Citizen

นักวิชาการเหนือ-อีสาน-ใต้ เสนอผลสรุปวิจัย พลเมืองไทยต้องการประชาธิปไตย 100 เปอร์เซ็นต์

admin — Wed, 08 Feb 2012 23:13:40 +0700

วันที่ 8 ก.พ. 2555 โครงการสร้างสำนึกพลเมืองเพื่อส่งเสริมประชาธิปไตยและธรรมาภิบาลในท้องถิ่น จัดการสัมมนาสรุปผลการวิจัย ซึ่งทำการวิจัยในพื้นที่อิสาน ได้แก่ เชียงใหม่ ลำพูน พิษณุโลก พิจิตร สุโขทัย ขอนแก่น กาฬสินธุ์ มหาสารคาม อุบลราชธานี อำนาจเจริญ ศรีสะเกษ และยะลา

ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่า ประชาชนส่วนใหญ่แสดงความเชื่อมั่นต่อระบอบประชาธิปไตย และสามารถตอบคำถามเกี่ยวกับสิทธิของตนเองในฐานะพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยได้มากกว่าร้อยละ 90

อย่างไรก็ตาม การศึกษาในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี อำนาจเจริญ และศรีสะเกษ พบว่า ประชาชนแสดงความไม่เชื่อมั่นต่อสื่อมวลชน โดยระบุว่าไม่มีความเป็นกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สื่อโทรทัศน์ ในทางกลับกัน ประชาชนที่เป็นกลุ่มตัวอย่าง เสพสื่อโทรทัศน์มากกว่าสื่ออื่นๆ

รศ.ดร.วัฒนา สุกัณศีล อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กล่าวว่า จากการทำแบบสอบถามภายหลังน้ำท่วม ประชาชน 94 เปอร์เซ็นต์เห็นว่าระบอบประชาธิปไตยคือระบอบที่ดีที่สุดและไม่ต้องการการทำรัฐประหาร และพึงพอใจกับการทำงานรัฐบาล 84 เปอร์เซ็นต์

“ที่น่าสนใจคือ นี่เป็นคำถามหลังน้ำท่วมและรัฐบาลยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นี่สำคัญเพราะประชาชนใช้สิทธิเลือกตั้ง ได้เลือกสิ่งที่เขาสนใจ และพลังนี้เป็นพลังที่สนับสนุนความเข้มแข็งของสังคม”

แต่เมื่อถามถึงองค์กรต่างๆ ที่ทำหน้าที่ตามระบอบประชาธิปไตย คือ องค์กรอิสระต่างๆ เช่น กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ประชาชนกลับเห็นว่ามีความสำคัญต่ำที่สุด

แต่ที่น่าตกใจคือประชาชนเห็นว่า ขณะเดียวกันองค์กรที่มีความสำคัญพอๆ กับรัฐบาลในการแก้ปัญหาบ้านเมือง กลับเป็นกองทัพ

“ชาวบ้านเลือกแล้ว ตัดสินใจแล้ว เข้าใจพอสมควร คำถามคือ องคาพยพทั้งหลายแหล่ในสังคมจะช่วยเสริม ผลักดันหรือขัดขวางพลังเหล่านี้หรือเปล่า” รศ.ดร.วัฒนา ตั้งคำถาม

รศ.ดร.บัวพันธ์ พรหมพักพิง จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น สรุปข้อเสนอแนะ จากงานวิจัย ว่า สิ่งที่สำคัญและจำเป็นสำหรับการพัฒนาประชาต่อไปก็คือ การต้องมี Tool Box คือต้องมีเครื่องมือใหม่ๆ ที่ประชาชนสามารถใช้ในการติดตามบทบาทขององค์กรต่าง

ข้อเสนอที่สองคือ ภาคประชาสังคมและสื่อ ซึ่งแม้ปัจจุบันจะมีองค์กรภาคประชาสังคมอยู่มาก แต่ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์เป็นองค์กรที่ถูกจัดตั้งโดยรัฐ เป็นองค์กรภาคขยายของรัฐ

แต่สิ่งที่ต้องการคือองค์กรที่ทำหน้าที่ติดตามการทำงานของรัฐและหน่วยงานต่างๆ ทำหน้าที่ที่รัฐและภาคธุรกิจไม่ได้ทำ และเป็นองค์กรที่ส่งเสริมให้ประชาชนลุกขึ้นมาเอาเรื่องการบ้านเมืองเป็นกิจธุระ รับผิดชอบต่อสังคมการเมืองด้วย

นอกจากนี้ ยังต้องการสื่อมืออาชีพ “เราพูดยากว่า สื่อเป็นกลางหรือไม่เป็นกลาง แต่ขอให้ทำงานอย่างมืออาชีพ อย่าสักแต่รายงานสิ่งทีไปทำร้ายคนอื่น และเมื่อเป็นมืออาชีพก็อาจจะต้องมีสมาคมที่คอยตรวจสอบดูแล” รศ. บัวพันธ์กล่าว

ประการสุดท้าย ที่เป็นข้อเสนอจากการวิจัยชุดดังกล่าวคือ ต้องเป็นประชาธิปไตย 100 เปอร์เซ็นต์ ทั้งนี้ ดร.บัวพันธ์กล่าวว่า ทัศนคติที่เป็นเชิงลบหรือไม่ศรัทธาต่อกลไกประชาธิปไตยนั้น เป็นสิ่งคนในเมืองก็ไม่ได้ศรัทธาต่อระบอบประชาธิปไตย

ฉะนั้น ประชาธิปไตย 100 เปอร์เซ็นต์หมายถึง เรื่องประชาธิปไตยไม่ใช่เรื่องที่เราจะไปสอนให้ประชาชนหรือชาวบ้านมีความรู้ แต่เป็นเรื่องของสังคมทั้งมวลว่า เราจะทำอย่างไรให้เราปฏิบัติหลักการประชาธิปไตยที่จะต้องมีสิทธิเสรีภาพและเคารพในสิทธิเสรีภาพของคนอื่น

จะคิดว่าจะไปสอนรัฐธรรมนูญให้ชาวบ้าน เท่านั้นไม่ได้ แต่ต้องเล่นกันเป็นทีม คือต้องไปด้วยกันทั้งหมด ต้องเป็นประชาธิปไตยด้วยกันทั้งหมด ทั้งทหาร ภาคประชาสังคม สื่อ องค์กรอิสระ ต้องปฏิบัติตามหลักประชาธิปไตยที่เท่าเทียมกัน

รศ.ดร. วัฒนากล่าวเสริมในตอนท้ายของการนำเสนอว่า “ถ้าจะโยนภาระอันหนักอึ้งเรื่องประชาธิปไตยให้กับชาวบ้านแล้วละก็ เขาก็ตอบแล้วว่าเขาเห็นความสำคัญ แต่คำถามคือ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ ถ้าชาวบ้านเชื่อมั่น ยึดหลักการนี้ แล้วฝ่ายที่เป็นสถาบันองค์กรของสังคมล่ะ....(เดี๋ยวจะปฏิวัติหรือเปล่า)

องค์กรที่ว่านี้คือทั้งในและนอกระบบต้องมีส่วนช่วยในการผลักดัน รับรู้และส่งเสริม ข้อเสนอประชาธิปไตยร้อยเปอร์เซ็นต์คือทุกองคาพยพ ไม่งั้นไปไม่รอด ไม่งั้นก็มาบอกว่าชาวบ้านไม่รู้ไม่เข้าใจ ก็ต้องพยายามผลักดันให้ชาวบ้านรู้และเข้าใจ มันต้องนำไปสู่การขับเคลื่อนให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในวิธีคิด

“มันผิดปกติแน่ๆ เลยที่ประชาธิปไตยที่เป็นอยู่ มันทำให้เกิดความเข้าใจที่สับสน คำถามไม่ได้อยู่ที่ชาวบ้านไม่รู้ โง่ หรือขาดข้อมูลข่าวสาร ปัญหาคือข้อมูลข่าวสารจากองค์กรที่สำคัญๆ จากสังคม ล้วนแล้วแต่ทำหน้าที่ส่งเสริมหรือขัดขวาง

ถ้าชาวบ้านท้อถอยเบื่อหน่ายเซ็งกับการเมืองในระบอบประชาธิปไตย เราก็ต้องถามว่าทำไม มันเป็นความรับผิดชอบร่วมกัน ประชาธิปไตยคือระบบที่รับผิดชอบร่วมกัน เราจะมีเงื่อนไขข้อยกเว้น อำนาจพิเศษ มันก็จะดันกันไปไม่ได้ โจทย์คือชาวบ้านรู้หรือไม่รู้ไม่ได้ แต่ต้องถามว่ามันคือความเข้าใจผิดเพราะอะไร” รศ.ดร.วัฒนากล่าวทิ้งท้าย

โครงการสร้างสำนึกพลเมืองเพื่อส่งเสริมประชาธิปไตยและธรรมาภิบาลในท้องถิ่นได้รับการสนับสนุนการวิจัยจากโครงการสะพานเสริมสร้างประชาธิปไตย และ USAID จัดทำวิจัยโดยนักวิชาการจาก 5 สถาบันการศึกษา ได้แก่

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ศึกษาหัวข้อประชาธิปไตย รัฐประหารและธรรมภิบาลในมุมมองของคนเชียงใหม่และลำพูน มหาวิทยาลัยนเรศวร ประเด็นจิตสำนึกและความร่วมรับผิดชอบของพลเมืองในการปกครองในพื้นที่ พิษณุโลก พิจิตร และสุโขทัย

มหาวิทยาลัยขอนแก่น ศึกษาหัวข้อ ความรู้ ทัศนคติ ต่อประชาธิปไตยและธรรมาภิบาลท้องถิ่น ในพื้นที่จังหวัดขอนแก่น กาฬสินธุ์ และมหาสารคาม

มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ศึกษาประเด็นการเสริมสร้างความรับรู้และการมีส่วนร่วมของพลเมืองในการปกคองท้องถิ่น ในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี อำนาจเจริญ และศรีสะเกษ และมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา ศึกษาเรื่องการรับรู้ของพลเมืองกับการเสริมสร้างประชาธิปไตย

ที่มา ประชาไท

สัมภาษณ์พิเศษ ดร.สมิทธ ธรรมสโรช : น้ำท่วม...บริหารจัดการไม่เป็น

admin — Sun, 16 Oct 2011 00:45:17 +0700

ไม่ใช่ภัยพิบัติลงโทษแต่...บริหารน้ำผิดพลาด รุนแรงจนรัฐบาลต้องประกาศเป็น "วาระแห่งชาติ" ระดมความร่วมมือจากทุกสรรพกำลังมาร่วมแก้ปัญหาน้ำท่วมครั้งใหญ่ของประเทศ

(ภาพจาก บลอก porzaakub )

ที่จนถึงเวลานี้ 26 จังหวัด กำลังจมน้ำ ประชาชนกว่า 2.2 ล้านครัวเรือนกำลังเดือดร้อนอย่างหนัก นอกจากบ้านเรือน พื้นที่การเกษตรที่เสียหายไปแล้วกว่า 9.6 ล้านไร่ มวลน้ำก้อนมหึมายังรุกคืบสร้างความเสียหายต่อเนื่องฝ่าปราการป้องกันเบื้องต้นรุกล้ำไปยังนิคมอุตสาหกรรม จนมูลค่าความเสียหายพุ่งสูงหลายแสนล้านบาท ยังไม่รวมยอดผู้เสียชีวิตที่สูงถึง 281 ราย

ดร.สมิทธ ธรรมสโรช อดีตอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา ประธานกรรมการมูลนิธิสภาเตือนภัยพิบัติแห่งชาติ ในฐานะผู้คร่ำหวอดในแวดวงอุตุนิยมวิทยา มายาวนาน ฟันธงว่าวิกฤตน้ำท่วมครั้งนี้ไม่ใช่เป็นผลพวงจาก "ภัยพิบัติ" แต่เป็นเรื่องการบริหารจัดการน้ำไม่เป็น!!!

"คือไม่สามารถจะบริหารน้ำได้ ไม่มีการติดตามข้อมูลตั้งแต่ต้นฤดูฝนว่าจะตกเยอะไหม ควรเก็บน้ำในเขื่อนไว้เท่าไหร่ ปรากฏว่าทุกคนเก็บน้ำไว้ในเขื่อนใหญ่หมด ทั้งกรมชลประทาน การไฟฟ้าฯ ซึ่งกลัวว่าจะไม่มีน้ำใช้ในหน้าแล้งซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ผิด

...ถ้าฝนตกต่อเนื่องทั้งกลางฤดู ปลายฤดู ยังตกอยู่ ปริมาณช่องว่างน้ำในเขื่อนจะไม่สามารถเก็บน้ำฝนกลางฤดูได้ ตอนนี้เขื่อนใหญ่เต็มหมดแล้วปัญหาคือ เมื่อเขื่อนใหญ่เต็มหมดแล้ว ก็ปล่อยน้ำในเขื่อนออกมาพร้อมกัน ปริมาณน้ำที่ปล่อยมามากกว่าปริมาณน้ำฝนที่ตกใส่เขื่อน"

ดร.สมิทธ อธิบายว่า การปล่อยน้ำจากเขื่อนใหญ่ทั้ง เขื่อนภูมิพล เขื่อนสิริกิติ์ เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ทำให้น้ำมารวมตัวในภาคกลางตอนบนไล่มาตอนล่าง ขณะที่ภาคกลางก็มีน้ำฝนที่ตกมาอยู่ท้ายเขื่อนอยู่ในที่ลุ่มอยู่แล้ว

ดังนั้น น้ำในขณะนี้จึงมหาศาลมาก หลายคนบอกน้ำปล่อยมานิดเดียวแต่เพราะน้ำมีอยู่แล้วในที่ลุ่ม ในนา เมื่อปล่อยมาพร้อมกันปริมาณน้ำจึงมาก ทำให้หลายพื้นที่เกิดน้ำท่วมพร้อมกัน ตั้งแต่ จ.นครสวรรค์ พระนครศรีอยุธยา

"เป็นวิกฤตบริหารน้ำโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์หรือไม่มีการวางแผนไว้ก่อน อันที่จริงเราควรเก็บน้ำไว้ครึ่งหนึ่ง และถ้ามีฝนกลางฤดูที่แล้วก็สามารถเก็บน้ำไว้อีกได้"

ทั้งนี้ ที่ผ่านมานักวิชาการหลายคนบอกว่าน้ำไม่เคยสูงเช่นนี้ บางคนบอกน้ำเยอะแต่ไม่เคยท่วม ทุกคนต่างคนต่างมีข้อมูลของตัวเอง แต่ขณะนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกันเรื่องข้อมูล เพราะข้อมูลที่แท้จริงกรมอุตุนิยมวิทยามีอยู่แล้ว เรามีสถานีวัดปริมาณน้ำฝนในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง ภาคกลางตอนบน กว่า 200 แห่งที่วัดปริมาณฝนได้

สำหรับแนวทางการแก้ไขในเวลานี้ ดร.สมิทธเห็นว่า จำเป็นที่จะต้องหยุดปล่อยน้ำจากเขื่อนเพราะช่วงนี้ไม่มีปริมาณน้ำฝนที่จะตกเข้าเขื่อนแล้วทั้งภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตอนนี้ 3 เขื่อนใหญ่ก็จะไม่มีน้ำเข้าแล้ว ดังนั้นถ้าเรายังปล่อยน้ำมหาศาลซ้ำเติมระบบน้ำท่วมที่อยู่ในภาคกลาง น้ำจะท่วมหมด

"ความเสียหายเป็นแสนล้านบาท ประเทศไทยมีหน่วยงานที่ดูแลปัญหาเกี่ยวกับน้ำภายใต้สังกัดกระทรวงต่างๆ กว่า 20 หน่วยงาน แต่เราไม่มีดาตาเบส ต่างฝ่ายต่างทำไม่เอาข้อมูลมาแชร์กัน จึงทำให้ขาดผลวิเคราะห์ในการตัดสินใจ

...การบริหารน้ำถ้าไม่มีการประสานงานกันทั้งกรมอุตุฯ กรมชลฯ การไฟฟ้าฯ ว่าควรจะเก็บหรือปล่อยน้ำแค่ไหนมันก็ไม่มีฐานข้อมูลที่นำมาคำนวณปริมาณน้ำว่าควรจะปล่อยหรือพร่องน้ำในระดับใดจึงจะทำให้พื้นที่ไม่เดือดร้อน"

นอกจากนี้ ต้องยอมรับว่าการไม่มีเอกภาพในการทำงาน การที่นักวิชาการทะเลาะกันเอง ไม่มีความรู้อย่างแท้จริงนำไปเสนอรัฐบาล จึงทำให้ระบบรวนทั้งหมด สุดท้ายก็นำไปสู่ปัญหาอุทกภัยทั้งๆ ที่น้ำมวลใหญ่ที่ปล่อยออกมาจากเขื่อนใหญ่ๆนั้นบริหารจัดการได้

"ฝนปีนี้อาจจะมากกว่าปีที่แล้ว แต่การบริหารน้ำที่เราเก็บไว้มากไป แล้วปล่อยมาทีเดียว ไม่ปล่อยให้น้ำไหลไปตามธรรมชาติ หากปล่อยมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ต้นฤดูตามธรรมชาติ กลางฤดูพอฝนตกก็เก็บบ้างปล่อยบ้าง

