freedom

ฟรีดอมเฮาส์ เผย เสรีภาพสื่อทั่วโลกประสบภาวะเสื่อมถอย ไทยลดจากกึ่งเสรี เหลือ ไม่เสรี

admin — Wed, 04 May 2011 00:06:46 +0700

องค์กรฟรีดอมเฮาส์ (www.freedomhouse.org) เปิดเผยวานนี้ (2 พ.ค.) ว่า จำนวนประชากรทั่วโลกที่สามารถเข้าถึงสื่อที่เสรีและอิสระได้ลดลงถึงระดับต่ำสุดในรอบกว่าสิบปี

ตามรายงาน "Freedom of the Press 2011: A Global Survey of Media Independence" หรือ "เสรีภาพของสื่อประจำปี 2011: การสำรวจความเป็นอิสระของสื่อทั่วโลก" พบว่า

ประเทศหลักๆ อาทิ อียิปต์ ฮอนดูรัส ฮังการี เม็กซิโก เกาหลีใต้ ไทย ตุรกี และยูเครน เผชิญกับความเสื่อมถอยลงอย่างมีนัยสำคัญ ทำให้ภาพรวมทั่วโลกนั้น มีประชากรเพียงหนึ่งในหกเท่านั้น ที่อาศัยอยู่ในประเทศที่มีสื่อเสรี

แผนที่แสดงเสรีภาพของสื่อ สีเขียว-มีเสรีภาพ สีเหลือง-กึ่งเสรี สีม่วง-ไม่เสรี

เสรีภาพของสื่อของไทยลดลงจากปี 2010 ที่เป็นสีเหลือง หรือ"กึ่งเสรี" เป็น สีม่วง หรือ"ไม่เสรี"(ภาพบน)

จากรายงานยังพบว่า ในปี 2010 ประเทศที่สำคัญอย่าง เม็กซิโก ถูกจัดให้ไปอยู่ในกลุ่มประเทศที่ “ไม่เสรี” อันเป็นผลพวงมาจากความรุนแรงที่เกี่ยวเนื่องกับการลักลอบค้ายาเสพติด ซึ่งนำไปสู่การโจมตีผู้สื่อข่าวที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก อีกทั้งภาวะ"การเซ็นเซอร์ตนเอง"ที่สูงขึ้น การละเว้นโทษต่อเจ้าหน้าที่รัฐ และความพยายามจากฝ่ายนอกรัฐที่ควบคุมและชี้นำกระแสข่าว

ขณะที่แถบภูมิภาคตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ เสรีภาพสื่อยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้เนื่องจากเหตุการปราบปราบประชาชน ในช่วงก่อนการเลือกตั้งในเดือนพฤศจิกายน 2010 สถานะของอียิปต์จึงลดไปเป็น "ไม่เสรี"

ส่วนประเทศอื่นๆเช่น อิหร่าน อิรัก โมร็อกโก และเยเมน เสรีภาพสื่อยังคงลดลงเล็กน้อย การเสื่อมถอยของเสรีภาพสื่อในภูมิภาคนี้ ซึ่งก็มีอยู่อย่างจำกัดอยู่แล้ว เมื่อประกอบกับเสรีภาพการแสดงออกในระดับปานกลาง และสิทธิทางประชาธิปไตยที่ดำรงอยู่ค่อนข้างกว้าง อาจกล่าวได้ว่าช่วยก่อให้เกิดการลุกฮือเรียกร้องการปฏิรูปที่เกิดเป็นลูกคลื่นในหลายประเทศช่วงต้นปี 2011

อย่างไรก็ดี ในบางประเทศพบว่ามีการพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด เช่น ประเทศในแถบซับซาฮาราของทวีปแอฟริกา และบางส่วนของประเทศที่เคยอยู่ในอดีตสหภาพโซเวียต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการปฏิรูปกฎหมายและบทบัญญัติต่างๆ

ขณะที่ประเทศที่มีการเปิดกว้างขึ้นของระบบการเมืองที่เห็นได้ชัดเจน อาทิ กินี ไนเจอร์ และมอลโดวา ในขณะที่ประเทศ เช่น โคลอมเบีย จอร์เจีย เคนยา เคอร์กิสถาน ไลบีเรีย เซเนกัล และซิมบับเว มีระดับเสรีภาพสื่อที่สูงขึ้นเล็กน้อย

ด้านนายเดวิด เจ. เครเมอร์ ผู้อำนวยการของฟรีดอม เฮาส์ กล่าวว่า ประเทศที่นักข่าวไม่สามารถรายงานข่าวได้อย่างอิสระ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแทรกแซงจากรัฐบาลหรือกลุ่มใดๆ ยังคงมีความหวังที่ริบหรี่ในการรักษาไว้ซึ่งประชาธิปไตยที่แท้จริง

"เราไม่แปลกใจนักต่อการที่นักข่าวได้เจอกับบรรยากาศที่อันตรายและจำกัด โดยเฉพาะในประเทศที่ระบอบการปกครองไม่เป็นประชาธิปไตย เช่น ประเทศในแถบตะวันออกกลาง และประเทศอดีตสหภาพโซเวียต

