึ่งความสันติ ครั้งหนึ่งนักการเมืองไทย ดูเหมือนจะมีเคล็ดลับพิเศษในการสมานฉันท์ หลังการปะทะระหว่างกองทัพและผู้ชุมนุมในกรุงเทพเมื่อปี ๒๕๓๕ ทั้งสองฝ่ายต่างล่าถอย ยอมให้มีการจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาล นำประชาธิปไตยกลับคืนมา ไม่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจโดยส่วนใหญ่ <br /> <br /> ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว หลังจากทักษิณได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้งอย่างท่วมท้น ในปี ๒๕๔๔ และ ๒๕๔๘ ผู้บริหารอย่างเบ็ดเสร็จก่อนที่จะเข้าสู่สังเวียนการเมืองคนนี้ เริ่มบริหารประเทศไทยอย่างบอสใหญ่ ทักษิณโจมตีความเป็นอิสระ ที่ควรคงไว้ขององค์กรต่างๆ เช่น ศาล ข้าราชการ และธนาคารแห่งประเทศไทย <br /> <br /> และใช้การปราศรัยในที่สาธารณะ ตำหนิองค์กรเหล่านี้ ซึ่งเคยช่วยร่วมสร้างความมั่นคงให้กับประเทศไทยมานานนับปี การตอบโต้จากฝ่ายค้าน ยิ่งเพิ่มความเสื่อมเสียให้กับองค์กรเหล่านี้หนักเข้าไปอีก แทนที่จะต่อสู้กันในสนามเลือกตั้ง หัวหน้าพรรคฝ่ายค้านทั้งหลาย ต่างเรียกร้องให้มีการชุมนุมประท้วง ซึ่งในที่สุด ก็เป็นชนวนให้เกิด<b>การทำรัฐประหารในปี ๒๕๔๙</b> บังคับให้ทักษิณต้องลี้ภัย<br /> <br /> ประเทศไทยผ่านการทำรัฐประหาร มาหลายต่อหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะยุติลงด้วยการสมานฉันท์ แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ เมื่อรัฐบาลฝ่ายนิยมทักษิณ ได้รับเลือกตั้งเข้ามาอีกครั้งในปี ๒๕๕๐ ผู้ประท้วงต่อต้านทักษิณ เสื้อเหลืองก็ปิดตายกรุงเทพ<br /> <br /> หลังจากรัฐบาลอภิสิทธิ์ขึ้นแทนรัฐบาลนิยมทักษิณในปี ๒๕๕๑ เสื้อแดงหลั่งไหลกันออกมาบนท้องถนน เพื่อพยายามที่จะบังคับให้อภิสิทธิ์ลงจากอำนาจ ผลจากสถานการณ์ใกล้วิกฤติที่ไม่รู้จบรู้สิ้น ทำให้เห็นว่า<b> ไม่ว่าฝ่ายไหนจะขึ้นมาบริหารประเทศ ฝ่ายที่อยู่ตรงข้ามที่โกรธแค้น ก็พร้อมที่จะลุกขึ้นมาระเบิดได้ทุกเมื่อ ยิ่งทำให้การประนีประนอมเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น</b><br /> <br /> ในขณะที่ผู้นำไทย ต่างพยายามกุมอำนาจในอุ้งมือของตัวเอง คู่แข่งแถบเอเชีย ต่างเดินไปทิศทางตรงกันข้าม ในอินโดนีเซีย รัฐบาลได้ถ่ายโอนอำนาจออกจาก กรุงจาการ์ต้า เพื่อลดความไม่พอใจของชาวบ้านในท้องถิ่น แม้เผด็จการอย่างจีน ยังยอมให้อำนาจอันยิ่งใหญ่ ผ่านไปสู่มือเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่น<br /> <br /> ในประเทศไทย หลังจากการทำรัฐประหารปี ๒๕๔๙ ผู้นำทหารฉีกรัฐธรรมนูญ ฉบับประชาชนปี ๒๕๔๐ และร่างฉบับใหม่ ซึ่งให้อภัยโทษกับผู้นำที่ทำการรัฐประหารทั้งหมด<b> วุฒิสภาแทบไม่เหลือความเป็นประชาธิปไตย และพยายามที่จะสยบความวุ่นวาย ด้วยการยึดกุมอำนาจไว้ในศูนย์กลางที่กรุงเทพ</b><br /> <br /> การตัดสินใจเช่นนี้ส่งผลร้ายกลับมา เรื่องแรก ผู้ก่อความไม่สงบในภาคใต้ ซึ่งคนส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิม ได้ขยายตัวออกไปจากที่เคยเป็นอยู่ และเรื่องต่อมา คือการเคลื่อนไหวของผู้ประท้วงเสื้อแดง ทั้งสองฝ่ายต่างโกรธแค้นต่อ อำนาจที่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นในกรุงเทพ แต่อภิสิทธิ์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเสริมทัพในกรุงเทพ และในเวลานี้ได้งัด พ.ร.ก.ฉุกเฉินออกมาใช้เพื่อจำกัดเสรีภาพในส่วนบุคคล และยอมให้กองกำลังฝ่ายความมั่นคง เข้าห้ำหั่นผู้ประท้วงอย่างรุนแรง<br /> <br /> ในขณะที่ประเทศไทยกำลังกระเสือกกระสนนั้น หลายฝ่ายต่างหวังว่าสถาบันฯ จะเข้าแทรกแซง เนื่องจากสถาบันฯถูกมองว่า ดำรงความเป็นกลางมาช้านาน ยี่ห้อประเทศไทยจะเยียวยาได้ไหม เมืองหลวงอื่นๆ และประเทศอื่น ๆ ซึ่งภาพพจน์เสียหายรุนแรงยิ่งกว่านี้ ยังทำการฟื้นฟูเริ่มต้นใหม่ได้ แม้จะต้องใช้เวลาก็ตาม </p> <p> <b>เบลฟาสต์</b> ซึ่งครั้งหนึ่งเคยหมายถึงการวางระเบิดของขบวนการไออาร์เอ ขณะนี้ได้พัฒนาชื่อเสียงว่าเป็นปลายทางแห่งวัฒนธรรมที่กำลังมาแรง <b>โบโกตา</b> กำลังเริ่มได้รับการยอมรับว่า เป็นต้นแบบแห่งแผนการปฏิรูปเมือง ขณะนี้โคลัมเบีย ได้เริ่มควบคุมเส้นทางการลำเลียงยาเสพติดที่เหี้ยมโหดไว้ได้แล้ว แต่ประเด็นสำคัญของไอร์แลนด์เหนือ และโคลัมเบียคือ – <b>มีผู้นำเยี่ยงรัฐบุรุษ</b> – ซึ่งในเวลานี้ประเทศไทยหามีไม่<br /> <br /> อภิสิทธิ์เสนอจัดการแก้ปัญหาบางประการ ที่สร้างความไม่พอใจให้กับผู้ประท้วง โดยการเร่งเพิ่มงบประมาณของปีใหม่นี้อีกร้อยละ ๒๐ และทบทวนรัฐธรรมนูญใหม่ ซึ่งอาจจะส่งผลให้นำองค์ประกอบบางส่วนของรัฐธรรมนูญปี ๒๕๔๐ มาใช้ใหม่ <br /> แต่แผนการเศรษฐกิจของอภิสิทธิ์นั้น ได้คัดลอกบางส่วนมาจากนโยบายประชานิยมของทักษิณ <b>ไม่มีการกระจายความมั่งคั่งไปสู่ชนบท ยังขาดแผนการอย่างจริงจังที่จะปฏิรูประบบการศึกษา ฟื้นฟูศักยภาพในการแข่งขันของไทย หรือปรับปรุงสภาพแวดล้อม</b><br /> <br /> ดูเหมือนว่า อภิสิทธิไร้ความสามารถที่จะปฏิบัติการใด ๆ เพื่อลดอำนาจของกองทัพ และหลังจากการเกษียณอายุของ ผบ.ทบ. ในเดือนกันยายนนี้ <b>ประยุทธ์ จันทร์โอชา</b> ผู้ที่จะขึ้นมาเสียบแทน ได้ชื่อว่า<b> ปราศจากความปรานีใด ๆ</b> </p> <p> <b>เมื่อปราศจากรัฐบุรุษที่แท้จริงแล้ว การฟื้นฟูยี่ห้อประเทศไทย ดูเหมือนจะเป็นระยะทางอันไกลแสนไกล </b> </p> <p> &nbsp; </p> <p> <u>หมายเหตุ</u> บทความนี้ คุณ chapter 11 แปลและเรียบเรียง จาก  <a href="http://go2.wordpress.com/?id=725X1342&amp;site=liberalthai.wordpress.com&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.newsweek.com%2F2010%2F06%2F04%2Fthe-end-of-brand-thailand.html%23&amp;sref=http%3A%2F%2Fliberalthai.wordpress.com%2F2010%2F06%2F08%2Fthe-end-of-brand-thailand%2F" target="_blank">The End of Brand Thailand by Joshua Kurlantzick Newsweek June 04, 2010</a>  กองบรรณาธิการ ได้แก้ไขปรับปรุงเล้กน้อย เพื่อความเหมาะสม </p> <p> ที่มา <a href="http://liberalthai.wordpress.com/2010/06/08/the-end-of-brand-thailand/">Liberal Thai </a> </p> http://www.arayachon.org/article/20100609/1765#comments crisis politics thailand Wed, 09 Jun 2010 23:53:02 +0700 admin 1765 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/article/20100102/1568 <p> 2552 เป็นปีที่สถานการณ์พลิกผันจาก 2551 แบบหน้าเท้าเป็นหลังเท้า 2551 เป็นปีของรัฐบาลนอมินี “ระบอบทักษิณ” และนักการเมืองทุนท้องถิ่นที่ได้คะแนนท่วมท้นจากคนชนบท </p> <p> แต่กลับมาถูกโค่นล้มโดยคนกรุงคนชั้นกลางที่ผนึกกำลังกับอำมาตยาตุลาการภิวัต น์ เป็นพันธมิตร “ฝ่ายขวา” ชูอุดมการณ์ราชาชาตินิยมเหนืออุดมการณ์ประชาธิปไตย<br /> <br /> 2552 เปลี่ยนมาเป็นรัฐบาลนอมินีของ “ระบอบไม่เอาทักษิณ” ที่สับสนวุ่นวาย จำต้องแบ่งสันอำนาจระหว่างชนชั้นนำผู้อ้างคุณธรรมจริยธรรมไม่ขาดปาก กับนักการเมืองกเฬวรากปากห้อย โดยมี NGO สื่อ นักวิชาการ เป็นทั้งลูกหาบและหอกข้างแคร่<br /> <br /> อำนาจอันง่อนแง่นดำรงอยู่ได้ด้วยการโปรโมทอุดมการณ์ราชาชาตินิยมถึงขีด สุด พร้อมกับปลุกผี “ระบอบทักษิณ” นอกจากนี้ยังอาศัยภาพลักษณ์ของ “หล่อหลักลอย” ที่แม้จะไร้ประสิทธิภาพเพียงไรก็ยังถูกจริตคนกรุงคนชั้นกลาง<br /> <br /> ความวิปลาสที่ไร้ระบบ ความสองมาตรฐานไร้หลักการ ทำให้ผู้คนที่ไม่น่าอยู่ร่วมกันได้กลายเป็นแนวร่วมเพื่อชัยชนะ ศัตรูกลายเป็นมิตร คนดีคบคนชั่ว คนมีหลักกลายเป็นคนเลอะเทอะ แถไปวัน ๆ กลืนน้ำลายตัวเองเหมือนไร้ยางอาย นี่-ไม่ใช่แค่ฝ่าย “ระบอบไม่เอาทักษิณ” </p> <p> แต่รวมถึงฝ่ายทักษิณและเสื้อแดง ที่คนไม่น่าจะร่วมกันได้ก็กลับมาร่วมกัน เช่น ใครเลยจะคิดว่าม็อบเชียร์ “ทุนสามานย์” กลับใส่หมวกดาวแดง ฮิฮิ<br /> <br /> เรื่องตลกเลอะเทอะผิดฝาผิดตัว จึงเกิดขึ้นได้ด้วยประการฉะนี้<br /> <br /> <b>1.พันธมิตรยึดเขาพระวิหาร...ที่ปากน้ำ</b><br /> <br /> วีระ สมความคิด แกนนำพันธมิตรกู้ชาติ นำมวลชนกว่า 500 คน ส่ายอาดๆ อย่างวีรอาจหาญ บุกยึดเขาพระวิหารอ่านแถลงการณ์ทวงคืนแผ่นดินไทย ชักธงชาติไทยขึ้นสู่ยอดเสา แล้วร่วมกันร้องเพลงชาติดังกึกก้องสะท้านสะเทือน<br /> <br /> ถือเป็นวีรกรรมอันน่าซาบซึ้งสะเทือนใจ ถ้าไม่อ่านข่าวต่อมาว่าเป็นเขาพระวิหารจำลอง ที่เมืองโบราณปากน้ำ<br /> <br /> คิดได้ไงเนี่ย มุขนี้ ต้องยกให้เป็นข่าวฮาอันดับหนึ่งในรอบปี เรียกเสียงฮาทั้งประเทศ แก้เครียดไปเยอะเลย<br /> <br /> ก่อนหน้านั้น พันธมิตรยังทำอะไรขำๆ แบบว่าลงมติตั้งพรรคการเมืองใหม่ โดยใช้การโห่สามลาเหมือนทาร์ซานแทนยกมือ<br /> <br /> <b>2.เนวิน ชิดชอบ เป็นประธานจัดงานเฉลิมพระเกียรติ... และจัดได้สุดยอด</b><br /> <br /> เนวิน ชิดชอบ พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการที่ตุลาการรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรคไทยรักไทย และตัดสิทธิ 111 กรรมการบริหารพรรค โดยใช้ประกาศ คปค.ย้อนหลังนั้น ได้ทำให้ประเทศสูญเสียทรัพยากรบุคคลอันล้ำค่า เพราะเมื่อสังคมหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง ยอมให้เขากลับมามีบทบาท เนวินก็สามารถจัดงานเฉลิมพระเกียรติได้อย่างยิ่งใหญ่อลังการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงแสดงสีเสียง 4D Visual Light and Sound นั้น สมพระเกียรติ เทิดพระบารมี และจะเป็นที่กล่าวขวัญกันไปอีกนานแสนนาน<br /> <br /> สมแล้วที่ลูกพรรคตะโกนว่า “เนวินสุดยอด” เป็นการตบปากพวกตั้งฉายา “111 ศพ” ให้เซ่อแ-กไปเลย<br /> <br /> <b>3.นายกฯ กับ ผบ.ตร.</b><br /> <br /> ประเทศนี้มีเรื่องแปลกประหลาด เมื่อนายกรัฐมนตรี อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อนุมัติให้ พล.ต.อ.พัชรวาท วงษ์สุวรรณ ผบ.ตร.ลาไปราชการต่างประเทศ เยือนสาธารณรัฐประชาชนจีน 10 วัน แล้วตั้งรักษาการแทน แต่ ผบ.ตร.ดันขยัน ดอดกลับก่อนกำหนด<br /> <br /> แทนที่จะดีใจว่า ผบ.ตร.รีบไปรีบกลับ ไม่อู้งานหนีเที่ยว นายกฯ กลับเครียดจนต้องออกคำสั่งให้ไปราชการภาคใต้ เพื่อจะตั้งรักษาการแทนอีกครั้ง แต่ท้ายที่สุดก็จนปัญญาจัดการน้องชาย รมว.กลาโหม ต้องรอจน ปปช.ขี่ม้าขาวมาชี้มูลความผิดกรณีสลายม็อบ 7 ตุลา พล.ต.อ.พัชรวาทจึงถูกปลดออกจากราชการ<br /> <br /> โจ๊กครั้งนี้สร้างมาตรฐานใหม่ เพราะปกติมีแต่คนก่นด่านักการเมือง ข้าราชการใช้เงินหลวงไปดูงานเที่ยวต่างประเทศ ครั้งนี้คนรีบไปรีบกลับ กลับถูกโจมตีว่าไม่ทำตามคำสั่ง<br /> <br /> ส่วนเรื่องที่ตั้ง ผบ.ตร.ไม่ได้ ต้องรักษาการข้ามปี เป็นอะไรที่เละยิ่งกว่าโจ๊ก เหมือนโจ๊กโดนระเบิด<br /> <br /> <b>4.กษิตชูฮุนเซนเป็นสุภาพบุรุษนักเลง ฮุนเซนชูทักษิณเทียบอองซานซูจี อภิสิทธิ์เรียกร้องให้พม่าปล่อยตัวซูจี</b><br /> <br /> เลอะเทอะทั้งนั้น! กษิต ไส้ติ่ง กลืนน้ำลายที่เคยด่าฮุนเซนเป็น “กุ๊ย” มายกย่องกลางสภาในการอภิปรายไม่ไว้วางใจว่าเป็น “สุภาพบุรุษนักเลง” แต่ไม่วายโดนเขมรเข้าใจผิดเพราะข่าวฝรั่งแปลว่า Gangster<br /> <br /> ล่วงมาปลายปี ฮุนเซนยกย่องทักษิณเทียบอองซานซูจี มาร์คโต้ว่าไม่ใช่ ความจริงก็ไม่ใช่ ทักษิณไม่ใช่นักประชาธิปไตย เพียงแต่ทักษิณถูกโค่นโดยเผด็จการทหาร ขณะที่มาร์คซึ่งใช้ฐานะประธานอาเซียนเรียกร้องให้เผด็จการทหารพม่าปล่อยตัว (น.ญ.) ซูจี ลืมคิดไปว่า หนึ่ง ตัวเองก็มาจากผลพวงของเผด็จการทหาร สอง แทรกแซงกระบวนการตุลาการภิวัตน์ของพม่า<br /> <br /> ที่จริงต้องประณามพม่าว่าลอกการบ้าน ทั้งให้ลงประชามติรัฐธรรมนูญ ทั้งใช้ตุลาการภิวัตน์ตัดสิทธิอองซานซูจี<br /> <br /> <b>5. หมักมีชีวิตเป็นเผด็จการ ตายเป็นผีประชาธิปไตย</b><br /> <br /> เวงกำใดกันหนอ ทำให้ “ออหมัก” มีชีวิตยืนยาวมา 33 ปีหลัง 6 ตุลา จนกระทั่งรัฐมนตรีมหาดไทยของรัฐบาลหอยรัฐประหาร กลายเป็นนายกรัฐมนตรีของฝ่ายต่อต้านรัฐประหาร อดีตนักปลุกระดมลูกเสือชาวบ้าน ถูกฮือไล่โดยม็อบคนชั้นกลาง นักวิชาการ และสื่อ-ซึ่งส่วนหนึ่งก็คืออดีตนักศึกษายุค 6 ตุลา แต่หันมาเป็นดาวสยามยุคจานดาวเทียม<br /> <br /> โชคชะตาเล่นตลก (ร้าย) ชิมไปบ่นไป ตายเพราะมะเร็งตับ จมูกชมพู่กลายเป็นผีอินเตอร์เน็ต @ กระปุกดอทคอม ไปโผล่ในหน้าจอคอมที่วุฒิสภา พร้อมกับได้รับการยกย่อง (&amp; โหสิ) จากฝ่ายผู้ต่อสู้เพื่อ “ประชาธิปไตยสมบูรณ์” ว่าเป็นผู้รักษาประชาธิปไตย<br /> <br /> เฮ้อ! จากที่ไม่เคยคิดว่าจะเผาผีกัน ก็ยังมีคนตุลาเสื้อแดงหลายรายโผล่ไปงานศพ ประวัติศาสตร์พลิกผัน ผิดฝาผิดตัวจริงๆ<br /> <br /> <b>6.สองมาตรฐานครึ่ง</b><br /> <br /> เลอะเทอะได้ทั้งปี แต่พูดได้แค่บางกรณี บางคดีเขาห้ามฮา ที่จริงปี 51 เป็นปีแห่งสองมาตรฐานตัวจริง ปี 52 ถือเป็นปีสองมาตรฐานครึ่ง คือมาตรฐานเสื้อแดง มาตรฐานเสื้อเหลือง และมีมาตรฐานเสื้อน้ำเงินโผล่มาใหม่ แม้ยังไม่เต็มตัว<br /> <br /> ตุลาการภิวัตน์บังอาจโกงให้เสื้อน้ำเงินอย่างหน้าด้านๆ-เปล่า ไม่ได้พูดถึงเมืองไทย แต่พูดถึงกรรมการตาถั่วที่ปล่อยให้เธียรี อองรี ใช้มือตบบอลถึง 2 ครั้งก่อนส่งให้เพื่อนยิงประตูเข้ารอบบอลโลก (ฮา)<br /> <br /> ความเลอะเทอะไร้หลักการทำให้แกนนำ 40 สว.ออกมาเต้นเหมือนถูกน้ำร้อนลวก เมื่อ กกต.มีมติให้พ้นจากสมาชิกภาพเพราะถือหุ้นสัมปทานรัฐจำนวนเพียงน้อยนิด ซึ่งที่จริงก็ไม่ควรพ้น แต่ถ้าการทำกับข้าวออกทีวีทำให้นายกฯ ตกเก้าอี้ได้ มันก็คือตรรกบวมๆ อันเดียวกันที่ทำให้ สว.ถือหุ้นตกเก้าอี้ได้ จะร้องโหยหวนไปทำไม<br /> <br /> กกต.