ปลายฤดูก็ไม่จำเป็นต้องปล่อยทีเดียวเยอะๆ น้ำก็จะไม่ท่วม ถ้าเราไม่ปล่อยน้ำก้อนใหญ่จากเขื่อน 3 แห่ง รับรองว่าน้ำไม่ท่วม กทม.ปริมณฑล พระนครศรีอยุธยา และอีกหลายจังหวัดอย่างที่เห็นกันอยู่"

มาตรการบรรเทาปัญหาเฉพาะหน้าเวลานี้ ดร.สมิทธ มองว่า อันดับแรกเขื่อนใหญ่ควรหยุดปล่อยน้ำและหาทางระบายน้ำที่อยู่ในแม่น้ำใหญ่ๆ ทั้งแม่น้ำท่าจีน แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำบางปะกงให้ลงทะเลเร็วที่สุด

ด้วยการติดตั้งเครื่องสูบน้ำขนาดใหญ่ที่บริเวณปากแม่น้ำทั้งสามสาย เพราะช่วงนี้น้ำทะเลหนุนสูง น้ำเหนือไหลมาสมทบจะทำให้น้ำนิ่ง ไหลช้าลง ก็ต้องเร่งระบายน้ำออกสู่ทะเลก็จะช่วยบรรเทาปัญหาน้ำท่วม กทม.ได้

"แต่เพราะหลายเขื่อนยังปล่อยมาหลาย100 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อวัน แต่แม่น้ำต่างๆระบายต่อวันได้ไม่ถึง 50 ล้านลูกบาศก์เมตรทุกเขื่อนพร้อมใจกันปล่อย มันก็มารวมกันที่ภาคกลาง เหมือนเราเทน้ำลงมาพร้อมกัน น้ำที่เต็มแก้วเมื่อเติมไปอีกมันก็ล้น

...เรื่องนี้ไม่ใช่ภัยพิบัติลงโทษ แต่เป็นเพราะการบริหารน้ำที่ผิดพลาด หากเราบริหารไม่ดีท่วมแน่ ถ้าไม่รู้จักเก็บน้ำในเขื่อนไว้ให้เหมาะสม นอกจากนี้การบริหารในเขื่อนเล็กๆแต่ละเขื่อนไม่สามารถระบายออกทะเลได้รวดเร็วพอ มันก็เอ่อในที่ลุ่มภาคกลาง"

ประเมินมาตรการแก้ปัญหาของรัฐบาลที่ออกมาถูกทางหรือไม่นั้น ดร.สมิทธ มองว่าจริงๆ รัฐบาลควรตั้งศูนย์เฉพาะกิจแต่แรกเพราะการบริหารภัยพิบัติใหญ่ๆ ต้องตั้งศูนย์เฉพาะ ต้องมีผู้บริหารใหญ่และผู้ควบคุมศูนย์คนเดียว จะเป็น พล.ต.อ.ประชา พรหมนอกหรือนายกรัฐมนตรี ก็ได้

แต่ต้องตัดสินใจคนเดียว ทว่าตั้งช้าไปหน่อย แม้ตอนนี้จะเริ่มมีการตัดสินใจเดินหน้าแก้ไขหลายเรื่องแล้วแต่มาเริ่มตอนวิกฤตน้ำใกล้ท่วม กทม.ที่เป็นพื้นที่เศรษฐกิจและมีประชาชนอยู่มาก ทำให้ผลกระทบเยอะ

ส่วนความตื่นตระหนกของชาวบ้านที่ไม่มั่นใจสถานการณ์ และแก้ปัญหาด้วยการสร้างพนังกั้นน้ำหน้าบ้านตนเองจนวัตถุดิบขาดตลาดนั้น ดร.สมิทธ เห็นว่าอาจไม่ถูกต้องตามวิธีการ เพราะเป็นการสร้างที่ไม่มีหลักวิชาการการเอาดินวาง เอากระสอบทรายมาวาง มันสู้แรงดันน้ำไม่ได้

ทั้งนี้ น้ำ 1 ลูกบาศก์เมตร หนักถึง 1 ตันถ้าสร้างเขื่อนสูง 2 เมตร แสดงว่ามีแรงดันน้ำถึง 2 ตัน ดังนั้นหากเขื่อนสร้างไม่แข็งแรงน้ำจะซึม กระสอบทรายไม่หนักพอก็ทลาย น้ำก็จะไหลอย่างรวดเร็วและแรงจนเอาไม่อยู่

ดร.สมิทธ อธิบายถึงแนวคิดที่ในอดีตเคยเสนอให้ตั้ง "กระทรวงน้ำ" ขึ้นมารับผิดชอบดูแลเรื่องนี้โดยตรง ว่าเป็นเพียงข้อเสนอของนักการเมืองที่จะทำให้มีตำแหน่งทางการเมืองเพิ่มขึ้นทั้งรัฐมนตรี ที่ปรึกษาและข้าราชการการเมือง เป็นการสร้างตำแหน่งเปล่าๆ

"ผมว่าทำอย่างที่เป็นอยู่ปัจจุบันก็เหมาะสมแล้ว คือการตั้งศูนย์เฉพาะแล้วรวมเอานักวิชาการผู้มีความเชี่ยวชาญด้านน้ำมารวมกัน แต่ว่าการบริหารต้องการคนที่รู้เรื่องมาคุยกัน อย่าให้มานั่งเถียงกัน และการตัดสินใจก็ให้นายกฯ เป็นผู้ชี้ขาด"

เขื่อนใหญ่ต้องหยุดปล่อยน้ำ

ยังต้องลุ้นระทึกกับมวลน้ำก้อนใหญ่ ที่คาดว่าจะถึง กทม.ในวันสองวันนี้ ดร.สมิทธ ธรรมสโรช ยังอดเป็นห่วงฝีมือ กทม. กับการผันน้ำ กทม. หากเกิดน้ำทะลักเข้าพื้นที่เข้ามาจริงๆ

"ผมไม่เชื่อฝีมือ กทม. เพราะไม่เคยศึกษาหรือไปดูเขื่อน เช่น เขื่อน จ.ปทุมธานี ที่เพิ่งแตกไป กทม.ก็ไม่ดูแลบอกว่าท้องถิ่นสร้างขึ้นเอง ทั้งที่จริงแล้ว กทม.ควรมีหน้าที่ไปดูแลพื้นที่ด้วย เพราะน้ำที่จะแตกจากปทุมฯ จะเข้า กทม.กทม.อยู่ติดจังหวัดต้นน้ำ ถ้าเถียงกันอย่างนี้ กทม.จมแน่"

ทั้งนี้ ไม่แน่ใจว่าเขื่อนรอบๆ กทม.จะมีความแข็งแรงพอหรือไม่ เพราะเขื่อนกั้นน้ำของ กทม.มีทั้งเขื่อนดินและเขื่อนคอนกรีต กระสอบทรายโดยเฉพาะในพื้นที่รอบนอก ทาง อบต. และอบจ. จะเป็นคนดูแล โดยใช้ผู้รับเหมาก่อสร้าง ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ อาจทำให้มีปัญหาเรื่องความแข็งแรง

"อันนี้ถือเป็นจุดอ่อนจะทำให้เกิดวิกฤตน้ำในกทม.ได้ ขณะนี้น้ำล็อตใหญ่ที่มาจากเขื่อนภูมิพลสิริกิติ์ ป่าสักชลสิทธิ์ กำลังผ่านเข้ามาใน 3-4 จังหวัดที่ท่วมอยู่แล้ว กทม.จึงต้องระวังเพราะเป็นช่วงน้ำทะเลหนุน ตอนนี้ดูแล้ว กทม.คงรอดยาก"

ดร.สมิทธ ประเมินว่า วิธีการแก้ไขให้ได้ผลเร็วคือ ต้องหยุดปล่อยน้ำจากเขื่อนใหญ่ จากนั้นตั้งเครื่องสูบน้ำที่ปลายแม่น้ำที่จะลงสู่ทะเลให้มากที่สุดเพื่อสูบน้ำออกปากอ่าว นี่คือวิธีเดียวที่จะระบายน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ

"การเอาเรือไปดันน้ำจะดันได้เฉพาะผิวน้ำเท่านั้น ไม่สามารถดันน้ำที่อยู่ลึกไปข้างล่างได้พระราชดำรัสของในหลวงเรื่องการสร้างคลองลัดโพธิ์ การที่เป็นคลองแคบจะทำให้การดันน้ำไหลออกจากคลองได้เร็ว

แต่ถ้าเอาเรือหลายลำไปผูกแล้วดันน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาที่กว้าง เป็นการเสียน้ำมันเปล่า เพราะดันได้แค่ผิวน้ำเท่านั้นเรื่องนี้ต้องคิดต้องรู้ลักษณะของน้ำ ดังนั้นที่ถูกต้องคือการตั้งระบบสูบน้ำที่ปลายคลองหรือปลายแม่น้ำออกสู่ทะเลเลย"

สำหรับแนวคิดที่ กทม.ลงทุนทำอุโมงค์ยักษ์มีการระบายน้ำจากที่ลุ่มของกทม. เช่น รามคำแหงหนองจอก แทนที่จะระบายออกอ่าวไทย แต่กลับเอามาออกที่แม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งไม่ช่วยอะไรเลยเพราะจะทำให้เจ้าพระยาล้นตลิ่งอีก หมุนเวียน

ถ้าจะลงทุนให้มากหน่อย วางท่อให้ยาวแล้วไปลงที่อ่าวไทยจะดีกว่า และทำให้ กทม.ปลอดภัยจากน้ำท่วมด้วย ไม่รู้ทำไมถึงคิดกันแค่นี้ เห็นว่าผู้ว่าฯกทม.จะทำอีกหลายอุโมงค์แต่ไม่รู้จะไปออกที่ไหน

ดร.สมิทธ ประเมินถึงสถานการณ์พายุบันยันที่วิเคราะห์แล้วเชื่อว่าไม่เข้าไทย แต่การที่นักวิชาการไม่มีความรู้แล้วไปให้ข้อมูลกับ ศปภ.และนายกฯ ว่าพายุจะสร้างผลกระทบต่อประเทศทำให้เกิดความตื่นกลัวกันหมด คนไม่รู้มาพูดทำให้ตกใจและประเมินพลาด

"พายุลูกนี้จะเข้าที่อ่าวตังเกี๋ย ประเทศจีนจากนั้นก็จะไปเวียดนามเข้ามาทางเหนือบ้านเราก็จะทำให้มีฝนตกนิดหน่อยที่เชียงใหม่ เชียงรายจากนั้นจะทำให้อากาศหนาวเย็นลง ผมอยากขอให้คนที่ไม่มีความรู้เรื่องอุตุนิยมวิทยา หรืออุทกวิทยา หยุดให้ข้อมูล เพราะจะให้เกิดความตระหนก แตกตื่นกันไปหมด"

ดร.สมิทธ วิเคราะห์ต่อไปว่า หลังจากนี้ทางภาคเหนือ ภาคอีสาน จะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วหากมีพายุเข้ามาจะไม่ส่งผลให้มีฝนตก หรือถ้าตกก็จะไม่มาก สิ่งที่กรมอุตุฯ และรัฐบาลต้องระวังต่อไป คือ ร่องลมมรสุมที่จะเลื่อนจากภาคกลางตอนล่างไปยังตอนใต้ ผ่านสุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สงขลา

ซึ่งปีที่แล้วช่วงเดือนเดียวกันก็มีพายุดีเปรสชันก่อตัวทางทะเลจีนตอนล่างพัดเข้าสู่อ่าวไทย คลื่นลมที่พัดมาจะทำให้เกิดคลื่นพายุหมุนซัดชายฝั่ง(สตอร์ม เซิร์จ) สูง 4-5 เมตร และจะส่งผลกระทบให้ภาคใต้ เช่น ปัตตานี ยะลา

ดังนั้น ข้อมูลในการเตือนภัยพิบัติของกรมอุตุฯ จะต้องแม่น และหากสภาวะลมแรงจะทำให้สตอร์ม เซิร์จ สูงถึง 5-6 เมตร ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อประชาชนที่อาศัยอยู่บริเวณแนวฝั่งและรัฐบาลต้องเตือนให้เขาอพยพไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัย

ที่มา โพสต์ทูเดย์

รายงานการเสวนาเรื่อง เพศที่เปลี่ยนไปในสื่อและสิทธิทางเพศ

admin — Fri, 16 Sep 2011 21:13:40 +0700

เมื่อวันที่ 16 ก.ย. 2554 มีการประชุมวิชาการเพศวิถีศึกษา ครั้งที่ 3 ณ โรงแรม เดอะรอยัลริเวอร์ ถนนจรัญสนิทวงศ์ โดยในงานได้มีเวทีเสวนาเรื่อง "เพศที่เปลี่ยนไปในสื่อและสิทธิทางเพศ"

(จากซ้ายไปขวา สมสุข หินวิมาน, สุภัทรา นาคะผิว, จีรนุช เปรมชัยพร)

โดยจีรนุช เปรมชัยพร, สมสุข หินวิมาน และสุภัทรา นาคะผิว และมีการปาฐกถาในหัวข้อ "เพศกับการเมืองที่เปลี่ยนไป" โดยพิชญ์ พงษ์สวัสดิ์

จีรนุช เปรมชัยพร ผู้อำนวยการเว็บไซต์ประชาไทดอทคอมและเจ้าของรางวัลเฮลมานฮามเมตต์จากการรณรงค์ด้านสิทธิมนุษยชน ออกตัวว่า สิ่งที่ตนจะพูดต่อไปนี้นั้นเป็นการ "พูดจากจริตชนชั้นกลาง" ก่อนที่จะกล่าวถึง "สื่อและสิทธิทางเพศที่เปลี่ยนไป" ว่า

เวลาที่เราพูดถึงสื่อนั้น สื่อก็มี 2 สายใหญ่ๆด้วยกัน หนึ่งคือสื่อกระแสหลัก ซึ่งมีความย้อนแย้งในตัวเอง หรือจะพูดง่ายๆได้ว่า สื่อกระแสหลักนั้นมีความ "ตอแหลต่อกัน"

"เนื่องจากสื่อกระแสหลักมีความเป็นทุนนิยมอยู่แล้ว และด้วยความเป็นทุนนิยมนี้เอง เรื่องเซ็กซ์จึงเป็นเรื่องที่ขายได้ แต่ขณะเดียวกัน สื่อกระแสหลักก็มีลักษณะที่ว่า ตัวเองจะต้องรักษาค่านิยมที่มีคุณค่าแบบเดิมหรือความเคร่งครัดทางศีลธรรมบางอย่าง ซึ่งตรงนี้จะเห็นได้ว่า สื่อกระแสหลักนั้นมีสภาพ มือถือสากปากถือศีล " จีรนุชกล่าว

"ยกตัวอย่างรายการ คนละดาวเดียวกัน ที่ "เกือบ" จะเป็นรายการน้ำดี ซึ่งถ้าใครที่อ่านหนังสือ ผู้หญิงมาจากดาวศุกร์ ผู้ชายมาจากดาวอังคาร ก็คงจะรู้สึกเป็นปลื้มกับรายการนี้ แต่ถ้าเราลองดูรายการนี้ในบริบทที่ว่า

หากเราเองไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบผู้ชาย หรือผู้ชายที่ชอบผู้หญิง แต่เป็นคนที่อยู่ในวิถีชีวิตทางเพศอีกแบบหนึ่ง เราจะรู้สึกได้ว่า รายการนี้ไม่ได้พูดอะไรถึงเราเลย มันไม่ได้บอกถึงความมีอยู่ของเราเลย"

"นี่คือภาพเหมารวมทางเพศแบบหนึ่งที่สื่อกระแสหลักมองไม่เห็น" จีรนุชกล่าว

จีรนุชกล่าวต่อว่า สื่ออีกกระแสหนึ่งก็คือ สื่อประเภท "ร้อยพ่อพันแม่" ซึ่งเป็นสื่อที่ไม่ได้รวมเป็นกระแสใดๆที่ชัดเจน สื่อเหล่านี้ได้แก่ สื่ออินเตอร์เน็ตหรือ สื่อใหม่ ซึ่งกำลังนำเสนอ สิ่งที่ต่างออกไปที่ไม่เคยได้รับอนุญาตให้นำเสนอบนพื้นที่ของสื่อหลัก

เราจะได้เห็นความหลากหลายของเรื่องราวที่มากกว่า และสื่อประเภทดังกล่าวยังมีลักษณะของการโต้กลับ หรือเป็นปฏิกิริยาต่อสิ่งที่ถูกนำเสนอบนสื่อกระแสหลัก

จีรนุชพูดถึงสื่อกระแสรองดังกล่าวว่า "มันมีลักษณะของการรวมกลุ่มคนที่มีความคิดความสนใจไปในทางเดียวกัน ทำให้ง่ายต่อการก่อให้เกิดการขับเคลื่อนอะไรสักอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจทำให้เราติดกับอยู่ในมายาภาพบางอย่างที่ว่า สังคมมันดีแล้ว"

"เรานั่งเล่นเฟซบุ๊กทั้งวัน เรามี "เฟรนด์" มีสิ่งแวดล้อมที่คิดไปในทางเดียวกันกับเรา แล้วเราก็คิดไปว่า อ๋อ เดี๋ยวนี้สังคมมันทันสมัยแล้ว"

ทั้งนี้ ในสายตาของจีรนุชนั้น เธอกล่าวว่า โลกสองโลกดังกล่าวนั้นเดินคู่ขนานกันไปเป็นระยะๆ และก็มีการปะทะสังสรรค์กันบ้างตามวาระและโอกาส

"อยากจะหยิบปรากฏการณ์การปะทะกันของสื่อสองกระแสนี้ขึ้นมาเป็นตัวอย่าง ตัวอย่างแรกคือคลิปสาวสีลม ปมขัดแย้งที่สำคัญคือ การที่ทั้ง 3 สาวต้องออกมาขอโทษต่อสาธารณะ ซึ่งกรณีที่น่าสนใจก็คือ ถ้าสาวๆที่เต้นตรงนั้นไม่ใช่สาวแท้ แต่เป็นสาวข้ามเพศเนี่ย มันจะเป็นเรื่องขนาดนี้ไหม?"