แต่เรารู้สึกเป็นปัญหาอย่างมากที่ต้องพบกับการถดถอยเช่นนั้นในประเทศที่ประชาธิปไตยใหม่ หรือยังไม่มั่นคงนัก เช่น เม็กซิโก ฮังการี และไทย"

จากทั้งหมด 196 ประเทศที่ได้ทำการสำรวจในปี 2010 พบว่า มี 68 ประเทศ หรือร้อยละ 35 ที่ถูกจัดให้เป็นประเทศที่มีความเป็นเสรีภาพของสื่อ ขณะที่อีก 65 ประเทศ หรือร้อยละ 33 ถูกจัดให้มีความเป็น"กึ่งเสรี" และอีก 63 ประเทศ หรือร้อยละ 32 ถูกจัดว่า "ไม่เสรี"

ทั้งนี้รายงานดังกล่าว ยังชี้ให้เห็นถึงแนวโน้มของปัจจัยต่างๆที่สำคัญที่มีผลต่อการคุกคามเสรีภาพสื่อด้วย ได้แก่ การที่รัฐใช้กรอบทางกฎหมายและข้อบังคับต่างๆไปในทางที่ผิด รัฐบาลเริ่มค่อยๆนำกลยุทธิ์ฉ้อฉลทางกฎหมายบางประการมาใช้เพื่อบีบพื้นที่ในการนำเสนอข่าวอย่างอิสระลดลง ซึ่งถือเป็นแนวโน้มของรัฐในการโต้กลับการเติบโตของจำนวนช่องข่าวอิสระทางวิทยุและโทรทัศน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

รัฐบาลที่แสดงการกดขี่ พยายามใช้การควบคุมที่รุนแรงต่อการสื่อสารรูปแบบใหม่ๆ เช่น โทรทัศน์ดาวเทียม อินเตอร์เน็ต และโทรศัพท์มือถือ ซึ่งรวมถึงที่มาของแหล่งข้อมูลข่าวสารนั้นด้วย ขณะที่รัฐประชาธิปไตยและกึ่งประชาธิปไตยบางแห่งได้พยายามเพิ่มกฏข้อบังคับในการใช้อินเทอร์เน็ตเพิ่มขึ้น รวมถึงเกาหลีใต้และไทย ที่รัฐบาลเพิ่มมาตรการควบคุมเนื้อหาทางอินเทอร์เน็ต

ความรุนแรงที่เลวร้ายมากยิ่งขึ้นต่อสื่อมวลชน และการละเว้นโทษต่อกรณีการบีบบังคับให้นักข่าวต้องเซ็นเซอร์ตนเองหรือลี้ภัยไปต่างประเทศ ระดับความรุนแรงและการคุกคามทางร่างกายที่พุ่งเป้าไปยังนักข่าวโดยตรงยังคงเป็นสิ่งที่น่ากังวล ทั้งจากฝ่ายรัฐและจากบุคคลภายนอก

การโจมตีเหล่านี้มีผลกระทบอันน่าตระหนกต่อผู้ประกอบวิชาชีพ และความล้มเหลวในการลงโทษหรือแม้กระทั่งการเอาจริงเอาจังในการสอบสวนต่อเหตุร้ายที่เกิดต่อผู้สื่อข่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ

แนวโน้มในรอบ 5 ปี

จากการสำรวจ พบว่าเสรีภาพของสื่อมวลชนได้ลดลงอย่างต่อเนื่องระหว่างปี 2005 ถึง 2010 และแนวโน้มดังกล่าวได้ส่งผลกระทบในทุกภูมิภาคของโลก อย่างไรก็ตาม พบว่าการเสื่อมถอยที่ชัดเจนที่สุด เกิดขึ้นในแถบอเมริกาใต้ ซึ่งเกิดจากการถูกจำกัดพื้นที่สื่อในหลายประเทศ และในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยและอำนาจนิยมในแถบยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก และรวมถึงประเทศอดีตประเทศสหภาพโซเวียต

ในรอบห้าปีที่ผ่านมา จำนวนประเทศที่เสรีภาพสื่อมวลชนลดน้อยลงนั้นสูงกว่าประเทศที่มีเสรีภาพสื่อมากขึ้นในสัดส่วน 2 ต่อ 1 สองเท่า ปรากฏการณ์ที่เสรีภาพสื่อเสื่อมถอยนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในประเทศที่ระบบประชาธิปไตยเพิ่งจะเริ่มเติบโต ที่ถูกทดสอบจากการลุกฮือทางการเมือง

การแบ่งขั้วจากความขัดแย้ง การรัฐประหาร หรือสงครามกลางเมือง เช่น โบลิเวีย เอกวาดอร์ ฟิจิ ศรีลังกา และไทย นอกจากนี้ยังเกิดขึ้นกับประเทศอื่นๆ ที่มีความโน้มเอียงไปทางรัฐบาลอำนาจนิยม อาทิ อิหร่าน รัสเซีย และเวเนซุเอลา