ยังส่งท้ายปีเก่าด้วยคดียุบพรรค ปชป. ที่อ้างข้อกฎหมายว่านายทะเบียนพรรคการเมืองต้องเป็นผู้วินิจฉัย ถ้าเห็นควรยุบพรรคก็ส่งให้ กกต. 5 คนลงมติ ถ้าเห็นว่าไม่ยุบพรรคก็ไม่ต้องส่ง ตัดสินใจคนเดียว แล้วบังเอิ๊ญ ซาวเสียงกันแล้ว นายทะเบียนดันเป็นทั่นประธานหัวเดียวกระเทียมโทน ผู้ไม่เห็นด้วยกับการยุบพรรค<br /> <br /> มิพักต้องกล่าวถึงการที่ ปปช .ชี้มูลความผิดสมัคร นพดล กรณีออกแถลงการณ์ร่วมปราสาทพระวิหาร ซึ่งศาลรัฐธรรมนูญชี้ว่า “สุ่มเสี่ยง” (?) เสียดินแดน แต่ ปปช.ชี้ว่านพดลกระทำไปโดย “รู้ดีอยู่แล้วว่าจะเกิดความเสียหายตามคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ”<br /> <br /> เอ๊ะ ก็ศาลรัฐธรรมนูญยังไม่รู้เลยว่าเสียดินแดนหรือเปล่า นพดลเสือกรู้ดีอยู่แล้ว ก็สมควรผิดอยู่หรอก<br /> <br /> <b>7.ทักษิณ โฟนอิน ทวิตเตอร์ SMS แก้กรรม คว่ำบาตร เป็นมะเร็ง ฯลฯ</b><br /> <br /> ทักษิณเป็นผู้กำหนดหัวข่าวการเมืองในรอบปีที่ผ่านมา กระทั่งคะแนนนิยมรัฐบาลจะขึ้นหรือตก ก็เป็นเพราะทักษิณ ไม่ใช่เป็นเพราะการทำงานของรัฐบาล เช่น คะแนนนิยมมาร์คพุ่งหลังสงกรานต์ หรือหลังทักษิณรับเป็นที่ปรึกษาฮุนเซน<br /> <br /> ต้นปีทักษิณยังแค่โฟนอินไปตามม็อบที่ต่างๆ แต่หลังความพ่ายแพ้ของม็อบเสื้อแดงสงกรานต์ ทักษิณก็เพิ่มทั้งทวิตเตอร์ SMS จัดรายการวิทยุ ทีวี ทางอินเตอร์เน็ต และโทรหาแกนนำระดับต่างๆ กระทั่งแฟนคลับระดับรากหญ้า เรียกว่าใกล้ชิดประชาชนยิ่งกว่าอยู่เมืองไทยเสียอีก (ไม่น่าให้กลับเลย-ฮา)<br /> <br /> ไม่ใช่แค่เทคโนโลยีระดับสูง แต่ทักษิณยังใช้พิธีกรรมโปรโมชั่น เช่น “แก้กรรม” ในงานวันเกิด ส่งภาพถ่ายตัดเท่าตัวจริงแปะไม้อัด มาแทนตัว ส่งภาพนั่งใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์มาแจก (ก่อนหน้านั้นส่งภาพกับเพชรอาฟริกามาแจก) ขณะที่ฝ่ายเสื้อเหลืองก็ทำพิธีคว่ำบาตร พร้อมปล่อยข่าวว่าทักษิณเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก<br /> <br /> ข่าวทักฺษิณไม่ทักษิณจึงมีตั้งแต่เนื้อหาสาระลงไปถึงระดับเลอะเทอะ แม้แต่วงการหมอดูยังแตกกันเละ ตั้งแต่หมอดูฟันธง หมอดูลิเดีย หมอดูพันธมิตร โหร คมช. ทักษิณทำให้เกิดความแตกแยกได้ทุกองค์กรสถาบันจริงๆ<br /> <br /> ทักษิณกลับมาแล้วคร้าบ แยกร่างได้ด้วย<br /> <br /> (ฉวยภาพประกอบจาก CBN Press คงไม่ว่ากัน)<br /> <br /> <b>8.รถเมล์ 4 พันคัน</b><br /> <br /> ยื้อกันไปยื้อกันมา ช้าๆ ไม่ได้พร้าสักเล่ม รถเมล์ 4 พันคันผ่านสะด๊วบ ทั้งที่สื่อ นักวิชาการ เครือข่ายภาคประชาชนต่อต้านการทุจริตทั้งหลาย รวมทั้งพระเอกนางเอก 40 สว.คัดค้านกันเซ็งแซ่ แต่หลังซื้อเวลาส่งให้สภาพัฒน์ศึกษา ครม.ก็อนุมัติ โดย “ภาคประชาชน” ออกมาด่ากันหอมปากหอมคอ แล้วก็เงียบไป ไม่เห็นมีใครสนใจ “ปกป้องทรัพย์ของชาติ”<br /> <br /> ฉะนั้นก็ลองก๊อปถ้อยคำของผู้คัดค้านมาทบทวนให้ดูกัน<br /> <br /> สมชาย แสวงการ “ข้อมูลจากสันติบาลพบว่ามีผลประโยชน์ไปตกในกระเป๋าผู้เกี่ยวข้องถึงคันละ 1.5-2 ล้านบาท”<br /> <br /> รสนา โตสิตระกูล “รัฐบาลสมัครโดนคดีเขาพระวิหาร รัฐบาลสมชายโดนคดีสลายการชุมนุม 7 ตุลา รัฐบาลนี้อาจโดนเรื่องรถเมล์เอ็นจีวีก็ได้ รับรองกัดไม่ปล่อยอย่างแน่นอน” (กลิ้งงับงับ)<br /> <br /> สนธิ ลื้มทองกุล “ผมคิดว่าคุณเปลว สีเงิน ท่านเขียนบทความในไทยโพสต์ ท่านเขียนดีมาก ท่านบอกว่าวันไหนอนุมัติรถเมล์ชุดนี้ วันนั้นคือวันพินาศฉิบหายของรัฐบาลชุดนี้”<br /> <br /> ก็ไม่เห็นมีใครช่วยทำให้คำทำนายของเถ้าแก่เปลวเป็นจริง<br /> <br /> <b>9.รถไฟผิด คนไม่ผิด</b><br /> <br /> รฟท.ตกรางผู้โดยสารตาย 7 คน พขร.ยอมรับว่าวูบหลับเพราะเป็นหวัดกินยาแก้แพ้ แต่คุณพ่อสหภาพไม่ยอมรับ อ้างว่ารถไฟต้องมีระบบควบคุมความเร็วอัตโนมัติ ถ้าเร็วเกิน 100 กม./ชม.เครื่องจะหยุดทันที และต้องมีระบบกริ่งเตือนไม่ให้พนักงานหลับใน ระบบห้ามล้ออัตโนมัติ ฯลฯ<br /> <br /> ว่าแล้วสหภาพการรถไฟก็ชูมือตบไขว้กัน สะบัดผ้าเหลือง เกิดแสงเฮ้ากวง แปลงร่างเป็นอุลตร้าพันธมิตร หยุดเดินรถทิ้งผู้โดยสารโดยอ้างว่าอุปกรณ์ไม่พร้อม<br /> <br /> ต่อไปถ้าคนขับรถเมล์หลับในซิ่งตายหมู่ สหภาพก็ต้องออกมาไล่ผู้บริหาร โทษฐานกระจกมองข้างแตก ที่ปัดน้ำฝนไม่ทำงาน ไฟเบรกไม่ขึ้น ฯลฯ<br /> <b><br /> 10.โอบามาได้รางวัลโนเบล</b><br /> <br /> การเมืองฝรั่งก็สร้างภาพโหนกระแสเหมือนกัน คณะกรรมการรางวัลโนเบลมอบรางวัลสันติภาพให้โอบามา ทั้งที่ยังไม่ได้ทำหง่าอะไรเลย นอกจากปราศรัยได้จับใจ เป็น “โพเดียมธิปไตย” แม่แบบ “โฆษกธิปไตย” ของโอบามาร์ค เพียงแค่มีความชอบธรรมกว่าเพราะชนะเลือกตั้งมาท่วมท้น<br /> <br /> หนำซ้ำ โอบามาผู้สัญญาว่าจะถอนทหาร ยังสั่งเพิ่มทหารให้อัฟกานิสถานอีก 3 หมื่นคนจนถูกคนนับหมื่นประท้วงเมื่อไปรับรางวัลที่นอร์เวย์<br /> <br /> วาทะฮาแห่งปี “<b>ก้าวข้ามประชานิยมสู่รัฐสวัสดิการ</b>”<br /> <br /> เพ้อหรือเปล่า ถึงกล้าพูดได้เต็มปาก พูดได้ไม่กี่วัน รัฐมนตรีสาธารณสุขลาออกเพราะไทยเข้มแข็งใครเข้มแข็ง ชุมชนพอเพียงกลายเป็นทุจริตพอเพียง ต้นกล้าอาชีพล้มเหลวเสียตังค์เปล่า มีแค่เรียนฟรี 12 ปี ที่เป็นรัฐสวัสดิการแม้ยังมีปัญหาอีกบานเบอะ เอ๊ะ หรือว่าแจกเงิน 2 พันไม่ใช่ประชานิยม<br /> <br /> โอกาสนี้ ขอชื่นชมนักข่าวทำเนียบรัฐบาล นักข่าวรัฐสภา ที่ตั้งฉายาอย่างเป็นอิสระ ไม่กริ่งเกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมหรือหน้าม้า ไม่ว่าใครจะชอบหรือไม่ชอบ ไม่ถูกต้อง ไม่ถูกใจ </p> <p> แต่นี่คือการแสดงออกอย่างเป็นอิสระ ลงมติกันเองในผู้สื่อข่าวการเมืองภาคสนาม โดยไม่ต้องผ่านอคติสุคติของหัวหน้าข่าว บก.ข่าว บรรณาธิการ ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าผู้สื่อข่าวภาคสนามยังให้ความสำคัญกับการตรวจสอบผู้มี อำนาจทุกฝ่าย </p> <p> ที่มา <a href="http://www.prachatai.com/journal/2009/12/27188?utm_source=feedburner&amp;utm_medium=feed&amp;utm_campaign=Feed%3A+prachatai+%28%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0%B8%97+Prachatai.com%29&amp;utm_content=Twitter" target="_blank">ประชาไท </a> </p> http://www.arayachon.org/article/20100102/1568#comments joke news thailand Sat, 02 Jan 2010 03:16:19 +0700 admin 1568 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/article/20090815/1461 <p> เรื่องที่เกิดขึ้นกับประเทศไทยในห้วงหลายปีมานี้ นับว่าเป็นปรากฏการณ์อันแปลกประหลาดระดับโลกได้เลยทีเดียว ค่าที่เป็นกรณีอันไม่มีใครเหมือนแลไม่เหมือนใคร สำนวนหนังฮอลลีวู้ดเรียกว่า “Only in Thailand” อันอาจจาระไนได้ดังนี้<br /> <br /> 1) เป็นประเทศเดียวในโลกจริง ๆ ที่มีการขับไล่รัฐบาลอันมาจากการเลือกตั้ง ด้วยการกวักมือเรียกทหารให้มาทำการปฏิวัติ ครั้นก่อการสำเร็จ ก็มีคนนำเอาดอกไม้ไปคล้องปากกระบอกปืนรถถัง จนเป็นภาพข่าวฮือฮาไปทั่วโลก<br /> <br /> 2) เป็นประเทศที่ไม่มีปัญหาเรื่องชนกลุ่มน้อย ให้ปวดสมองเมื่อเทียบกับเพื่อนบ้านอย่างพม่า อันมีทั้งไทยใหญ่ มอญ กะเหรี่ยง คะฉิ่น คะยา ฯลฯ ซึ่งเป็น potential problem ที่รัฐบาลของเขาเองก็กังวลอยู่ไม่น้อย </p> <p> ครั้นปัญหาไม่มี จึงแบ่งกลุ่มกันเองโดยใช้สีเสื้อเป็นสัญญลักษณ์ เริ่มจาก “เหลือง” ก่อน แล้วก็มา “แดง” บางครั้งก็มี “ขาว” โผล่มาแจม หลังสุดมาแรงคือ “น้ำเงิน” เหมือนประเทศมีมหกรรมกีฬาสี </p> <p> เพียงแต่เป็นกีฬาสีที่กะเอากันถึงตาย แต่ละกลุ่มจึงออกแนวอาฆาตมาดร้ายกันสุดๆ ทั้งที่ต่างก็ถือบัตรประชาชนออกโดยกระทรวงมหาดไทยใบเดียวกันแท้ ๆ เป็นกีฬาสีมาราธอนที่ไม่รู้จะจบลงเมื่อไร และอย่างไร นับว่าเป็นปรากฏการณ์ Only in Thailand จริงๆ<br /> <br /> 3) เป็นประเทศที่มีรัฐบาล แต่บริหารราชการแผ่นดินไม่ได้ รัฐบาลชุดหนึ่ง นายกฯ ถูกให้ออก เพราะไปสอนทำกับข้าวทางโทรทัศน์ รัฐบาลชุดต่อมาต้องด่วนลงโรง เพราะพรรคถูกศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบ ทั้งที่ประชาชนลงคะแนนเสียงเลือกเข้ามามากสุด (เป็นเรื่องประหลาดซ้อนประหลาด – ผู้เขียน) </p> <p> รัฐบาลหลังสุดก็ยิ่งบริหารลำบาก เพราะเป็นพรรคร่วมเสียงปริ่มน้ำ ต่างเกรงใจกันไปเกรงใจกันมา นายกฯ เองลงพื้นที่แต่ละที ต้องมีกำลังอารักขาเป็นเรือนพัน ครั้นจะจัดงานประชุมนานาชาติ ก็ต้องใช้กองกำลังจาก 3 เหล่าทัพมาดูแลโรงแรมที่พักของอาคันตุกะ โรงแรมละ 1 เหล่าทัพ<br /> <br /> อย่างนี้ ไม่เรียก “Only in Thailand” จะให้เรียกว่าอะไรหนอ ? !<br /> <br /> 4) เป็นประเทศที่รัฐบาลมีแนวคิดในการจัดการเรื่องใด ๆ ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือน ยกตัวอย่าง กรณีการแก้ปัญหาโรคระบาดไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 แทนที่จะมุ่ง “ออกมาตรการ” ต่าง ๆ มาควบคุมการแพร่ระบาดของเชื้อโรค กลับไป “แก้ไขตารางการรายงานสถานการณ์ของโรค” โดยเปลี่ยนจากรายงานทุกวัน เป็นอาทิตย์ละหนแทน<br /> <br /> เจ้า “หวัดใหญ่” ก็เลยเริงร่า ทำท่าว่าจะลงหลักปักฐานเป็น permanent residence อยู่ในสยามประเทศ ให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย (สถานการณ์ไข้หวัดใหญ่ตัวนี้ที่ประเทศเม็กซิโกและสหรัฐอเมริกาสงบลง จนแทบจะ ไม่มีใครพูดถึงกันแล้วในตอนนี้ ขณะที่ประเทศไทย ยังคงมีข่าวการแพร่ระบาดและผู้คนเสียชีวิตขึ้นหน้าหนึ่ง หนังสือพิมพ์แทบทุกวัน – ผู้เขียน)<br /> <br /> 5) เป็นประเทศที่อุดมไปด้วย “โฆษก” เฉพาะฝั่งรัฐบาลเองก็ปาเข้าไปอย่างน้อย 3 หน่อ คือ โฆษกรัฐบาล หรือโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (อาจารย์ ปณิธาน) โฆษกพรรคประชาธิปัตย์ (เป็นหมอชื่อ บุรณัชย์) และโฆษกประจำตัวหัวหน้าพรรคปชป. (เป็น สส. ชื่อ เทพไท) </p> <p> แต่ละท่านก็มีหน้าที่ออกมา “แย่งชิงพื้นที่ข่าว” อันเป็นวิถีทางการเมืองที่เชื่อกันว่าจะทำให้ฝ่ายของตนได้เปรียบคู่แข่งขัน ซีกฝ่ายค้าน (พรรคเพื่อไทย) ที่มีบทบาทเด่นหน่อยก็เห็นจะเป็นโฆษกพรรค (อดีตพระเอกหนังชื่อ พร้อมพงศ์ นพฤทธิ์) แถมให้อีก 1 ก็คือ ส.ส. เชียงใหม่อย่างคุณสุรพงษ์ โตวิจักษ์ชัยกุล ซึ่งก็ไม่ได้เป็นโฆษกอะไร แต่มีชื่อโลดแล่นอยู่บนกระดานข่าวค่อนข้างมาก<br /> <br /> เหตุที่ “โฆษก” มีความสำคัญก็เพราะ บ้านเมืองนี้เขาอยู่กันได้ด้วยกระแส วัน ๆ ผู้มีอำนาจ จึงต้องคิดให้ได้ว่า จะใช้ข่าวอะไรไปกลบข่าวที่กำลังเป็นภัยกับตนเอง อาทิเช่น อาศัยข่าวคดีลอบสังหารแกนนำพันธมิตร กลบข่าวเสื้อแดงถวายฏีกา </p> <p> แล้วให้ข่าวปลดผู้บัญชาการตำราจแห่งชาติมากลบข่าวคดีลอบสังหารฯ อีกทอดหนึ่ง ที่ฮือฮาสุดก็คือข่าว “หมีแพนด้าตกลูก” บดบังเรื่องรัฐบาลบริหารเศรษฐกิจไม่เอาไหนเสียอยู่หมัดนานเป็นแรมเดือนเลยทีเดียว<br /> <br /> สงครามยึดพื้นที่ข่าวจึงเป็นเรื่อง “Only in Thailand” ที่ชัดเจนอีกเรื่องหนึ่ง<br /> <br /> 6) เป็นประเทศเดียวในโลก ที่ประชาชนมีความอดทนกับนักการเมืองสูงมาก ๆ ดังตัวอย่าง </p> <p> (1)    ส.ส. ในสภายกมืออนุมัติให้รัฐบาลกู้เงินตั้ง 800,000 ล้านบาท ไปทำอะไรก็ไม่รู้ ... ประชาชนก็ไม่ว่าอะไร </p> <p> (2)    ส.ว. (ซึ่งควรต้องเป็นกลาง) กินเงินเดือนเป็นเรือนแสน วันๆ ทำแต่เรื่องไม่สมานฉันท์ ... ประชาชนก็ไม่ว่าอะไร </p> <p> (3)    คนเป็นรัฐมนตรีสั่งให้ข้าราชการ ตั้งโต๊ะล่ารายชื่อชาวบ้านมาสู้กับการ เคลื่อนไหวทางการเมืองของภาคประชาชน ... ประชาชนก็ไม่ว่าอะไร </p> <p> ฯลฯ<br /> <br /> เรื่องชวนพิศวงที่เกิดขึ้นกับสยามประเทศ ในห้วงหลายปีมานี้ยังมีอีกมาก แต่ละเรื่องล้วนบั่นทอนการพัฒนาชาติประเทศ ไม่ให้ก้าวรุดไปข้างหน้า เพื่อจะได้ทัดเทียมประเทศที่เจริญแล้วทั้งหลาย บางเรื่องก็เป็นปัญหาในเชิงโครงสร้าง บางเรื่องเป็นปัญหาด้านวัฒนธรรม แต่หลายเรื่องกลับเป็นความอ่อนด้อย ทั้งในทางคุณภาพและทางทัศนคติของผู้คน<br /> <br /> เป็น “ปัญหาในองค์รวม” ที่ต้องรีบหาจุดเริ่มต้นเพื่อการแก้ไขโดยเร็ว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าใครควรเป็นเจ้าภาพ แต่ความจริงก็คือ เวลาที่มีอยู่เหลือน้อยลงไปทุกขณะแล้ว </p> <p> ที่มา <a href="http://www.prachatai.com/journal/2009/08/25463" target="_blank">ประชาไท </a> </p> http://www.arayachon.org/article/20090815/1461#comments politics soceity thailand Sat, 15 Aug 2009 15:26:25 +0700 admin 1461 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/rethink/20090625/1374 <p> <b>หมายเหตุ</b> ดร. <b>เสกสรรค์ ประเสริฐกุล</b> อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวปาฐกถา เรื่องนี้ ในการสัมมนาทางวิชาการ &quot; 70 ปี สยามเป็นไทย &quot; ที่หอประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีความสำคัญ ดังนี้<br /> <br /> การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคมในระยะหลัง ก็ทำให้อำนาจผูกขาดในการนิยามความเป็นชาติและปลูกฝังสิ่งที่ เรียกว่าวัฒนธรรมแห่งชาติลดน้อยถอยลงอย่างรวดเร็ว<br /> <br /> เมื่อระบบการเมืองการปกครองของไทย มีความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้น และสังคมไทยมีแนวโน้มเป็นเสรีนิยมมากกว่าเดิม การตรวจสอบท้าทายค่านิยม ตลอดจนบรรทัดฐานของความเป็นคนไทยที่รัฐกำหนด จึงมีโอกาสเกิดมากขึ้นเป็นธรรมดา ยังไม่ต้องพูดถึงการถอนตัวจากวัฒนธรรมแห่งชาติของคนรุ่นโลกาภิวัฒน์<br /> <br /> พูดอีกแบบหนึ่งคือ ในปัจจุบัน คนไทยเริ่มมีความคิดไม่ตรงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เกี่ยวกับความเป็นชาติและความเป็นไทย