"ในสังคมไทยมันมีพื้นที่ที่จะอนุญาตให้ใคร ทำอะไร ปรากฏการณ์ดังกล่าวมันเกิดขึ้นตามท้องถนนในช่วงสงกรานต์มาหลายปีแล้ว ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในปีนี้ ทีนี้พอมันเกิดขึ้นแล้วและเราไปพบว่า

เฮ้ย! ผู้หญิงพวกนี้เป็นผู้หญิงจริงๆ ก็เลยเกิดเป็นเรื่อง แลัวมันก็มาเกิดขึ้นในวาระอันเหมาะสมกับการพูดว่า เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่ ′ขัดต่อประเพณีและศีลธรรมอันดีงามของสังคมไทย′"

หรือแม้แต่ปรากฏการณ์ "เรยา" ที่จีรนุชบอกว่า ละครเรื่องนี้เป็นเรื่องการพูดถึงความสัมพันธ์นอกสมรสที่เกิดขึ้นโดยละครผู้หญิงซึ่งเป็นตัวนำในเรื่อง ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นก็คือ เมื่อ "กระแสเรยา" ได้รับการยอมรับ ผู้รักษากฎในสังคม- ซึ่งเราไม่รู้ว่าเป็นใครนั้น กลับ "รับไม่ได้"

"เพราะว่าผู้รักษาศีลธรรมอันดีของสังคมไม่เชื่อว่า คนที่ดูละครคิดเองได้ ก็เลยมีการจบด้วยการมีพระเทศน์ในตอนจบ ซึ่งนี่เป็นปรากฏการณ์ที่น่าสนใจ"

โปสเตอร์ให้ความรู้ภายในงาน

"ต่อมาคือปรากฏการณ์ "จ๊ะ คันหู" ที่คุณจ๊ะไปออกรายการวู้ดดี้ แล้ววู้ดดี้ก็โดนด่าเยอะมาก ส่วนตัวคิดว่าเหตุผลที่วู้ดดี้โดนด่านั้นไม่ใช่เพราะว่าวู้ดดี้เป็นคนเคร่งศีลธรรม "ซึ่งถ้าเทียบกับตอนที่วู้ดดี้เชิญนักร้องต่างประเทศมาสัมภาษณ์ เขาก็ไม่เคยอยู่ในบทผู้มีศีลธรรม" แต่สิ่งที่คนดูรับไม่ได้คือวิธีการที่วู้ดดี้ตั้งคำถามดูถูกแขกรับเชิญ ซึ่งนี่เป็นขนบที่สังคมไทยไม่ยอมรับ"

จีรนุชกล่าวว่า นอกจากนี้ ตัวอย่างดังกล่าวแสดงให้เห็นถึงเรื่องคุณค่าบางอย่างที่ซ้อนกันอยู่ในสังคม เป็นคุณค่าสองชั้น จากการที่ต่อมา "จ๊ะ" ต้องออกมาตอบโต้ว่า ตัวตนจริงๆของเธอนั้นเป็น "good girl"

"แล้วถ้าตัวตนจริงๆของเธอเป็น ′bad girl′ แล้วมันยังไงล่ะ? แล้ว ′So what?′" จีรนุชกล่าวพร้อมกับส่งท้ายว่า นี่คือคุณค่าสองชั้นที่มันทับซ้อนกันอยู่

ทางด้าน สมสุข หินวิมาน อาจารย์ประจำคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน ม.ธรรมศาสตร์ กล่าวว่า ความเชื่อเกี่ยวกับสื่อในยุคปัจจุบันมีอยู่ว่า สื่อมีนั้นอิทธิพลทางความคิดของผู้คนในเรื่องเพศ มีงานวิจัยที่บอกว่า เวลาที่เราอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวันๆ ซ้ำๆ เราก็จะได้รับการหล่อหลอมวิธีคิดแบบหนึ่ง

สมสุขได้ยกละครโทรทัศน์เรื่อง "จำเลยรัก" ขึ้นมาเป็นตัวอย่าง ก่อนจะกล่าวว่า ละครเรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องของชนชั้นกลางที่ต้องเผชิญปัญหาต่างๆ ในชีวิต มีการสร้างฉากให้เหมือนฉากแฟนตาซีในนิยาย มีฉาก "คลาสสิกๆ" ซึ่งสมสุขบอกว่า "นี่มันเป็นแฟนตาซีของผู้หญิงชนชั้นกลาง" ซึ่งสื่อให้เห็นวิธีการหล่อหลอมกระบวนทัศน์ในเรื่องเพศในสื่อ

สุภัทรา นาคะผิว ผู้อำนวยการมูลนิธิศูนย์คุ้มครองสิทธิด้านเอดส์ กล่าวในแง่ของสิทธิทางเพศและ "เพศศึกษา" ว่า ข้อถกเถียงที่เป็นเรื่องใหญ่และมีความเกี่ยวข้องกับทัศนคติของคนในสังคมก็คือ เรื่องของเพศศึกษา ที่เป็นที่ถกเถียงกันมากว่า

"เราควรมีหลักสูตรเพศศีกษาแล้วหรือยัง? มันจะไปเป็นการชี้โพรงให้กระรอกไหม? มันจะไปเป็นการยุยงส่งเสริมไหม?" หรือเรื่องของการจะมี/ไม่มีตู้ถุงยางอนามัยในโรงเรียนก็ยังเป็นโจทย์ที่หลายคนตั้งคำถามถึง

"เราไม่เคยเชื่อมั่นในศักยภาพเยาวชนของเรา ว่าพวกเขาจะมีความสามารถในการคิดและตัดสินใจเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง และเรื่องเพศก็เป็นตัวสะท้อนที่สำคัญว่า ผู้ใหญ่เป็นผู้ที่คอยควบคุมดูแลในเรื่องดังกล่าว" สุภัทรากล่าว

ในขณะที่พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ และพิธีกรรายการ Wake Up Thailand กล่าวในหัวข้อ "เพศกับการเมืองที่เปลี่ยนไป" ว่า

เรื่องของเพศกับการเมืองนั้น ตนจะไม่ขอตอบว่าขบวนการไหนจริงแท้กว่ากันในแง่ประชาธิปไตย หรือขบวนการไหนที่ผู้หญิงมาร่วมต่อสู้จริงแท้กว่ากัน แต่ "ผมสนใจว่ากลุ่มคนเหล่านี้มีวิธีแสดงออกทางเพศสภาวะและเพศวิถีอย่างไร"

พิชญ์กล่าวว่า "ผมไม่ได้บอกว่าเสื้อแดงต้องเป็นแม่ค้าเท่านั้น หรือว่าเสื้อเหลืองต้องเป็นชนชั้นสูงเท่านั้น เพราะผมไม่เชื่อในวิธีคิดเช่นนั้น ผมเชื่อว่าคนทั้งสองสีมาจากทุกชนชั้น นอกจากนี้ การเปลี่ยนแปลงของการเมืองระดับชาติก็มีเรื่องของเพศสภาวะและเรื่องของเพศวิถีอยู่ด้วย และสิ่งเหล่านี้ก็ไม่เคยปรากฎอย่างชัดเจนเช่นนี้มาก่อน"

"ผมไม่ได้จะดูว่ามีผู้หญิงเข้าร่วมขบวนการเหล่านี้มากน้อยเพียงไร คือไม่ได้ดูว่าขบวนการไหนมีผู้หญิงมากกว่ากัน แต่อยากมองไปที่ภาพลักษณ์ของผู้หญิงและเพศสภาวะ-เพศวิถีที่มีการนำมาอ้างผสมรวมอยู่ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองดังกล่าว"

จากรูป (บน) ที่เขานำมาแสดงให้ผู้ฟังเห็นนั้น พิชญ์กล่าวอธิบายว่า "มีการกำหนดเพศสภาวะของบุคคลทางการเมือง ทั้งคนที่คุณโจมตีเขาว่า เขามีสภาพเช่นนั้น หรือถ้าหากว่าคุณไม่เห็นว่าคนเหล่านั้นมีสภาพเช่นนั้น คุณทำให้มันดูเป็นเรื่องขำซะ"

"การทำให้กลายเป็นผู้หญิง (จากตัวอย่างในรูปดังกล่าว) นั้นมีส่วนในการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ผ่านมา ที่จริงแล้ว ผู้หญิงนั้นเข้าร่วมในขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองมานานแล้ว แต่ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองเมื่อไม่นานมานี้ เราจะเห็นได้ว่า

มันมีการให้ความหมายกับบทบาทของหญิงชายในการเคลื่อนไหวดังกล่าว มีการโจมตีและกำหนดเรื่องเพศต่อศัตรูทางการเมืองในกระบวนการ ′การทำให้เป็นอื่น′ มันลามจากห้องเรียนขึ้นไปบนเวที ไปยังสื่อต่างๆ ก่อให้เกิดคำถามว่า ที่จริงแล้วประชาธิปไตยนั้นก้าวหน้าจริงหรือเปล่า"

"มิติเรื่องเพศทั้งหลายนี่มันสะท้อนความก้าวหน้าของประชาธิปไตยจริงไหม สังคมได้เปิดกว้างขึ้นไหม หรือว่าสิ่งเหล่านี้มันยัง ′วนๆ′ อยู่รึเปล่า"

สงครามความสวยระหว่าง "สาวเสื้อแดง" กับ "สาวเสื้อเหลือง"

พิชญ์ยกตัวอย่างกรณีศึกษาขบวนการเสื้อเหลืองซึ่งมีผู้หญิงจำนวนมากเข้าร่วม โดยให้ดูภาพเปรียบเทียบระหว่างผู้หญิงในขบวนการพันธมิตรกับขบวนการ นปก. (ก่อนที่จะมาเป็น นปช.) ซึ่งจะมีข้อถกเถียงที่ยกขึ้นมาว่า "สาวพันธมิตรกับสาวเสื้อแดง ฝ่ายไหนสวยกว่ากัน"

ในการต่อสู้ของขบวนการเสื้อเหลือง ได้มีการให้ภาพความใสบริสุทธิ์ของเด็ก (รูปข้างซ้ายมือ) และผู้หญิงมาเป็นเครื่องหมาย หรือภาพความเป็นสาวชนบท ความเป็นสาวชนชั้นล่างของผู้หญิงในขบวนการเสื้อแดง

"ในขณะที่ขบวนการเสื้อหลากสี ซึ่งแม้จะมีผู้หญิงเข้าร่วมเยอะ แต่ก็ไม่ได้มีการนำเสนอภาพออกมาในรูปการเคลื่อนไหวของผู้หญิง แม้ว่าจะมีรูปผู้หญิงแต่มันก็ไม่ได้ถูกเล่นเป็นประเด็น" พิชญ์กล่าว

"กองเชียร์เสื้อแดง"

"ถ้าถามว่าการพูดถึงคำ ผกานี่แปลว่าเราให้ราคาคุณคำ ผกามากเกินไปไหม ผมยืนยันว่า ′ต้องให้′ ครับ ผมคิดว่า กระแส ′รู้ทันคนดี′ ของคุณคำ ผกามีนัยยะบางอย่างที่นอกเหนือไปจากเรื่องเพศและเรื่องของการร่วมเพศ โดยมีลักษณะไปรื้อทำลายแนวทางการศึกษาเรื่องเพศสภาวะของไทย"

"ในงานของคำ ผกา และนักวิชาการที่เป็น ′กองเชียร์เสื้อแดง′ นั้นมีมิติของความเป็นผู้หญิงที่ท้าทายโครงสร้างอำนาจรัฐ ซึ่งเป็นสิ่งที่แตกต่างไปจากเดิม มันมีความกระจัดกระจายและสลับซับซ้อน มีความเปลี่ยนแปลงหลายๆด้าน และเราควรต้องดูในหลายๆมุม" พิชญ์กล่าว

ที่มา มติชน

ประชาธรรมรายงานผลงานวิจัย คนเสื้อแดงเชียงใหม่เป็น "พหุลักษณ์ หลากหลายชนชั้น"

admin — Wed, 07 Sep 2011 21:50:02 +0700

เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2554 ที่ผ่านมา ณ ห้องประชุมอาคารปฏิบัติการ 4 คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

โครงการประชาธิปไตยท้องถิ่น และ Book Re:Public จัดเวทีวิชาการ "ประสบการณ์ประชาธิปไตยของชาวบ้านเชียงใหม่" ผศ.ดร.ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่นำเสนองานวิจัยเรื่อง

"พัฒนาการจิตสำนึกและปฏิบัติการทางการเมืองของขบวนการเสื้อแดงในจังหวัดเชียงใหม่" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งโครงการวิจัยโครงการใหญ่ที่ชื่อว่า "ความเปลี่ยนแปลงทางภูมิทัศน์ทางการเมืองในชนบท"

ประชาธรรมถอดความเรียบเรียง ดังนี้..

"เวลาเรามองขบวนการเสื้อแดงเฉพาะในเชียงใหม่จังหวัดเดียว เราพบว่า มันไม่จริงที่เงื่อนไขทางเศรษฐกิจเป็นตัวลากชาวบ้านเข้ามาร่วมกัน จากงานวิจัยเราพบว่า

มันมีพหุลักษณ์ของเหตุผล และผูกสัมพันธ์กลุ่มชนชั้นต่างๆที่เข้ามาร่วมกันสร้างขบวนการ บางกลุ่มเป็นเหตุผลทางการเมืองหรืออุดมการณ์ บางกลุ่มเป็นเหตุผลทางเศรษฐกิจ" ผศ.ดร.ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี

ขบวนการเสื้อแดงเป็นขบวนการที่น่าสนใจ ในแง่หนึ่งสมาชิกมีแหล่งกำเนิดมาจากชนบท แต่ขบวนการเสื้อแดงกลับไม่ได้เกาะเกี่ยวกัน ด้วยความเดือดร้อนทางเศรษฐกิจของชนชั้นชาวนา เหมือนกับสหพันธ์ชาวไร่ชาวนาเมื่อทศวรรษ 2510 ขณะเดียวกันขบวนการนี้ก็ต่างไปจากขบวนการสมัชชาคนจน

นักวิชาการที่เขียนเรื่องขบวนการเสื้อแดง ส่วนใหญ่ก็เห็นพ้องต้องกันว่า ขบวนการเสื้อแดงมีความสลับซับซ้อนและประกอบไปด้วยกลุ่มคนหลายสถานะ หลากความคิดทางการเมือง ยากที่จะกำหนดด้วยเส้นแบ่งทางเศรษฐกิจ หรือกระทั่งความต่างระหว่างเมืองและชนบท

อาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ และอาจารย์อรรถจักร สัตยานุรักษ์ เสนอเรื่องแนวคิดชนชั้นกลางระดับล่างในเมืองและชนบท

อ.ผาสุก (พงษ์ไพจิตร) และ อ.ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬารก็เรียกขบวนการนี้ว่าเป็นกลุ่มที่ผสมกันระหว่างกลุ่มที่คัดค้านรัฐประหาร กับมวลชนผู้สนับสนุนทักษิณ

อ.เกษียร เตชะพีระ ก็มองว่า ขบวนการนี้เป็นแนวร่วมระหว่างชนชั้นรากหญ้าและชนชั้นนายทุนใหญ่

อ.ชาร์ล ไคล์ (Charles Keyes)) ก็เรียกชาวชนบทที่เข้าร่วมขบวนการนี้ว่าเป็น "กลุ่มคนชนบทผู้เห็นโลกกว้าง" (cosmopolitan villagers)

อ.วัฒนาก็เรียกคนเหล่านี้ว่าเป็นผู้ประกอบการทางการเมือง

มีหลายคนพยายามตั้งคำถามและหาคำอธิบายเกี่ยวกับขบวนการนี้ งานของเราก็พยายามทำอะไรแบบนั้นเหมือนกัน เรามีคำถามหลักอยู่ 3 คำถาม คือ

1.ขบวนการเสื้อแดงในเชียงใหม่ประกอบไปด้วยกลุ่มคนสถานะใด ก่อรูปขึ้นเป็นขบวนการเสื้อแดงได้อย่างไร และมีพัฒนาการเช่นไร(ที่เลือกศึกษาเสื้อแดงในเชียงใหม่เพราะว่าเชียงใหม่เป็นหนึ่งในเมืองหลวงของเสื้อแดง)

2.เงื่อนไขทางสังคม เศรษฐกิจ การเมืองอะไร ที่มีอิทธิพลต่อการก่อรูปของจิตสำนึกทางการเมืองของพวกเขาเหล่านั้น จนนำไปสู่การตัดสินใจเข้าร่วมในปฏิบัติการทางการเมือง การสวมรับความเป็นแดงของพวกเขามีนัยยะเช่นไร สะท้อนตัวตนความเป็นพลเมืองที่ต่างไปจากเดิมอย่างไร และมีนัยยะที่เปลี่ยนแปลงไปจากการประทะทางการเมืองในแต่ละช่วงเวลาอย่างไร