ความจริงแนวโน้มเสรีภาพสื่อโลกที่เสื่อมถอยนี้ ดูเหมือนว่าจะลดน้อยลงในช่วงปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม แนวโน้มดังกล่าวก็ถูกตีกลับอย่างรวดเร็วในช่วงต้นปี 2011 อันเป็นผลมาจากการประท้วงระลอกใหญ่ในหลายประเทศโดยเฉพาะในทวีปตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ณ จุดนี้ ก็ยังไม่ชัดเจนนักว่าจุดสมดุลระหว่างส่วนที่เพิ่มขึ้นและส่วนที่ลดลงนั้นอยู่ที่ใดและจะช่วยให้ภาพรวมของโลกมีส่วนพัฒนาในทางที่ดีขึ้นหรือไม่ในปี 2011

สิ่งที่น่าสนใจจากภูมิภาคต่างๆ

อเมริกา

มีสองประเทศในภูมิภาคนี้ ที่เปลี่ยนสถานะไปในทางลบ ได้แก่ ฮอนดูรัสและเม็กซิโก ที่ถูกจัดในประเทศที่มีสื่อที่"ไม่เสรี" เช่นเดียวกับในอาร์เจนติน่า โบลิเวีย และเอกวาดอร์ ก็ประสบกับสภาวะเสรีภาพสื่อที่ลดลง ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2006 ที่มีจำนวนประเทศที่ถูกจัดอยู่ในข่ายเช่นนี้ คะแนนเฉลี่ยในปี 2010 ถือว่าแย่ลงเมื่อเทียบกับคะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคในปี 2009 อันเป็นผลมาจากการถดถอยด้านทางการเมืองและเศรษฐกิจ ขณะที่โคลอมเบียถือเป็นประเทศที่มีความหวังมากที่สุด เนื่องจากมีการปรับปรุงในนโยบายการยกเว้นโทษของเจ้าหน้าที่รัฐ

เอเชีย-แปซิฟิก

คะแนนเฉลี่ยลดลงเล็กน้อยของภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงสถานะในด้านลบของสองประเทศคือ เกาหลีใต้ จาก "เสรี" เป็น "กึ่งเสรี" และไทยจาก "กึ่งเสรี" เป็น "ไม่เสรี" นอกจากนี้ กัมพูชา ฟีจิ อินเดีย และวานูอาตู ยังถือว่ามีคะแนนเฉลี่ยแย่ลง ในขณะที่ในฟิลิปปินส์และบังคลาเทศ มีการพัฒนาขึ้นเล็กน้อย นอกจากนั้น ภูมิภาคนี้ยังประกอบประเทศที่มีสถานะสื่อที่แย่ที่สุดคือ พม่า และเกาหลีเหนือ รวมถึงประเทศที่มีสถานะแย่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอย่างจีน ซึ่งยังคงมีการคุกคามการแสดงออกอย่างเสรีอย่างต่อเนื่องในปี 2010

ยุโรปกลางและตะวันออก/ประเทศอดีตสหภาพโซเวียต

ในปี 2010 คะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ความคงที่ดังกล่าวเป็นผลมาจากความเคลื่อนไหวที่ปรากฏในแถบภูมิภาคสองแห่ง โดยในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกที่เคยมีเสรีภาพสื่อในระดับที่ดี กลับมีระดับลดลงเมื่อมองในภาพรวม ในขณะที่ประเทศซึ่งแยกมาจากอดีตสหภาพโซเวียต นอกเขตทะเลบอลติก ได้รับผลประโยชน์จากการเปิดเสรีทางการเมืองในประเทศมอลโดวา ขณะที่จอร์เจียและเคอร์กิสถาน ก็เกิดผลในทางบวกขึ้นเล็กน้อย ในสองภูมิภาคย่อยนี้ ความเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในอาเซอร์ไบจาน คาซัคสถาน และรัสเซีย ที่ยังคงเป็นประเทศที่น่าเป็นห่วง ในขณะที่แนวโน้มในทางลบก็ปรากฏขึ้นในฮังการีและยูเครน

ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ

คะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคนี้ประสบกับภาวะเสื่อมถอยมากที่สุดในบรรดาภูมิภาคอื่นๆ อียิปต์ถูกลดสถานะจาก "กึ่งเสรี" เป็น "ไม่เสรี" ขณะที่คะแนนของอิรัก อิหร่าน คูเวต โมร็อกโก และเยเมนก็ยังลดลงอีกด้วย โดยลิเบีย ซาอุดิอาระเบีย ซีเรีย และตูนิเซีย ยังคงติดลำดับประเทศที่แย่ที่สุดด้านความอิสระและเสรีภาพสื่อมวลชนต่อไป

ประเทศกลุ่มซับซาฮาราในทวีปแอฟริกา

คะแนนเฉลี่ยในประเทศแถบนี้เพิ่มอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ปี 2009 ต่อเนื่องมายังปี 2010 โดยประเทศกีนี ไลบีเรีย และไนเจอร์ ได้เปลี่ยนสถานะจาก "ไม่เสรี" มาเป็น "กึ่งเสรี" ขณะที่ในเคนยา มอริทาเนีย เซเนกัล แซมเบีย และซิมบับเว มีการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ดี ในแองโกลา ไอวอรี โคสต์ กีเนีย-บิสเซา มาดากัสการ์ และซูดาน พบว่ามีคะแนนที่แย่ลง