และการผูกขาดคำนิยามของจินตภาพเหล่านี้ นับวันจะทำได้ยากขึ้น<br /> <br /> เพราะฉะนั้น ในระยะที่ผ่านมา ถ้าประเทศไทยไม่มีกระบวนการแก้ไขความขัดแย้ง(Conflict Resolution) ที่สอดคล้องกับสภาพพหุลักษณ์ (Pluraism) ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเพียงพอ หรือถ้าหากยังมี การยืนกรานนิยามความเป็นชาติในแนวทางใดแนวหนึ่งอย่างตายตัว โดยไม่มีการรับฟังความเห็นที่แตกต่าง ก็อาจนำไปสู่การปะทะรุนแรงระหว่างหมู่ชนที่ได้ชื่อว่าสังกัดชาติเดียวกันได้ ทุกหนแห่ง<br /> <br /> การขยายตัวของเศรษฐกิจแบบทุนนิยม เข้าไปสู่ภูมิภาคต่าง ๆ ไม่เพียงเปลี่ยนวิถีชีวิตในต่างจังหวัด ให้เกี่ยวโยงและขึ้นต่อระบบตลาดเท่านั้น หากยังจัดจำแนกชนชั้นในสังคมชนบทขึ้นมาใหม่ (Class Differentiation) ขณะที่ตัวเมืองต่างจังหวัด กลายเป็นศูนย์กลางการค้ามากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับการเติบโตของชนชั้นกลางในภูมิภาค และการปรากฏขึ้นของชนชั้นนำใหม่ในท้องถิ่น(Local Elites) </p> <p> ซึ่งทุกวันนี้ชนชั้นนำและคนชั้นกลางในต่างจังหวัด อาจจะใช้ภาษาและมีวิถีชีวิตใกล้เคียงกับพวกเดียวกันในเมืองหลวงมากกว่าบรรดาชาวนาชาวไร่ ที่อยู่ล้อมรอบพวกเขาเสียอีก<br /> <br /> ระบบรัฐสภาไทยนั้นมีปัญหาหลายอย่าง แต่อย่างน้อยที่สุด มันก็เป็นพื้นที่ทางการเมือง ที่เปิดโอกาสให้ชนชั้นนำจากภูมิภาคต่าง ๆเข้าสู่ศูนย์อำนาจ และโดยผ่านกระบวนการเลือกตั้ง มวลชนที่เป็นฐานเสียงย่อมสามารถต่อรองเอาผลประโยชน์จากนักการเมืองได้บ้าง </p> <p> ด้วยเหตุนี้ การมีอยู่ของผู้แทนและนักการเมืองต่างจังหวัด จึงเท่ากับมีคนกลางคอยไกล่เกลี่ยความขัดแย้ง ระหว่างรัฐที่รวมศูนย์กับประชาชนระดับรากหญ้าอยู่ ในระดับหนึ่ง ที่สำคัญคือ สายสัมพันธ์นี้ ได้ลดทอนความรู้สึกเป็น&quot;คนนอก&quot;ของภูมิภาคที่มีอัตลักษณ์ต่าง จากเมืองหลวงและภาคกลางไปได้พอสมควร<br /> <br /> อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าการขยายตัวอย่างกว้างขวางของเศรษฐกิจทุนนิยม และการเข้าถึงเอเยนต์การเมืองในระบบรัฐสภาด้วยความสม่ำเสมอมากขึ้น โอกาสที่ประชาชนเหล่านี้จะแปลกแยกแตกหักกับรัฐ ก็มีอยู่ไม่น้อย ทั้งในรูปของการแยกดินแดน และการร่วมขบวนปฏิวัติของฝ่าย&quot;ซ้าย&quot;  ซึ่งสถานะดังกล่าว ทำให้ในสายตาของรัฐ อิสานนับเป็นปัญหาความมั่นคงอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว<br /> <br /> ปัญหาที่ตกค้างมาจากกระบวนการสร้างชาตินั้น มาถึงวันนี้อาจจะไม่ใช่ &quot;เรื่องส่วนตัว&quot; ระหว่างรัฐไทยและชาติไทยเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะท่ามกลางกระแสโลกาภิวัฒน์ ทั้งตัวรัฐและประชาชนที่อยู่ภายใต้การปกครอง ได้ถูกพลังอำนาจอื่นที่ไร้พรมแดนเข้ามาดัดแปลงจนเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปไม่น้อย กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างรัฐกับสังคม ก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักหน่วง<br /> <br /> ที่นับว่าอันตรายก็คือ ขณะที่รัฐกำหนดสังคมไม่ได้เหมือนเดิมหรือเท่าเดิม ตัวสังคมเองก็แตกกระจายเป็นส่วนเสี้ยว ขาดการเชื่อมโยงกัน และยังไม่มีพลังพอที่จะพลิกฐานะ มาควบคุมกำกับรัฐได้อย่างเป็นระบบเช่นกัน<br /> <br /> อันที่จริง ก่อนเกิดวิกฤตพ.ศ.2540 และการเปิดเสรีทั่วด้าน ตามแรงกดดันของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ(IMF) การพัฒนาแบบไม่ทั่วถึง(Uneven Development) ก็ผลิตปัญหาโดยตัวของมันเองอยู่แล้ว ตัวรัฐชาติเอง ก็สูญเสียฐานะไปหลายส่วน และอาจจะควบคุมกำกับทิศทางการพัฒนาประเทศไม่ได้อีกต่อไป </p> <p> ด้วยเหตุนี้ ปัญหาที่เกิดขึ้น จึงไม่ได้เป็นแค่ประเด็นทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว หากยังมีนัยสั่นคลอนระเบียบอำนาจแบบรัฐชาติอย่างลึกซึ้งถึงราก<br /> <br /> ประการแรก จินตภาพเรื่องอธิปไตยเหนือดินแดนถูกกัดกร่อนให้อ่อนลง เนื่องจากพลังอำนาจจากนอกประเทศ เข้ามามีส่วนกำหนดนโยบายของรัฐไทยได้ในสัดส่วนที่สูงมาก<br /> <br /> ประการต่อมา แนวคิดเรื่องผลประโยชน์แห่งชาติเอง ก็ถูกหักล้างไปมากเนื่องจากการเข้ามาผสมปนเปของผลประโยชน์ต่างชาติจนแยกไม่ออกว่า การเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทย แท้จริงแล้วเป็นผลประโยชน์ของใคร อันนี้ไม่ต้องเอ่ยถึงว่า แนวคิดผลประโยชน์แห่งชาติไม่ค่อยสมจริงมาตั้งแต่แรกแล้ว<br /> <br /> และประการสุดท้าย ในเมื่อรัฐชาติ ไม่ว่าระบบใด ล้วนอาศัยจินตภาพเรื่องผลประโยชน์แห่งชาติ เป็นข้ออ้างความชอบธรรมในการใช้ อำนาจ เมื่อมาถึงจุดนี้ ข้ออ้างดังกล่าว จึงขาดความหนักแน่นน่าเชื่อถือลงไปไม่น้อย กระทั่งเริ่มถูกคัดค้านถี่ขึ้นเรื่อย ๆ<br /> <br /> สภาพดังกล่าวหมายความว่า การสร้างฉันทานุมัติทางการเมือง(Political Consensus) จะกระทำโดยอาศัยข้ออ้างลอย ๆ เกี่ยวกับชาติไม่ได้อีกต่อไป ซึ่งก็มีชนชั้นนำบางกลุ่มฝืนทำอยู่ หากจะต้องอาศัยการมีส่วนร่วมของกลุ่มก้อนองค์กรต่าง ๆ จากภาคประชาชนหรือประชาสังคม มาตกลงกับรัฐหรือตกลงกันเอง จึงจะแก้ปัญหาได้<br /> <br /> เรื่องที่น่าวิตกเป็นอย่างยิ่งก็คือ ทุกวันนี้บรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับศูนย์อำนาจ ยังคงพยายามจัดเระเบียบการปกครองตามกรอบคิดเก่า ๆอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ในระยะ 2-3 ปีที่ผ่านมา ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ทั้งระบบอำนาจนิยมนอกเครื่องแบบและระบอบประชาธิปไตยที่อาศัยอำนาจรัฐแบบแนวดิ่ง ต่างก็ล้มเหลวในการดูแลบ้านเมือง<br /> <br /> อย่างไรก็ตาม ทางออกยังพอมีอยู่บ้าง ถ้าเราเปลี่ยนมุมมองความสัมพันธ์ทางอำนาจได้ทันเวลา ซึ่งเราในที่นี้ หมายถึง ผู้ที่เกี่ยวข้องกับอำนาจรัฐ ทั้งโดยตรงและโดยอ้อม พูดให้ชัดก็คือ </p> <p> อันดับแรก ในการจัดระเบียบความสัมพันธ์ทางอำนาจ หรือที่ชอบเรียกว่าปฏิรูปการเมืองนั้น จุดเน้นไม่ควรจำกัดอยู่แค่ การปรับแบ่งพื้นที่ระหว่างชนชั้นนำกลุ่มต่าง ๆ แม้ว่าสิ่งนี้จะจำเป็น หากจะต้องเปิดพื้นที่ให้การเมืองภาคประชาชน อันประกอบด้วยประชาธิปไตยทางตรงของชุมชนรากหญ้า และบทบาทตรวจสอบของภาคประชาสังคมในเมืองมากขึ้น ทั้งนี้ เพื่อรองรับสภาวะการเปลี่ยนแปลงในระดับรัฐที่ถูกผูกมัดไว้กับอิทธิพลไร้พรหมแดนอย่างหนึ่ง กับเพื่อป้องกันตัวจากแรงอัดกระแทกของทุนนิยมข้ามชาติอีกอย่างหนึ่ง<br /> <br /> อันดับต่อมา ถึงเวลาแล้วที่จะต้องลดความสำคัญของการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์อำนาจลงบ้าง และหันมาให้ความสำคัญกับแนวคิดเรื่อง การพัฒนาแบบทางเลือก(Alternative) ของชุมชนท้องถิ่นมากขึ้น กล่าวคือ </p> <p> รัฐจะต้องเลิกวางแผนหากำไรให้คนส่วนน้อยในนามของคนทั้งชาติ หรืออย่างน้อยต้องเลิกใช้ข้ออ้างแบบนั้นเสียที รวมทั้งต้องกระหนักว่า การใช้อำนาจของรัฐชาติ ขับเคลื่อนการเติบโตแบบทุนนิยมอย่างไม่หยุดยั้ง นับเป็นการใช้อำนาจทำร้ายพลเมืองส่วนใหญ่อย่างรุนแรงที่สุด เพราะมันมีผลให้การจัดสรรทรัพยากรไม่เท่าเทียมและไม่ทั่วถึง </p> <p> วิบากกรรมดังกล่าว ส่งผลให้จำนวนคนจนเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และนับวันยิ่งกลายเป็นเบี้ยทางการเมือง ที่ถูกใช้ประโยชน์โดยชนชั้นนำกลุ่มต่าง ๆ<br /> <br /> ในขณะที่รัฐไทยมีฐานะเป็นผู้จัดการสาขาของระบบทุนนิยมโลกมากขึ้น และมีลักษณะชาติน้อยลง อำนาจรัฐที่รวมศูนย์ไว้อย่างเต็มเปี่ยม จะยิ่งแก้ปัญหาภายในประเทศไม่ได้ เพราะฉะนั้น ไม่ช้าก็เร็ว จะต้องมีการจัดระเบียบอำนาจกันใหม่ ให้กับประชาสังคม สามารถกำกับรัฐ และชุมชนท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดวิถีชีวิตของตน </p> <p> เพราะฉะนั้น มีแต่ต้องแก้ไขปัญหาให้สอดคล้องกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนไป เราจึงจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข แม้ในอนาคต คนไทยยุคหลังสมัยใหม่ อาจจะกลับคล้ายชาวสยามในอดีตคือ มีอัตลักษณ์ ที่ผิดแผกแตกต่างกันทั้งประเทศ แต่ก็คงสามารถอยู่ร่วมกันได้ ถ้าพื้นที่การเมืองถูกจัดสรรไว้อย่างทั่วถึงและเป็นธรรม<br /> <br /> มันคงไร้เหตุผลสิ้นดี ถ้านักธุรกิจจากทั่วโลกสามารถเข้ามาหาเงินในเมืองไทยได้อย่างสะดวก แล้วชาติพันธุ์พื้นเมืองกลับถูกรังเกียจเดียดฉันท์ ในเมื่อทุนนิยมโลกาภิวัฒน์ทำให้รัฐไทยเลิกตั้งคำถามต่อนักลงทุนว่า &quot;เป็นคนไทยหรือเปล่า&quot; แล้วทำไมต้องถามชาวไร่ชาวนาตามป่าเขา ถามปัญญาชนที่คิดแตกต่างจากรัฐ หรือแม้แต่ถามผู้ใช้แรงงานจากประเทศบ้านด้วยคำถามแบบนี้<br /> <br /> ระเบียบอำนาจใหม่ในทิศทางดังกล่าว ยังคงต้องอาศัยเวลาผลักดันให้ปรากฏเป็นจริง แต่แนวโน้มสถานการณ์หลังรัฐชาติหรือหลังสมัยใหม่ (Post Modernity) ก็นับว่าเปิดโอกาสให้ทิศทางนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ </p> <p> <b>ทิศทางการเมืองใหม่ที่ไม่ได้เอารัฐเป็นตัวตั้ง หากถือมนุษยชาติ ชุมชนท้องถิ่นและปัจเจกภาพของปัจเจกบุคคลเป็นตัวตั้ง ไม่ว่าประเด็นการเข้าถึงทรัพยากร เรื่องสิ่งแวดล้อม ความยุติธรรม ตัวตนทางวัฒนธรรม หรือคุณค่าความเป็นคน</b> </p> <p> ที่มา <a href="http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/politics/analysis/20090625/54553/%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%90%E0%B8%81%E0%B8%96%E0%B8%B2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B9%8C-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%90%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%A5-%E0%B8%8A%E0%B8%B3%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%A4%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2.html" target="_blank">กรุงเทพธุรกิจ </a> </p> http://www.arayachon.org/rethink/20090625/1374#comments crisis politicals thailand Thu, 25 Jun 2009 13:48:03 +0700 admin 1374 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/news/20090303/1134 <p> เมื่อวันที่ 1 มี.ค.2552 ระหว่างเวลา 11.15-11.30 น. นาย<b>อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ</b> นายกรัฐมนตรี พร้อมด้วยผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียนอีก 9 ประเทศ ได้ร่วมลงนามเอกสารผลการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 ได้แก่ <b></b> </p> <p> <b>ปฏิญญาชะอำ-หัวหิน</b> ว่าด้วยแผนงานสำหรับประชาคมอาเซียน ปี ค.ศ. 2009 – 2015 ณ ห้องรอยัล ดุสิต แกรนด์ บอลรูม โรงแรมดุสิตธานี หัวหิน อ. ชะอำ จ. เพชรบุรี </p> <b></b> <p> นอกจากนี้ ผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียน ได้ให้การรับรองและออกเอกสารสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการ ประชุมฯ อีก 6 ฉบับ และรับทราบเอกสารอีก 7 ฉบับ รวมทั้งเป็นพยานเอกสารที่ลงนาม โดยรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน 1 ฉบับ ดังนี้<br /> <br /> <b>เอกสารที่ผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียนให้การรับรอง จำนวน 6 ฉบับ</b> ได้แก่<br /> <br /> 1. แผนงานการจัดตั้งประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน<br /> <br /> 2. แผนงานการจัดตั้งประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน<br /> <br /> 3. แผนงานข้อริเริ่มเพื่อการรวมตัวของอาเซียน ฉบับที่สอง ค.