3.สื่อเสื้อแดงในระดับท้องถิ่น อาทิ วิทยุชุมชน มีบทบาทเช่นไรในการสร้างและขับเคลื่อนขบวนการเสื้อแดงในระดับท้องถิ่น ขบวนการนี้มีความแตกต่างจากขวนการก่อนหน้านี้ ถ้าเทียบกับสหพันธ์ชาวไร่ชาวนาหรือสมัชชาคนจน เพราะมีการใช้สื่อค่อนข้างมาก มีสื่อเป็นของตัวเอง ด้วยความแตกต่างนี้มันทำให้ขบวนการนี้แตกต่างจากขบวนการอื่นอย่างไร

ความคิดกระแสหลักเกี่ยวกับคนเสื้อแดง สามารถแบ่งได้เป็นสองกลุ่มความคิดหลัก ความคิดแรกมองว่าเป็นชนชาวรากหญ้าที่มีการศึกษาต่ำ เป็นชาวชนบทที่จงรักภักดีต่อทักษิณ และถูกลากเข้าสู่การเมืองของชนชั้นนำ

ทัศนะนี้สะท้อนความคิดของผู้ปกครอง ชนชั้นกลาง และนักวิชาการบางท่านก็มองเช่นนี้ คือมองว่า ผู้นำตีกันแล้วลากชาวบ้านเข้ามายุ่งทางการเมือง

กลุ่มความคิดอันที่สอง มองจากฐานความคิดเรื่องเศรษฐกิจเป็นหลัก คือมองว่า กลุ่มคนเหล่านี้เป็นชนชั้นกลางระดับล่างในชนบท ที่ชีวิตทางเศรษฐกิจนั้น "ปริ่มน้ำ"

นโยบายไทยรักไทย ได้ช่วยให้คนเหล่านี้พ้นจากอาการปริ่มน้ำหรือความเสี่ยงได้ และสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจให้กับพวกเขา เมื่อมีการรัฐประหารได้ทำลายโอกาสทางเศรษฐกิจอันนี้ พวกเขาจึงรวมตัวกันทวงสิทธิให้กับพรรคการเมืองของตนเองที่ได้เลือกขึ้นมา

ความคิดทั้งสองแบบไม่ผิด แต่มันไม่พอ ความคิดที่ว่าผู้นำตีกันแล้วลากชาวบ้านเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ตนไม่มีความเห็นเพราะเป็นวิธีอธิบายความขัดแย้งในสังคมไทยที่มันดำเนินมาตลอดช่วงสมัยอยู่แล้ว

คือมองว่าประชาชนไม่มีสมองหรือปัญญาเป็นของตนเองที่จะวิเคราะห์การเมือง สามารถที่จะถูกลากมาประหนึ่งว่าเป็นวัวควาย จึงเห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะไปโต้เถียงทางวิชาการ

ความคิดแบบที่สองอาจจะเป็นหลักคิดที่น่าสนใจกว่าคือ การมองว่าการวมตัวของกลุ่มคนรากหญ้าเหล่านี้ มีแรงผลักทางด้านเศรษฐกิจ ซึ่งเคยเถียงกับนักวิชาการหลายท่าน เพราะคิดว่ามันไม่พอที่จะนำมาใช้ในการอธิบายการเปลี่ยนแปลงทางภูมิทัศน์ของชนบททั้งทางเศรษฐกิจและการเมืองที่ผ่านมา

พูดง่าย ๆ คือ การอธิบายแบบใช้เศรษฐกิจกำหนดนั้น ไม่ช่วยให้เข้าใจว่า ความคิดทางการเมืองของชาวบ้านเปลี่ยนไปอย่างไร และเพราะอะไร

งานวิจัยชิ้นนี้ จึงพยายามอธิบายแบบกลับหัวกลับหาง คือแทนที่จะมองการเมืองจากด้านบนลงมา เราพยายามทำความเข้าใจในความขัดแย้งทางการเมืองจากฐานคิดของรากหญ้า ชาวบ้านที่เข้าร่วมขบวนการนี้เขาคิดอย่างไร ขบวนการนี้ต่างไปจากขบวนการทางสังคมอื่นในประวัติศาสตร์ก่อนหน้านี้อย่างไรบ้าง

ข้อค้นพบเบื้องต้นเราพบว่า ก็จริงที่ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในระบอบเลือกตั้ง ( Election Politic) มีผลอย่างยิ่งต่อจิตสำนึกทางการเมืองของประชาชนในชนบท

ในหมู่บ้านที่เราศึกษา ทุกหมู่บ้านที่เราไป ในยุคก่อนไทยรักไทย ชาวบ้านไม่เคยคิดว่าการเลือกตั้งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และไม่คิดว่าการเลือกตั้งคือปริมณฑลทางการเมือง เป็นปริมณฑล(ทางการเมือง)ของคนกรุงเทพ ไม่เคยคิดว่าปริมณฑลของการเลือกตั้งจะเกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจในชนบท

รัฐบาลไทยรักไทยสองสมัยได้เปลี่ยนความคิดนี้ แล้วก็ช่วยทำให้ชาวบ้านเข้าใจว่า การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในระบอบเลือกตั้งนั้น มีผลโดยตรงต่อสถานะทางเศรษฐกิจ ตรงนี้เป็นตัวทำให้ชาวบ้านมองว่า สิทธิทางการเมืองจะนำมาซึ่งความมั่นคงทางเศรษฐกิจในชนบท

คือการเชื่อมโยงของสองอันนี้ มันทำให้จิตสำนึกทางการเมืองของชาวบ้านในชนบทปัจจุบัน ไม่ต่างไปจากสำนึกทางการเมืองของปัญญาชนหรือชนชั้นกลางทั่วไป

แต่ก่อนเรามองว่าชาวบ้านนั้นไม่เข้าใจการเมืองในระบอบเลือกตั้ง หรือมองการเมืองในระบอบการเลือกตั้งห่างไกลจากชนบท ซึ่งแต่ก่อนนั้นอาจจะใช่ แต่ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา การมองแบบนี้อธิบายปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้อีกต่อไป

เวลาเรามองขบวนการเสื้อแดงเฉพาะในเชียงใหม่จังหวัดเดียว เราพบว่า มันไม่จริงที่เงื่อนไขทางเศรษฐกิจเป็นตัวลากชาวบ้านเข้ามาร่วมกัน

จากงานวิจัยเราพบว่า มันมีพหุลักษณ์ของเหตุผล และผูกสัมพันธ์กลุ่มชนชั้นต่าง ๆ ที่เข้ามาร่วมกันสร้างขบวนการ บางกลุ่มเป็นเหตุผลทางการเมืองหรืออุดมการณ์ บางกลุ่มเป็นเหตุผลทางเศรษฐกิจ

จากคำบอกเล่าของแกนนำ เหตุผลการขึ้นมาค้านรัฐประหารของเสื้อแดงเชียงใหม่ไม่ใช่เพราะทักษิณ แต่เป็นเรื่องของการประกาศกฎอัยการศึกในเชียงใหม่ ซึ่งทำให้เศรษฐกิจท่องเที่ยวตกต่ำ เมื่อกลุ่มแกนนำไปประท้วงกัน ทหารก็จับไปขัง นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ขบวนการต่อเนื่องตามมา

มันมีเหตุผลมากมายของผู้คนที่เข้ามาร่วมกับขบวนการเสื้อแดง ความหลากหลายเหตุนี้มันจึงน่าสนใจถ้าเทียบกับขบวนการเคลื่อนไหวของขบวนการสังคมในยุคก่อน ๆ

ขบวนการชาวนาชาวไร่ประเด็นคือค่าเช่านา ขบวนการของสมัชชาคนจน ประเด็นคือค้านโครงการขนาดใหญ่ เสื้อแดงอาจจะเป็นขบวนการแรกในประวัติศาสตร์ของการเคลื่อนไหวทางการเมืองที่มีเหตุผลที่มากมายแต่สามารถที่จะเหลาประเด็นให้เป็นประเด็นเดียวกันได้ในเวลาต่อมา

ขบวนการดังกล่าวมีความเป็นเอกเทศ และรวมตัวกันแบบหลวมๆ ซึ่งมันตรงกันข้ามกับคำอธิบายกระแสหลักที่ว่า เป็นประเด็นที่สั่งการมาจากศูนย์กลางที่กรุงเทพฯ

เราพบจากการศึกษาว่า ขบวนการนี้รวมตัวกันแบบหลวม ๆ ไม่มีใครสั่งใครได้ ถ้าเห็นพ้องกันว่า การเคลื่อนไหวมีเป้าหมายสำคัญก็รวมตัวกัน เป็นขบวนการแนวนอนเชื่อมโยงในรูปแบบเครือข่ายและพึ่งพาตัวเองในแง่ทุน

เราพบว่า กลุ่มที่เรียกว่าเสื้อแดงในระดับอำเภอ หรือท้องถิ่น พัฒนายุทธศาสตร์อย่างหลากหลาย กล่าวคือ สมัชชาคนจนอาจจะได้ทุนมากมาย ส่วนหนึ่งมาจากการระดมทุน ส่วนหนึ่งเอ็นจีโอสนับสนุนทุนด้วย แต่ขบวนการของชาวบ้านเสื้อแดงพึ่งพาตัวเองในแง่จัดหาทุนค่อนข้างเติบโตและเป็นตัวของตัวเอง

การเกิดขึ้นของชมรมเสื้อแดงในแต่ละอำเภอ มีโทนใหญ่มาจากกลุ่มรักเชียงใหม่ 51 และนปช.เสื้อแดง ซึ่งแตกต่างจากขบวนการสังคมในอดีต เราพบว่าในขณะที่ขบวนการชาวไร่ชาวนา กลุ่มจัดตั้งหลักเป็นกลุ่มนักศึกษา หรือชนชั้นกลาง ปัญญาชนในเมือง ขบวนการสมัชชาคนจนกลุ่มที่จัดตั้งเป็นขบวนการเอ็นจีโอ

ในขบวนการเสื้อแดงเราพบว่า ชาวบ้านธรรมดาผันตัวเองขึ้นมาเป็นนักกิจกรรมชนบท ทำงานจัดตั้งกันเอง ทำงานสร้างเครือข่ายกันเอง ซึ่งเป็นมิติที่ไม่มีในขบวนการสังคมในอดีต

งานวิจัยยังพบอีกว่าสิ่งที่เรียกว่า อุดมการณ์ทางการเมืองของคนเสื้อแดงนั้น มีการเปลี่ยนผ่าน มันไม่ได้เริ่มจากฐานความคิด ความเชื่อเดียวกัน (ตอนแรกเขาอาจจะคิดง่าย ๆ ว่า เรียกร้องให้มีการเลือกตั้งใหม่ )

มีการเปลี่ยนผ่านสำคัญที่มีผลอย่างยิ่งต่อวิธีคิดของคนเสื้อแดง ในการมองความสัมพันธ์ของตนเองกับสถาบันต่างๆสองระลอก(จริงๆแล้วเปลี่ยนผ่านหลายระลอก) เหตุการณ์พฤษภา 53 เป็นระลอกที่สำคัญ

การก่อตัวเริ่มหลังรัฐประหาร 2549 ความเชื่อที่ว่า คนเสื้อแดงเกิดขึ้นมาเป็นแขนขาพรรคไทยรักไทยเพื่อกลับมามีอำนาจอีกครั้ง ก็ไม่จริงทีเดียว หลังจากพรรคไทยรักไทยถูกโค่นใหม่ ๆ ไม่มีปฏิบัติการทางการเมืองใด ๆ จนกระทั่งมีรัฐประหารแล้ว

มันเริ่มต้นจากในเมืองก่อนชนบท มีการก่อตัวของชนชั้นกลางในเมืองที่รวมตัวกันตั้งกลุ่มขึ้นมา แล้วค่อยๆขยายลงสู่ชนบท และเครื่องมือหรือกลไกสำคัญที่ใช้เป็นเครื่องมือของกลุ่มในระดับอำเภอคือ วิทยุชุมชน 92.5 MHz

นอกจากนี้เราพบว่า สมาชิกเสื้อแดงในระดับอำเภอมีความหลากหลายทางอาชีพมาก

กลุ่มแดงดอยสะเก็ด มีประธานเป็นพ่อค้าในตลาดดอยสะเก็ด แกนนำของกลุ่มประกอบไปด้วย ครู นักธุรกิจท้องถิ่น ตำรวจ ทหาร ข้าราชการในอำเภอ เกษตรกร แรงงานรับจ้าง และแม่ค้า แม่บ้าน ซึ่งแทบจะเป็นทุกกลุ่มที่เป็นสมาชิกสังกัดสถานะทางสังคมทุกสถานะ มันไม่ใช่แค่เกษตรกรหรือชาวนารับจ้างอย่างเดียว

กรณีกลุ่มรักฝาง-แม่อาย-ไชยปราการ ก็เช่นเดียวกัน แกนนำมาจากหลายหมู่เหล่า ทั้งผู้นำทางการของชุมชน อดีตสหาย กลุ่มครู นักธุรกิจท้องถิ่น โดยมีคหบดีท้องถิ่นเป็นประธานกลุ่ม

ในสันกำแพง กลุ่มสันกำแพงรักประชาธิปไตย กลุ่มหลักประกอบด้วยแม่ค้า และนักธุรกิจ

การยกกลุ่มหลากอาชีพเพื่อจะชี้ให้เห็นว่า มันเป็นขบวนการข้ามชนชั้น ประกอบไปด้วยกลุ่มคนที่มีความแตกต่างหลากหลายทางอาชีพและทางสถานะอย่างยิ่ง แต่สามารถที่จะมารวมตัวกันภายใต้อุดมการณ์ร่วมเดียวกันได้

ซึ่งขบวนการแบบนี้ยังไม่เคยเกิดขึ้นในสังคมไทย เพราะคนที่มีสถานะทางเศรษฐกิจต่างกันจะมีอุดมการณ์ทางการเมืองได้อย่างไร

คำถามใหญ่ซึ่งมักจะถูกถามอย่างยิ่งจากนักรัฐศาสตร์ คือเสื้อแดงนั้นสัมพันธ์อย่างไรกับพรรคการเมือง เราพบว่า พรรคการเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งพรรคไทยรักไทยมีบทบาทสำคัญในขบวนการเสื้อแดงอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่น่าสนใจในช่วงการก่อตัวในยุคแรก พรรคการเมืองหรือนปช.ส่วนกลาง มีความระมัดระวังอย่างยิ่ง หรือไม่ค่อยเข้ามาเกี่ยวข้องกับขบวนการเคลื่อนไหว

การเคลื่อนไหวของเสื้อแดงในระดับท้องถิ่นทำกันเอง พรรคการเมืองไม่ได้สนับสนุน แกนนำให้สัมภาษณ์ด้วยซ้ำไปว่า "อยากให้พรรคการเมืองท้องถิ่นสนับสนุน" แต่หลายส่วนค่อนข้างกลัวเพราะอยู่ในช่วงของการรัฐประหาร

เมื่อมีกิจกรรมขึ้นมาแล้ว พรรคการเมืองจึงเริ่มเข้ามาสัมพันธ์ด้วย แต่ความสัมพันธ์เป็นไปในเชิงเครือข่ายพันธมิตร พรรคการเมืองสนับสนุนเรื่องเงินบ้าง แต่ส่วนใหญ่มาจากการระดมทุนกันเอง เป็นลักษณะของการเกื้อหนุนซึ่งกันและกันมวลชนที่เข้าร่วมกิจกรรม เป็นมวลชนที่เลือกพรรคเพื่อไทย

ประเด็นที่สองคือเรื่องการกลายเป็นแดง เสื้อแดงไม่ได้เป็นอัตลักษณ์ที่จะเป็นกันง่าย ๆ ในช่วงหลายปีของการเข้าร่วมขบวนการ หรือกลายเป็นแดงค่อนข้างหลากหลายจนสร้างอัตลักษณ์ร่วมขึ้นมาได้ ในที่สุดก็ถามว่า ความเป็นแดงคืออะไร ชาวบ้านนิยามในความหมายที่คล้ายๆกัน คือ "ตัวตนใหม่ของพลเมืองเสรีนิยม"

คำพูดของแกนนำนปช.จังหวัดเชียงใหม่คนหนึ่งในระดับชาวบ้านพูดชัด คือต้องการเปลี่ยนแปลงระบอบ ถ้าระบอบไม่เปลี่ยนสังคมไทยก็ไม่สามารถเป็นประชาธิปไตยได้

"ผมว่าเรื่องที่เราต่อสู้ช่วงแรกเนี่ย ต้องถือว่าปัญหาเป็นหลักใหญ่ใจความก็คือว่าการปกครองระบอบประชาธิปไตยก็คือว่า อำนาจสูงสุดอยู่ที่ปวงชน ฉะนั้นนั่นหมายความว่า สามอำนาจต้องถูกเลือกจากประชาชน...

แล้วทุกคนพูดถึงระบอบ ถึงโครงสร้างตัวนั้นเนี่ย ผมบอกว่าตัวนั้น ถ้าไม่ปรับตัวนะ ผมว่าพัฒนาการขับเคลื่อนทางสังคม ผมทายไว้ก่อนเลยนะครับ มิคสัญญีจะเกิดขึ้นกับประเทศไทยล้านเปอร์เซ็นต์ ?