ยุโรปตะวันตก

คะแนนค่าเฉลี่ยของภมิภาคนี้ลดลงในวงกว้างมากที่สุดเป็นอันดับสองเมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่นๆ ซึ่งพบการเสื่อมถอยลงในเดนมาร์ก ไอซ์แลนด์ และตุรกี ขณะที่สถานการณ์ในสหราชอาณาจักรยังคงน่าเป็นห่วง เนื่องจากกฎหมายการฟ้องหมิ่นประมาทที่ยังใช้กันอย่างกว้างขวาง ในขณะที่การถูกจับตามองอย่างเข้มงวด และแทรกแซงจากทางภาครัฐ ในสื่อที่รัฐบาลเป็นเจ้าของส่งผลให้อิตาลีถูกจัดอยู่ในประเภท "กึ่งเสรี"

เลวร้ายที่สุดของที่สุด

ประเทศที่ติดอันดับสิบที่เลวร้ายที่สุดคือ เบลารุส, พม่า, คิวบา, เอควาทอเรียล กินี, เอริเทรีย, อิหร่าน, ลิเบีย, เกาหลีเหนือ, เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถาน ประเทศเหล่านี้ ไม่มีการปรากฏอยู่ของสื่ออิสระ หรือหากว่ามีก็แทบจะทำงานไม่ได้ สื่อทำหน้าที่เป็นเพียงปากเสียงของรัฐบาล ความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของพลเมืองถูกจำกัดอย่างร้ายแรง และผู้ที่เห็นต่างก็ถูกกำจัดโดยวิธีการต่างๆ เช่น การจำคุก การซ้อมทรมาน และมาตรการกดดันอื่นๆ

ที่มา มติชน

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล เหยื่อผู้ถูกคุกคามเสรีภาพ

admin — Thu, 28 Apr 2011 20:42:10 +0700

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล บอกสังคมถูกคุกคามเสรีภาพทางวิชาการ อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ออกแถลงการณ์ครั้งสำคัญ ระบุ ตลอดระยะเวลากว่า 10 ปี เขียนบทความทางวิชาการและข้อเขียนอื่นๆ ซึ่งไม่เคยเลย แม้แต่ครั้งเดียวที่จะเสนอให้ "ล้มเจ้า"

ยืนยัน สิ่งที่พูดและเขียน ล้วนอยู่ในกรอบของการมีสถาบันกษัตริย์ทั้งสิ้นพร้อมให้ข้อมูลว่า มีบุคคลระดับนำของรัฐบาลระบุว่า มีแรงกดดันจากทหารให้ดำเนินการกับตน รวมถึงการเตรียมจัดการทางกฎหมาย ด้วย ตามด้วยการคุกคามและข่มขู่

ลั่นไม่หนี บริสุทธิ์ใจและเปิดเผยสิ่งที่ทำมาตลอด

เกิด 22 มิ.ย.2501 ปริญญาตรีสาขาประวัติศาสตร์(เกียรตินิยมอันดับ1) คณะศิลปศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโมนาช ออสเตรเลีย จากวิทยานิพนธ์เรื่อง The Communist Movement in Thailand

ทำกิจกรรมทางการเมืองมาตั้งแต่เป็นประธานนักเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยหนึ่งในผู้จัดทำหนังสือ"ศึก" หนังสือรุ่นที่แจกจ่ายในวันสมานมิตร อดีตแกนนำนักศึกษาธรรม ศาสตร์ โฆษกบนเวทีชุมนุม 6 ตุลา 2519 และ 1 ใน 18 คนที่ถูกจับ

มีผลงานศึกษาค้นคว้าและการตีความประวัติศาสตร์จำนวนมาก โดยเฉพาะการศึกษาบทบาทสถาบันพระมหากษัตริย์ในช่วงเปลี่ยนแปลงทางการเมือง
ส่วนใหญ่เผยแพร่ในอินเตอร์เน็ต รวมทั้งแสดงความเห็นในเว็บไซต์ต่าง ๆ
โดยใช้ชื่อนามสกุลจริง

ฝากบอกเจ้าหน้าที่รัฐ ไม่ว่าพลเรือนหรือทหาร หากเห็นเป็นการกระทำผิดกฎ หมาย ยินดีชี้แจงโต้แย้งข้อกล่าวหาตามกระ บวนการทางกฎหมายทุกประการ แต่ "ไม่ควรใช้วิธีการกดดันที่ไม่ได้เป็นไปตามกฎหมาย"

ที่มา ข่าวสด

รายงานข่าว ผลการเสวนาของกลุ่มพลเมืองเน็ต "การเมืองเรื่องอินเตอร์เน็ตและภาระของตัวกลาง"

admin — Mon, 22 Nov 2010 14:13:00 +0700

เครือข่ายพลเมืองเน็ต (Thai Netizen Network) จัดเวทีเสวนา "การเมืองเรื่องอินเตอร์เน็ตและภาระของตัวกลาง" เมื่อวันพุธที่ 17 พฤศจิกายน ณ ห้องประชุมสมาคมนิสิตเก่า คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีสาระสำคัญน่าสนใจ ดังนี้