ศ. 2009-2015<br /> <br /> 4. ปฏิญญาร่วมว่าด้วยการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษในอาเซียน<br /> <br /> 5. แถลงการณ์ว่าด้วยความมั่นคงด้านอาหารในภูมิภาคอาเซียน รวมทั้งแผนนโยบาย บูรณาการความมั่นคงด้านอาหารของอาเซียน และแผนกลยุทธ์ความมั่นคงด้านอาหารของอาเซียน<br /> <br /> 6. แถลงการณ์ว่าด้วยวิกฤตเศรษฐกิจและการเงินโลก<br /> <br /> <b>เอกสารที่ผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียนรับทราบ จำนวน 7 ฉบับ</b> ได้แก่<br /> <br /> 1. รายงานประจำปีของเลขาธิการอาเซียน เรื่องการดำเนินงานของอาเซียน ต่อที่ประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14<br /> <br /> 2. รายงานของเลขาธิการอาเซียน ว่าด้วยพัฒนาการการอนุวัติแผนปฏิบัติการเวียงจันทน์<br /> <br /> 3. รายงานของเลขาธิการอาเซียน ว่าด้วยการติดตามผลการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 13 และการประชุมอื่นที่เกี่ยวข้อง<br /> <br /> 4. รายงานของผู้อำนวยการบริหารมูลนิธิอาเซียน<br /> <br /> 5. สรุปรายงานตารางความคืบหน้าประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน และตารางความคืบหน้าประชาคมอาเซียน<br /> <br /> 6. รายงานการดำเนินโครงการเผยแพร่ ปีแห่งความรู้เกี่ยวกับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2551<br /> <br /> 7. รายงานว่าด้วยการแข่งขันเพลงประจำอาเซียน<br /> <br /> เอกสารที่ลงนามโดยรัฐมนตรีต่างประเทศ โดยมีผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียนเป็นพยาน จำนวน 1 ฉบับ ได้แก่ ความตกลงอาเซียนว่าด้วยความมั่นคงทางปิโตรเลียม<br /> <br /> ***********<br /> </p> <blockquote> <br /> <center><b>แถลงการณ์ของประธานอาเซียน</b></center> <br /> ในโอกาสการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 อำเภอชะอำ วันที่ 28 กุมภาพันธ์-1 มีนาคม 2552   โดยสำนักโฆษกฯ (คำแปลอย่างไม่เป็นทางการ)<br /> <br /> 1. เราประมุขของรัฐและหัวหน้ารัฐบาล ของรัฐสมาชิกของสมาคมประชาชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้มาพบกันที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย เป็นครั้งแรกภายใต้กฎบัตรอาเซียน ในการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 ระหว่างวันที่ 28 กุมภาพันธ์- 1 มีนาคม 2552 <p> เราได้หารือกันอย่างกว้างขวางเปิดกว้างและบรรลุผลสำเร็จ ภายใต้หัวข้อหลัก “<b> กฎบัตรอาเซียนเพื่อประชาชนอาเซียน</b> ”<br /> <br /> <b>กฎบัตรอาเซียน</b><br /> <br /> 2. เราได้ฉลองการมีผลใช้บังคับของกฎบัตรอาเซียน เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2552 กฎบัตรนี้ได้วางกรอบทางกฎหมายและทางสถาบัน สำหรับอาเซียนให้เป็นองค์การที่มีกฎหมายเป็นพื้นฐาน มีประสิทธิภาพและมีประชาชนเป็นศูนย์กลาง เพื่อปูทางไปสู่การบรรลุประชาคมอาเซียนภายในปี 2558 </p> <p> ในการนี้ เราได้มีอาณัติให้องค์กรต่าง ๆ ของอาเซียนปฏิบัติตามและบังคับใช้กฎบัตรอาเซียนโดยสมบูรณ์<br /> <br /> 3. เรายินดีในผลสำเร็จของการประชุม ระหว่างรัฐมนตรีต่างประเทศของเรา กับสมาชิกของคณะผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายระดับสูงว่าด้วยกฎบัตรอาเซียน ซึ่งในระหว่างนั้น ข้อเสนอแนะต่างๆ ได้มีขึ้น โดยเฉพาะในประเด็นเกี่ยวกับ สภาพบุคคลทางกฎหมายของอาเซียน การจัดตั้งกลไกระงับข้อพิพาทและประเด็นทางกฎหมายอื่นๆ ภายใต้กฎบัตรอาเซียน<br /> <br /> 4. เรายินดีกับความคืบหน้าในการจัดตั้ง คณะกรรมการผู้แทนถาวรประจำอาเซียน ณ กรุงจาการ์ตา เมื่อเริ่มปฏิบัติหน้าที่แล้ว คณะผู้แทนถาวรประจำอาเซียน จะเป็นเครื่องมือสำคัญในการเสริมสร้างความร่วมมือ ระหว่างรัฐสมาชิกอาเซียน ปรับปรุงการประสานงานกับสำนักเลขาธิการอาเซียน และเสริมสร้างความสัมพันธ์กับหุ้นส่วนภายนอกภูมิภาค<br /> <br /> 5. เราชื่นชมความก้าวหน้าของคณะทำงานระดับสูง ว่าด้วยองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน ซึ่งได้เสนอร่างขอบเขตอำนาจหน้าที่ขององค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน ต่อที่ประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียนเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552 </p> <p> เรารับทราบว่า การจัดตั้งองค์กรสิทธิมนุษยชนอาเซียน เพื่อส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนของประชาชนอาเซียน จะเป็นหนึ่งในภารกิจสำคัญที่จะทำให้ อาเซียนเป็นประชาคมที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง </p> <p> ด้วยเหตุนี้ เราตกลงว่า องค์กรนี้ ควรเริ่มปฏิบัติหน้าที่ได้ ภายในการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 15 ในช่วงปลายปี 2552<br /> <br /> 6. เราย้ำถึงความจำเป็น ที่จะต้องจัดสรรทรัพยากรอย่างพอเพียง อันรวมถึงงบประมาณและบุคลากรเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่ง ของสำนักเลขาธิการอาเซียน เพื่อให้สำนักเลขาธิการอาเซียน สามารถบรรลุภารกิจและความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นตามกฎบัตรอาเซียน<br /> <br /> <b>การเสริมสร้างความสามารถในการปรับตัวต่อสถานการณ์ในระดับภูมิภาค</b><br /> <br /> <b>เสถียรภาพทางการเงิน</b><br /> <br /> 7. เราชื่นชมแถลงการณ์ร่วม สำหรับสื่อมวลชนของการประชุมรัฐมนตรีคลังอาเซียน+3 สมัยพิเศษที่จังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552 ซึ่งสะท้อนถึงพันธกรณีที่แน่วแน่ของประเทศสมาชิกอาเซียนและประเทศ + 3 ที่จะร่วมมือกัน แก้ไขผลกระทบในทางลบของวิกฤตการณ์การเงินโลกปัจจุบัน ที่มีผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศ<br /> <br /> 8. เรายินดีต่อความคืบหน้าของข้อริเริ่มเชียงใหม่แบบพหุภาคี และชื่นชมต่อการตัดสินใจ ที่จะเพิ่มจำนวนเงินของข้อริเริ่มเชียงใหม่ฯ จากที่เคยตกลงกันไว้ที่ 80 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 120 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วยการสนับสนุนทางการเงินที่เพียงพอ และการทำให้กระบวนการเฝ้าระวังมีความเข้มแข็งมากขึ้น </p> <p> ข้อริเริ่มเชียงใหม่แบบพหุภาคี จะสามารถเป็นกลไกที่มีประสิทธิภาพ ที่จะส่งเสริมความเชื่อมั่น และรื้อฟื้นเสถียรภาพทางการเงินในภูมิภาค เราเรียกร้องให้รัฐมนตรีคลัง ทำงานต่อไปกับประเทศ+3 เพื่อเร่งรัดกระบวนการข้อริเริ่มเชียงใหม่แบบพหุภาคี </p> <p> นอกจากนี้ เรายังสนับสนุนการดำเนินการ ตามข้อริเริ่มตลาดพันธบัตรเอเชีย เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตลาดการเงินในภูมิภาค โดยเสนอทางเลือกที่เพิ่มขึ้นและความหลากหลายของรูปแบบ ในการออมและการลงทุนในภูมิภาค<br /> <br /> 9. เราเห็นพ้องกันว่า นโยบายเศรษฐกิจมหภาคที่สวนกระแสและประสานงานกันมากขึ้น เป็นวิธีที่ดีที่สุด ในการรับมือกับวิกฤตการณ์การเงินโลก บางรัฐบาลได้ดำเนินแผนกระตุ้นทางการเงิน เพื่อกระตุ้นอุปสงค์ภายในประเทศ รวมทั้งดำเนินนโยบายทางการเงินแบบผ่อนคลาย เพื่อให้ภาคธนาคารสามารถดำเนินการได้ต่อไป </p> <p> เราจะพยายามต่อไปเพื่อทำให้แน่ใจว่าโครงข่ายความคุ้มครองทางสังคม อยู่ในสถานะที่จะบรรเทาผลกระทบ ต่อคนยากจนและกลุ่มผู้เสียเปรียบทางสังคม<br /> <br /> 10. เราตกลงที่จะทำงานคู่ขนานกับข้อเสนอแนะของที่ประชุมสุดยอดของกลุ่ม G-20 โดยเฉพาะในเรื่องการปฏิรูปสถาบันและตลาดการเงินระหว่างประเทศ เรายึดมั่นที่จะต่อต้านมาตรการกีดกันทางการค้าต่างๆ ซึ่งจะทำให้การค้าโลกเลวร้ายลงและทำให้การฟื้นฟูทางเศรษฐกิจล่าช้า<br /> <br /> <b>ความมั่นคงทางอาหารและพลังงาน</b><br /> <br /> 11.  เราตระหนักถึงความสำคัญของการแก้ไขปัญหาความท้าทาย จากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิ อากาศ และความต้องการของอาเซียนที่จะทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด และกับประเทศคู่เจรจาอื่นๆ เพื่อให้การประชุมว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ ที่กรุงโคเปนเฮเกนประสบผลสำเร็จ<br /> <br /> 12. เราตระหนักถึงความต้องการที่จะแก้ไขปัญหา ที่เกี่ยวโยงกัน ระหว่างความมั่นคงด้านอาหารและความมั่นคงด้านพลังงานอย่างรอบด้าน เราให้คำมั่นที่จะกระชับความร่วมมือกัน เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงด้านอาหาร ทั้งภาคการผลิตและภาคการจัดจำหน่าย </p> <p> เราจะทำให้แน่ใจว่า ทรัพยากรและเทคโนโลยี จะได้รับการจัดสรรอย่างเพียงพอเพื่อเพิ่มผลผลิตทาง อาหาร ขณะที่กลไกที่เหมาะสม จะต้องได้รับการพัฒนาเพื่อขจัดการบิดเบือนทางการตลาด สำหรับอาหาร ทั้งนี้ เพื่อให้เกิดความมั่นใจในความมั่นคงด้านอาหารในยามวิกฤต </p> <p> เรายินดีต่อความพยายามที่กำลังดำเนินอยู่ ในการจัดตั้งกองทุนสำรองข้าวฉุกเฉินของอาเซียนกับประเทศ +3 เพื่อเป็นกลไกถาวรในภูมิภาค<br /> <br /> 13. เรารับทราบความสำคัญของความร่วมมือด้านพลังงาน เพื่อที่จะรับประกันการเพิ่มพูนความมั่นคงและความยั่งยืนของพลังงาน โดยอาศัยการทำให้มีความหลากหลายของทรัพยากร การพัฒนาและอนุรักษ์ทรัพยากร การใช้ทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ และการใช้เทคโนโลยีที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม อย่างกว้างขวาง </p> <p> ในการนี้ เรายินดีต่อการลงนามในความตกลงอาเซียน ว่าด้วยความมั่นคงด้านพลังงาน ซึ่งจะเป็นคุณูปการสำคัญต่อความมั่นคงด้านพลังงาน<br /> <br /> 14. เราเน้นความจำเป็น ที่จะกระชับความร่วมมือในการพัฒนาพลังงานทดแทน และพลังงานทางเลือก รวมทั้งเชื้อเพลิงชีวภาพ เราเน้นย้ำความจำเป็นที่จะส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทน ร่วมกับพลังงานรูปแบบอื่น ๆ ในสัดส่วนที่มากขึ้น </p> <p> ในการนี้ เราได้เรียกร้องให้รัฐมนตรีพลังงานอาเซียน ร่วมกันกำหนดเป้าหมายเชิงปริมาณ ของพลังงานทดแทน ร่วมกับพลังงานรูปแบบอื่นๆ ภายในห้าปีข้างหน้า เราได้ตกลงที่จะพิจารณาลู่ทางในการพัฒนาภูมิภาคนี้ เป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและพัฒนาด้านพลังงานทดแทน<br /> <br /> <b>การจัดการด้านภัยพิบัติ</b><br /> <br /> 15.  เรายินดีกับความสำเร็จของกลไกที่อาเซียนมีบทบาทนำ ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากไซโคลนนาร์กิส และให้คำมั่นจะสนับสนุนพม่า ในความพยายามฟื้นฟูพื้นที่ประสบภัยต่อไป โดยเฉพาะหลังการเปิดตัวแผนฟื้นฟูและเตรียมความพร้อม หลังภัยพิบัติไซโคลนนาร์กิส </p> <p> เรายินดีต่อมติที่ประชุมของรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน ที่จะขยายระยะเวลาการปฏิบัติหน้าที่ ของกลุ่มแกนนำสามฝ่ายจนถึงเดือนกรกฎาคม 2553 เพื่อเพิ่มขีดความสามารถด้านการบรรเทาทุกข์ภัยพิบัติ </p> <p> เราตกลงที่จะพัฒนากลไกระดับภูมิภาค ในลักษณะบูรณาการ เพื่อรับมือกับมหาภัยพิบัติในอนาคต เรารับทราบข้อเสนอของประเทศไทย ที่จะให้การฝึกอบรมและการเพิ่มขีดความสามารถ ในการจัดการภัยพิบัติ โดยศูนย์เตรียมความพร้อมด้านภัยพิบัติในเอเชีย<br /> <br /> 16. เราตกลงที่จะให้เลขาธิการอาเซียน ทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานด้านมนุษยธรรมของอาเซียน ซึ่งสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ทันที เมื่อได้รับการร้องขอจากประเทศสมาชิกอาเซียนที่ประสบภัย ในกรณีมหาภัยพิบัติ ไม่ว่าจะเป็นภัยพิบัติธรรมชาติหรือโรคระบาด<br /> <br /> <b>เป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษและการลดช่องว่างการพัฒนา</b><br /> <br /> 17. เรายินดีกับความคืบหน้าของการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ โดยเฉพาะในด้านการให้การศึกษาในเบื้องต้น ความเท่าเทียมกันทางเพศและการต่อสู้กับโรคติดต่อ เราย้ำความจำเป็นที่จะต้องรักษาความสมดุล ระหว่างความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ กับการพัฒนาทางสังคมและความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อม เพื่อเพิ่มความพยายามของเราในการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ<br /> <br /> 18. เราเน้นความสำคัญทางยุทธศาสตร์ ของความพยายามร่วมกันในการลดช่องว่างการพัฒนา เพื่อ ทำให้ประชาคมอาเซียน ที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลางบรรลุผล </p> <p> เรารับรองแผนงานของข้อริเริ่มเพื่อการรวมตัวกันของอาเซียน ฉบับที่ 2 ระหว่างปี 2552-2558 และรับทราบว่า แผนงานดังกล่าว รวมทั้งแผนงานการจัดตั้งประชาคมอาเซียนสามเสาหลัก จะช่วยผลักดันให้กระบวนการสร้างประชาคมเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างสมดุล ครอบคลุมและยั่งยืน<br /> <br /> <b>ประชาคมการเมืองและความมั่นคง</b><br /> <br /> 19. เรายินดีที่แผนงานการจัดตั้งประชาคมการเมือง และความมั่นคงอาเซียนแล้วเสร็จ </p> <p> แผนงานดังกล่าว ได้ตั้งเป้าหมายให้อาเซียนเป็นประชาคมที่มีกฎเกณฑ์และมีค่านิยม และบรรทัดฐานร่วมกัน เป็นภูมิภาคที่เป็นปึกแผ่น มีสันติภาพ เสถียรภาพและมีความสามารถตอบสนองกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป โดยยึดมั่นความรับผิดชอบร่วมกันต่อความมั่นคงอย่างรอบด้าน และเป็นภูมิภาคที่ มองออกไปสู่ภายนอกและมีพลวัตร ในโลกที่มีความพึ่งพาซึ่งกันและกันและบูรณาการมากขึ้น<br /> <br /> 20. เราเรียกร้องให้ดำเนินการ ตามแผนงานการจัดตั้งประชาคมอาเซียนด้านการเมือง และความมั่นคงอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยส่งเสริมสันติภาพ เสถียรภาพและความรุ่งเรืองในภูมิภาคของเรา รวมทั้งเพื่อคุ้มครองผลประโยชน์และสวัสดิการของประชาชนอาเซียน </p> <p> ในการนี้ เรามอบหมายให้คณะมนตรีประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน จัดลำดับความ สำคัญของการดำเนินการและกิจกรรม เพื่อให้ประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน บรรลุผลตามเป้าหมายและสอดคล้องกับหลักการและวัตถุประสงค์ของกฎบัตรอาเซียน<br /> <br /> 21. เราชื่นชมผลการประชุมรัฐมนตรีกลาโหมอาเซียนครั้งที่ 3 ที่เมืองพัทยา ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 25-27 กุมภาพันธ์ 2552 ซึ่งมีความสำคัญ ต่อการสร้างประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน และเสริมสร้างความสามารถของอาเซียน ในการจัดการกับความท้าทายทางความมั่นคง ใน รูปแบบใหม่ อันรวมถึงภัยพิบัติต่างๆ<br /> <br /> <b>ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน</b><br /> <br /> 22. เรายินดีกับผลการประชุมคณะมนตรีเศรษฐกิจอาเซียนครั้งแรก โดยเฉพาะระบบใบคะแนนของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ที่ใช้สำหรับติดตามผลการดำเนินการตามพันธกรณีของเรา และแผนการสื่อสารของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ซึ่งจะเสริมสร้างความตระหนักในการเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน<br /> <br /> 23. เราชื่นชมความก้าวหน้าที่เกิดขึ้น หลังจากการลงนามปฏิญญาว่าด้วยแผนงาน การจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ที่เกิดขึ้นในช่วงการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้ง ที่ 13 ที่สิงคโปร์เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 และเน้นย้ำความสำคัญของการบูรณาการทางเศรษฐกิจอาเซียน อย่างทันกาลภายใต้หัวข้อ “ก้าวเดินด้วยกัน