ตราบใดสังคมนี้ไม่ได้ประชาธิปไตย หนึ่ง โครงสร้างไม่ปรับ สอง ยาก ผมบอกเลย ยาก ที่สังคมจะสงบ นะครับ"

คำพูดของชาวบ้านสันทรายคองน้อย อ.ฝาง จ. เชียงใหม่ก็น่าสนใจ โดยกล่าวว่ากระบวนการกลายเป็นแดงหรืออัตลักษณ์แดง มันไม่ได้คล้ายกับสมบัติที่ไปซื้อมาแล้วอยู่ ๆ ก็เป็น แต่เห็นว่า ผู้ขึ้นมามีอำนาจไม่ทำตามกติกา จึงกลายมาเป็นแดง คนเสื้อแดงบางส่วนกลายเป็นแดงด้วยเหตุผลนี้

"แต่ก่อนน่ะเหรอ เมื่อก่อนเป็นสีเหลืองน่ะสิ เมื่อก่อนนี้ ก็เป็นเสื้อเหลือง อนุรักษ์ทรัพยากรสิ่งแวดล้อม พวกนี้ ในป่า ในอะไรพวกนี้ แล้วที่นี้เรื่องที่เป็นเสื้อแดงก็หมายถึงว่า ความไม่ยุติธรรม หมายความว่า กติกาคนเราจะต้องมีกติกาใช่ไหม กติกาก็หมายถึงสัญญา แล้วทีนี้ รัฐบาลมันไม่ทำตามสัญญาเราใช่ไหม

ไม่ทำตามสัญญา ก็หมายความว่า ไปละเมิดข้อสัญญาเรา ไม่มีการเลือกตั้งขึ้นมา มีการไปแต่งตั้งขึ้นมา ไม่มีการเลือก แต่งตั้งแล้วเอาอภิสิทธิ์เป็นนายก อันนี้คือประชาชนเราไม่ได้เลือกตั้งขึ้นมา อันนี้หมายความว่าไม่ทำตามกติกา เหมือนกับ

ชาวบ้านเราเหมือนกันน่ะ เมื่อมีการประชุม เราก็จะมีการกติกานะ ให้ทำตามแบบนี้ แล้วที่นี้ ทางรัฐบาลไม่ยอมทำตามกติกาเรา ตาก็เลยเริ่ม เออ ความไม่ยุติธรรมเกิดขึ้นมา ก็เลยเป็นเสื้อแดง เป็นเสื้อแดงแบบนี้แหละครับ"

อันนี้คือ สิ่งที่พยายามจะแยกให้เห็นว่า แม้ว่าจะเป็นพันธมิตรของพรรคการเมือง คือ พรรคเพื่อไทย แต่ก็ไม่ได้เป็นแขนขา ดังตัวอย่างคำพูดของแกนนำนปช.อำเภอดอยสะเก็ดที่ให้สัมภาษณ์ก่อนการเลือกตั้งว่า

"แต่ถ้าสมมติว่าพรรคที่ได้รับเลือกมาเป็นพรรคเพื่อไทย เป็นรัฐบาลนะครับ แล้วทำไม่ดี ทำห่วยยิ่งกว่าพรรคประชาธิปัตย์ เราก็จะจัดการคนของเราเอง นะครับ อันนี้ ก็จองกฐินไว้ล่วงหน้าเลย กลุ่มของเราชนะแล้ว ไม่ใช่จะเลิก"

ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า เป็นกระบวนการตามกติกาของระบอบการเลือกตั้งที่ ถ้าพรรคการเมืองไม่ทำตามนโยบายที่ได้รับปากไว้ ประชาชนก็มีสิทธิที่จะกดดันเรียกร้องให้เปลี่ยนพรรคการเมือง

มีคำสองคำที่พูดในขบวนการเสื้อแดงมาก คือ ความเป็นแดงกับความเป็นไพร่ ซึ่งเมื่อไปถามคนเสื้อแดงว่า เสื้อแดงคืออะไร ทุกคนก็จะตอบคล้ายกันว่า เสื้อแดงคือ คนที่รักความเป็นธรรม รักประชาธิปไตย เป็นผู้ที่รักความจริง

อันสุดท้ายสำคัญมาก คือชาวบ้านมองสื่อกระแสหลัก และสิ่งที่รัฐพูดนั้นเป็นข้อมูลด้านเดียว เสื้อแดงเป็นผู้ที่จะมาเปิดข้อมูลอีกด้านหนึ่งให้โลกรู้ นี่เป็นที่มาว่า สื่อเสื้อแดงมีความสำคัญอย่างมาก เพราะพยายามเปิดเผยความจริงด้านที่สังคมไทยปิด นี่เป็นอุดมการณ์ประชาธิปไตยทางการเมือง

ส่วนความเป็นไพร่ สะท้อนความเป็นพลเมืองชั้นสอง ภายใต้ความสัมพันธ์กับรัฐไทย แต่พอผ่านการเลือกตั้งมา ก็ไม่แน่ใจว่า วาทกรรมอันนี้จะเปลี่ยนไปอย่างไร ก่อนการเลือกตั้งวาทกรรมนี้เป็นวาทกรรมใหญ่ ซึ่งนิยามให้เห็นว่า แม้เป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศแต่เป็นแค่พลเมืองชั้นสอง ไม่ว่าทำอะไรรัฐไม่เคยรับรู้ และพยายามกดทับอยู่ตลอดเวลา

ความเป็นแดงและความเป็นไพร่ เป็นอัตลักษณ์ร่วม ไม่ว่าจะเป็นใครหรือว่าอยู่ชนชั้นไหน แต่ด้วยความเป็นผู้ที่รักความจริง รักประชาธิปไตย เป็นผู้ไม่มีอำนาจทางการเมืองในสังคมไทย จึงกลายเป็นเสื้อแดง

ที่มา สำนักข่าวประชาธรรม

ภาคีเครือข่ายต่อต้านคอร์รัปชั่น เปิดเวที ต่อต้านคอร์รัปชั่น จุดเปลี่ยนประเทศไทย

admin — Wed, 01 Jun 2011 21:44:55 +0700

เมื่อวันพุธที่ 1 มิถุนายน 2554 เวลา 8.00-16.00 น. หอการค้าไทยและสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ร่วมกับภาคีเครือข่ายต่อต้านคอร์รัปชั่น ได้จัดสัมมนาในหัวข้อ "ต่อต้านคอร์รัปชั่น...จุดเปลี่ยนประเทศไทย" ที่โรงแรมพลาซ่า แอทธีนี รอยัล เมอร์ริเดียน

โดยมีการระดมความเห็นจากภาคเอกชน ซึ่งนำโดยวิทยากรซึ่งเป็นผู้บริหารบริษัทเอกชนต่างๆ ได้แก่ นายบุญเกียรติ โชควัฒนา กรรมการผู้อำนวยการบริหารและประธานกรรมการบริหาร บริษัท ไอ.ซี.ซี.อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด มหาชน

นายชัยบูรณ์ กุลสิริสวัสดิ์ รองประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัท ชัยบูรณ์ บราเดอร์ส จำกัด นายปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท การบินไทย จำกัด มหาชน และนายประทีป ตั้งมติธรรม ประธานกรรมการบริหาร บริษัท ศุภาลัย จำกัด มหาชน

ประเด็นแรกของการสัมมนาคือ ภาคเอกชนจะสามารถทำอะไรได้บ้าง เพื่อที่จะต่อต้านไม่ให้มีการคอร์รัปชั่น โดยนายบุญเกียรติ กล่าวว่า ความซื่อสัตย์ ซื่อตรงเป็นสิ่งสำคัญ ผู้บริหารตำแหน่งสูงๆในบริษัทเอกชนต้องทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดี ส่วนบริษัทเองก็ต้องมีการสร้างเงื่อนไขไม่ให้เกิดการคอร์รัปชั่น และควรมีการประกาศเจตนารมณ์ของบริษัทว่าจะไม่มีการให้ใต้โต๊ะแก่ราชการอย่างเด็ดขาด

นายชัยบูรณ์ ในฐานะที่เป็นตัวแทนของบริษัทขนาดกลางและเล็ก กล่าวว่า ผู้ประกอบธุรกิจต้องไม่โกงลูกค้า-ลูกน้อง-ลูกพี่ และลูกเมีย ซึ่งในสมัยก่อนทำได้ยากกว่าสมัยนี้ เพราะไม่มีทั้งสื่อมวลชนและไม่มีมาตรฐานเดียวกัน

นอกจากนี้ นายชัยบูรณ์กล่าวว่า แม้ว่าเราจะไปปราบปรามการคอร์รัปชั่นไม่ได้ แต่เราสามารถไม่ให้ความร่วมมือได้ และท้ายสุดนี้ บริษัทต่างๆต้องทำ "จรรยาบรรณ" ให้เป็นรูปแบบที่ชัดเจน

นายปิยสวัสดิ์ กล่าวในส่วนของบริษัทการบินไทยว่า การบินไทยต่างจากธุรกิจเอกชนทั่วไป เนื่องจากเป็นของรัฐและเอกชนคนละครึ่ง ดังนั้นการที่บริษัทการบินไทยจะไปให้สินบนแก่เจ้าหน้าที่ของรัฐนั้นเป็นเรื่องยาก

แต่ในทางกลับกัน กลุ่มผลประโยชน์ซึ่งอาจเป็นนักการเมือง นักธุรกิจ หรือข้าราชการ สามารถที่เข้ามาแสวงหาประโยชน์ในการบินไทยได้ ดังนั้นปัญหาหลักของการบินไทยก็คือ จะทำอย่างไรให้ป้องกันการให้สินบนจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็นในการแต่งตั้ง การจัดซื้อจัดจ้าง

ทั้งยังกล่าวว่า กฎเกณฑ์กติกาที่รัฐออก เป็นปัจจัยสำคัญซึ่งเอื้อให้เกิดการคอร์รัปชั่น และตนเห็นว่าทางแก้ไขก็คือ ให้มีการแบ่งอำนาจบริหารจัดการให้ชัดเจนภายในบริษัท อย่างเช่น

ระหว่างบอร์ดผู้บริหารกับซีอีโอ ซึ่งจะช่วยลดการแทรกแซงจากภายนอกได้พอสมควร และการจัดซื้อจัดจ้างก็ควรทำให้มีความโปร่งใสที่สุด ให้มีการแข่งขันมากที่สุด ให้มีหลายฝ่ายเข้ามาดู

ส่วนเวลาที่พบปัญหาคอร์รัปชั่นก็ต้องมีกระบวนการสอบสวน มีการเอาข้อมูลเบาะแสต่างๆมาพิจารณา และเมื่อพบความผิดก็ต้องดำเนินการให้ถึงที่สุด ไม่ใช่สอบสวนแล้วก็จบไป

นายประทีป กล่าวว่า บริษัทต้องปฏิบัติตามกฏหมาย เพราะถ้าบริษัททำถูกต้องตามกฏหมายก็ไม่มีความจำเป็นแต่อย่างใดที่จะต้องไปเจรจากับเจ้าหน้าที่ ส่วนภายในบริษัทต้องมีการเขียนระเบียบกฏเกณฑ์ให้ดีเพื่อป้องกันมิให้เกิดการคอร์รัปชั้น และผู้บริหารระดับสูงต้องต้องบริหารแบบมีธรรมาภิบาล และทำตนเป็นตัวอย่างที่ดี

ประเด็นถัดมาคือ อะไรคือสิ่งที่วิทยากรแต่ละคนเห็นว่าสำคัญที่สุดเพื่อที่จะทำให้ประเทศไทยสามารถต่อต้านคอรัปชั่น

โดยนายบุญเกียรติ กล่าวว่า การหามาตรวัดคุณธรรมเป็นเรื่องยาก สิ่งที่ทำได้คือการเป็นตัวอย่างที่ดี และขอให้แต่ละคนทบทวน-ดูแลตัวเองไม่ให้คอร์รัปชั่น รวมทั้งไม่ปล่อยหรือสนับสนุนให้คนอื่นคอร์รัปชั่นด้วย

นายชัยบูรณ์ กล่าวว่า ถ้าเราสร้าง sequence (กระบวนการทำงาน)ของกิจกรรมต่างๆให้ง่าย ให้มีความชัดเจน เป็นที่เข้าใจได้ ซึ่งจะทำให้เกิดการตรวจสอบ และควรมีการรวมกลุ่มรของบริษัทต่างๆ เพื่อร่วมกันเฝ้าระวังการคอร์รัปชั่น

นายปิยสวัสดิ์ กล่าวว่า เบื้องต้นต้องทำความเข้าใจให้ตรงกันว่าคอร์รัปชั่นคืออะไร และกล่าวว่า กติกากฏเกณฑ์ของภาครัฐเป็นปัจจัยสำคัญที่เอื้อให้เกิดการคอร์รัปชั่น

อย่างในเรื่องการจัดซื้อจัดจ้าง ได้เปิดช่องทางให้คนที่รู้ระเบียบดีสามารถแสวงหาผลประโยชน์ได้ รวมทั้งการกำกับดูแลรัฐวิสาหกิจ และภาคเอกชนเองก็ต้องดูแลไม่ให้มีการให้เงินใต้โต๊ะ ต้องมีการดูแลในเรื่องความโปร่งใส

ส่วนนายประทีป กล่าวว่า การยึดหลัก "ทำถูกกฏหมาย-ถูกศีลธรรม" รวมทั้งการมีความโปร่งใสนั้นเป็นสิ่งสำคัญในการป้องกันไม่ให้เกิดการคอร์รัปชั่น

ทั้งนี้ จากผลการวิจัยสถานการณ์คอร์รัปชั่นไทยของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยเมื่อปลายปี 2553 ระบุว่า ข้าราชการ นักธุรกิจ และประชาชนกลุ่มตัวอย่าง 1220 คน เห็นตรงกันว่า สถานการณ์คอร์รัปชั่นในประเทศไทยมีแนวโน้มรุนแรงขึ้น

ผู้ประกอบการกว่าร้อยละ 71 รู้ว่าจะต้องจ่ายอย่างไร และเท่าใด เพื่อความสะดวกในการทำงานแม้ว่าเจ้าหน้าที่รัฐไม่เรียกร้องก็ตาม และอีกร้อยละ 29 จ่ายเมื่อรัฐเรียกร้อง และเกือบร้อยละ 80 ของผู้ประกอบการที่ทำธุรกิจกับภาครัฐ ต้องจ่ายเงินเพื่อให้สามารถทำธุรกิจกับรัฐ

โดย 1 ใน 3 ต้องจ่ายเงินมากกว่าร้อยละ 25 นอกจากนี้ ผู้ประกอบการส่วนใหญ๋กว่าร้อยละ 77.6 ยินดีมีส่วนร่วมต่อต้านคอร์รัปชั่น และผู้ประกอบการกว่าร้อยละ 20.7 อยากมีส่วนร่วมแต่ทำไม่ได้ เพราะมีความจำเป็นทางธุรกิจ

ที่มา มติชน

หอการค้าฯจับมือเอกชน สางปมทุจริตคอร์รัปชั่นในประเทศไทย หวั่นทำลายชาติ

admin — Sat, 21 May 2011 17:11:26 +0700

หอการค้าไทยร่วมกับภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่น 21 องค์กร ตั้งภาคีเครือข่ายต้านคอรัปชั่น ชี้ปัจจุบันไทยคอรัปชั่นเพิ่มขึ้นร้อยละ 50 หวั่นทำลายประเทศในอนาคต พร้อมเล็งวัดดัชนีคอรัปชั่นในไทยทุก 6 เดือน หาแนวทางแก้ไข พร้อมเตรียมประกาศสงครามต่อต้านการคอร์รัปชั่นในวันที่ 1 มิถุนายนนี้และเดินหน้าแก้ปัญหาการทุจริตคอร์รัปชั่นในประเทศไทย

(ภาพจาก เว็บหอการค้าไทย)

นายดุสิต นนทะนาคร ประธานกรรมการหอการค้าไทยและสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย เปิดเผยว่า ในวันที่ 1 มิถุนายน 2554นี้ ทางหอการค้าไทยและสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ในฐานะองค์กรผู้นำเอกชน ได้ร่วมมือกับภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่น 21 องค์กร

เตรียมจัดการสัมมนา " ต่อต้านการคอร์รัปชั่น จุดเปลี่ยนประเทศไทย" เพื่อมุ่งกระตุ้นจิตสำนึกของคนไทยและระดมความคิดเห็น จากทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐและเอกชน เพื่อต่อต้านการคอร์รัปชั่นให้เกิดผลอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อสร้างจุดเปลี่ยน สู่การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศไทยอย่างยั่งยืน

สำหรับการสัมมนาครั้งนี้ จะมีการนำเสนอกรณีศึกษาและต้นแบบความสำเร็จของการปราบปรามคอร์รัปชั่น จากคณะกรรมการอิสระเพื่อการปราบปรามการคอรัปชั่นเขตปกครองพิเศษฮ่องกง และจะมีการนำเสนอรายงานสถานการณ์คอร์รัปชั่นของประเทศไทย นอกจากนี้ภาคเอกชนจะรวมตัวกัน เพื่อประกาศสงครามต่อต้านการคอร์รัปชั่นตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายนนี้เป็นต้นไปด้วย