ผศ.ดร.พิรงรอง รามสูตร รองคณบดี คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวนำเสนองานวิจัยของตัวเอง แสดงให้ถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องในการใช้อินเตอร์เน็ต ไม่ว่า กฎหมาย การตลาด การออกแบบสื่ออินเตอร์เน็ต และค่านิยมต่างๆ กลุ่มคนที่เลือกใช้อินเตอร์เน็ต อาจเพราะสื่อกระแสโดนมองว่าลำเอียง ยิ่งในช่วงที่ประกาศใช้ พ.ร.ก. ว่าด้วยการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 (พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ)

ทั้งเว็บไซต์ที่แสดงความคิดเห็น เกี่ยวกับ แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ(นปช.) และพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ต่างโดนปิดกั้นเหมือนกัน โดยนำ พ.ร.บ. ว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาบังคับใช้ ซึ่งพ.ร.บ.ฉบับนี้ได้ระบุว่า ผู้บริการอินเตอร์เน็ตหรือเว็บไซต์ต้องเป็นผู้ผิดชอบต่อการกระทำผิดด้วยเช่นกัน จึงกลายเป็นภาระของตัวกลาง

"เว็บไซต์ อย่างมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน หรือประชาไท หรือเช่น เว็บพันทิปต่างเคยประสบปัญหาในการปิดกั้น ซึ่งการปิดกั้นเว็บไซต์ในปัจจุบันมี 3 วิธี การบล๊อกไอพี สองการปิดกั้น URL(ที่อยู่ของเว็บไซต์) สามปิดกั้นโดยผู้ใหบริการอินเตอร์เน็ตเอง"

นายชวรงค์ ลิมป์ปัทมปาณี ประธานชมรมผู้ผลิตข่าวออนไลน์ กล่าวว่า สมัยพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร มีการปิดคลื่นเอฟเอ็ม 92.25 วิทยุชุมชนคนรักประชาธิปไตย หรือในช่วงปลายรัฐบาล มีการขู่ปิดเว็บแมเนเจอร์ ออนไลน์ ที่วิพากษ์รัฐบาลอย่างรุนแรง สิ่งที่รัฐบาลสมัยทักษิณ กลัว คือคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ( คมช.)และอินเตอร์เน็ต เพราะเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์จึงกลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองไป

"การมีพ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องใช้จัดการคนชั่วที่ใช้อินเตอร์ในทางที่ผิด แต่ตัวพ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ กลับคลุมเครือ ไม่รู้ใครทราบกันแน่ว่าฝ่ายไหนบล๊อก ได้แต่โยน
เรื่องให้ฝ่ายโน้น ฝ่ายนี้กลับไปกลับมา ทั้งมาตารฐานในการบล๊อกเว็บไซต์ก็ไม่มีข้อบังคับชัดเจน ขึ้นกับดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่เอง"

อาจารย์สาวตรี สุขศรี อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวว่า อินเตอร์เน็ตกับการเมืองเกี่ยวข้องกันมานานแล้ว ตั้งแต่ในสหรัฐอเมริกาเพื่อใช้ในการติดสื่อสารระหว่างประเทศ ต่อมาจึงมีคนให้ความสนใจเริ่มเข้ามาใช้จนถึงในปัจจุบัน อินเตอร์เน็ตกลายเป็นสื่อทางเลือก เหมือนซอกหลืบลึกลับให้คนสามารถมานัดพบกัน รัฐบาลเข้าถึงได้ยาก อินเตอร์เน็ตเป็นเครื่องสื่อสารการเมืองภายในประเทศกับต่างประเทศ รวดเร็ว จับมือใครดมไม่ได้

อย่างในกรณีคลิปเสียงเป็นต้น กลายเป็นการเล่นเกมส์การเมือง การปิดกั้นเว็บไซต์จึงเป็นเรื่องถูกกฎหมายไป " หลาย มาตรา 14,15,112 ยังคลุมเครืออยู่ ถ้าอยากแก้ปัญหาเหล่านี้เริ่มแก้ความคลุมเครือในมาตรานี้ก่อน อะไรคือการหมิ่นเบื้องสูงกันแน่"

ทั้งนี้ เว็บไซต์ที่ถูกสั่งปิด ปี 2549 มีเว็บไซด์ที่ถูกสั่งปิดประมาณ 2,500 เว็บไซต์ ปี 2552 มีเว็บไซต์ถูกสั่งปิด 10,000 เว็บไซต์ ปี 2553 มีเว็บไซต์ที่ถูกสั่งปิดประมาณ 65,000 เว็บไซต์ ซึ่งส่วนใหญ่มีเนื้อหาหมิ่นเหม่ต่อการกระทบต่อสถาบัน

สรุปในงานเสวนาแนะทางออก โดยต้องพูดคุยกันทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง อาจต้องมีการตั้งองค์กรอิสระขึ้นมาดูแล ทั้งผู้ประกอบการเองและผู้ใช้บริการ อินเตอร์เน็ตก็เหมือนเป็นผู้กลั่นกรองร่วมกัน เพราะ ผู้ประกอบการเองก็ไม่สามารถกลั่นกรองได้หมด หลายฝ่ายจึงควรช่วยกัน