ทำงานร่วมกันไปสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน”<br /> <br /> <b>สินค้า</b><br /> <br /> 24. เราชื่นชมผลสำเร็จของการจัดทำความตกลงอาเซียนว่าด้วยการค้าสินค้า และการลงนามความ ตกลงดังกล่าว โดยรัฐมนตรีเศรษฐกิจอาเซียน ในระหว่างการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งนี้ </p> <p> เราตระหนักว่า ความตกลงฉบับนี้ ได้บรรจุองค์ประกอบสำคัญต่างๆ ที่จะเสริมสร้างความโปร่งใส ความแน่นอนและการคาดการณ์ได้ ภายในกรอบทางกฎหมายของอาเซียน และเสริมสร้างระบบข้อตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน ซึ่งมีกฎเกณฑ์เป็นพื้นฐาน อันมีความสำคัญต่อประชาคมธุรกิจอาเซียนและผู้บริโภค<br /> <br /> 25. เราได้แสดงความยินดีต่อการจัดทำความตกลง ยอมรับร่วมรายสาขาของอาเซียนสำหรับ การตรวจผู้ผลิตผลิตภัณฑ์ยา ตลอดจนการลงนามความตกลงดังกล่าว โดยรัฐมนตรีเศรษฐกิจอาเซียนในระหว่างการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14<br /> <br /> <b>การบริการ</b><br /> <br /> 26. เรารับทราบความคืบหน้าสำคัญที่มีขึ้น ในการเปิดเสรีการค้าบริการในรอบต่างๆ ของการเจรจากรอบความตกลงว่าด้วยการค้าบริการของอาเซียน นอกจากนี้ เราพอใจในการดำเนินงานในการเจรจารอบที่ 5 ภายใต้กรอบความตกลงว่าด้วยการค้าบริการของอาเซียน ซึ่งส่งผลให้มีการลงนามพิธีสารอนุวัติข้อผูกพันชุดที่ 7 ในระหว่างการประชุมสุดยอดครั้งนี้<br /> <br /> <b>การลงทุน</b><br /> <br /> 27. เรายินดีกับการลงนามความตกลง ว่าด้วยการลงทุนฉบับครอบคลุม (เอซีไอเอ) ในระหว่างการประชุมสุดยอดปีนี้ เราชื่นชมที่จะนำเสนอเอซีไอเอที่ทันท่วงที เนื่องการความตกลงฉบับครอบคลุมนี้จะทำให้อาเซียนเป็นที่น่าสนใจ ในฐานะจุดหมายของการลงทุนและกระตุ้นเศรษฐกิจอาเซียน<br /> <br /> <b>การท่องเที่ยว</b><br /> <br /> 28. เราชื่นชมพันธกรณีและความพยายามของรัฐมนตรีท่องเที่ยวอาเซียน ในการส่งเสริมบูรณาการด้านการท่องเที่ยว เพื่อจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน โดยการจัดทำแผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวอาเซียน ปี 2554-2558 และการจัดทำแนวพื้นที่เชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวอาเซียน </p> <p> เรารับทราบมาตรการแก้ไข เพื่อตอบสนองต่อการถดถอยทางเศรษฐกิจ โดยการประกาศให้ ปี 2551 -2553 เป็นปีแห่งเยาวชนนักเดินทาง ภายใต้ข้อคิดริเริ่มอาเซียนด้านการท่องเที่ยว<br /> <br /> <b>วาระการพัฒนารอบโดฮา</b><br /> <br /> 29. เรายืนยันเจตนารมณ์ที่จะบรรลุผล วาระการพัฒนารอบโดฮา ดังนั้น เราเรียกร้องให้สมาชิกองค์การการค้าโลก โดยเฉพาะผู้มีบทบาทสำคัญ ให้เร่งรัดการเสริมสร้าง และใช้ความยืดหยุ่นเพื่อให้สามารถสรุปรอบการเจรจานี้ได้ เรายังเรียกร้องให้ประเทศผู้ค้าทั้งปวง ระงับการเพิ่มการกีดกันทางการค้าหรือ การใช้มาตรการบิดเบือนทางการค้า ซึ่งจะทำให้สถานการณ์ที่อ่อนไหวของตลาดโลกเลวร้ายลง<br /> <br /> 30. เราเรียกร้องให้ประเทศพัฒนาแล้ว เพิ่มความช่วยเหลือแก่ประเทศกำลังพัฒนา และโดยเฉพาะประเทศพัฒนาน้อยที่สุด เพื่อเพิ่มพูนการมีส่วนร่วมของประเทศเหล่านั้นในการค้าโลก รวมทั้งลดแรงกระทบจากวิกฤตการณ์โลกในปัจจุบัน<br /> <br /> 31. เราเรียกร้องให้ เอื้ออำนวยและเร่งรัดกระบวนการภาคยานุวัติองค์การการค้าโลก ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว โดยให้ความสำคัญกับการพัฒนาของประเทศนั้น<br /> <br /> <b>วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม</b><br /> <br /> 32. ด้วยส่วนแบ่งที่ใหญ่ที่สุดในระบบเศรษฐกิจ วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม สามารถมีบทบาทสำคัญในการรองรับผลกระทบของการชะลอตัวทางเศรษฐกิจ โดยการสร้างงานในภาคการผลิตและการบริการ จุดแข็งของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ควรจะถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ พัฒนาต่อไป และป้องกันไม่ให้ได้รับผลกระทบจากวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน </p> <p> บรรษัทที่เติบโตขึ้นทั้งหลาย ควรจะถูกส่งเสริมให้เป็นหุ้นส่วนกับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ในสาขาเดียวกัน รวมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม เข้ากับห่วงโซ่การผลิตต่างๆ และให้ความสนับสนุนในเรื่องการวิจัยและการพัฒนา การสร้างนวัตกรรมใหม่ๆ การใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ แนวทางดำเนินการ และเทคโนโลยี </p> <p> โดยที่วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม เป็นหนึ่งในสาขาสำคัญอันดับแรกๆ ที่อยู่ในแผนงานการสร้างประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน เราจึงควรเร่งรัดการพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมต่างๆ ในการนี้ เราได้มอบหมายให้คณะมนตรีประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน พัฒนาแผนการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรม ที่มุ่งเสริมสร้างความสามารถในการแข่งขัน และปรับตัวต่อสถานการณ์ในภูมิภาค<br /> <br /> <b>ประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน</b><br /> <br /> 33. เรารับรองแผนงานการจัดตั้งประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน เป็นแผนงานในการมุ่งสู่การเป็นประชาคมอาเซียน ที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลาง มีความรับผิดชอบต่อสังคมเพื่อความเป็นปึกแผ่น เป็นเอกภาพ และมีอัตลักษณ์ร่วมกัน ตลอดจนสร้างสังคมที่เอื้ออาทรและแบ่งปัน ที่เน้นการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนและด้วยการผสมกลมกลืน </p> <p> เป็นประชาคมซึ่งความเป็นอยู่ที่ดี การทำมาหากิน และสวัสดิการของประชาชนได้รับการส่งเสริม โดยคำนึงถึงที่กล่าวนี้ เราเน้นความสำคัญของการส่งเสริมความร่วมมือ ในการพัฒนามนุษย์ สวัสดิการสังคม ความยุติธรรมและสิทธิต่าง รวมถึงมุ่งให้เกิดความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อม การสร้างอัตลักษณ์อาเซียน และการลดช่องว่างทางการพัฒนา<br /> <br /> 34. เราสนับสนุนให้รัฐสมาชิกอาเซียน ส่งเสริมการสร้างความตระหนักรับรู้เกี่ยวกับอาเซียนในหมู่ประชาชน โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชนผ่านการศึกษาและวัฒนธรรม </p> <p> ภายใต้การศึกษา เราเห็นว่า การจัดทำหลักสูตรอาเซียนของแต่ละชาติ ในการศึกษาทุกระดับ จะช่วยเตรียมเยาวชนของเราให้พร้อม สำหรับการเก็บเกี่ยวผลสำเร็จจากประชาคมอาเซียน รวมไปถึงการมีส่วนร่วมในกระบวนการสร้างประชาคมอาเซียน </p> <p> เราส่งเสริมการพัฒนาการศึกษาตลอดชีพและการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ ในการส่งเสริมการศึกษาเกี่ยวกับอาเซียนและความรู้เกี่ยวกับอาเซียน โดยเฉพาะในกลุ่มประชาชน ในพื้นที่ท้องถิ่นที่ถูกละเลยและกลุ่มผู้ด้อยโอกาส<br /> <br /> 35. เราเน้นความสำคัญในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ในกระบวนการสร้างประชาคมอาเซียน ดังนั้น เราจึงยินดีกับการริเริ่มของไทย ในการจัดตั้งสมาคมอาเซียน-ประเทศไทย ซึ่งจะเป็นเวทีให้ผู้แทนจากหน่วยงานรัฐ สถาบันการศึกษาและภาคประชาสังคม เข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการก่อตั้งประชาคมอาเซียน </p> <p> เราส่งเสริมให้รัฐสมาชิกอาเซียนอื่น ๆ ให้จัดตั้งกลไกในลักษณะเดียวกันนี้ เพื่อให้เกิดเป็นเครือข่าย ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการแบ่งปันข้อมูลและกิจกรรมระดับภูมิภาค<br /> <br /> 36. เราต้อนรับเพลง The ASEAN Way เป็นเพลงประจำอาเซียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นผลที่เป็นรูปธรรม จากการดำเนินการตามกฎบัตรอาเซียน เพลง The ASEAN Way นี้ เป็นลิขสิทธิ์ของอาเซียน โดยสำนักเลขาธิการอาเซียนเป็นหน่วยงานหลัก ที่จะดูแลการใช้เพลงดังกล่าวอย่างเหมาะสม </p> <p> เราส่งเสริมให้ใช้เพลงดังกล่าว ในการประชุมอย่างเป็นทางการและกิจกรรมภายในอาเซียน รวมทั้งการประชุมกับประเทศคู่เจรจา เราสนับสนุนให้รัฐสมาชิกอาเซียน เผยแพร่เพลงประจำอาเซียนภายในประเทศของตน โดยการแปลเป็นภาษาท้องถิ่นและปรับเปลี่ยนเป็นรูปแบบอื่นๆ เพื่อส่งเสริมความตระหนักรู้เกี่ยวกับอาเซียน </p> <p> เราได้เน้นถึงความจำเป็น ที่จะพัฒนาความคิดและความรู้สึก ของการเป็นพลเมืองอาเซียนซึ่งมีความตระหนักรู้เกี่ยวกับอาเซียน ตลอดจนคุณค่าและหลักการของอาเซียนด้วย<br /> <br /> <b>ประเด็นในระดับภูมิภาคและระหว่างประเทศ</b><br /> <br /> <b>พม่า</b><br /> <br /> 37. เราได้หารืออย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับปัญหาพม่า นายเต็ง เส่ง นายกรัฐมนตรีพม่าได้กล่าวสรุปเกี่ยวกับพัฒนาการทางการเมือง และความคืบหน้าในการดำเนินการตามแผนปฏิบัติการ 7 ขั้นตอนที่จะนำไปสู่ประชาธิปไตยในพม่า </p> <p> เราสนับสนุนให้รัฐบาลพม่า อำนวยความสะดวกต่อกระบวนการปรองดองแห่งชาติ ให้ครอบคลุมมากขึ้น เพื่อสร้างเอกภาพแห่งชาติ อันจะนำไปสู่สันติภาพและความเจริญรุ่งเรืองในพม่า เราเรียกร้องพม่าให้ร่วมมือกับผู้แทนพิเศษของเลขาธิการสหประชาชาติ และผู้แทนพิเศษของสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนต่อไป<br /> <br /> <b>ผู้หลบหนีเข้าเมืองโดยผิดกฎหมายในมหาสมุทรอินเดีย</b><br /> <br /> 38. เราได้มีการหารือที่เป็นประโยชน์ ในเรื่องผู้หลบหนีเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย ในมหาสมุทรอินเดีย โดยตระหนักถึงความซับซ้อนและละเอียดอ่อน โดยที่ประเด็นนี้ เป็นปัญหาระดับภูมิภาคและมีนัยด้านมนุษยธรรม </p> <p> เราได้ตกลงที่จะเพิ่มการแลกเปลี่ยนทัศนะ และทำงานร่วมกันภายในอาเซียน ในขณะเดียวกัน ปัญหานี้ ควรได้รับการแก้ไขในบริบทที่กว้างกว่า รวมทั้งกระบวนการบาหลี โดยรวมประเทศต้นทาง ประเทศทางผ่านและประเทศปลายทาง<br /> <br /> <b>สถานการณ์ในฉนวนกาซา</b><br /> <br /> 39. เราได้หารือกันเกี่ยวกับสถานการณ์ในฉนวนกาซา ซึ่งเกิดจากปฏิบัติการทางทหารของอิสราเอล เราเน้นว่า สวัสดิการและการกินดีอยู่ดีของชาวปาเลสไตน์ ในฉนวนกาซามีความสำคัญสูงสุด </p> <p> เราเรียกร้องให้มีการเข้าถึง ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมอย่างไม่มีอุปสรรค แก่ชาวปาเลสไตน์ทั่วพื้นที่ฉนวนกาซา เพื่อช่วยบรรเทาความยากลำบากของชาวปาเลสไตน์ เราสนับสนุนทุกความพยายาม ทั้งระดับภูมิภาคและระหว่างประเทศ ที่จะนำมาซึ่งการหยุดยิงอย่างถาวร<br /> <br /> 40. เราเน้นความสำคัญของการส่งเสริมการฟื้นฟูบูรณะในฉนวนกาซา และความจำเป็นที่จะได้รับความช่วยเหลือระหว่างประเทศอย่างต่อเนื่อง ในการนี้ เราเรียกร้องให้ทุกประเทศที่เกี่ยวข้องมีส่วนร่วมอย่างแข็งขัน ในการประชุมระหว่างประเทศที่จะส่งเสริมการบูรณะฟื้นฟูในฉนวนกาซา ที่จะจัดโดยอียิปต์ในเดือนมีนาคม 2552 </p> <p> เรายินดีต่อความพยายามที่จะทำให้ ชาวปาเลสไตน์มีความปรองดองกัน โดยเฉพาะความตกลงล่าสุดระหว่างกลุ่มปาเลสไตน์ต่าง ๆ ที่จะจัดตั้งคณะกรรมการเพื่อจัดตั้งรัฐบาลที่มีเอกภาพ </p> <p> เราเรียกร้องความพยายามครั้งใหม่ของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง และประชาคมระหว่างประเทศที่จะนำมาซึ่งสันติภาพที่สมบูรณ์แบบ บนพื้นฐานของวิสัยทัศน์ที่จะมีรัฐประชาธิปไตยสองรัฐ ได้แก่ อิสราเอล และปาเลสไตน์ อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ภายใต้เขตแดนที่มั่นคงและได้รับการยอมรับ ตามข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงสหประชาชาติที่ 1850 (2008) และข้อริเริ่มสันติภาพของอาหรับ </p> <p> เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ การหารือระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์ ควรจะมีขึ้นโดยเร็วที่สุด<br /> <br /> <b>ความสัมพันธ์ภายนอกของอาเซียน</b><br /> <br /> 41. เรายินดีต่อการแต่งตั้งเอกอัครราชทูตประจำอาเซียน ของประเทศที่ไม่ใช่สมาชิก ซึ่งเอกอัครราชทูตเหล่านี้ มีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมความสัมพันธ์ และความร่วมมือที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ระหว่างอาเซียนกับคู่เจรจาภายนอก<br /> <br /> 42.