อย่างไรก็ตามหลังจากนี้ ทางกลุ่มภาคีเครือข่ายฯจะมีการมอบหมายให้มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย จัดทำการวัดดัชนีการคอรัปชั่นในประเทศไทยทุก 6 เดือนเพื่อหาจุดที่จะต้องแก้ไขปัญหาคอรัปชั่นต่อไป ทั้งนี้เหตุผลที่ต้องมีการจัดสัมนาครั้งนี้ ก็เนื่องจากประเทศไทยได้กลายเป็นประเทศที่ติดอันดับในการคอรัปชั่นสูงในอันดับต้น ๆ ของโลก

จากผลดัชนีคอรัปชั่นในปี 2553 ประเทศไทยติดอยู่ในอันดับที่ 78 จาก 178 ประเทศทั่วโลก ซึ่งถือเป็นเรื่องร้ายแรงที่บ่อนทำลายประเทศ เพราะทำให้ประเทศไม่มีการพัฒนา รวมถึงบั่นทอนความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่างชาติ ที่จะเข้ามาในไทย ซึ่งเดิมประเทศไทยมีอัตราการคอรัปชั่นเพียงร้อยละ 3 เมื่อช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมา

แต่ในขณะนี้อัตราการคอรัปชั่นเพิ่มถึงขึ้นถึงร้อยละ 40-50 และมีแนวโน้มจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง หากไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง อาจจะทำให้ประเทศล่มสลายในที่สุด ดังนั้น จึงมองว่าปัญหานี้เป็นสิ่งที่ต้องเร่งแก้ไข โดยต้องเริ่มตั้งแต่ระดับครอบครัวจนถึงระดับสังคม ซึ่งในกลุ่มภาคเอกชนจะรวมพลังกัน เพื่อไม่ให้ผลประโยชน์ตกไปอยู่ในมือของกลุ่มที่หวังผลประโยชน์ และจะร่วมกันเปิดโปงกลุ่มคอร์รัปชั่นและเชิดชูผู้ที่ทำคุณงามความดี

“ภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอรัปชั่น ได้จัดตั้งจากภาคเอกชนเครือข่าย 21 องค์กรไทย เพื่อกระตุ้นให้ทุกฝ่ายเห็นว่าการต่อต้านการทุจริตคอรัปชั่นเป็นหน้าที่ของทุกฝ่ายที่จะต้องร่วมมือกันแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจัง”

นายดุสิต กล่าวต่อว่า สำหรับการเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้น อยากให้รัฐบาลใหม่ที่จะเข้ามาวางแผนในการดูแลประเทศแบบระยะยาวให้สอดคล้องกับภาคธุรกิจ ว่าจะวางแผนอย่างไรให้ประเทศอยู่ได้ สำหรับคนที่จะเข้ามาดูแลด้านเศรษฐกิจนั้น ควรจะเลือกคนที่ดูมีความน่าเชื่อถือ มีความรู้ ความสามารถจริงๆเข้ามาดูแลซึ่งจะต้องเป็นทั้งคนเก่งและคนดีด้วย

ด้านดร. ธวัชชัย ยงกิตติกุล เลขาธิการสมาคมธนาคารไทย กล่าวถึงการเข้าร่วมเป็นภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่นว่า

“ภาคธุรกิจมีส่วนสำคัญอย่างมากในการต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชั่นในประเทศไทย ให้เกิดผลอย่างจริงจังและต่อเนื่อง สมาคมธนาคารไทยมีแนวทางที่ชัดเจน ในการต่อต้านหรือไม่ร่วมมือกับการทุจริตคอร์รัปชั่นในทุกรูปแบบ โดยการเสริมสร้างจริยธรรม หรือจรรยาบรรณในการดำเนินธุรกิจให้กับองค์กรสมาชิก ตลอดจนองค์กรต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน ซึ่งหากทุกองค์กรยึดมั่นในอุดมการณ์เดียวกันนี้และร่วมมือกันปฏิบัติอย่างจริงจัง เชื่อมั่นว่าการทุจริตคอร์รัปชั่นจะหมดไปจากประเทศไทยในที่สุด

ส่วนนายมังกร ธนสารศิลป์ รองประธานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย กล่าวว่า สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ในฐานะตัวแทนภาคอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นภาคส่วนสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ ได้ตระหนักถึงปัญหาความรุนแรงของการทุจริตคอร์รัปชั่น ที่เกิดขึ้นในประเทศไทย ซึ่งปัจจุบันคงปฏิเสธไม่ได้ว่า ปัญหาดังกล่าวเกิดขึ้นในแทบทุกสังคม มากบ้าง น้อยบ้าง ตามปัจจัยเอื้อและประสิทธิภาพในการป้องกันของภาคส่วนและสังคมนั้น

ดังนั้น การแก้ไขปัญหาดังกล่าว จึงควรเป็นบทบาทหน้าที่ของประชาชนไทยทุกคน ทุกภาคส่วนที่ต้องร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจในการต่อต้านการคอร์รัปชั่น เพื่อสร้างจุดเปลี่ยนให้กับประเทศ ให้พัฒนาไปข้างหน้าอย่างมั่นคง และภาคภูมิในสังคมโลก สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้มีโอกาสเข้าร่วมเป็น “ภาคีเครือข่าย” ในการต่อต้านการคอร์รัปชั่น ในครั้งนี้

นายไพบูลย์ นลินทรางกูร ประธานกรรมการ สภาธุรกิจตลาดทุนไทย กล่าวเพิ่มเติมว่า สภาธุรกิจตลาดทุนไทย ในฐานะเป็นผู้แทนองค์กรสำคัญในตลาดทุน ให้ความสำคัญอย่างมากกับการสร้างมาตรฐานการกำกับดูแลกิจการที่ดี ให้แก่ภาคธุรกิจ อันจะนำไปสู่การสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้ลงทุนทั้งในและต่างประเทศ ซึ่งจะส่งผลให้เศรษฐกิจโดยรวมมีเสถียรภาพและเติบโตได้อย่างยั่งยืน

อีกทั้งยังเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดี ให้กับตลาดทุนและประเทศไทยอีกด้วย จึงได้เข้าร่วมเป็น ภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่น และให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ โดยได้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องในเรื่อง การส่งเสริมให้บริษัทจดทะเบียนและองค์กรที่เกี่ยวข้องในตลาดทุน พัฒนาระบบการกำกับดูแลกิจการที่ดี

และมีการพัฒนาระดับการกำกับดูแลกิจการให้สามารถเทียบเคียงได้กับมาตรฐานสากล ซึ่งเราสามารถให้ความเชื่อมั่นได้ว่า กิจกรรมต่าง ๆ ขององค์กรในตลาดทุน ได้ดำเนินไปในลักษณะที่ถูกต้องตามกฎหมายและมีจริยธรรม ผมมั่นใจว่าเครือข่ายตลาดทุนไทยจะสามารถเป็นตัวอย่างในเรื่องการกำกับดูแลกิจการที่ดีได้

นาง รงค์รุจา สายเชื้อ รักษาการ กรรมการผู้อำนวยการ สมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย กล่าวถึง บทบาทของสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย ในการต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชั่นว่า ในฐานะที่ IOD เป็นสถาบันกรรมการที่มีบทบาทในการส่งเสริมให้เกิดการกำกับดูแลกิจการที่ดี (Corporate Governance) มานาน 10 กว่าปี เรายึดมั่นหลักการที่ว่า การต่อต้านการคอร์รัปชั่นถือเป็นส่วนหนึ่งของการกำกับดูแลกิจการที่ดี

และตระหนักดีว่า การดำเนินธุรกิจที่ปราศจากการคอร์รัปชั่น โดยไม่เรียกรับและให้สินบน จะนำไปสู่การดำเนินธุรกิจที่มั่นคงและยั่งยืน และเมื่อกลางปี 2553 IOD ได้เผยแพร่ผลสำรวจความคิดเห็นของผู้นำธุรกิจที่เห็นว่า การทุจริตถือเป็นปัญหาสำคัญของประเทศไทย

ดังนั้น นายชาญชัย จารุวัสตร์ อดีตกรรมการผู้อำนวยการ IOD และคุณดุสิต นนทะนาคร ประธานกรรมการ สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย จึงได้ริเริ่ม โครงการแนวร่วมปฏิบัติของภาคเอกชนไทยในการต่อต้านการทุจริต (Private Sector Collective Action Coalition Against Corruption) โดยจัดตั้งคณะกรรมการแนวร่วมปฏิบัติภาคเอกชน โดยมี ดร.พนัส สิมะเสถียร เป็นประธาน เพื่อทำหน้าที่ในการดูแลการดำเนินโครงการนี้

ทั้งนี้ โครงการดังกล่าวเป็นความร่วมมือของ IOD หอการค้าไทย หอการค้าต่างชาติ สมาคมบริษัทจดทะเบียนไทย สมาคมธนาคารไทย และสภาธุรกิจตลาดทุนไทย เนื่องจากตระหนักดีว่า การต่อต้านคอร์รัปชั่นไม่สามารถเกิดขึ้นได้โดยหน่วยงานใดเพียงลำพัง จึงผลักดันให้ภาคเอกชน รวมพลังกันในการต่อต้านการทุจริต เพื่อเป็นแรงเสริมให้ทุกภาคส่วน เห็นถึงความสำคัญของการต่อต้านการทุจริตร่วมกัน อันจะนำไปสู่การต่อต้านการทุจริตในวงกว้าง ซึ่งจะช่วยยกระดับการกำกับดูแลกิจที่ดี ในประเทศไทยต่อไปได้อีกทางหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม การสัมมนา “ต่อต้านคอร์รัปชั่น จุดเปลี่ยนประเทศไทย” จะจัดขึ้นในวันที่ 1 มิถุนายน 2554 ที่ โรงแรมพลาซ่า แอทธินี ถนนวิทยุ กรุงเทพฯ โดยได้รับเกียรติจาก ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นประธานพิธีเปิดการสัมมนาและปาฐกถาพิเศษเรื่อง “ต่อต้านคอร์รัปชั่น จุดเปลี่ยนประเทศไทย”

นายดุสิต นนทะนาคร ประธานกรรมการหอการค้าไทยและสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย กล่าวถึงบทบาทภาคีเครือข่ายการป้องกันและปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่น การนำเสนอกรณีศึกษาและต้นแบบความสำเร็จของการปราบปรามคอร์รัปชั่น จากคณะกรรมการอิสระเพื่อการปราบปรามการคอร์รัปชั่น (Independent Commission Against Corruption หรือ ICAC) เขตปกครองพิเศษฮ่องกง

และการนำเสนอรายงานสถานการณ์คอร์รัปชั่นของประเทศไทย สำหรับภาคบ่ายจะเป็นการสัมมนากลุ่มย่อยในหัวข้อ “รวมพลังต่อต้านคอร์รัปชั่น จุดเปลี่ยนประเทศไทย” ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มพลังภาคเยาวชน การศึกษา และประชาชน กลุ่มพลังภาคเอกชน กลุ่มพลังภาครัฐ และกลุ่มพลังภาคสื่อมวลชน สภาวิชาชีพ และองค์กรอิสระ เพื่อระดมความคิดเห็นจากทุกภาคส่วนในการรวมพลังกันต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชั่นให้เกิดผลอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อสร้างจุดเปลี่ยน สู่การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคม ของประเทศไทยอย่างยั่งยืน

ที่มา สยามรัฐ

ฟรีดอมเฮาส์ เผย เสรีภาพสื่อทั่วโลกประสบภาวะเสื่อมถอย ไทยลดจากกึ่งเสรี เหลือ ไม่เสรี

admin — Wed, 04 May 2011 00:06:46 +0700

องค์กรฟรีดอมเฮาส์ (www.freedomhouse.org) เปิดเผยวานนี้ (2 พ.ค.) ว่า จำนวนประชากรทั่วโลกที่สามารถเข้าถึงสื่อที่เสรีและอิสระได้ลดลงถึงระดับต่ำสุดในรอบกว่าสิบปี

ตามรายงาน "Freedom of the Press 2011: A Global Survey of Media Independence" หรือ "เสรีภาพของสื่อประจำปี 2011: การสำรวจความเป็นอิสระของสื่อทั่วโลก" พบว่า

ประเทศหลักๆ อาทิ อียิปต์ ฮอนดูรัส ฮังการี เม็กซิโก เกาหลีใต้ ไทย ตุรกี และยูเครน เผชิญกับความเสื่อมถอยลงอย่างมีนัยสำคัญ ทำให้ภาพรวมทั่วโลกนั้น มีประชากรเพียงหนึ่งในหกเท่านั้น ที่อาศัยอยู่ในประเทศที่มีสื่อเสรี

แผนที่แสดงเสรีภาพของสื่อ สีเขียว-มีเสรีภาพ สีเหลือง-กึ่งเสรี สีม่วง-ไม่เสรี

เสรีภาพของสื่อของไทยลดลงจากปี 2010 ที่เป็นสีเหลือง หรือ"กึ่งเสรี" เป็น สีม่วง หรือ"ไม่เสรี"(ภาพบน)

จากรายงานยังพบว่า ในปี 2010 ประเทศที่สำคัญอย่าง เม็กซิโก ถูกจัดให้ไปอยู่ในกลุ่มประเทศที่ “ไม่เสรี” อันเป็นผลพวงมาจากความรุนแรงที่เกี่ยวเนื่องกับการลักลอบค้ายาเสพติด ซึ่งนำไปสู่การโจมตีผู้สื่อข่าวที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก อีกทั้งภาวะ"การเซ็นเซอร์ตนเอง"ที่สูงขึ้น การละเว้นโทษต่อเจ้าหน้าที่รัฐ และความพยายามจากฝ่ายนอกรัฐที่ควบคุมและชี้นำกระแสข่าว

ขณะที่แถบภูมิภาคตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ เสรีภาพสื่อยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้เนื่องจากเหตุการปราบปราบประชาชน ในช่วงก่อนการเลือกตั้งในเดือนพฤศจิกายน 2010 สถานะของอียิปต์จึงลดไปเป็น "ไม่เสรี"

ส่วนประเทศอื่นๆเช่น อิหร่าน อิรัก โมร็อกโก และเยเมน เสรีภาพสื่อยังคงลดลงเล็กน้อย การเสื่อมถอยของเสรีภาพสื่อในภูมิภาคนี้ ซึ่งก็มีอยู่อย่างจำกัดอยู่แล้ว เมื่อประกอบกับเสรีภาพการแสดงออกในระดับปานกลาง และสิทธิทางประชาธิปไตยที่ดำรงอยู่ค่อนข้างกว้าง อาจกล่าวได้ว่าช่วยก่อให้เกิดการลุกฮือเรียกร้องการปฏิรูปที่เกิดเป็นลูกคลื่นในหลายประเทศช่วงต้นปี 2011

อย่างไรก็ดี ในบางประเทศพบว่ามีการพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด เช่น ประเทศในแถบซับซาฮาราของทวีปแอฟริกา และบางส่วนของประเทศที่เคยอยู่ในอดีตสหภาพโซเวียต ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลมาจากการปฏิรูปกฎหมายและบทบัญญัติต่างๆ

ขณะที่ประเทศที่มีการเปิดกว้างขึ้นของระบบการเมืองที่เห็นได้ชัดเจน อาทิ กินี ไนเจอร์ และมอลโดวา ในขณะที่ประเทศ เช่น โคลอมเบีย จอร์เจีย เคนยา เคอร์กิสถาน ไลบีเรีย เซเนกัล และซิมบับเว มีระดับเสรีภาพสื่อที่สูงขึ้นเล็กน้อย

ด้านนายเดวิด เจ. เครเมอร์ ผู้อำนวยการของฟรีดอม เฮาส์ กล่าวว่า ประเทศที่นักข่าวไม่สามารถรายงานข่าวได้อย่างอิสระ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกแทรกแซงจากรัฐบาลหรือกลุ่มใดๆ ยังคงมีความหวังที่ริบหรี่ในการรักษาไว้ซึ่งประชาธิปไตยที่แท้จริง

"เราไม่แปลกใจนักต่อการที่นักข่าวได้เจอกับบรรยากาศที่อันตรายและจำกัด โดยเฉพาะในประเทศที่ระบอบการปกครองไม่เป็นประชาธิปไตย เช่น ประเทศในแถบตะวันออกกลาง และประเทศอดีตสหภาพโซเวียต

แต่เรารู้สึกเป็นปัญหาอย่างมากที่ต้องพบกับการถดถอยเช่นนั้นในประเทศที่ประชาธิปไตยใหม่ หรือยังไม่มั่นคงนัก เช่น เม็กซิโก ฮังการี และไทย"

จากทั้งหมด 196 ประเทศที่ได้ทำการสำรวจในปี 2010 พบว่า มี 68 ประเทศ หรือร้อยละ 35 ที่ถูกจัดให้เป็นประเทศที่มีความเป็นเสรีภาพของสื่อ ขณะที่อีก 65 ประเทศ หรือร้อยละ 33 ถูกจัดให้มีความเป็น"กึ่งเสรี" และอีก 63 ประเทศ หรือร้อยละ 32 ถูกจัดว่า "ไม่เสรี"