ที่มา มติชน

ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตชาวไทย ต่อต้านข้อเสนอดักข้อมูลบนเน็ต หวั่นละเมิดสิทธิส่วนบุคคล

admin — Thu, 21 Jan 2010 02:19:50 +0700

จากกรณี "คณะทำงานกำกับดูแลและเฝ้าระวังการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาบนเครือข่ายอิน เทอร์เน็ต" ภายใต้กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที)

เสนอให้คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) เพิ่มหลักเกณฑ์ในการออกใบอนุญาตให้กับผู้ประกอบการต้องติดตั้งอุปกรณ์ดักจับ ข้อมูลบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต หรือ Sniffer ไว้ที่เกตเวย์ วานนี้ (19 ม.ค.) (ข้อมูลจาก ฐานเศรษฐกิจ)

จิตร์ทัศน์ ฝักเจริญผล อาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แสดงความเห็นว่า การติด Sniffer ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์ เพราะหากมีการดาวน์โหลด จะแยกไม่ออกว่า กำลังดาวน์โหลดโปรแกรมละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่

หรือถ้ามีการเข้ารหัสไว้ก่อน ก็ยากที่ระบบจะสามารถตรวจสอบได้ ทั้งยังสุ่มเสี่ยงต่อการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล เพราะสิ่งที่จะเห็นคือ ข้อมูล text โดยยกตัวอย่างว่า ขณะที่การเก็บข้อมูล log files จะเห็นว่า ใครส่งอีเมลติดต่อกับใคร แต่ถ้าใช้ Sniffer จะเห็นข้อความที่คุยกัน

นอกจากนี้ จิตร์ทัศน์ บอกว่า ปกติแล้ว Sniffer เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในระยะเวลาสั้น ๆ เช่น ถ้าอินเทอร์เน็ตใน ม.เกษตรช้า ก็ใช้เครื่องนี้ตรวจดูว่า ปัญหามาจากเครื่องไหน แต่หากนำมาใช้เก็บข้อมูลตลอด คงทำไม่ไหว

อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันมีความพยายามในการพัฒนาเทคโนโลยีลายน้ำ นั่นคือ ถ้ามีการใส่ลายน้ำไว้ในหนังเรื่องหนึ่ง ๆ ก็เป็นไปได้ที่จะใช้ Sniffer ตรวจเจอ แต่ก็ยากมาก เพราะนอกจากจะไม่สามารถตรวจสอบ ในกรณีที่มีการเข้ารหัสเพื่อซ่อนเนื้อหาได้ และอาจจะต้องดักข้อมูลตลอดเวลา

ทำให้สิ้นเปลืองฮาร์ดดิสท์ และนอกจากผู้ผลิตจะต้องใส่ข้อมูลลายน้ำแล้ว ผู้ที่ตรวจ ก็ต้องมีข้อมูลของลายน้ำนั้น ๆ ด้วย อย่างไรก็ตาม ก็เป็นไปได้ว่าในอนาคตจะมีเทคโนโลยีที่ป้องกันการตรวจนี้

ต่อประเด็นเรื่องความปลอดภัยในการใช้งานอินเทอร์เน็ต เขามองว่า การใช้การเข้ารหัสก็เป็นอีกวิธีหนึ่งซึ่งไม่น่าจะยากเกินไป ที่ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตจะป้องกันตัวเองได้ เช่น เข้าเว็บด้วย https, ส่งอีเมลแบบเข้ารหัส

ขณะที่ ปรเมศร์ มินศิริ เจ้าของเว็บไซต์ kapook.com แสดงความเห็นไว้ที่ http://board.thaifollow.com/topicboard.php?tid=72 ว่า หาก กทช.เห็นชอบตามข้่อเสนอของคณะทำงานฯ ก็จะมีผลกระทบหลัก ๆ ต่อสังคมไทย 3 ข้อ ได้แก่

1. ความเป็นส่วนตัวในการใช้งานอินเทอร์เน็ตที่จะถูกรุกล้ำอย่างมาก เนื่องจากข้อมูลทุกอย่างเช่น อีเมลที่ส่งหากัน การเรียกดูเว็บไซต์ต่าง ๆ ของทุกคนมีโอกาสที่จะถูกเห็นโดยเจ้าหน้าที่ ที่เกี่ยวข้องของผู้ประกอบการที่ ดูแลเกตเวย์รายนั้น ๆ ได้อย่างถูกต้องโดยมีกฎหมายรองรับ ซึ่งอาจจะเป็นภัยต่อความมั่นคงและต่อส่วนตัวมากขึ้นแทนที่จะลดลง

2. ต้นทุนของผู้ประกอบการเกตเวย์ ในการติดตั้งอุปกรณ์ดักจับข้อมูล และเก็บข้อมูล ตลอดจนสืบค้นข้อมูลจำนวนมาก อาจเป็นภาระกลับไปยังผู้บริโภคที่ต้องจ่ายแพงขึ้นเพื่อตอบสนองต้นทุนที่ เพิ่มขึ้นนี้ และ

3. ในแง่กฎหมายหากข้อมูลที่ Sniff เก็บไว้ถูกนำไปใช้ในทางมิชอบ จะมีผลกระทบอย่างมากต่อผู้ให้บริการและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด

"ต้นทุนที่สังคมจะต้องเสียไปทั้งหมดนี้ เพียงเพื่องานกำกับดูแลและเฝ้าระวังการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาบนเครือข่าย อินเทอร์เน็ต ทำให้หลายคนมีคำถามว่า คุ้มกันหรือไม่ ?