เรายินดีต่อการที่จะมีการจัดการประชุมสุดยอด เพื่อฉลองครบรอบความสัมพันธ์ 20 ปี อาเซียน – เกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 1-2 มิถุนายน 2552 (2009) ณ เกาะเจจู เกาหลีใต้ เราเห็นร่วมกันว่า การประชุมสุดยอด จะเป็นโอกาสดีที่จะทบทวนความสัมพันธ์ใน 20 ปีที่ผ่านมา และกำหนดทิศทางความร่วมมือในอนาคตระหว่างอาเซียนกับเกาหลีใต้<br /> <br /> 43. เราตระหนักว่าความตกลงจัดตั้งเขตการค้าเสรีของอาเซียน ที่มีอยู่กับประเทศคู่เจรจาต่างๆ มีความสำคัญในการเสริมสร้างการเข้าถึงตลาด สำหรับผลิตผลและบริการของอาเซียน ตลอดจนเป็นพื้นฐานสำหรับอาเซียน ในการเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่แน่แฟ้นกับเขตเศรษฐกิจต่างๆ ในภูมิภาคเอเชียและในภูมิภาคอื่นของโลก<br /> <br /> 44. ในการนี้ เราชื่นชมความคืบหน้าในการทำให้ ความตกลงการค้าสินค้าอาซียน-จีน ความตกลงการค้าสินค้าอาเซียน-เกาหลีใต้ และความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจอย่างครอบคลุมอาเซียน-ญี่ปุ่น (ASEAN-Japan Comprehensive Economic Partnership Agreement) มีผลใช้บังคับ </p> <p> เรารับทราบด้วยความยินดี ที่ความตกลงการลงทุนอาเซียน-จีนแล้วเสร็จ ซึ่งจะได้มีการลงนามระหว่างการประชุมสุดยอดกับประเทศคู่เจรจา ในเดือนเมษายน 2552<br /> <br /> 45. เราขอแสดงความยินดีต่อการลงนามความตกลง ว่าด้วยการจัดตั้งเขตการค้าเสรีอาเซียน-ออสเตรเลีย- นิวซีแลนด์ เรายังเชื่อว่าความตกลงดังกล่าวเป็นพัฒนาการสำคัญ ต่อการเพิ่มพูนมูลค่าการค้าสินค้าและบริการของภูมิภาค ให้ขยายออกไปภายนอกอาเซียน ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์<br /> <br /> 46. เราสนับสนุนข้อเสนอของไทยที่จะจัดการประชุมอาเซียน+1 อาเซียน+3 และ การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออกที่ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 10 – 12 เมษายน 2552 นอกจากนั้น เรายังได้เรียกร้องให้ประเทศคู่เจรจาที่เกี่ยวข้อง หาข้อยุติเกี่ยวกับกำหนดวันประชุมสุดยอด กับประเทศคู่เจรจาของอาเซียน<br /> <br /> <b>เรื่องอื่น ๆ</b><br /> <br /> 47. เราขอยืนยันพันธกรณี ในการสร้างอาเซียนที่มีประชาชนเป็นศูนย์กลาง โดยการมีส่วนร่วมของประชาชน ในกระบวนการสร้างประชาคมอาเซียน </p> <p> ในการนี้ เราพอใจกับผลการหารืออย่างไม่เป็นทางการ กับกลุ่มผู้แทนของภาคส่วนต่าง ๆ ของสังคม ได้ก่ สมัชชารัฐสภาอาเซียน เยาวชนอาเซียน และภาคประชาสังคมอาเซียน และเราได้ชื่นชมข้อสังเกต ที่มีประโยชน์จากสภาที่ปรึกษาทางธุรกิจอาเซียน ในช่วงการประชุมระหว่างอาหารกลางวันด้วย </p> </blockquote> <p> <b>ที่มา</b> - <a href="http://www.prachatai.com/05web/th/home/15736" target="_blank">ประชาไท </a> </p> http://www.arayachon.org/news/20090303/1134#comments asean thailand World Tue, 03 Mar 2009 01:30:43 +0700 admin 1134 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/news/20090228/1125 Connectivity Scorecard เป็นผลสำรวจด้าน &quot;การเชื่อมต่อ&quot; กับข้อมูลข่าวสาร สารสนเทศ (ไม่เฉพาะว่ามีจำนวนผู้ที่ใช้ระบบไอทีเท่าไร แต่รวมไปถึงตัวชี้วัดอื่นๆ เช่น แบนด์วิธออกต่างประเทศ งบประมาณด้านไอทีของภาคเอกชน e-Government ภาครัฐ อีกด้วย) <p> สำรวจโดยบริษัทที่ปรึกษา <a href="http://www.lecg.com/">LECG</a> และนักวิจัยจาก London Business School มีสปอนเซอร์คือบริษัท Nokia Siemens Network สำหรับของปี 2009 เป็นปีที่สองที่มีการสำรวจ และเป็นปีแรกที่ประเทศไทยอยู่ในการสำรวจ วิธีการสำรวจจะแบ่งประเทศออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 25 ประเทศ </p> <p> ซึ่งสองกลุ่มนี้จะใช้ตัวชี้วัดที่ต่างกันและจัดอันดับแยกกัน กลุ่มแรกคือประเทศพัฒนาแล้ว (Innovation driven economies) และกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา (Efficiency and resource driven economies - เป็นภาษาสวยๆ ของ World Economics Forum) </p> <p> ประเทศไทยอยู่ในกลุ่มหลัง และผลสรุปคืออยู่อันดับ 11 จาก 25 ประเทศ ได้คะแนน 3.75 (สูงสุดในกลุ่มนี้คือมาเลเซีย 7.07 ต่ำสุดคือไนจีเรีย 1.30) ในรายงานฉบับที่เผยแพร่ ไม่ได้บอกว่าประเทศไทยได้คะแนนแต่ละส่วนเท่าไรบ้าง </p> <p> <a href="http://www.flickr.com/photos/isriya/3305038835/" title="Thailand Connectivity score by isriya, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3342/3305038835_180cfb688e_o.png" alt="Thailand Connectivity score" width="357" height="159" /></a> </p> <p> ส่วนตัวชี้วัดของกลุ่มประเทศที่สองมีดังนี้ครับ </p> <ul> <li>โครงสร้างพื้นฐาน (ฝั่งผู้บริโภค) <ul> <li>จำนวนหมายเลขโทรศัพท์บ้านต่อประชากร</li> <li>จำนวนหมายเลขโทรศัพท์มือถือต่อประชากร 100 คน</li> <li>จำนวนการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต (internet subscribers) ต่อประชากร 100 คน</li> <li>อัตราส่วนผู้ใช้บรอดแบนด์ </li> <li>อัตราส่วนของประชากรที่อยู่ในเขตที่มีสัญญาณมือถือ</li> </ul> </li> <li>การใช้งานของผู้บริโภค <ul> <li>อัตราการรู้หนังสือ</li> <li>จำนวนผู้ใช้อินเทอร์เน็ต (internet users) ต่อประชากร 100 คน</li> <li>อัตราส่วนผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่เป็นสตรี</li> <li>จำนวนนาทีเฉลี่ยที่ใช้ในการคุยโทรศัพท์ (ผ่านโทรศัพท์บ้าน, มือถือ, VoIP) ของประชากร</li> <li>จำนวน SMS เฉลี่ยต่อเดือนของประชากร</li> </ul> </li> <li>โครงสร้างพื้นฐาน (ฝั่งธุรกิจ) <ul> <li>จำนวนอินเทอร์เน็ตเซิร์ฟเวอร์ที่ปลอดภัย (เข้าใจว่าหมายถึง HTTPS) ต่อประชากร 1 ล้านคน</li> <li>จำนวนพีซีต่อประชากร 100 คน</li> <li>แบนด์วิธออกต่างประเทศต่อประชากร</li> <li>จำนวนบรอดแบนด์ภาคธุรกิจ (enterprise access lines) ต่อประชากร</li> <li>งบประมาณใช้จ่ายด้านฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์สำหรับธุรกิจต่อประชากร</li> </ul> </li> <li>การใช้งานของภาคธุรกิจ <ul> <li>อัตราเด็กเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษา</li> <li>จำนวนนาทีที่โทรออกต่างประเทศเฉลี่ยของประชากร (คิดเฉพาะโทรศัพท์บ้าน)</li> <li>corporate data revenue ต่อประชากร (ผมเข้าใจว่าหมายถึงการใช้บริการ data ของมือถือ คิดเป็นจำนวนเงิน และคิดเฉพาะภาคธุรกิจ)</li> <li>งบประมาณใช้จ่ายด้านบริการไอทีเฉลี่ยต่อประชากร คิดเฉพาะจากภาคธุรกิจ</li> </ul> </li> <li>โครงสร้างพื้นฐาน (ฝั่งรัฐบาล) <ul> <li>อันดับในรายการ e-Government ของรัฐบาลทั่วโลก</li> <li>งบประมาณใช้จ่ายด้านฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์สำหรับรัฐบาลต่อประชากร</li> </ul> </li> <li>การใช้งานของภาครัฐบาล <ul> <li>งบประมาณใช้จ่ายด้านบริการไอทีเฉลี่ยต่อประชากร คิดเฉพาะจากภาครัฐบาล</li> <li>บริการของภาครัฐที่อยู่บนอินเทอร์เน็ต</li> </ul> </li> </ul> <p> ประเทศในกลุ่มแรกนั้นจะมีตัวชี้วัดที่ต่างออกไป เช่น มีจำนวนผู้ใช้ 3G, อินเทอร์เน็ตแบบไฟเบอร์, จำนวนหมายเลข IP ฯลฯ เพิ่มเข้ามาด้วย </p> <p> ประเทศเพื่อนบ้านที่อยู่ในการจัดอันดับ มีดังนี้ </p> <ul> <li>สิงคโปร์ (9 - กลุ่มแรก) 5.99</li> <li>มาเลเซีย (1 - กลุ่มหลัง) 7.07</li> <li>จีน (15 - กลุ่มหลัง) 3.19</li> <li>ฟิลิปปินส์ (16 - กลุ่มหลัง) 3.17</li> <li>เวียดนาม (19 - กลุ่มหลัง) 2.75</li> <li>อินเดีย (20 - กลุ่มหลัง) 1.88</li> <li>อินโดนีเซีย (21 - กลุ่มหลัง) 1.87</li> </ul> <p> ตัวเอกสารฉบับเต็มดาวน์โหลดได้จาก <a href="http://www.connectivityscorecard.org/images/uploads/media/TheConnectivityReport2009.pdf">Connectivity Scorecard</a> (PDF) </p> <p> ที่มา - <a href="http://arstechnica.com/tech-policy/news/2009/02/us-tops-the-world-in-connectivity.ars">Ars Technica</a> </p> <p> <b>อัพเดต</b> เนื่องจากผมอ่านแต่ตัวเปเปอร์ฉบับเต็ม เลยพลาดข้อมูลที่อยู่บนเว็บของ Connectivity Scorecard ไป </p> <p> คะแนนของประเทศไทยเป็นไปตามกราฟและตาราง </p> <p> <a href="http://www.flickr.com/photos/isriya/3305038627/" title="Thailand Connectivity score by isriya, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3560/3305038627_156ac79550_o.png" alt="Thailand Connectivity score" width="369" height="304" /></a> </p> <p> <a href="http://www.flickr.com/photos/isriya/3305038463/" title="Thailand Connectivity score by isriya, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3405/3305038463_b0723395bf_o.png" alt="Thailand Connectivity score" width="313" height="275" /></a> </p> <p> เนื่องจากว่าเรามีเฉพาะข้อมูลแบบแยกเป็นหมวด ไม่มีข้อมูลละเอียดของแต่ละตัวชี้วัด แต่แค่นี้เราก็คงเห็นว่าส่วนของผู้บริโภคไทยนั้นแข่งขันกับประเทศที่เป็นผู้ นำได้สบาย ในขณะที่ส่วนของภาคธุรกิจและภาครัฐบาลนั้นมีคะแนนต่ำมาก </p> <p> ในผลการสำรวจครั้งนี้ได้ให้น้ำหนักกับภาคธุรกิจสูงมาก (ดูตามตารางคือ 67% ในขณะที่ภาครัฐบาลรวมกันแค่ 4% เท่านั้น) ดังนั้นถ้าจะตอบคำถามว่าทำไมคะแนนของประเทศไทยในการสำรวจนี้ถึงต่ำ ก็ต้องบอกว่าเป็นปัญหาที่ภาคธุรกิจนั่นเอง </p> <p> ส่วนสำคัญที่ประเทศไทยได้คะแนนน้อยที่สุดคือ &quot;โครงสร้างพื้นฐาน (ฝั่งธุรกิจ)&quot; ตรงนี้อาจเป็นสัญญาณเตือนที่ดีว่า ภาคธุรกิจไทยต้องนำไอทีมาใช้งานให้มากกว่านี้ เพื่อความสามารถในการแข่งขันบนเวทีโลก </p> <p> <b>เพิ่มเติม </b>: <a href="http://www.connectivityscorecard.org/countries/thailand">หน้าของประเทศไทยบน Connectivity Scorecard</a>, <a href="http://www.connectivityscorecard.org/images/uploads/media/Thailand.pdf">เอกสารเฉพาะข้อมูลของประเทศไทย</a> (PDF) </p> <p> <b>ที่มา- </b><a href="http://www.blognone.com/node/10811" target="_blank">บลอกนอน</a> โดย mk </p> http://www.arayachon.org/news/20090228/1125#comments Connectivity Technology thailand Sat, 28 Feb 2009 14:17:44 +0700 admin 1125 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/article/20081219/958 <p> นับแต่วันที่หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เมื่อ 15 ธันวาคม 2551 ผมถือว่าวันนั้น <b>ยุคสมัยของทักษิณได้สิ้นสุดลงแล้ว</b> แม้ว่าในแวดวงการเมือง ยังคงเชื่อมั่นว่า ทักษิณจะฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง เพราะยังได้รับความรักความศรัทธาจากพี่น้องประชาชน ในภาคเหนือ ภาคอิสาน ทั้งยังมีเครือข่าย ส.ส. เงินทุน และนักการเมืองอีกเกือบสองร้อยคนที่ยังยืนอยู่เคียงข้าง </p> <p> แต่โดยความเห็นส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่า<b>พ้นสมัยของทักษิณ</b>แล้ว และนับวัน<b>จะถอยล้าเลือนหาย</b>ไปจากสังคมไทย ไทยรักไทย – พลังประชาชน – เพื่อไทย จะไม่ต่างไปจากพรรคที่มีอายุเป็นสิบปีและเลือนหายไปจากสังคมไทย (แม้จะได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ในภายหลัง) เช่น พรรคกิจสังคม พรรคความหวังใหม่ พรรคเสรีธรรม พรรคชาติพัฒนา<br /> <br /> <b>ตัวตน ร่องรอยของพรรคที่เคยยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ของประเทศไทยคือ อะไร ?</b><br /> <br /> พรรคไทยรักไทย เป็นพรรคการเมืองแรก ที่ได้รับการเลือกตั้งเกินครึ่งหนึ่งของจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร์ ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ.2548 มีที่นั่งในสภาฯ 376 ที่นั่ง จากจำนวน 500 ที่นั่ง แต่วันที่โหวตเลือกนายกฯ มีเหลืออยู่เพียง 198  ซึ่งคาดว่าจะลดน้อยถอยลงไป ตามลำดับวันเวลาตามธรรมชาติของการเป็นพรรคฝ่ายค้าน (โปรดดูตัวอย่างพรรคประชาธิปัตย์ ในช่วงที่เป็นฝ่ายค้าน)<br /> <br /> ร่องรอยที่เป็นสัญลักษณ์ของระบอบทักษิณ จึงมีเพียงประชาชน ที่ยังรักในตัวอดีตนายกรัฐมนตรีที่เคลื่อนไหวในนาม <b>นปช.</b> หรือที่สื่อมวลชนเรียกว่า “<b>กลุ่มคนเสื้อแดง</b>” และนโยบายประชานิยมที่เชื่อว่า ไม่นานนี้จะถูกปรับเปลี่ยนเป็น<b>นโยบายประชานิยมแบบพอเพียง</b> ในนามพรรคประชาธิปัตย์<br /> <br /> สิ่งที่คงหลงเหลืออยู่ จึงอาจมีเพียงนามธรรมในรูปความรัก ความศรัทธาต่อคนที่ชื่อทักษิณ เพราะการเคลื่อนไหวชุมนุมต่อไปนี้ จะถูกเข้มงวด กวดขัน จับตามองจากสังคมและถูกสกัดกั้นจากฝ่ายความมั่นคงไม่ให้เกิดความไร้ระเบียบ เหมือนดังการกระทำ ของ “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” ที่ได้รับเป็นกรณียกเว้นพิเศษ </p> <p> ความแตกต่างของงบประมาณสนับสนุน การถูกสกัดกั้นจากหน่วยงานราชการ  กฎหมายที่บังคับใช้อย่างไม่ผ่อนปรน  และแนวร่วมของพันธมิตรที่จะคอยออกมาสกัดปราม เหล่านี้จะทำให้ นปช. หลบเงียบไปเป็นคลื่นใต้น้ำ ที่รอวันเกิดรอยเลื่อนแยกขึ้นอีกครั้ง ที่อาจไม่ใช่ในนามคนรักทักษิณ หรือกลุ่มคนสวมเสื้อแดง แต่เป็นในนามของ<b>การล้มล้างเปลี่ยนแปลง “ระบอบ”</b> บางอย่าง<br /> <br /> สัญลักษณ์ของไทยรักไทย ระบอบทักษิณ ในอนาคตอันใกล้ จึงจะเหลือเพียงตัวของ พ.ต.ท.ทักษิณเท่านั้น และยิ่งหากไม่สามารถแสวงหาช่องทางสื่อสารกับ “<b>ประชาชนของเขา</b>” จากนอกประเทศได้แล้ว ก็ยากยิ่งที่จะอาศัยพลังประชาชนเปลี่ยนแปลงการเมืองให้กลับเป็นวันของทักษิณ อีกครั้ง<br /> <br /> ผมจึงเชื่อว่า วันนี้สังคมไทยได้ก้าวเข้าสู่หลังยุคทักษิณแล้ว แต่สิ่งที่ทักษิณได้สร้างเอาไว้ ยังคงอยู่เป็นแบบแผน บรรทัดฐานทางสังคม ไม่ต่างไปจากการทิ้งความเป็นอาณานิคมไว้ ภายหลักการปลดปล่อยอาณานิคมของประเทศจักรวรรดิ (postcolonial[i])  </p> <p> สังคมไทยหลังยุคทักษิณได้ก้าวเข้าสู่ลักษณะดังต่อไปนี้<br /> <br /> <b>1. สังคมแห่งความแตกแยก</b><br /> <br /> ประชาชนแบ่งเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายที่ไร้การศึกษา ขาดความรู้ ยากจน ไม่ฉลาด หน้าตาไม่ดี และเป็นภาระ คนเหล่านี้คือ<b>คนที่เลือกทักษิณ</b> และถูกใส่ฉลากให้ว่าเป็น <b>“ลิงบาบูน</b>” กับคนที่มีการศึกษาดี หน้าตาดี มีกำลังซื้อ เป็นกำลังสำคัญของการพัฒนาประเทศ เรียกตัวเองว่า พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และแนวร่วม ซึ่งจะเป็นชนชั้นนำการเมืองไทยต่อไปในยุคหลังทักษิณ </p> <p> คนสองกลุ่มนี้ จะขัดกันในผลประโยชน์จากนโยบาย ที่ฝ่ายสีเหลืองไม่ต้องการให้เกิดประชานิยมเพราะตนเองรู้สึกว่าเสียภาษีมาก แต่เงินถูกนำมาให้กับคนที่เสียภาษีน้อย ขณะที่รัฐบาลยังจำเป็นต้องให้มีนโยบายแบบประชานิยมต่อไป เพื่อหวังดึงฐานคะแนนเสียงจากคนภาคเหนือ ภาคอิสาน คนในชนบท คนรากหญ้า  </p> <p> ความเห็นที่แตกต่างกันระหว่างความคิด “<b>อนุรักษ์นิยมใหม่</b>” (neoconservative) [ii] กับ “<b>เสรีนิยมใหม่</b>” (neoliberals)[iii] จะปะทะกันอย่างรุนแรง   ต่อไปเราอาจไม่เพียงได้ยินแค่ “เบื่อม็อบพันธมิตร” แต่เราอาจได้ยินว่า “เกลียดม็อบเกษตรกร” และ “พวกเสื้อแดง” แทน<br /> <br /> <b>2. ฟื้นฟูประเทศโดยการทำลายระบอบทักษิณให้สิ้นซาก</b><br /> <br /> ซากเดนของทุกสิ่งที่เป็นระบอบทักษิณ จะถูกเก็บกวาดล้างชำระ ในการเลือกตั้งครั้งหน้า พรรคเพื่อไทยหากจะยังคงอยู่ แต่จะถูกทำให้มี ส.