ทั้งนี้รายงานดังกล่าว ยังชี้ให้เห็นถึงแนวโน้มของปัจจัยต่างๆที่สำคัญที่มีผลต่อการคุกคามเสรีภาพสื่อด้วย ได้แก่ การที่รัฐใช้กรอบทางกฎหมายและข้อบังคับต่างๆไปในทางที่ผิด รัฐบาลเริ่มค่อยๆนำกลยุทธิ์ฉ้อฉลทางกฎหมายบางประการมาใช้เพื่อบีบพื้นที่ในการนำเสนอข่าวอย่างอิสระลดลง ซึ่งถือเป็นแนวโน้มของรัฐในการโต้กลับการเติบโตของจำนวนช่องข่าวอิสระทางวิทยุและโทรทัศน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

รัฐบาลที่แสดงการกดขี่ พยายามใช้การควบคุมที่รุนแรงต่อการสื่อสารรูปแบบใหม่ๆ เช่น โทรทัศน์ดาวเทียม อินเตอร์เน็ต และโทรศัพท์มือถือ ซึ่งรวมถึงที่มาของแหล่งข้อมูลข่าวสารนั้นด้วย ขณะที่รัฐประชาธิปไตยและกึ่งประชาธิปไตยบางแห่งได้พยายามเพิ่มกฏข้อบังคับในการใช้อินเทอร์เน็ตเพิ่มขึ้น รวมถึงเกาหลีใต้และไทย ที่รัฐบาลเพิ่มมาตรการควบคุมเนื้อหาทางอินเทอร์เน็ต

ความรุนแรงที่เลวร้ายมากยิ่งขึ้นต่อสื่อมวลชน และการละเว้นโทษต่อกรณีการบีบบังคับให้นักข่าวต้องเซ็นเซอร์ตนเองหรือลี้ภัยไปต่างประเทศ ระดับความรุนแรงและการคุกคามทางร่างกายที่พุ่งเป้าไปยังนักข่าวโดยตรงยังคงเป็นสิ่งที่น่ากังวล ทั้งจากฝ่ายรัฐและจากบุคคลภายนอก

การโจมตีเหล่านี้มีผลกระทบอันน่าตระหนกต่อผู้ประกอบวิชาชีพ และความล้มเหลวในการลงโทษหรือแม้กระทั่งการเอาจริงเอาจังในการสอบสวนต่อเหตุร้ายที่เกิดต่อผู้สื่อข่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ

แนวโน้มในรอบ 5 ปี

จากการสำรวจ พบว่าเสรีภาพของสื่อมวลชนได้ลดลงอย่างต่อเนื่องระหว่างปี 2005 ถึง 2010 และแนวโน้มดังกล่าวได้ส่งผลกระทบในทุกภูมิภาคของโลก อย่างไรก็ตาม พบว่าการเสื่อมถอยที่ชัดเจนที่สุด เกิดขึ้นในแถบอเมริกาใต้ ซึ่งเกิดจากการถูกจำกัดพื้นที่สื่อในหลายประเทศ และในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยและอำนาจนิยมในแถบยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก และรวมถึงประเทศอดีตประเทศสหภาพโซเวียต

ในรอบห้าปีที่ผ่านมา จำนวนประเทศที่เสรีภาพสื่อมวลชนลดน้อยลงนั้นสูงกว่าประเทศที่มีเสรีภาพสื่อมากขึ้นในสัดส่วน 2 ต่อ 1 สองเท่า ปรากฏการณ์ที่เสรีภาพสื่อเสื่อมถอยนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในประเทศที่ระบบประชาธิปไตยเพิ่งจะเริ่มเติบโต ที่ถูกทดสอบจากการลุกฮือทางการเมือง

การแบ่งขั้วจากความขัดแย้ง การรัฐประหาร หรือสงครามกลางเมือง เช่น โบลิเวีย เอกวาดอร์ ฟิจิ ศรีลังกา และไทย นอกจากนี้ยังเกิดขึ้นกับประเทศอื่นๆ ที่มีความโน้มเอียงไปทางรัฐบาลอำนาจนิยม อาทิ อิหร่าน รัสเซีย และเวเนซุเอลา

ความจริงแนวโน้มเสรีภาพสื่อโลกที่เสื่อมถอยนี้ ดูเหมือนว่าจะลดน้อยลงในช่วงปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม แนวโน้มดังกล่าวก็ถูกตีกลับอย่างรวดเร็วในช่วงต้นปี 2011 อันเป็นผลมาจากการประท้วงระลอกใหญ่ในหลายประเทศโดยเฉพาะในทวีปตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ณ จุดนี้ ก็ยังไม่ชัดเจนนักว่าจุดสมดุลระหว่างส่วนที่เพิ่มขึ้นและส่วนที่ลดลงนั้นอยู่ที่ใดและจะช่วยให้ภาพรวมของโลกมีส่วนพัฒนาในทางที่ดีขึ้นหรือไม่ในปี 2011

สิ่งที่น่าสนใจจากภูมิภาคต่างๆ

อเมริกา

มีสองประเทศในภูมิภาคนี้ ที่เปลี่ยนสถานะไปในทางลบ ได้แก่ ฮอนดูรัสและเม็กซิโก ที่ถูกจัดในประเทศที่มีสื่อที่"ไม่เสรี" เช่นเดียวกับในอาร์เจนติน่า โบลิเวีย และเอกวาดอร์ ก็ประสบกับสภาวะเสรีภาพสื่อที่ลดลง ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี 2006 ที่มีจำนวนประเทศที่ถูกจัดอยู่ในข่ายเช่นนี้ คะแนนเฉลี่ยในปี 2010 ถือว่าแย่ลงเมื่อเทียบกับคะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคในปี 2009 อันเป็นผลมาจากการถดถอยด้านทางการเมืองและเศรษฐกิจ ขณะที่โคลอมเบียถือเป็นประเทศที่มีความหวังมากที่สุด เนื่องจากมีการปรับปรุงในนโยบายการยกเว้นโทษของเจ้าหน้าที่รัฐ

เอเชีย-แปซิฟิก

คะแนนเฉลี่ยลดลงเล็กน้อยของภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงสถานะในด้านลบของสองประเทศคือ เกาหลีใต้ จาก "เสรี" เป็น "กึ่งเสรี" และไทยจาก "กึ่งเสรี" เป็น "ไม่เสรี" นอกจากนี้ กัมพูชา ฟีจิ อินเดีย และวานูอาตู ยังถือว่ามีคะแนนเฉลี่ยแย่ลง ในขณะที่ในฟิลิปปินส์และบังคลาเทศ มีการพัฒนาขึ้นเล็กน้อย นอกจากนั้น ภูมิภาคนี้ยังประกอบประเทศที่มีสถานะสื่อที่แย่ที่สุดคือ พม่า และเกาหลีเหนือ รวมถึงประเทศที่มีสถานะแย่ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอย่างจีน ซึ่งยังคงมีการคุกคามการแสดงออกอย่างเสรีอย่างต่อเนื่องในปี 2010

ยุโรปกลางและตะวันออก/ประเทศอดีตสหภาพโซเวียต

ในปี 2010 คะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ความคงที่ดังกล่าวเป็นผลมาจากความเคลื่อนไหวที่ปรากฏในแถบภูมิภาคสองแห่ง โดยในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกที่เคยมีเสรีภาพสื่อในระดับที่ดี กลับมีระดับลดลงเมื่อมองในภาพรวม ในขณะที่ประเทศซึ่งแยกมาจากอดีตสหภาพโซเวียต นอกเขตทะเลบอลติก ได้รับผลประโยชน์จากการเปิดเสรีทางการเมืองในประเทศมอลโดวา ขณะที่จอร์เจียและเคอร์กิสถาน ก็เกิดผลในทางบวกขึ้นเล็กน้อย ในสองภูมิภาคย่อยนี้ ความเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในอาเซอร์ไบจาน คาซัคสถาน และรัสเซีย ที่ยังคงเป็นประเทศที่น่าเป็นห่วง ในขณะที่แนวโน้มในทางลบก็ปรากฏขึ้นในฮังการีและยูเครน

ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ

คะแนนเฉลี่ยของภูมิภาคนี้ประสบกับภาวะเสื่อมถอยมากที่สุดในบรรดาภูมิภาคอื่นๆ อียิปต์ถูกลดสถานะจาก "กึ่งเสรี" เป็น "ไม่เสรี" ขณะที่คะแนนของอิรัก อิหร่าน คูเวต โมร็อกโก และเยเมนก็ยังลดลงอีกด้วย โดยลิเบีย ซาอุดิอาระเบีย ซีเรีย และตูนิเซีย ยังคงติดลำดับประเทศที่แย่ที่สุดด้านความอิสระและเสรีภาพสื่อมวลชนต่อไป

ประเทศกลุ่มซับซาฮาราในทวีปแอฟริกา

คะแนนเฉลี่ยในประเทศแถบนี้เพิ่มอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ปี 2009 ต่อเนื่องมายังปี 2010 โดยประเทศกีนี ไลบีเรีย และไนเจอร์ ได้เปลี่ยนสถานะจาก "ไม่เสรี" มาเป็น "กึ่งเสรี" ขณะที่ในเคนยา มอริทาเนีย เซเนกัล แซมเบีย และซิมบับเว มีการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ดี ในแองโกลา ไอวอรี โคสต์ กีเนีย-บิสเซา มาดากัสการ์ และซูดาน พบว่ามีคะแนนที่แย่ลง

ยุโรปตะวันตก

คะแนนค่าเฉลี่ยของภมิภาคนี้ลดลงในวงกว้างมากที่สุดเป็นอันดับสองเมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่นๆ ซึ่งพบการเสื่อมถอยลงในเดนมาร์ก ไอซ์แลนด์ และตุรกี ขณะที่สถานการณ์ในสหราชอาณาจักรยังคงน่าเป็นห่วง เนื่องจากกฎหมายการฟ้องหมิ่นประมาทที่ยังใช้กันอย่างกว้างขวาง ในขณะที่การถูกจับตามองอย่างเข้มงวด และแทรกแซงจากทางภาครัฐ ในสื่อที่รัฐบาลเป็นเจ้าของส่งผลให้อิตาลีถูกจัดอยู่ในประเภท "กึ่งเสรี"

เลวร้ายที่สุดของที่สุด

ประเทศที่ติดอันดับสิบที่เลวร้ายที่สุดคือ เบลารุส, พม่า, คิวบา, เอควาทอเรียล กินี, เอริเทรีย, อิหร่าน, ลิเบีย, เกาหลีเหนือ, เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถาน ประเทศเหล่านี้ ไม่มีการปรากฏอยู่ของสื่ออิสระ หรือหากว่ามีก็แทบจะทำงานไม่ได้ สื่อทำหน้าที่เป็นเพียงปากเสียงของรัฐบาล ความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของพลเมืองถูกจำกัดอย่างร้ายแรง และผู้ที่เห็นต่างก็ถูกกำจัดโดยวิธีการต่างๆ เช่น การจำคุก การซ้อมทรมาน และมาตรการกดดันอื่นๆ

ที่มา มติชน

สวนดุสิตโพลชี้ ปชช.ส่วนใหญ่ 73.01% ห่วง "ปัญหาไทย-เขมร " ช่วงรัฐบาลรักษาการณ์มากที่สุด

admin — Sun, 01 May 2011 20:31:51 +0700

จากที่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้ประกาศยืนยันเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2554 ว่าจะยุบสภาช่วงต้นเดือนพฤษภาคม และจะมีการเลือกตั้งใหญ่ทั่วประเทศเดือนกรกฎาคม หรืออีก 3 เดือนข้างหน้า ส่งผลให้พรรคการเมืองและนักการเมืองต่างเร่งลงพื้นที่หาเสียงกับประชาชน

ขณะที่ประชาชนอาจรู้สึกวิตกกังวลต่อสถานการณ์ต่างๆของบ้านเมืองทั้งก่อนและหลังยุบสภา“สวนดุสิตโพล” มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต ได้สอบถามความคิดเห็นจากประชาชนทั่วประเทศต่อกรณีดังกล่าว จำนวนทั้งสิ้น 1,856 คนระหว่างวันที่ 26-30 เมษายน 2554 สรุปผลได้ ดังนี้

1. ประชาชนคิดว่าจะมี “การยุบสภา” เกิดขึ้นหรือไม่ ?

อันดับ 1 เกิดขึ้นแน่นอน 56.91% เพราะ นายกฯออกมาประกาศด้วยตนเอง,พรรคการเมืองเริ่มมีการเคลื่อนไหว มีการกำหนดตัวผู้สมัครในแต่ละพื้นที่ ฯลฯ

อันดับ 2 ไม่แน่ใจ 24.24% เพราะ สถานการณ์ทางการเมืองไม่แน่นอน เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับการได้เปรียบ-เสียเปรียบทางการเมือง ฯลฯ

อันดับ 3 อาจจะไม่เกิดขึ้น 12.29% เพราะ บ้านเมืองยังอยู่ในสภาวะไม่ปกติ โดยเฉพาะปัญหาชายแดนระหว่าง ไทย-เขมร ฯลฯ

อันดับ 4 ไม่เกิดขึ้นแน่นอน 6.56% เพราะ อาจเป็นการสร้างสถานการณ์ทางการเมืองขึ้นมา ยังมีข่าวลือเรื่องปฏิวัติอยู่ ฯลฯ

2. ประชาชนคิดอย่างไร ? กับ “การยุบสภา”

อันดับ 1 ส่งผลให้พรรคการเมืองต่างๆ เริ่มมีการเคลื่อนไหว /ลงพื้นที่หาเสียงกับประชาชน 48.60%

อันดับ 2 เป็นการเริ่มต้นใหม่ทางการเมือง โดยให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินว่าจะเลือกใครเข้ามาบริหารบ้านเมือง 30.16%

อันดับ 3 เป็นการแสดงสปิริตทางการเมืองของรัฐบาล /ส่งผลให้สถานการณ์ทางการเมืองคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น 21.24%

3. ประชาชนรู้สึกตื่นเต้น กับ “การยุบสภา” หรือไม่ ?

อันดับ 1 ไม่ตื่นเต้น 88.98%เพราะ ไม่ว่าจะเป็นพรรคใดเข้ามาบริหารประเทศ การเมืองไทยก็เหมือนเดิม ยังคงเป็นนักการเมืองหน้าเก่า ,เบื่อการเมืองไทย ฯลฯ

อันดับ 2 ตื่นเต้น 11.02%เพราะ อยากลุ้นว่าพรรคไหนจะเข้ามาเป็นรัฐบาล /ใครจะได้เป็นนายกฯ คนต่อไป ,อยากรู้ว่าสถานการณ์บ้านเมืองจะเป็นอย่างไรต่อไป ฯลฯ

4. ประชาชนคิดว่า “การยุบสภา” จะทำให้การเมือง “ดีขึ้น” หรือ “แย่ลง”

อันดับ 1 เหมือนเดิม 65.88% เพราะ การเมืองไทยเปลี่ยนแปลงยาก มีการชิงไหวชิงพริบ เล่นเกมการเมืองอยู่ตลอดเวลา ฯลฯ

อันดับ 2 ดีขึ้น 21.42%เพราะ เป็นการเริ่มต้นใหม่ทางการเมือง เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น ประชาชนได้ตัดสินใจและใช้สิทธิที่มีอยู่อีกครั้ง ฯลฯ

อันดับ 3 แย่ลง 12.70% เพราะ ถึงจะเลือกตั้งใหม่ก็ยังคงได้นักการเมืองหน้าเดิม มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ขาดคุณธรรม จริยธรรม ฯลฯ

5. เมื่อยุบสภาแล้ว รัฐบาลอยู่ในตำแหน่ง “รัฐบาลรักษาการณ์” ประชาชนเป็นห่วงเรื่องต่อไปนี้หรือไม่ ?