จึงเรียนมาเพื่อให้ทางคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) ได้พิจารณาอย่างรอบคอบ ก่อนที่จะเพิ่มหลักเกณฑ์ในการออกใบอนุญาตให้กับผู้ประกอบการ ตามที่คณะทำงานกำกับดูแลและเฝ้าระวังการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาบนเครือข่าย อินเทอร์เน็ตเสนอมา" ปรเมศร์ ระบุ

ด้านผู้ใช้งานอินเทอร์เน็ตหลายคน ในเว็บไซต์ twitter.com มีการแสดงความเห็นด้วยว่า การติด Sniffer น่าจะเข้าข่ายการกระทำความผิดตามมาตรา 8 แห่ง พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550
มาตรา 8 พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550

" ผู้ใดกระทำด้วยประการใดโดยมิชอบด้วยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์เพื่อดักรับไว้ ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ของผู้อื่นที่อยู่ระหว่างการส่งในระบบคอมพิวเตอร์ และข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้น มิได้มีไว้เพื่อประโยชน์สาธารณะหรือเพื่อให้บุคคลทั่วไปใช้ประโยชน์ได้ต้อง ระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ "

นอกจากนี้ ยังมีการรณรงค์ให้ใส่ tag #thaiNoSniff ในข้อความทวีตเตอร์เพื่อแสดงความไม่เห็นด้วยกับการติดตั้งเครื่อง Sniffer รวมถึงมีการตั้งกลุ่ม ThaiNoSniff ในเว็บไซต์ facebook.com ด้วย

อนึ่ง คณะทำงานกำกับดูแลและเฝ้าระวัง การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต" แต่งตั้งโดยกระทรวงไอซีที ประกอบด้วย

กระทรวงไอซีที กรมทรัพย์สินทางปัญญา กรมสอบสวนคดีพิเศษ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ สำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ และสมาคมผู้ประกอบการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ไทย

และมีนายอาจิน จิรชีพพัฒนา ผู้อำนวยการสำนักส่งเสริมอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเป็นประธาน

ที่มา ประชาไท

ตร. เตรียมจัดการอีก 6 เว็บข้อหาผิด พรบ.คอมฯ ‘พลเมืองเน็ต’ เตือนอย่าผลักพลเมืองที่เห็นต่างเป็นผู้ร้าย

admin — Fri, 10 Apr 2009 07:44:09 +0700

7 เม.ย. 2552 แหล่งข่าวจากกองบังคับการปราบปราม สำนักข่าวตำรวจแห่งชาติ เปิดเผยกับ ‘ประชาไท’ ว่า หลังเทศกาลสงกรานต์ เตรียมดำเนินคดีกับผู้ดูแลเว็บไซต์ 6 เว็บตามมาตรา 15 ของพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เนื่องจากปล่อยให้มีการกระทำความผิดตามมาตรา 14 และ 15

ทั้งนี้ แหล่งข่าวคนดังกล่าว ไม่ยอมเปิดเผยรายละเอียดว่ามีเว็บไซต์ใดที่อยู่ในข่ายดำเนินคดีบ้าง

มาตรา ๑๔ ผู้ใดกระทำความผิดที่ระบุไว้ดังต่อไปนี้ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

(๑) นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ปลอมไม่ว่าทั้งหมดหรือบาง ส่วน หรือข้อมูลคอมพิวเตอร์อันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นหรือประชาชน

(๒) นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์อันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหาย ต่อความมั่นคงของประเทศหรือก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ประชาชน

(๓) นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา

(๔) นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่มีลักษณะอันลามกและข้อมูลคอมพิวเตอร์นั้น ประชาชนทั่วไปอาจเข้าถึงได้

(๕) เผยแพร่หรือส่งต่อ ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นข้อมูลคอมพิวเตอร์ตาม (๑)(๒) (๓) หรือ (๔)

มาตรา ๑๕ ผู้ให้บริการผู้ใด จงใจสนับสนุนหรือยินยอมให้มีการกระทำความผิดตามมาตรา ๑๔ ในระบบคอมพิวเตอร์ที่อยู่ในความควบคุมของตน ต้องระวางโทษเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดตามมา

ด้านนางสาวสุภิญญา กลางณรงค์ ผู้ประสานงานเครือข่ายพลเมืองเน็ต http://thainetizen.org/ แสดงความเห็นต่อกรณีนี้ว่า เป็นเรื่องที่น่าตระหนกตกใจ เพราะแสดงว่า แนวทางของตำรวจไม่สอดคล้องกับนายกฯ ที่เคยรับปากกับเครือข่ายพลเมืองเน็ตก่อนหน้านี้ว่า จะใช้วิธีที่ละมุนละม่อมกว่านี้ในการดำเนินการ ซึ่งนั่นหมายความว่า นายกฯ ไม่สามารถกำกับตำรวจได้ตามที่มุ่งหวัง หรือ ตำรวจอาจไม่ได้ดำเนินการตามแนวทางของนายกฯ