ส. เหลืออยู่ในพรรคน้อยที่สุด ช่องทางการสื่อสาร ระหว่างทักษิณกับประชาชนของเขา จะถูกตัดขาด คนที่ทำงานให้กับทักษิณจะถูกขุดคุ้ย และค้นหาเรื่องราวมาดำเนินคดี เสื้อสีแดงจะกลายเป็นภัยร้ายแรงต่อความสงบเรียบร้อยของสังคม </p> <p> และใครก็ตามที่เข้าไปข้องแวะกับระบอบทักษิณ จะกลายเป็น<b>ซาตานผู้ชั่วร้ายทำลายชาติ และสถาบันพระมหากษัตริย์ที่ต้องขจัดให้หมดไป</b> การทำลายลงให้สิ้นซากนี้ จะไม่ใช่กระทำในลักษณะประกาศสงคราม แต่จะทำในนามการฟื้นฟูระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข <b></b> </p> <p> <b>ในนามการเมืองใหม่ ในนามสันติ สมานฉันท์ ฟื้นฟูเยียวยาประเทศ ด้วยการแก้รัฐธรรมนูญ โยกย้ายข้าราชการ และใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ</b> อันเป็นภารกิจเชี่ยวชาญของพรรคประชาธิปัตย์ ที่มักจะเป็นผู้มาฟื้นฟูเยียวยาหลังวิกฤติทุกครั้ง (พฤษภาทมิฬ, วิกฤติเศรษฐกิจปี 40) และก็มักจะใช้เวลาเยียวยาจนเกือบครบเทอม หากไม่มีเรื่องทุจริตคอรัปชั่นเกิดขึ้น<br /> <br /> <b>3. รูปแบบใหม่ของอำนาจ</b><br /> <br /> ภายใต้สิ่งที่นักวิชาการเรียกว่า  “ตุลาการภิวัตน์” ได้ปรากฏให้เห็น อำนาจแบบใหม่ที่ก้าวล้ำกว่าอำนาจแบบเดิม ๆ ที่มีมาในสังคมไทย แม้บุคคลผู้ใช้อำนาจ จะเป็นคนเดิม แต่รูปแบบได้เปลี่ยนไปเป็นอำนาจที่มองไม่เห็น ซึ่งสังคมไทยเรียกว่า “<b>มือที่มองไม่เห็น</b>” </p> <p> อำนาจใหม่เป็นอำนาจที่แทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณของคนไทย เป็นชีวอำนาจ (biopower) ที่แฝงฝังในมโนสำนึกซึ่งตอบสนองทางร่างกาย (responses) การกระทำในทันทีที่ได้รับสิ่งเร้า<br /> <br /> การใช้อำนาจใหม่ ไม่ได้กระทำผ่านตัวแทนดังเช่นในสมัยทักษิณ แต่เป็นการกระทำผ่านการตีความของสังคม (social interpretation) ซึ่งไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด หากแต่เป็นเรื่องควรหรือมิควร การส่งผ่านวาทกรรมของอำนาจรูปแบบใหม่ มีลักษณะเป็นวาทกรรมที่คลุมเครือ เป็นอภิปรัชญา เป็นถ้อยความที่ตั้งอยู่ในความดี ความงามและความจริง </p> <p> ไม่บ่งบอกว่าต้องการอะไร อย่างไร หากแต่แจกแจงหน้าที่ความรับผิดชอบของกลุ่มบุคคลกลุ่มต่างๆ ที่มีอำนาจจัดการทางสังคมในภาระหน้าที่ตามตำแหน่งและสถาบันที่สังกัด พร้อมกับการระบุถึงเป้าหมายและสิ่งที่ต้องการให้สังคมไทยพัฒนาไป <br /> <br /> อำนาจใหม่นี้เป็นอำนาจผ่านกระบวนการตีความ และตีความซ้ำกระบวนการตีความ (reinterpretation of interpretation process)  วาทะแห่งอำนาจ จึงเป็นวาทะที่เลื่อนเคลื่อนไปได้อย่างไม่รู้จบเพราะเป็นการละเล่นเชิงอำนาจของการตีความที่ไม่มีโอกาสผิดพลาดได้ และตราบเท่าที่สังคมไทยยังประสบปัญหาแตกแยกขัดแย้ง กระบวนการตีความก็จะดำเนินต่อไป ทำให้องค์อธิปัตย์สถาปนาตัวตนขึ้นเป็นหนึ่งเดียวแห่งอำนาจ  </p> <p> อำนาจใหม่เป็นอำนาจที่กระทำโดยไม่กระทำ ดุจสภาวธรรมที่ตั้งอยู่นิ่งใสบริสุทธิ์ ท่ามกลางความเคลื่อนไหว อันเป็นความเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้ได้รับมอบอำนาจ ที่น้อมนำสภาวธรรมนั้นเข้าไว้ในตน ผ่านการตีความที่ผิดบ้างถูกบ้าง แต่ไม่ว่าจะผิดหรือถูกไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่ากับว่า เหมาะสมและบังควรหรือไม่ </p> <p> ผู้น้อมรับธรรมเหล่านี้ เป็นผู้มีบทบาทสำคัญยิ่งในฐานะชนชั้นนำของสังคมไทย แต่เมื่อรับมาแล้ว ก่อนที่จะส่งผ่านมายังประชาชนนั้น ได้ผ่านการตีความและลดรูปย่อส่วน ให้รูปธรรมที่เข้าใจได้โดยใช้คำที่คุ้นเคยสัมผัสได้และระลึก รู้ปฏิบัติตามได้<br /> <br /> <b>4. สังคมของผู้เชี่ยวชาญ</b><br /> <br /> การส่งผ่านความหมาย ความต้องการ ทิศทางที่สังคมไทยควรจะ (ต้อง) เป็นไปนั้น ถูกกระทำโด<b>ยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ</b> เป็นการกระทำที่ผ่านการตีความสภาวะที่ส่งผ่านมาจากอำนาจใหม่ เสมือนการได้รับ โองการแห่งสวรรค์ เป็นเสียงกระซิบที่ไม่มีใครได้ยินได้ฟังด้วย  (แม้จะได้ยินแต่ก็ไม่อาจตีความได้ หากแต่ต้องเป็นหน้าที่หรือคนทรงวิญญาณซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญชี้บอก) </p> <p> แต่ปรากฏดำรงอยู่และนำความสงบสุขมาให้แก่มนุษย์ บรรดาผู้เชี่ยวชาญได้ยึดครองพื้นที่ของการตีความภายใต้ขอบเขตอำนาจแห่งตน โดยมีนัยว่า เขาเหล่านี้รอบรู้ มีประสบการณ์และมีบทบาทหน้าที่โดยตรงอย่างผู้ชำนาญการมากยิ่งกว่าชนกลุ่มใด ๆ ในสังคม </p> <p> การมอบความเชี่ยวชาญให้นี้ ไม่เพียงมอบโดยการยอมรับของสังคม หากแต่เป็นการมอบโดยกฎหมาย ธรรมเนียมปฏิบัติ และความผูกพันใกล้ชิดกับอำนาจที่อยู่เหนือขึ้นไป  กลุ่มทางสังคมที่จะสถาปนาความเชี่ยวชาญในยุคหลังทักษิณที่สำคัญได้แก่ พรรคประชาธิปัตย์, ทหาร, ศาล, พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยและแนวร่วม (ผ่านทางอดีตแกนนำ), สื่อมวลชน และนักวิชาการที่เลือกข้างถูก  </p> <p> บรรดากลุ่มคนเหล่านี้ จะมีสิทธิ์มีเสียงในสังคม ซึ่งประชาชนผู้ป่วยไข้ ไม่รู้ ต้องเชื่อฟังปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด<br /> <br /> <b>5.ชนชั้นผู้ป่วยไข้</b><br /> <br /> ชนชั้นผู้ป่วยไข้คือ ผู้ขาดคุณลักษณะที่พึงประสงค์ ต่อการเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณค่า เป็นผู้ที่เจ็บ จน โง่ สร้างภาระ ดื้อดึงและไม่เชื่อฟังอำนาจ หากยอมรับเชื่อฟังอำนาจ ก็จะได้รับการดูแล บำบัด เยียวยา ด้วยงบประมาณที่หว่านทุ่มลงไปในรูปเงินช่วยเหลือ กู้ยืม </p> <p> คนเหล่านี้เป็นคนที่เปลี่ยนมาจากคนรากหญ้า ในสมัยรัฐบาลทักษิณ เป็นคนส่วนใหญ่ใน 40 ล้านเสียง ที่อดีตนายกรัฐมนตรีอ้างความชอบธรรม และยังคงเป็นคนกลุ่มเดียวกันที่นโยบายของทุกพรรคการเมืองช่วงการหาเสียงเลือกตั้งล้วนต้องเอาใจ </p> <p> เราปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่เป็นผลพวงที่ก่อกำเนิดขึ้นมานับแต่ยุครัฐบาลทักษิณ ภายใต้โครงการชุดเอื้ออาทร และลงทะเบียนคนยากจน ที่มีคนรากหญ้ามาขอลงทะเบียน รับความช่วยเหลือมากกว่าจำนวนคนยากจนที่วัดได้ จากเส้นความยากจนทางการ  </p> <p> เขาเหล่านี้เป็นคนป่วยไข้ที่ต้องบำบัดรักษาและเชื่อฟังผู้เชี่ยวชาญ 3 สิ่งต่อไปนี้คือสิ่งที่ผู้ป่วยไข้ถูกบอกให้ปฏิบัติ  </p> <p> <b>1.เศรษฐกิจพอเพียง  2.อยู่ภายใต้ความสมานฉันท์ คือไม่โต้แย้ง ไม่เห็นค้าน (รัฐ) ไม่ออกมาเคลื่อนไหว 3. “รักพ่อ” </b> </p> <p> ทั้งสามสิ่งคือยาขนานวิเศษที่แก้ไขได้ทุกโรค และจะสร้างสังคมที่สันติสุขอย่างยั่งยืนให้แก่ประเทศไทย อันแตกต่างจากยุคทักษิณเพียง <b>1.เศรษฐกิจรากหญ้า  2. อยู่ภายใต้ความสมานฉันท์ คือไม่โต้แย้ง ไม่เห็นค้าน (รัฐ) ไม่ออกมาเคลื่อนไหว 3. “รักทักษิณ”</b> </p> <p> ซึ่งหากพิจารณาให้ลึกซึ้งแล้ว ก็แทบจะไม่แตกต่างกันเลยระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เพราะคนเหล่านี้ก็ยังป่วยไข้และอยู่ในภาวะที่ต้องเยียวยารักษาต่อไป<br /> <br /> <b>6.อาการเสพติดของการเสพด่วน</b><br /> <br /> คิดใหม่ ทำใหม่ คิดเร็ว ทำเร็ว ทันสมัย ใหม่เสมอ คือวัฒนธรรมที่รูปแบบการบริโภคของผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือและพรรคไทยรักไทยสร้างขึ้น การเปลี่ยนโปรโมชั่นใหม่ ๆ ทุก 3 เดือน โดยเปลี่ยนสูตรคำนวณการคิดค่าบริการใหม่ แต่ผลลัพธ์ของค่าบริการ ก็ไม่ต่างจากเดิม พร้อมไปกับการเพิ่มเติมความสามารถของโทรศัพท์มือถือ </p> <p> ทั้งการโหลดริงโทน โหลดเพลง  ส่งภาพถ่าย ส่งข้อมูล ส่งคลิปวีดีโอ  ฟัง ข่าว ดูดวง หาเพื่อน ชำระเงิน ชมรายการโทรทัศน์ ที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง การเสพย์การบริการเหล่านี้เกิดควบคู่ไปกับรูปแบบโทรศัพท์มือถือที่ออกรุ่นใหม่ ๆ เข้าสู่ท้องตลาดทุกเดือน </p> <p> กระตุ้นการบริโภคและความต้องการอย่างไม่สิ้นสุด แน่นอนว่าโทรศัพท์มือถือไม่สามารถทดแทนกล้องถ่ายรูป เครื่องเล่นเสียงแบบพกพา กล้องถ่ายวิดีโอ  เครื่อง รับโทรทัศน์ ได้สมบูรณ์ มันทำหน้าที่เพียงให้ผู้ครอบครองเสพความบันเทิง รื่นเริง ได้อย่างรวดเร็วทันใจ ในทุกที่ทุกเวลา แบบชั่วครั้งชั่วคราว เพื่อรอเสพสิ่งใหม่ๆ ที่จะถูกประดิษฐ์ขึ้น<br /> <br /> นโยบายเป็นชุดในแบบโครงการเอื้ออาทร ที่มีทั้งบ้าน แท็กซี่  คอมพิวเตอร์ จักรยาน นักบิน แอร์โฮสเตส  ชุดนโยบายประกาศสงครามยาเสพติดที่รวมการเข้าบำบัดรักษา การปราบปรามตัดตอน การปราบผู้มีอิทธิพล หรือชุดขจัดความยากจนที่เพิ่มช่องทางการกู้เงินอีกหลากหลาย </p> <p> ซึ่งแข่งขันกันผลิตเป็นนโยบายย่อยในชุดนโยบายใหญ่ ก็ไม่ต่างกับโปรโมชั่นของบริษัทผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์มือถือ  คือ โอกาสในการช่วงชิงความได้เปรียบ และเรียกคะแนนกลับคืนมาของพรรคประชาธิปัตย์ ที่ต้องเร่งผลิตนโยบายสนองตอบต่อการเสพย์ติดการเมืองของ สังคมที่ป่วยไข้จากอาการเสพติดการเมืองที่ต้องการความเร่งด่วนรวดเร็วและรอไม่ได้<br /> <br /> สังคมเสพด่วน จะคอยเรียกร้องและเคลื่อนไหว เพื่อให้ฝ่ายการเมือง เร่งสนองตอบต่อการบริโภคที่เคยได้รับแบบทันใจ  แนวร่วมพันธมิตร จะเป็นรัฐบาลบนท้องถนนคู่ขนานอยู่ใกล้ ๆ รั้วทำเนียบ  ที่มีอำนาจกำกับได้มากกว่า คณะรัฐมนตรีเงาของพรรคประชาธิปัตย์เดิมที่เคยมีมา<br /> <br /> <b>สรุป</b><br /> <br /> แม้ว่าอำนาจทักษิณจะค่อย ๆ หมดไป ในยุคหลังทักษิณ แต่ยุคทักษิณได้สร้างระบบการเมือง สังคมขึ้นใหม่ ที่ก้าวกระโดด เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงจากขุนนาง ศักดินา  พ่อขุน ทหาร รัฐข้าราชการ และพรรคแนวอนุรักษ์นิยมอย่างพรรคประชาธิปัตย์ที่เสื่อมอำนาจลงไป  </p> <p> ช่วง เวลา 6 ปี ที่ทักษิณเรืองอำนาจ ได้ส่งผลเปลี่ยนแปลงโครงสร้างสังคมไทยอย่างรวดเร็ว และแฝงฝังเป็นชีวอำนาจ ที่แม้ทักษิณและระบอบทักษิณ จะถูกทำลายไป แต่สิ่งที่ทักษิณได้สร้างไว้ จะยังคงอยู่ เพราะมันได้แฝงฝังเข้าสู่โครงสร้างทางสังคมที่รอวันเติบโต ปฏิวัติถอนรากถอนโคน ขจัดระบอบการเมืองเดิม (ใหม่) </p> <p> ด้วยเหตุนี้ยิ่งทำลายระบอบทักษิณ รื้อล้างและรุนแรงเพียงใด ก็ยิ่งจะทำให้สังคมไทยก้าวเข้าสู่<b>ความโกรธแค้นชิงชังระหว่างคนสองกลุ่มมากขึ้นเพียงนั้น</b> </p> <p> ที่น่าเป็นห่วงคือ สถานการณ์อาจก้าวไปไกลเกินกว่าความขัดแย้งระหว่างคนรักกับคนเกลียดทักษิณ แต่เป็นความขัดแย้งของ<b>ความเชื่อทางการเมืองและสภาวะธรรมชาติ</b> (natural state)[iv] <b>ของความเป็นมนุษย์แทน</b><br /> <br /> <b>เชิงอรรถ</b><br /> <br /> [i] แนวคิดกลุ่มหลังอาณานิคม (post colonial) มองว่าประเทศอดีตอาณานิคม ยังคงต้องพึ่งพา และยอมรับภาษา วัฒนธรรม รูปแบบวิธีคิดแบบตะวันตก ซึ่งยังครอบงำสังคมอยู่ แม้ว่าจะได้รับการปลดปล่อยจากตะวันตกแล้ว ดังนี้จึงต้องทำลายสิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ให้หมดสิ้นเพื่อเปิดพื้นที่ให้กับการสร้างความเป็นตัวของตัวเอง<br /> <br /> [ii] อนุรักษ์นิยมใหม่ เป็นแนวคิดที่ตรงข้ามกับ เสรีนิยมใหม่ ในที่นี้หมายถึงการกลับคืนสู่การรักษาความสงบเรียบร้อยและความมั่นคงของชาติ การปลุกเร้าชาตินิยม และสร้างความเข้มแข็งให้กับสถาบันหลักที่เก่าแก่  ความเข้มงวดของการบังคับใช้กฎหมาย เพื่อกลับไปสู่สังคมที่มีคุณธรรม จริยธรรม ขจัดความฟุ้มเฟ้อฟุ่มเฟือย เปลี่ยนฉลากเศรษฐกิจทุนนิยม (ทุนสามานย์) มาสู่เศรษฐกิจพอเพียง (ทุนศักดิ์สิทธิ์)<br /> <br /> [iii] เสรีนิยมใหม่ ที่ใช้ในสมัยทักษิณ คือการเปิดประเทศ ต้อนรับการค้าการลงทุน ลดบทบาทของรัฐลง เพิ่มบทบาทของเอกชนมากขึ้น เน้นการแข่งขันเสรี แปรรูปรัฐวิสาหกิจ ทำข้อตกลงการค้าเสรีแบบทวิภาคี ขณะเดียวกัน ก็จัดสรรงบประมาณลงไปสู่กลุ่มเป้าหมายที่เรียกว่าคนรากหญ้าโดยตรง โดยลดขั้นตอนที่ต้องผ่านระบบราชการ ฟื้นฟูกระตุ้นให้เกิดการบริโภค เพื่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจ<br /> <br /> [iv] โปรดดูความแตกต่างในสภาวะธรรมชาติของมนุษย์ระหว่าง  John Locke และ Thomas Hobbes </p> <p> <b>ที่มา</b> <a href="http://www.prachatai.com/05web/th/home/14918" target="_blank">ประชาไท</a> </p> http://www.arayachon.org/article/20081219/958#comments crisis politics thailand Fri, 19 Dec 2008 02:31:37 +0700 admin 958 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/news/20081217/948 <p> นาย<b>อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ</b> หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ กล่าวสุนทรพจน์ ภายหลังรับพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อค่ำวันที่ 17 ธันวาคม 2551 ว่า<br /> </p> <blockquote> <br /> ผมรู้สึกสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ผมเป็นนายกรัฐมนตรี ผมนึกเสมอว่า ผมเกิดมาเป็นข้าของแผ่นดิน ต้องสนองคุณแผ่นดิน และผมสำนึกมาตลอดว่า แผ่นดินไทยของเรานั้น ร่มเย็นเป็นสุขตลอดมา ก็ด้วยพระบารมี<br /> <br /> ผมยืนตรงนี้ในฐานะนายกรัฐมนตรี ผมขอยืนยันว่าในฐานะรัฐบาลนี้ <b>จะปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ </b>ไม่ให้ใครนำมาสร้างความขัดแย้งทางการเมืองทั้งปวง หรือดึงลงมาข้องเกี่ยวกับการเมือง<br /> <br /> ขอบคุณประชาชนทุกท่าน ที่สนับสนุนให้กำลังใจให้ผมมายืนตรงนี้ ผมทราบดีว่าสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้ไม่ปกติและเป็นวิกฤต และประชาชนคนไทยมีความทุกข์ และผมถือว่าผมเป็นนักการเมืองในวิถีทางประชาธิปไตย <p> ผมเป็นอาสาสมัคร และผมไม่มีสิทธิที่จะหนีปัญหา หรือปฏิเสธความรับผิดชอบ เมื่อเสียงข้างมากซึ่งเป็นเสียงข้างหนึ่งในสภามีปัญหา และส.