(1) ปัญหาไทย-กัมพูชา

อันดับ 1 เป็นห่วง 73.01%เพราะ รัฐบาลทำงานไม่เต็มที่ การตัดสินใจไม่เด็ดขาด ,เป็นปัญหาระดับชาติกระทบความมั่นคงของประเทศ ฯลฯ

อันดับ 2 ไม่เป็นห่วง 26.99%เพราะ สถานการณ์อาจคลี่คลายลง รัฐบาลได้สานต่องานเดิมที่ทำไว้ ฯลฯ

(2) ปัญหาสินค้าแพง

อันดับ 1 เป็นห่วง 78.57% เพราะ การบริหารงานหยุดชะงัก รัฐบาลให้ความสำคัญกับการหาเสียงเพื่อเลือกตั้งครั้งใหม่ ,เป็นเรื่องปากท้องของประชาชน ฯลฯ

อันดับ 2 ไม่เป็นห่วง 21.43% เพราะ รัฐบาลอาจมีการวางแผนแก้ปัญหานี้ไว้แล้ว ขึ้นอยู่กับความกระตือรือร้นและการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ฯลฯ

6. สิ่งที่ประชาชนเป็นห่วง /กังวล เมื่อรัฐบาลต้องทำหน้าที่เป็น “รัฐบาลรักษาการณ์”

อันดับ 1 การบริหารงานได้ไม่เต็มที่ หยุดชะงัก โดยเฉพาะการแก้ปัญหาชายแดนไทย-เขมร , สินค้าแพง เป็นต้น 47.38%

อันดับ 2 ไม่มีอำนาจในการตัดสินใจที่เด็ดขาด 32.03%

อันดับ 3 ปัญหาการสู้รบระหว่างไทย-เขมร อาจบานปลาย 20.59%

7. สิ่งที่ประชาชนเป็นห่วง “หลังยุบสภา” คือ

อันดับ 1 การไม่ยอมรับผลการเลือกตั้ง /มีการร้องเรียนการทุจริตการเลือกตั้ง /ขอให้เลือกตั้งใหม่ 43.61%

อันดับ 2 ความแตกแยกทางการเมือง /การแตกความสามัคคีของนักการเมือง 34.75%

อันดับ 3 การประท้วง /การชุมนุมทางการเมือง 21.64%

ที่่มา มติชน

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล เหยื่อผู้ถูกคุกคามเสรีภาพ

admin — Thu, 28 Apr 2011 20:42:10 +0700

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล บอกสังคมถูกคุกคามเสรีภาพทางวิชาการ อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ออกแถลงการณ์ครั้งสำคัญ ระบุ ตลอดระยะเวลากว่า 10 ปี เขียนบทความทางวิชาการและข้อเขียนอื่นๆ ซึ่งไม่เคยเลย แม้แต่ครั้งเดียวที่จะเสนอให้ "ล้มเจ้า"

ยืนยัน สิ่งที่พูดและเขียน ล้วนอยู่ในกรอบของการมีสถาบันกษัตริย์ทั้งสิ้นพร้อมให้ข้อมูลว่า มีบุคคลระดับนำของรัฐบาลระบุว่า มีแรงกดดันจากทหารให้ดำเนินการกับตน รวมถึงการเตรียมจัดการทางกฎหมาย ด้วย ตามด้วยการคุกคามและข่มขู่

ลั่นไม่หนี บริสุทธิ์ใจและเปิดเผยสิ่งที่ทำมาตลอด

เกิด 22 มิ.ย.2501 ปริญญาตรีสาขาประวัติศาสตร์(เกียรตินิยมอันดับ1) คณะศิลปศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโมนาช ออสเตรเลีย จากวิทยานิพนธ์เรื่อง The Communist Movement in Thailand

ทำกิจกรรมทางการเมืองมาตั้งแต่เป็นประธานนักเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยหนึ่งในผู้จัดทำหนังสือ"ศึก" หนังสือรุ่นที่แจกจ่ายในวันสมานมิตร อดีตแกนนำนักศึกษาธรรม ศาสตร์ โฆษกบนเวทีชุมนุม 6 ตุลา 2519 และ 1 ใน 18 คนที่ถูกจับ

มีผลงานศึกษาค้นคว้าและการตีความประวัติศาสตร์จำนวนมาก โดยเฉพาะการศึกษาบทบาทสถาบันพระมหากษัตริย์ในช่วงเปลี่ยนแปลงทางการเมือง
ส่วนใหญ่เผยแพร่ในอินเตอร์เน็ต รวมทั้งแสดงความเห็นในเว็บไซต์ต่าง ๆ
โดยใช้ชื่อนามสกุลจริง

ฝากบอกเจ้าหน้าที่รัฐ ไม่ว่าพลเรือนหรือทหาร หากเห็นเป็นการกระทำผิดกฎ หมาย ยินดีชี้แจงโต้แย้งข้อกล่าวหาตามกระ บวนการทางกฎหมายทุกประการ แต่ "ไม่ควรใช้วิธีการกดดันที่ไม่ได้เป็นไปตามกฎหมาย"

ที่มา ข่าวสด

ข่าวร้าย ! 2 ทศวรรษ ประเทศไทย คนรวยมีรายได้สูงกว่าคนจนกว่า 14 เท่า รวยกระจุกจนกระจายเหมือนเดิม

admin — Thu, 17 Mar 2011 16:58:11 +0700

เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2554 ที่โรงแรมรามาการ์เดน สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) ร่วมกับแผนงานสร้างเสริมนโยบายสาธารณะที่ดี (นสธ.) และ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) จัดเวทีนโยบายสาธารณะหัวข้อ “สองทศวรรษแห่งการพัฒนาของสังคมไทย : นัยยะต่อการเปลี่ยนแปลงนโยบายสาธารณะ”

นายนิพนธ์ พัวพงศกร ประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย นำเสนอผลงานวิจัยหัวข้อ “การเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือนไทย” ว่า จากการศึกษาข้อมูลในช่วง 20 ปีพบครอบครัว 6 ประเภท คือ

ครอบครัวอยู่คนเดียว 2.4 ล้านครัวเรือน อยู่กับเพื่อนหรือญาติ 0.7 ล้านครัวเรือน ครอบครัว 1 รุ่น (พ่อแม่ลูก) 3.3 ล้านครัวเรือน ครอบครัว 2 รุ่น (คน 2 ครอบครัวอยู่ด้วยกัน) 8.0 ล้านครัวเรือน ครอบครัว 3 รุ่น (3 ครอบครัวอยู่ด้วยกัน) 4.0 ครัวเรือน และครอบครัวแหว่งกลาง (หลานอยู่กับปู่ย่าตายาย)มี 2.3 ล้านครัวเรือน

จากการศึกษาก็พบทั้งข่าวร้ายและข่าวดี แต่น่าสนใจว่า มีตัวเลขของผู้สูงอายุมากขึ้นมาก อีกทั้งครอบครัว 3 ประเภท คือ ครัวเรือนอยู่คนเดียว ครัวเรือน 3 รุ่น ครัวเรือนแหว่งกลาง หรือครอบครัวที่หลานอยู่กับปู่ย่าตายายมีจำนวนเพิ่มขึ้น สะท้อนให้เห็นว่ามีการพึ่งพิงระหว่างสมาชิกในครัวเรือนมากขึ้น

นายนิพนธ์ กล่าวว่า น่าสนใจว่าครอบครัวแหว่งกลางมีจำนวนเพิ่มขึ้นในอีสานและภาคเหนือ เพราะมีการอพยพของแรงงาน จากชนบทไปสู่ภาคอื่นทำให้คนอยู่ในกลุ่มแรงงานส่งลูก หลานไปอยู่กับปู่ย่าตายาย น่าสนใจว่าผู้สูงอายุที่เลี้ยงหลานมีอายุต่ำกว่า 65 ปีและพึ่งพิงการดูแลจากภาคอื่น คนกลุ่มนี้ มีสัดส่วนได้รับเงินอุดหนุนจากครอบครัวประเภทอื่นถึงร้อยละ 53 โดยมีค่าเฉลี่ยที่ส่งเงินกลับบ้านถึง 4 หมื่นบาทต่อปี

ขณะที่ครัวเรือนประเภทอื่นได้รับเงินอุดหนุนเพียงร้อยละ 12-23 เท่า นั้น ขณะเดียวกันก็เกิดปรากฎการณ์ คนในครอบครัวใหญ่ที่อยู่ในเมืองอยู่ร่วมกันมาก ขึ้น ทั้งนี้มีเหตุผลที่จะช่วยกันประหยัดรายจ่ายต่างๆ เช่น ค่าบ้าน เนื่องจากการเช่าบ้านในเมืองใหญ่มีราคาแพง เป็นต้น

ทั้งนี้มีความน่าสนใจว่า ชีวิตความเป็นอยู่ของคนไทยดีขึ้นมากแทบทุกด้าน นั่นเพราะขนาดของครัวเรือนเล็กลง ทำให้การศึกษาดีขึ้นทั้งในเมืองและชนบท รวมทั้งมีเครื่องอำนวยความสะดวกมากขึ้น ทั้งนี้ มีตัวเลขรายได้ต่อหัวของครัวเรือนเพิ่มขึ้นมากกว่ารายจ่ายต่อหัวและ มีตัวเลขคนจนลดลง โดยมีสาเหตุหลักมาจากการเติบโตทางเศรษฐกิจ และสาเหตุรองมาจากนโยบายแก้ไข ปัญหาความยากจน เช่น

เบี้ยคนชรา โครงการอาหารกลางวัน หลักประกันสุขภาพที่เห็นได้ชัดหลังจากปี 2542 ที่เห็นได้ชัดว่านโยบายนี้ช่วยลดจำนวนคนจนลงเกือบ 7.5 แสน คน ทั้งนี้เห็นได้ชัดว่า ฐานะทางเศรษฐกิจของครัวเรือนไทยดีขึ้นกว่าการเพิ่มจีดีพีเล็กน้อย และอัตราการเพิ่มรายได้ครัวเรือนกับรายได้จีดีพีมีความใกล้เคียงกัน หรืออาจจะดีกว่าเล็กน้อย

“ในสังคมไทยมีความเหลื่อมล้ำเพิ่มขึ้นชัดเจนในช่วงปี 2503-2533 แต่จากการศึกษาพบว่า ตัวเลขความเหลื่อมล้ำทางด้านรายได้มีค่อนข้างสูงและมีแนวโน้วขึ้นๆ ลง ๆ ตั้งแต่ปี 2535 แต่หลังจากนั้น ความเหลื่อมล้ำในสังคมไทยก็ยังคงระดับสูง หรือแทบไม่มีแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในรอบ 20 ปีที่ผ่านมา

ทั้งนี้มีข่าวร้ายเรื่องการกระจายรายได้ เพราะยังพบตัวเลขคนรวยยังคงมีรายได้ในระดับสูงหรือสูงกว่าคนจนกว่า 14 เท่า ดังนั้นจึงถือว่าในรอบ 20 ปีที่ผ่านมาความเหลื่อมล้ำไม่ได้ลดลงเลย เพราะรายได้ยังคงมีการกระจุกเช่นเดิม ถ้ามีการพัฒนาที่ดีจะไม่เป็นอย่างนี้”นายนิพนธ์ กล่าว

นอกจากนี้ยังมีปรากฎการณ์ที่สำคัญในการศึกษาที่พบว่า มีผู้เรียนมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ที่น่าเป็นห่วง คือ ลูกของคนที่เรียนน้อยหรือลูกของคนจนมีโอกาสเรียนต่อ น้อยกว่าลูกในครัวเรือนที่พ่อแม่เรียนสูงหรือฐานะดี นั่นจึงเป็นกระบวนการผลิตซ้ำความยากจน เพราะการศึกษาถือเป็นการยกระดับรายได้ โดยเห็นได้ชัดว่า การศึกษาของพ่อแม่มีผลกระทบต่อการเรียนต่อของลูกมากที่สุด ส่วนคนพิการนั้นก็มีโอกาสเรียนต่อมากขึ้น อย่างไรก็ตามความสำเร็จของคนไทยในการขยายโอกาสทางการศึกษาแทบไม่มี

“ในช่วง 20 ปี ที่ผ่านมาความเสียเปรียบเรื่องการศึกษาในเมืองกับชนบทแทบไม่มี แต่น่าสนใจว่าผู้ชายและหญิงในชนบทมีโอกาสทางการศึกษา แต่ผู้หญิงมีการศึกษามากกว่าผู้ชายทั้งในเมืองและชนบท โดยพบว่าแรงงานไทยมีการศึกษาสูงขึ้น

แต่น่ากังวลว่า ผู้มีการศึกษาต่ำส่วนใหญ่ ทำงานในภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่มีรายได้ไม่มั่นคงและ ยังคงรายได้ต่ำ”นายนิพนธ์ กล่าวว่า ทั้งนี้เป็นข่าวดีว่ามีตัวเลขการออมเพิ่มขึ้น 10-12 เท่า ในช่วงปี 2531-2552 โดยพบว่าครัวเรือนที่เกิดรุ่นหลังมีการออกมากขึ้นกว่ารุ่นพ่อแม่ อันเป็นผลมาจาการพัฒนาเศรษฐกิจ

ประธาน ทีดีอาร์ไอ กล่าวว่า หากมองผลการวิจัยครั้งนี้ มีนัยยะเชิงนโยบายที่สามารถปรับใช้เป็นนโยบายทาง สังคม โดยรัฐควรมีนโยบายสนับสนุนการมีบุตร ที่ไม่เป็นภาระหนักเกินไปสำหรับพ่อแม่ เพื่อลดปัญหาสัดส่วนผู้สูงอายุที่เพิ่มขึ้น ด้วยการมีนโยบายลดหย่อนภาษีรายได้ สำหรับผู้มีบุตรในอัตราก้าวหน้าและแม่ที่ต้องทำงาน

รวมทั้งควรสวัสดิการช่วยเหลือการมีบุตรด้วย ส่วนเรื่องการศึกษานั้น ควรปรับปรุงเรื่องคุณภาพการศึกษามากกว่าการขยายโอกาส ทางการศึกษาและจัดการการศึกษา ที่เหมาะสำหรับนักเรียนยากจน ที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่หรือพ่อแม่ที่มีการศึกษาต่อ

“จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า โรงเรียนชนบทโดยเฉพาะโรงเรียนขยายโอกาสมีนักเรียนน้อยลง แต่ขาดแคลนครูดี ดังนั้นรัฐบาลควรมีนโยบายยุบหรือเคลื่อนย้ายครูไปยังตามชนบทหรือไม่”นาย นิพนธ์ กล่าว

นายนิพนธ์ ยังเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหานโยบายแก้ไขปัญหาความยากจนว่า การลดความยากจน โดยเฉพาะกลุ่มคนจนดักดานและแรงงานนอกระบบไม่อาจพึ่งการเจริญ เติบโตทางเศรษฐกิจ หรือการใช้นโยบายสินเชื่อและไม่อาจอาศัยญาติมิตรได้ ดังนั้นบทบาทของรัฐส่วนกลางกับรัฐบาลท้องถิ่น รวมถึงการบังคับใช้กฎหมายแรงงาน สำหรับเรื่องการกระจายรายได้ควรอย่างยิ่ง ที่ต้องปฏิรูปโครงสร้างภาษีทรัพย์สินที่ดิน หุ้น มรดกและขยายฐานภาษีเงินได้

สำหรับนโยบายผู้สูงอายุนั้นควรให้โอกาสการทำงานของผู้สูงอายุ รวมถึงเตรียมทรัพยากรด้านดูแลและค่ารักษาพยาบาลของผู้สูงอายุ รวมทั้งควรมีนโยบายด้านสุขภาพจิตด้วย ขณะที่นายอานันท์ กาญจนพันธุ์ อาจารย์ประจำคณะสังคมศาสตร์ ม.เชียงใหม่ เสนอผลงานวิจัยเกี่ยวกับชนบทว่า ช่วง 2 ทศวรรษ ที่ผ่านมามีการเปลี่ยนแปลงในชนบทค่อนข้างมาก โดยเฉพาะชนบทไม่อาจอยู่ได้ด้วยตัวเองได้อีกแล้ว

จากการศึกษาเรื่องการปรับโครงสร้างชนบทเห็นได้ชัดว่า ชนบทเปลี่ยนแปลงจากโลภาวิวัฒน์และเสรีนิยมใหม่อย่างชัดเจน โดยเฉพาะมีการเคลื่อนย้ายแรงงานแบบข้ามพรมแดนมากขึ้น ตลาดเสรีมีกลไกที่ไร้พรมแดนมากขึ้น การมองดูเรื่องของโลกาภวิฒน์ไม่อาจจะมองเรื่องการผลิตอย่างเดียวได้ โดยรัฐปล่อยให้ทรัพย์สินส่วนรวมทั้งที่ดิน น้ำ และป่าไม้ กลายเป็นสินค้าและรัฐ ทำนโยบายการขยายพื้นที่รัฐเหนือพื้นที่ด้วย การออกวาทกรรมเบียดขับให้ชาวนาออกพื้นที่ เช่น การบอกว่า การทำไร่เลื่อนลอยบนเขาไม่ได้ แต่ถ้าปลูกยางพาราในพื้นที่เดียวกันได้ เป็นต้น

นอกจากนี้รัฐยังเปิดโอกาสให้เกษตรกรรมอาหารขนาดใหญ่ ช่วงชิงพื้นที่การเพาะปลูกของรายย่อย รวมถึงมีการช่วงชิงและการกีดกัน การเข้าถึงที่ดินเกษตรมากขึ้นและพบว่า มีการ ขายโฉนดปลอมเพิ่มมากขึ้น การจัดการทรัพยากรยักย้อนซับซ้อน สนับสนุนการขยายตัวของตลาด ทำให้ท้องถิ่นสูญเสียอำนาจการจัดการทรัพยากร นำมาซึ่งความไม่มั่นคงของการ ดำรงชีวิตของคนชายขอบและกลุ่มชาติพันธุ์ด้วย

ทั้งนี้พบว่าแรงงานภาคเกษตรมีการไหลเข้า-ไหลออก สำหรับคนที่ไหลกลับนั้น เป็นกลุ่มคนที่ออกจากภาคอุตสาหกรรมเพื่อคืนท้องถิ่น แต่ก็มีการพบว่า การทำเกษตรมีต้นทุนสูง จึงทำให้ตอนนี้แรงงานภาคเกษตรแม้จะเป็นเจ้าของที่ดิน แต่ก็กลายเป็นแรงงานภาคเกษตร

“สิ่งที่น่าสนใจสำหรับการเปลี่ยนผ่านของคนชนบทในรอบ 20 ปี คือ คนในท้องถิ่น โดยเฉพาะผู้นำชุมชนรู้จักวิธีการรักษาสิทธิของตัวเองมากขึ้น เขาพยายามอำนาจการต่อรองกับรัฐอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังพบว่า คนในชนบทเข้าใจการเมืองมากขึ้น”นายอานันท์ กล่าว

ที่มา - มติชน