ทั้งนี้ ในเบื้องต้น เครือข่ายพลเมืองเน็ตอาจตั้งหน่วยให้คำปรึกษาเร่งด่วนและให้ความช่วยเหลือ ทางกฏหมายสำหรับผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่ถูกดำเนินคดี นอกจากนี้ นส.สุภิญญายังเรียกร้องให้ประชาคมผู้ใช้อินเทอร์เน็ต สมาคมผู้ดูแลเว็บ ผู้ประกอบธุกิจไอซีที ลุกขึ้นมาส่งเสียง เพื่อให้รัฐทราบถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการใช้ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ ว่าำทำให้ประชาชนตื่นตระหนก และจะส่งผลต่อการพัฒนาทางเทคโนโลยี

น. ส.สุภิญญา กล่าวต่อว่า จนถึงปัจจุบันยังไม่มีใครจำกัดความว่าอะไรที่ขัดต่อความมั่นคงของรัฐ คดีก่อนหน้านี้ก็ไม่มีข้อมูล เพราะเปิดเผยไม่ได้ จึงเสนอว่าคงต้องมาหามาตรฐานร่วมกัน เนื่องจากที่ผ่านมา เว็บบอร์ดต่าง ๆ ก็ได้ระบุแนวทางแล้ว เมื่อมีการแจ้่งก็ลบแล้ว อย่างกรณีเว็บไซต์เอ็กซ์ทีน หรือเว็บบอร์ดประชาไท

แต่ตำรวจก็ยังตีความว่าลบช้าเกินไป ซึ่งทั้งหมดอาจกลายเป็นว่า ถ้าไม่ต้องการเสี่ยงก็ต้องควบคุม 100% กลายเป็นพื้นที่ปิด ซึ่งก็จะทำให้อินเทอร์เน็ตไม่ต่างจากสื่อวิทยุหรือโทรทัศน์ ธรรมชาติของสื่อก็จะเปลี่ยนไป ดังนั้น คนในแวดวงไอทีต้องลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อรักษาหลักการตรงนี้

ทั้งนี้ นส.สุภิญญา ได้ฝากถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า ให้ไตร่ตรองมากขึ้นก่อนจะจับใครเข้าคุก โดยที่ผ่านมาซึ่งตำรวจมักคิดว่ามีขบวนการนั้น เท่าที่ติดตามหลายกรณีพบว่า เป็นการจับคนเล็กคนน้อย ซึ่งเป็นการแสดงออกโดยปัจเจกซึ่งต้องการแสดงออกเท่านั้น ทั้งนี้ตั้งคำถามว่า มีขบวนการดังกล่าวจริงหรือไม่

นอกจากนี้ ยังฝากถึงเจ้าหน้าที่รัฐว่า ควรจะใช้วิธีที่อารยะกว่าการจับกุมด้วย แม้อาจมีคนโต้แย้งว่ากระบวนการยุติธรรมก็อารยะกว่าการอุ้มหายหรือทรมานแล้ว ซึ่งก็ใช่ แต่คนที่ถูกจับเหล่านี้เขาถูกทำให้เป็นอาชญากรทางความคิด ซึ่งไม่ใช่อาชญากรรมโดยแท้เลย

“ดังนั้น ถ้าเปลี่ยนความคิดของคนก็ควรใช้วิธีอารยะมากกว่านี้ เช่นการพูดคุยเจรจา หรืออะไรก็ตามแต่ แทนที่จะจับคนเข้าคุกอย่างเดียว ซึ่งเป็นการทำให้พลเมืองที่เห็นต่างกลายเป็นผู้ร้าย เป็นศัตรูของรัฐไปโดยไม่จำเป็น โดยเฉพาะพลเมืองในอินเทอร์เน็ต เขาก็แค่อยากแสดงออกทางการเมืองแบบนิรนาม เป็นการคลายความอึดอัดทางหนึ่ง ถ้ารัฐใช้แนวทางปราบปรามรุนแรงก็จะยิ่งสร้างรอยร้าวและความตึงเครียดในสังคมมากขึ้น” น.ส.สุภิญญา กล่าว

น.ส.สุภิญญากล่าวเสริมว่า อีกประการหนึ่งคือ คนที่ถูกดำเนินคดีฐานกรณีความผิดแบบนี้ซึ่งถือว่าเป็นอาชญากรรมทางความคิด เขาควรจะได้รับการประกันตัวเพื่อต่อสู้คดีจนถึงที่สุดตามหลักสิทธิมนุษยชนสากลด้วย เพราะคนเหล่านี้ไม่มีอาวุธอย่างปืน ดาบ รถถัง เขามีแค่ความคิดและความรู้สึกทางการเมืองเท่านั้น ไม่ได้เป็นอันตรายต่อใครเลย ถ้าเราเปิดกว้างรับฟังกันและกันมากขึ้น

ที่มา ประชาไท