ส.ส่วนใหญ่ได้ตัดสินใจสนับสนุนผมขึ้นมาตามหลักประชาธิปไตย และตามวิถีทางกระบวนการรัฐสภา<br /> <br /> หน้าที่เบื้องต้นของผมคือ การยุติ<b>การเมืองที่ล้มเหลว ที่เป็นต้นเหตุของความขัดแย้ง แบ่งฝักฝ่าย แบ่งภาค แบ่งสีของประเทศในขณะนี้</b> ผมจะขจัดการเมืองที่ล้มเหลวออกไป <b>นำความสมัครสมานสามัคคีกลับมา อาศัยความยุติธรรมนำหน้า</b><br /> <br /> รัฐบาลภายใต้การนำของผม จะยึด<b>หลักนิติธรรม นิติรัฐ  เคารพความเสมอภาค ยึดถือการปกครองในระบอบประชาธิปไตย</b> วันนี้ประเทศเรา<b>ต้องมีความสามัคคี</b><br /> <br /> ผมยืนยันว่า <b>จะทำงานให้คนไทยทุกคน</b> ไม่ว่าจะเลือกหรือไม่เลือกผม สนับสนุนหรือต่อต้านผม ท่านจะเป็นใครก็ตาม ถ้าไม่คิดร้ายต่อบ้านเมือง ท่านไม่ใช่ศัตรูผม และเป็นคนที่ผมจะต้องรับใช้เต็มความสามารถ<br /> <br /> งานที่รัฐบาลก่อนเคยดำเนินการ ถ้าดีผมจะไม่ทิ้ง จะสานต่อ ทั้งเรื่อง<b>รักษาฟรี กองทุนที่ลงไปในชุมชนต่างๆ</b> ผมทราบดีว่า ปัญหาในใจของประชาชนในขณะนี้ คือ เรื่องเศรษฐกิจ <b>การฟื้นเศรษฐกิจจึงเป็นงานสำคัญเร่งด่วนอันดับแรก</b><br /> <br /> ผมตั้งใจยิ่งที่จะ<b>ดูแลพี่น้องเกษตรกร</b> ไม่ให้ได้รับผลกระทบต่อราคาผลผลิตตกต่ำ ไม่ว่ าจะเป็นข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลัง ยางพารา ปาล์ม ผมจะดูแลประชาชนที่อยู่นอกภาคเกษตรให้<b>มีงานทำ มีร้ายได้ มีโอกาส</b><br /> <br /> ผมจะ<b>ทำทุกอย่างเพื่อลดค่าครองชีพของประชาชน</b> ตามวาระประชาชนที่ผมเคยเสนอ ทันทีที่รัฐบาลได้แถลงนโยบายต่อรัฐบาลสภา ผมจะเสนอ<b>แผนฟื้นเศรษฐกิจในทุกภาคส่วน</b>ทั้งภาคแรงงาน เกษตร การลงทุน ท่องเที่ยว อสังหาริมทรัพย์<br /> <br /> แต่ขณะเดียวกัน แม้บ้านเมืองและเศรษฐกิจ จะมีวิกฤตอย่างไร เราก็ต้องแก้ปัญหาระยะยาวด้วย ไม่ควรปล่อยให้ปัญหาสะสม หมักหมม มาเป็นปัญหาในอนาคต </p> <p> ผมยืนยันว่า <b>งานการศึกษาเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดของประเทศ</b> ผมจะผลักดัน<b>เรื่องเรียนฟรี รวมถึงด้านแหล่งน้ำ ถนน การคมนาคม การสื่อสาร และอินเตอร์เน็ต และสนับสนุนพลังงานทดแทน</b> สิ่งเหล่านี้จะต้องเริ่ม และผลักดันอย่างรวดเร็ว<br /> <br /> เพราะผมไม่แค่อยากให้เรายืนแข่งขันกับประเทศอื่นได้เท่านั้น แต่ผมอยากเห็นประเทศไทยเป็น<b>ต้นแบบการพัฒนาตามวิถีทางประชาธิปไตย</b> ในฐานะนายกรัฐมนตรี ผมกำลังจะดำรงแหน่งประธานอาซียน ผมตั้งใจให้ประเทศสมาชิก มีความมั่นใจในการนำของเรา ในฐานะเจ้าภาพการประชุมที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้<br /> <br /> พี่น้องประชาชนที่เคารพครับ ในฐานะนักการเมืองอาชีพ ผมถือว่า วันนี้ผมได้รับโอกาสอันสูงสุดจากประชาชน ในแนวทางประชาธิปไตย ผมเป็นผู้แทนมา 7 สมัย เคยเป็นรัฐมนตรี ผู้นำฝ่ายค้าน และปัจจุบันเป็นหัวหน้าพรรค บรรดาประสบการณ์ความรู้ทั้งหมด ผมจะนำมาใช้<b>บนพื้นฐานของความซื่อสัตย์สุจริต</b><br /> <br /> ผมขอยืนยันกับพี่น้องประชาชนว่า ผมจะไม่ละทิ้งอุดมการณ์และแนวทางของผม แล้ว<b>ปล่อยปละให้เกิดความไม่ถูกต้องขึ้นในบ้านเมือง หรือไปทำในเรื่องที่มิชอบ</b><br /> <br /> ผมขอเรียนเป็นสิ่งสุดท้ายว่า นักการเมืองอาชีพ สิ่งที่สำคัญและเป็นประสบการณ์ที่สุด คือความผูกพันต่อประชาชน ผมเคยเป็น ส.ส.กทม. 4 สมัย วันที่ผมเคยไปสัมผัสไปขอเสียง ผมได้สัมผัสคนยากจน คนลำบาก ผม<b>ไม่ลืมความทุกข์ยากเหล่านั้น</b> ผมต้องแก้ไข โดยเฉพาะยามที่เศรษฐกิจมีปัญหา <b>ผมไม่ลืมพี่น้องในภาคอีสาน</b> ที่ผมเคยใช้เวลาหลายครั้งไปเยี่ยม ที่เคยไปทำวาระประชาชน และเรื่องเศรษฐกิจต่างๆ<br /> <br /> ผมไม่ลืมพี่น้องภาคใต้ ที่ยืนเคียงข้างทางการเมืองผมมาตลอด ผมรู้ว่า ชาวใต้ใฝ่ฝัน<b>อยากให้เกิดความเป็นธรรม</b> ผมไม่ลืมพี่น้องสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ที่ใฝ่ฝัน<b>ให้เกิดความสงบสุขในพื้นที่</b> ผมไม่ลืมพี่น้องภาคเหนือ ที่ผมเคยไปเยี่ยมหลายครั้ง ทั้งในยามสุข ยามทุกข์ ที่มีภัยธรรมชาติ<br /> <br /> ผมจำได้ว่าในการหาเสียงที่ผ่านมาในภาคเหนือ มีเด็กคนหนึ่งวิ่งตามรถหาเสียง แล้วตะโกนกับผมว่า อยากจะฝากบ้านเมืองไว้กับผม<br /> <br /> พี่น้องภาคอีสานครับ 16-17 ปี ในถนนการเมือง ผมไปเยี่ยมท่านหลายครั้ง ได้รับทราบปัญหาความทุกข์ ผมยังจำได้ เมื่อครั้งได้ปั้นข้าวเหนียวและสนทนากันที่ไร้มันสำปะหลัง ผมไม่ลืม และที่ผมอดจะเอ่ยถึงไม่ได้ คือ <b>คุณยายเนียน</b> ที่ อ.ม่วงสามสิบ จ.อุบลราชธานี ที่เมื่อครั้งตอนที่ผมไปหาเสียง คุณยายให้แหวนวงหนึ่งกับผม พร้อมบอกว่า ยายได้หมั้นอภิสิทธิ์ไว้กับคนอีสานแล้ว (ชูแหวนวงดังกล่าวขึ้นด้วยมือขวา และกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ)<br /> <br /> ไม่รู้ว่ายายจะได้ยินที่ผมพูดหรือไม่ แต่อยากบอกกับยายครับว่า วันนี้คนที่ได้รับแหวนจากท่าน จะทำงานให้ท่าน ญาติพี่น้องท่าน คนอีสานทุกคน ทำงานเพื่อคนอีสาน และคนทั้งชาติ คนทุกภาค <b>ด้วยความทุ่มเท ซื่อสัตย์สุจริต</b><br /> <br /> ผมทราบดีว่า คน 1 คน ทำไม่ได้ทุกอย่าง ผมคงไม่สามารถทำให้ทุกคนรักผม สนับสนุนผม ทำทุกอย่างให้ผมได้ แต่ยืนยันว่า<b>ผมจะฟังเสียงทุกคน ทำงานให้ทุกคน จะขอทำงานเพื่อเป็นเครื่องพิสูจน์</b><br /> <br /> ผมพูดมาตลอดว่า ถึงแม้ชีวิตผมได้ไปใช้ชีวิตในต่างแดนในช่วงระยะหนึ่ง แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่ามีที่ไหนน่าอยู่เท่าประเทศไทย  <b>ผมเชื่อมั่นในคนไทย ประเทศไทย</b> ว่าไม่ว่าเราจะเจออุปสรรคหนักแค่ไหน<br /> <br /> ผมเชื่อว่า ถ้าผมได้ความร่วมมือจากประชาชนคนไทยทั้งประเทศ <b>พลังของเรา จะทำให้เราผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ เราจะทำได้ เพื่อที่จะได้สร้างอนาคตที่ดีไว้ให้กับลูกหลานคนไทยทุกคน</b> </p> </blockquote> <p> <b>ข้อมูลเพิ่มเติม</b> - <a href="http://www.matichon.co.th/mtc-flv-window.php?newsid=1229513069" target="_blank">วีดีโอคลิปคำประกาศของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ </a> </p> <p> <b>ที่มา</b> -<a href="http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1229514717&amp;grpid=00&amp;catid=00" target="_blank"> มติชน </a> </p> http://www.arayachon.org/news/20081217/948#comments democrat Politics thailand อภิสิทธิ์ Wed, 17 Dec 2008 22:44:58 +0700 admin 948 at http://www.arayachon.org http://www.arayachon.org/article/20081217/947 <p> คำถามคาใจสำหรับมิตรสหายเสื้อแดงและผู้รักประชาธิปไตยเป็นจำนวนมาก คือ &quot;ก้าวต่อไปของ การต่อสู้กับรัฐประหารเงียบ ที่แต่งตั้งประชาธิปัตย์เป็นรัฐบาลคืออะไร?&quot;<br /> <br /> เราในฐานะองค์กรเลี้ยวซ้าย ซึ่งเป็นองค์กรที่ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยและสังคมนิยม และรณรงค์ให้ไทยเป็นรัฐสวัสดิการครบวงจรและถ้วนหน้า ขอเสนอข้อคิดกับเพื่อนๆด้วยความเคารพ<br /> <br /> เราคงไม่ต้องอธิบายมากมายว่า ทหาร พันธมิตรฯ ศาล ประชาธิปัตย์ สส.หักหลังประชาชน พวกอำมาตยาธิปไตย ได้ทำรัฐประหารรอบที่สองเรียบร้อยไปแล้ว ซึ่งถือเป็นการ &quot;<b>ขโมยสิทธิเสรีภาพของคนส่วนใหญ่</b>&quot; พวกนี้ไม่เคยเห็นด้วยกับระบบประชาธิปไตย ไม่เคยเคารพเสียงส่วนใหญ่ของประชาชนคนยากคนจน สิ่งที่เขาต้องการ คือหมุนนาฬิกากลับไปสู่ ระบบการเมืองน้ำเน่าแบบเก่า ที่ไม่เห็นหัวและเคารพความเป็นมนุษย์ที่เท่าเทียมกันของคนจน </p> <p> พวกนี้สบายใจเมื่อมีโอกาสที่จะกอบโกยขูดรีดเอารัดเอาเปรียบประชาชนส่วนใหญ่ ตั้งแต่ยุคไทยรักไทย เมื่อพลเมืองสามัญชน เรียกร้องการมีส่วนร่วมในระบบเศรษฐกิจ พวกนี้ก็เริ่มตื่นตระหนก ประเด็นปัญหาที่เราจะต้องร่วมกันคิดร่วมกันเคลื่อนไหว คือ <b>เราจะต้องต่อสู้ต่อไปข้างหน้าอย่างไร ?</b><br /> <br /> แน่นอนเราต้องโจมตีรัฐบาลเถื่อนนี้ว่า เป็นรัฐบาลที่ถูกบงการโดยอำนาจของทหารเผด็จการ เป็นรัฐบาลจัดตั้งร่วมระหว่างหลายพรรค ที่ไม่มีอุดมการณ์เพื่อประชาชน แต่แค่นั้นไม่พอ พวกเราต้องยืนยันว่า ประชาธิปไตยไม่ใช่หลักการนามธรรมเท่านั้น เราต้องต่อสู้เพื่อให้ประชาชนมีส่วนร่วมอย่างจริงจัง เราต้องการกำหนดและสร้างสังคมที่มีความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจ </p> <p> พรรคประชาธิปัตย์มีประวัติอันอัปยศอดสูมาอย่างยาวนาน ในการเสนอนโยบายเศรษฐกิจเสรีนิยม กลไกตลาด &quot;วินัยทางการคลัง&quot; ที่ระบุว่าคนจน ควรจะต้องพอเพียงในความยากจนของตัวเอง ในวิกฤติเศรษฐกิจปี 2540 พรรคนี้ใช้ภาษีของพวกเรา คนยากคนจน ในการอุ้มหนี้เสียของคนรวยและอุ้มสถาบันการเงิน ในขณะที่ไม่มีนโยบายอะไรเลยสำหรับคนยากคนจน นอกจากจะบอกให้คนจน &quot;กลับบ้าน&quot; ไปเป็นภาระกับครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้ว แถมยังเพิ่มภาษีมูลค่าเพิ่มและกดค่าจ้างอีกด้วย </p> <p> พรรคนี้จะท่องสูตร &quot;วินัยทางการคลัง&quot; เหมือนนกแก้ว แต่ไม่เคยใช้มาตรฐานนี้กับงบประมาณทหาร หรืองบประมาณที่เป็นประโยชน์กับ อภิสิทธิชน พูดง่ายๆ พวกนี้คือ &quot;<b>ศัตรูของประชาชนส่วนใหญ่</b>&quot; และนี่คือสาเหตุที่พวกอภิสิทธิชนเหล่านี้ ไม่สามารถจัดตั้งรัฐบาลผ่านกลไกประชาธิปไตยในยามปกติได้เลย<br /> <br /> ประเทศไทยกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติเศรษฐกิจอันร้ายแรงสองวิกฤติซ้อนกัน คือ วิกฤติเศรษฐกิจโลกที่ไม่เคยเห็นมาในรอบ 80 ปีที่ผ่านมา และวิกฤติที่มาจากการปิดสนามบินนานาชาติโดยกลุ่มพันธมิตรฯและ สส.พรรคประชาธิปัตย์ วิกฤตินี้กำลังทำให้ประชาชนชาวไทยตกงานเป็นจำนวนมาก และประชาชนที่เหลือ จะเดือดร้อนจากสภาพเศรษฐกิจตกต่ำ </p> <p> ในสถานการณ์แบบนี้ เราต้องเรียกร้องให้รัฐบาล รักษากำลังซื้อของคนจน เพื่อพยุงเศรษฐกิจภายในประเทศ ต้องมีการขึ้นค่าแรง (ค่าจ้างขั้นต่ำต้องขึ้นถึง 300 บาทต่อวันเป็นอย่างน้อย) ต้องมีการยกเลิกการเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มที่คนจนต้องแบกภาระจ่าย ต้องมีมาตรการของรัฐที่เข้าไปแทรกแซงธุรกิจ เพื่อป้องกันไม่ให้มีการเลิกจ้าง แทนการปกป้องนายทุนใหญ่ ต้องมีมาตรการสำหรับเกษตรกรรายย่อย เช่นการยกเลิกหนี้และการช่วยเหลือให้รวมกลุ่ม และรัฐต้องขึ้นภาษีทางตรงให้กับคนรวยและนายทุนเพื่อใช้เป็นงบประมาณ </p> <p> นี่คือประเด็นที่เราต้องใช้ในการเคลื่อนไหวคัดค้านรัฐบาลเถื่อน ข้อเสนอแบบนี้ของเรา เป็นนโยบายที่มีการยอมรับกันในระดับสากลในยุคนี้ <br /> วิกฤติเศรษฐกิจและการเมืองในประเทศไทย บังคับให้เราต้องทบทวนการต่อสู้ตลอดเวลา องค์กรเลี้ยวซ้ายขอเสนอต่อมิตรสหายเสื้อแดงด้วยความเคารพว่า การนำของนักการเมืองพรรคเพื่อไทยหลายคน มีข้อบกพร่องและขาดประสิทธิภาพ </p> <p> เนื่องจากไปหวังประนีประนอมกับนักการเมืองในระบบเก่า แถมยังมีการใช้ลัทธิการเมืองของพวกอำมาตยาธิปไตย คือลัทธิ &quot;<b>ชาติ ศาสนา พระมหากษัตรย์</b>&quot; ในการต่อสู้กับพวกนั้นอีกด้วย การใช้ลัทธิการเมืองของพวกอำมาตยาธิปไตย ทำให้บรรดามิตรสหาย ตกอยู่ในสภาพที่ถูกมัดมือชก ต่อสู้กลับไปแทบจะไม่ได้เลย </p> <p> พวกเราจะต้องเน้นการชูคำขวัญเรื่อง &quot;<b>ประชาธิปไตยและความเป็นธรรมในสังคม</b>&quot; แทนลัทธิของศัตรูประชาชน เราต้องสมานฉันท์กับคนมุสลิมในภาคใต้และคนงานพม่า เพราะเราจะไม่ดูถูกผู้ด้อยโอกาสด้วยกัน อย่างที่พวกอำมาตยาธิปไตยทำเป็นประจำ<br /> <br /> เราจึงเสนอว่ามวลชนเสื้อแดงและผู้รักประชาธิปไตยทั้งหลาย ควรจะรวมกลุ่มและนำตนเอง เพื่อสร้างเครือข่ายประชาธิปไตยของประชาชนจากข้างล่าง การต่อสู้ในครั้งนี้ จะเป็นการต่อสู้ที่ใช้เวลา เราต้องไม่ประมาทและไม่หาทางลัด พวกเราจะต้องเน้นพลังมวลชนของคนธรรมดา เมื่อใดที่นักการเมืองกระแสหลัก ยอมแพ้ต่อการนำในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย เมื่อนั้นเราต้องนำตัวเอง เราต้องใช้สติปัญญาทำความเข้าใจกับสังคม ขออย่าหดหู่กับอคติของสื่อกระแสหลักที่มักจะเข้าข้างอภิสิทธิชนเสมอ เราต้องสร้างสื่อทางเลือกของประชาชนเองขึ้นมาให้ได้ </p> <p> องค์กรเลี้ยวซ้ายขอเป็นหนึ่งในเครือข่ายองค์กรประชาธิปไตยประชาชน เราต้องต่อสู้เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ที่เสมอภาคกันถ้วนหน้า ให้กลับคืนมาสู่เราองค์กรเลี้ยวซ้าย <a href="http://www.pcpthai.org" title="www.pcpthai.org">www.pcpthai.org</a> , ตู้ ป.ณ. 2049 ป.ณ.ฝ.จุฬาลงกรณ์ กรุงเทพฯ 10332 Email : <a href="mailto:pcpthai@gmail.com">pcpthai@gmail.com</a> <br /> </p> <p> &nbsp; </p> http://www.arayachon.org/article/20081217/947#comments crisis politics thailand Wed, 17 Dec 2008 15:09:33 +0700 admin 947 at http://www.arayachon.org